Το Οικονομικό Αεικίνητο

"Δεν θέλω ένα εκατομμύριο δολλάρια μόνο για μένα! 

Θέλω όλοι οι άνθρωποι να έχουν ένα εκατομμύριο δολλάρια!"

Ντόναλντ Ντακ-κάτοικος Λιμνούπολης

    Από την εποχή του Λεονάρντο ντα Βίντσι ακόμα, εκατοντάδες επιστήμονες, μηχανικοί, εφευρέτες, ερασιτέχνες ή και τσαρλατάνοι της επιστήμης, ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν ή και κατασκεύασαν συσκευές που θεωρητικά θα κινούνται διαρκώς χωρίς να καταναλώνουν άλλη ενέργεια, από τη στιγμή που θα τεθούν σε λειτουργία. Το περίφημο "αεικίνητο". 

   Περίπλοκα μηχανήματα, με μπάλες που ανεβοκατεβαίνουν, με γρανάζια τορνεμένα με απίστευτη ακρίβεια και γενικά με κάθε τεχνική λεπτομέρεια που θα μπορούσε να σκεφτεί και το πιο οξυδερκές πνεύμα, υπόσχονταν κάτι που η επιστήμη έχει απορρίψει αμετάκλητα: το "αεικίνητο" δεν είναι μόνο πρακτικά αδύνατο να κατασκευαστεί αλλά ούτε καν είναι δυνατό θεωρητικά να σχεδιαστεί!

    Βεβαίως ακόμη και σήμερα, όπως συμβαίνει πάντοτε με θέματα που η επιστήμη απορρίπτει αλλά όχι με έναν πολύ ευθύ, εύληπτο  και κατανοητό τρόπο, εξακολουθούν αρκετοί άνθρωποι σε όλον τον κόσμο να κατοχυρώνουν πατέντες και εφευρέσεις που κατονομάζουν ως "αεικίνητα"!

    Γιατί πως να πείσεις έναν μορφωμένο άνθρωπο που όμως δεν έχει μυηθεί στον πρώτο και στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ότι δυστυχώς το σύμπαν είναι έτσι κατασκευασμένο που να μην επιτρέπει την παραγωγή ενέργειας αλλά μόνο την αλλαγή της από τη μια μορφή στην άλλη και μάλιστα με τρόπο που δεν είναι ούτε αναστρέψιμος αλλά ούτε και τέλειος; 

    Και ίσως για τους ίδιους άγνωστους σε εμάς λόγους που κάνουν αδύνατη την κατασκευή του μηχανικού "αεικίνητου", καθώς και οι δύο νόμοι της θερμοδυναμικής είναι εμπειρικοί νόμοι, δεν προκύπτουν δηλαδή αυθόρμητα από κάποια μαθηματική ή λογική (Αριστοτέλεια θα έλεγε κανείς) σχέση, να είναι εξίσου αδύνατη η "κατασκευή" και ενός "οικονομικού αεικίνητου" δηλαδή μιας οικονομίας που θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να ζει χωρίς να χρειάζεται να καταβάλλει κόπο και προσπάθεια. 

      Κι επειδή σύγχρονοι μελετητές και φυσικοί βρίσκουν βασικές ομοιότητες ανάμεσα στην θερμοδυναμική και στη θεωρία της πληροφορίας, ενώ αρκετοί είναι οι οικονομολόγοι που μελετούν την σχέση μεταξύ πληροφορίας και οικονομίας, κάπου εκεί ανάμεσα ίσως να μας αποκαλυφθεί και η θεωρητική ερμηνεία των οικονομικών φαινομένων που εμπειρικά διαπιστώνουμε. Και τότε ίσως να διακρίναμε ανάγλυφη την ομοιότητα μεταξύ του "θερμοδυναμικού θανάτου",  την θεωρητική εκείνη κατάσταση προς την οποία τείνει το σύμπαν όταν τα πάντα μέσα σε αυτό θα έχουν ισορροπήσει στην ίδια θερμοκρασία ώστε να είναι πλέον αδύνατη η παραγωγή έργου, και ενός επίσης θεωρητικού "οικονομικού θανάτου" όπου η απόλυτη εξίσωση των εισοδημάτων θα έχει εξαφανίσει κάθε διάθεση για πρόοδο, παραγωγή ή νεωτερισμό. Προσέξτε τη λεπτομέρεια: ο "θερμοδυναμικός θάνατος" δεν αναφέρεται απαραίτητα σε ένα "παγωμένο σύμπαν" αλλά σε ένα σύμπαν όπου η θερμοκρασία του είναι ίδια παντού!

   Που να ήξερε ο κακομοίρης ο Ντόναλντ όταν ευχόταν με αφέλεια κάθε άνθρωπος να έχει στη διάθεσή του κι από ένα εκατομμύριο δολλάρια, ότι στην πραγματικότητα η ευχή του θα μπορούσε να προκαλέσει την απόλυτη κατάρρευση της χάρτινης καρτουνίστικης οικονομίας του!

  Κι αν νομίζεις ότι όλα αυτά τα έγραψα για να θεωρητικολογήσω, κάνεις λάθος!

  Για την ελληνική οικονομία τα έγραψα και θα σου εξηγήσω γιατί:

  Είναι φυσικό σε κάθε κρίση να ακούγονται φωνές σωτηρίας, μαζί με τις κραυγές της απόγνωσης. Σοφοί και λιγότερο σοφοί, δημοσιογράφοι, δημοσιογραφούντες και πολιτικοί, αναλυτές, επαγγελματίες της αγοράς ή κοινοί πολίτες έχουν ή διαμορφώνουν στην πορεία το δικό τους μοντέλο εξόδου από τη δύσκολη κατάσταση.

Στις περισσότερες όμως από τις προτάσεις, λησμονούν ένα βασικό εμπειρικό κανόνα: δεν είναι δυνατή η "κατασκευή" μιας οικονομίας που να μοιάζει με "Οικονομικό Αεικίνητο". Δηλαδή να μην παράγει, να μην προοδεύει, να μην ανακαλύπτει αλλά να στηρίζεται σε πέντε-δέκα "εξυπνάδες" ώστε να διατηρείται στη ζωή για πάντα. "Εξυπνάδες" του τύπου "η χώρα δανείζεται, στη συνέχεια κάνει τα δανεικά μισθό, με τη σειρά του ο μισθός γίνεται είσπραξη για τις επιχειρήσεις και φόρος για το κράτος και πάλι από την αρχή". Ναι, αλλά σε κάθε κύκλο και χωρίς πραγματική παραγωγή το χρήμα που δανείστηκε η χώρα φεύγει σε εκείνους που παράγουν τα προϊόντα τα οποία αγοράζουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις. Κοινώς, το δανεικό χρήμα καταλήγει στις τσέπες του Κινέζου που φτιάχνει κινητά. Τόσο απλά! Κι αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα από τα δεκάδες που κυκλοφορούν και διακινούνται είτε ως "υψηλή θεωρία" από τους πολιτικολογούντες οικονομικούς είτε ως "λαϊκή δοξασία" προς άγραν ψήφων από κατ' επάγγελμα πολιτικούς.

  

Ψάξτε για τη "λεπτομέρεια" πίσω από κάθε οικονομική παρλαπίπα που ακούτε και θα καταλάβετε το λάθος. Πολλές φορές είναι τόσο προσεκτικά κρυμμένο που ούτε έμπειροι στο χώρο δεν μπορούν εύκολα να το ξεχωρίσουν: "Γιατί δεν βγάζει η χώρα ένα ομόλογο εσωτερικού δανεισμού να το αγοράσουν τα νοικοκυριά, να σωθεί και το κράτος;" πλασάρεται τελευταία ένα σενάριο. Μα γιατί το χρήμα που διαθέτουν τα νοικοκυριά είναι στις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν να το κάνουν (αν και όποτε!) δάνειο προς τις επιχειρήσεις και αυτές με τη σειρά τους το κάνουν θέσεις εργασίας. Αν το κράτος φτιάξει ένα καλό "λαϊκό ομόλογο", τα νοικοκυριά θα σηκώσουν λεφτά από τις τράπεζες και αυτές με τη σειρά τους θα έχουν μικρότερα ποσά διαθέσιμα για δάνεια. Μόνο αν με κάποιο τρόπο τα νοικοκυριά είχαν τόσο πολύ διαθέσιμο εισόδημα επαρκές και για αποταμίευση και για επένδυση (και για την εφορία σου λέω εγώ) θα είχε νόημα μια τέτοια πρόταση. Και μάντεψε πότε τα νοικοκυριά θα έχουν τόσο πολύ διαθέσιμο εισόδημα; Μπίνγκο! Όταν υπάρχει παραγωγή και ζήτηση για ελληνικά προϊόντα. Μέχρι τότε...ξηρασία!


Κι εδώ λοιπόν καταλήγω στην ουσία: γιατί η Ελλάδα δεν έπρεπε να βγει στις αγορές σε αυτή τη χρονική περίοδο; Κατ' αρχάς αυτό το "δεν έπρεπε" τεχνικά, μας το είπε τόσο το υψηλό επιτόκιο όσο και η σύνθεση των ενδιαφερομένων να αγοράσουν αυτό το ομόλογο, οι οποίοι ήταν κατά κύριο λόγο επενδυτικά σχήματα (hedge funds) και μόνο 4% ασφαλιστικά ταμεία του εξωτερικού, δηλαδή μακροπρόθεσμοι επενδυτές.
Αλλά ποιος είναι ο ουσιαστικός λόγος που δεν έπρεπε να γίνει αυτό;
Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ:
Φαντάσου ότι μαζί με το Ελληνικό Δημόσιο, την ίδια μέρα έβγαινε στις διεθνείς αγορές μια ελληνική επιχείρηση να ζητήσει κεφάλαια για να επενδυθούν σε ένα νέο ανταγωνιστικό και πρωτοποριακό προϊόν. Πρόσεξε τώρα: και οι δύο -Δημόσιο και Επιχείρηση - ανταγωνίζονται για την εξασφάλιση κεφαλαίων από την ίδια δεξαμενή: τους επενδυτές που έχουν αποφασίσει να διαθέσουν κεφάλαια στην Ελλάδα.
Οπότε, αντιλαμβάνεσαι ότι σε αυτό το -θεωρητικό!- ανταγωνισμό, το Δημόσιο απελπισμένο για ρευστότητα, απλώς θα υποσχόταν ένα πολύ υψηλό επιτόκιο που καμία επιχείρηση σε αυτόν τον κόσμο δε θα μπορούσε να υποσχεθεί και μάλιστα με ένα καινοτόμο προϊόν.
Αντίθετα τώρα, στον πραγματικό κόσμο, καμία ελληνική επιχείρηση δεν έφερε στη χώρα σε μια μέρα 3 δις ευρώ από ένα προϊόν της! Εντούτοις, το Δημόσιο το κατάφερε!

Που καταλήγουμε; Πως η Ελλάς πούλησε για άλλη μια φορά στο εξωτερικό, ώστε να φέρει χρήμα στη χώρα, αυτό που ήξερε να πουλάει πάντα: λεμόνια; Όχι! αυτοκίνητα; Όχι! Υπέροχα εκτυπωμένα χαρτιά με φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του εκάστοτε ΥΠΟΙΚ από κάτω, στα οποία υποσχόμεθα ότι θα αποπληρώσουμε σε πέντε, δέκα ή όσα έτη!
Κοινώς, μας λείπουν χρήματα -τι νέο! - δεν μπορέσαμε και δεν μπορούμε να τα εξασφαλίσουμε από την παραγωγή και τελικώς τα αναζητούμε ως δανεικά. Απλά κι εύκολα! Αλλά για πόσο;

Δηλαδή, θα ήταν απείρως προτιμότερο αν ένα πολύ μικρότερο ποσό κατόρθωνε να φέρει στη χώρα μια ελληνική εταιρεία μέσω των πωλήσεών της και της προσέλκυσης επενδύσεων, ώστε ένα ακόμη μικρότερο να κατέληγε στο κράτος ως φόρος (με συνεπακόλουθο βέβαια την περαιτέρω συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα) παρά η επιστροφή στις αγορές με σκοπό την απέλπιδα αναζήτηση ρευστότητας.

Πολύ σύντομα, θα αντιληφθούμε πως δεν μπορείς να αγνοείς τους νόμους της φύσης χωρίς συνέπειες!

Η Μουσική Επιτυχία των Ευρωεκλογών! Απολαύστε Υπεύθυνα!

Ψηφοφόρε! Στάσου...Μύγδαλα!

"Στάσου, μύγδαλα!"

Γιάννης Βόγλης στην ταινία "Κορίτσια στον Ήλιο" (1968)

Από την περίφημη εκείνη περίοδο  που η χώρα τέθηκε στη δίνη της κρίσης, άγνωστες και αδιάφορες για το ευρύ κοινό λέξεις και όροι όπως "αγορές", "ομόλογα" και "spreads" έγιναν αντικείμενο συζήτησης από τα τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τα καφενειακά πηγαδάκια.

Κι όπως συμβαίνει κάθε φορά που η πολιτική τάξη αντιλαμβάνεται πως υπάρχει πεδίο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, εκεί εστιάζεται και ο πολιτικός λόγος, η δημαγωγία, η δημιουργία προσδοκιών και εν τέλει η επιδίωξη πολιτικού οφέλους ήτοι αύξηση της εκλογικής δύναμης. Ψηφαλάκια!

Το ενδιαφέρον είναι πως όσο περισσότερο η κοινή γνώμη ασχολείται με θέματα που απαιτούν σοβαρή τεχνική κατάρτιση, ενώ οι περισσότεροι δεν την κατέχουν, τόσο περισσότερο οι πολιτικοί τείνουν να εστιάζουν την προσοχή του εκλογικού σώματος σε αυτά τα "δύσκολα" θέματα.

Και επειδή γύρω από την  πολιτική αναπτύσσονται μικρά ή μεγαλύτερα συμφέροντα, ακόμη και προσωπικά, ένας επιπλέον συρφετός άρθρων, αναλύσεων, απόψεων διασπείρεται εν μέσω της αγωνίας να τοποθετηθούν αυτά τα συμφέροντα κατάλληλα, εν όψει εκλογών.

Η φράση "βγήκαμε στις αγορές" από τεχνικό ζητούμενο μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, έγινε πολιτικό σύνθημα, γεγονός πολύ επικίνδυνο καθώς η λανθασμένη εκτίμησή του από τους ψηφοφόρους και την κοινωνία μπορεί να οδηγήσει σε άλλη μια μεγάλη απογοήτευση. Ανάλογη εκείνων που βίωσε η ελληνική κοινωνία όταν την τροφοδοτούσαν ή και την τροφοδοτούν με απόψεις όπως "θα δανειστούμε από Ρώσους/Κινέζους/Εξωγήινους" ή πως θα "σκίσουμε τα Μνημόνια" ή όπως το "οι κερδοσκόποι θα χάσουν τα πουκάμισά τους".

Γιατί στον κόσμο των αγορών χρήματος, η λάθος κίνηση πληρώνεται ακριβά, το ίδιο με τη σωστή κίνηση αλλά σε λάθος στιγμή.

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως η πολυδιαφημισμένη "έξοδος στις αγορές" δεν εξυπηρέτησε παρά προεκλογική σκοπιμότητα, εσωτερικού και εξωτερικού ενδιαφέροντος. Και είναι ξεκάθαρο γιατί απλούστατα οι αριθμοί δεν κάνουν ποτέ λάθος. Αρκεί να διαβάζει κανείς μόνο τους αριθμούς κι όχι τις πολιτικές παρλαπίπες που τους συνοδεύουν.

Οι αριθμοί λοιπόν λένε δυο πράγματα:
Πρώτον, το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε ένα μικρό ποσό λίγο πάνω από 3 δις το Ελληνικό Δημόσιο, ανήλθε στο 4,75%. Κι επειδή κανένα δάνειο, από καταναλωτικό μέχρι διακρατικό, δεν είναι εξυπηρετήσιμο αν το επιτόκιο είναι μεγαλύτερο από το ρυθμό ανάπτυξης (ή αύξησης του μισθού για τα φυσικά πρόσωπα!), αυτό που μας λέει το επιτόκιο με το οποίο μόλις δανειστήκαμε είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι καλώς είμαστε "εκτός αγορών".

Δεύτερον, οι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας,οι οποίοι είναι και οι κατ' εξοχήν εκφραστές της άποψη της αγοράς, εξακολουθούν να μας κατατάσσουν σε βαθμίδες χαμηλότερες της επενδυτικής κατηγορίας.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, αυτά τα 3 δις είναι οι έκτακτοι φόροι ακινήτων για ένα χρόνο περίπου, ή οι ανάγκες του Δημοσίου για μισθούς και συντάξεις για ένα μήνα πάνω-κάτω. Δηλαδή, ένα μέτριο "πακέτο μέτρων" του Μνημονίου σύμφωνα με τη μέχρι τώρα εμπειρία μας. Και τα εισπρακτικά μέτρα υπό την επιτήρηση της Τρόικα έχουμε αποδείξει πολλάκις πως τα παίρνουμε εν μια νυκτί. Έστω με λίγη γκρίνια, αλλά στο τέλος υποχωρούμε.

Υπό το φως των παραπάνω, εξηγείται και η υψηλή ζήτηση του ομολόγου καθώς το συνολικό ρίσκο είναι μικρό για τους επενδυτές αφού επένδυσαν με ένα μικρό ποσό, σε υψηλή απόδοση και καλές εγγυήσεις (Τρόικα). Το ρίσκο της χώρας είναι μεγάλο, εντούτοις το ποσό είναι μικρό και ο συνδυασμός με το υψηλό επιτόκιο κάνει την επένδυση για τα μεγάλα χαρτοφυλάκια ενδιαφέρουσα.

Συμπέρασμα;
Παρά το μικρό ποσό που επιχειρήσαμε να δανειστούμε, και έχουμε αποδείξει πως μπορούμε να το συγκεντρώσουμε και βεβαίως η παρουσία της Τρόικα το εγγυάται αυτό προς τους επενδυτές, το επιτόκιο ήταν εξαιρετικά υψηλό. Μια επιβεβαίωση δηλαδή πως είμαστε πολύ μακρυά ακόμη από την ουσιαστική "έξοδο στις αγορές". Από τη μέρα δηλαδή που θα μπορέσουμε να ανακυκλώσουμε τον όγκο του δανεισμού μας με νέο δανεισμό αλλά με χαμηλό επιτόκιο. Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία της φράσης "έξοδος στις αγορές".

Αντιλαμβάνεσαι δηλαδή το απλό γεγονός πως δεν έχει νόημα να ανακυκλώνεις δανεισμό έστω και των 3 δις που είχες λάβει με 2% ή περίπου, με ένα νέο δάνειο του ίδιου ποσού με επιτόκιο 4,75%! Ακόμη και για αυτό το μικρό ποσό, "ακίνδυνο" για τα μέτρα της ελληνικής οικονομίας με συνολικό δανεισμό πάνω από 300δις(!), αυτού του τύπου οι κινήσεις είναι άνευ ουσίας.

Και γιατί τόση φασαρία;
Μα γιατί θα κληθείς εσύ αγαπημένε μου ψηφοφόρε να επιδοκιμάσεις ή να αποδοκιμάσεις με την ψήφο σου την κυβερνητική πολιτική οσονούπω. Κι αν την αποδοκιμάσεις εκκωφαντικά θα δρομολογήσεις εξελίξεις. Αν όχι, τότε πολύ απλά, ετοιμάσου για τα ουσιώδη που όπως θα θυμάσαι (που δε θυμάσαι γιατί έτσι κάνεις συνήθως...!) έρχονται πάντα μετά τις εκλογές!

Το ίδιο έκανες όταν ψήφιζες "λεφτά υπάρχουν" και δυστυχώς μετά τις εκλογές κατάλαβες πως η χώρα βρέθηκε στο Μνημόνιο, ακριβώς το ίδιο επανέλαβες όταν άκουγες στα "Ζάππεια" πως θα επαναδιαπραγματευτούν το Μνημόνιο  και μετά τις εκλογές κατάλαβες πως η χώρα απλώς συνηγόρησε σε ένα δεύτερο Μνημόνιο και είμαι απολύτως βέβαιος ότι το ίδιο θα πράξεις και τώρα.

Καλό κουράγιο που θα έλεγε κι ο Ρεν!

Βρείτε το Κορόιδο! (ένα άρθρο για όσους βιάζονται να βγουν στις Αγορές)

"Στο τραπέζι του πόκερ, αν δεν έχεις βρει το κορόιδο μέσα σε μισή ώρα...είσαι εσύ!"

Αγνώστου

          Τα δύο τελευταία άρθρα, αφορώντα στην τρέχουσα φημολογία περί εξόδου της χώρας στις αγορές, κέντρισαν όπως φαίνεται ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των αναγνωστών μας, γι' αυτό και επανερχόμαστε.

Θα ήταν εξαιρετικά ευτυχές το γεγονός της εξόδου στην ελεύθερη αγορά χρήματος, εάν αυτό συνέβαινε ως αποτέλεσμα της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας και της επιτυχούς ανάταξης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι αγορές θα προσέτρεχαν να χρηματοδοτήσουν μια οικονομία σε ανάπτυξη, προκειμένου να αποκομίσουν μελλοντικά κέρδη, προερχόμενα από αυτή ακριβώς την αναπτυξιακή προοπτική. Εσείς προσέξτε εδώ τη λέξη-κλειδί: θα "προσέτρεχαν", το οποίο μεταφράζεται σε χαμηλά επιτόκια δανεισμού και άρα σε μια βιώσιμη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας. Με χαμηλά επιτόκια μπορείς να χρηματοδοτήσεις την ανάπτυξη και να την ενισχύσεις. Με επιτόκια απαγορευτικά, η ανάγκη χρηματοδότησης δεν είναι αναπτυξιακή αλλά προφανώς προκύπτουσα από λόγους επιβίωσης.

Εν ολίγοις, με ένα επιτόκιο δανεισμού μεγαλύτερο από τον προβλεπόμενο ρυθμό ανάπτυξης κανένας δανεισμός - όσο μικρός κι αν είναι - δεν αποτελεί επιτυχία αλλά ανάγκη.

Και κανείς δε δανείζεται για "δοκιμαστικούς λόγους" ή για λόγους "τεχνικούς". Δανείζεται γιατί έχει ανάγκη τη ρευστότητα. Και η ρευστότητα καλύπτεται με δανεισμό όταν εμφανίζει ή εκτιμάται ότι θα εμφανίσει κενά.

Και γιατί να εμφανίσει κενά;

Τρεις είναι οι βασικές παραδοχές σχετικά με τις επερχόμενες εξελίξεις:

-Προφανώς η ελληνική πολιτική ελίτ δεν θέλει -και πιθανώς ούτε είναι ικανή - να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις (συρρίκνωση Δημοσίου Τομέα, πώληση ή κλείσιμο δημοσίων επιχειρήσεων, άνοιγμα επαγγελμάτων και αγορών κλπ) 

-Το πρόβλημα του τεράστιου χρέους θα αποτελέσει ζήτημα διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην Ελληνική Κυβέρνηση και στην Τρόικα, πιθανώς μετά τις Ευρωεκλογές.

-Ένα επόμενο "Μνημόνιο" ή συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της είναι μεταξύ των επιλογών που βρίσκονται μπροστά μας.

Ο χρόνος και οι πολιτικές διεργασίες που θα χρειαστούν προκειμένου να ολοκληρωθούν οι παραπάνω συζητήσεις καθώς και οι όροι που ενδεχομένως τεθούν ώστε να υλοποιηθεί η διευθέτηση του χρέους, δεν είναι απίθανο να προκαλέσουν κενά στην απαιτούμενη ρευστότητα. Ένα έργο που το έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν, όταν οι δόσεις καθυστερούσαν έως ότου αποκαθίστατο η ομαλή χρηματοδότηση αφού όμως η Κυβέρνηση προχωρούσε στα αναγκαία εισπρακτικά μέτρα ή παρεμβάλλονταν εκλογές ή άλλες πολιτικές αναδιατάξεις.

Στην παρούσα συγκυρία, περαιτέρω εισπρακτικά μέτρα είναι μάλλον εκτός συζήτησης, ενώ η λήψη ουσιαστικών μέτρων θα κόστιζε πολιτικά.στην παρούσα Κυβέρνηση.

Ως μοναδική λύση διεξόδου και εξεύρεσης της αναγκαίας ρευστότητας (εκτός άλλων χρηματοδοτικών εργαλείων που ήδη έχουν ανακοινωθεί όπως η αξιοποίηση λιμνάζουσας ρευστότητας σε φορείς της Γενικής Κυβέρνησης κλπ) έναντι ακόμη και ακριβού - μολονότι όχι απαγορευτικού - επιτοκίου, είναι οι αγορές.

Συμπερασματικά, και από την πολιτική σκοπιά του θέματος, βρισκόμαστε προ σημαντικών συζητήσεων και εξελίξεων που θα αφορούν στην ελληνική οικονομία προφανώς σε σχέση με το ογκώδες χρέος όπου οι διακυμάνσεις και πιθανώς οι σοβαρές αναταράξεις που θα αντιμετωπίσουμε, στις σχέσεις μας με τους δανειστές, θα απαιτήσουν εφεδρείες ρευστότητας.

Το "κορόιδο" βέβαια στην όλη ιστορία, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είναι άλλος από τον φορολογούμενο πολίτη, ο οποίος θα κληθεί να πληρώσει ένα υπέρογκο επιτόκιο (οτιδήποτε άνω του επιτοκίου των "μνημονιακών" δανείων) ώστε να εξαγοραστεί χρόνος υπέρ της πολιτικής σκηνής. 

Πολιτική Πολυτελείας!

            Ενόψει Ευρωεκλογών, Δημοτικών και Σαμαράς οίδε εάν και Εθνικών εκλογών, θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε δύο βασικά σημεία της Ελληνικής οικονομικής πολιτικής, μετά και την τελευταία αξιολόγηση της Τρόικας:

• Πρώτον, η Ελληνική Κυβέρνηση δείχνει να έχει αποφασίσει την έξοδο στις αγορές, προκειμένου να αντλήσει ένα μικρό σχετικά ποσό. 
• Δεύτερον, αναμένεται να "επισημοποιηθεί" το πολυσυζητημένο πρωτογενές πλεόνασμα.

Δύο σημαντικά οικονομικά εργαλεία - άντληση ρευστότητας από τις αγορές και πλεόνασμα - με τα οποία εφοδιάζεται η Κυβέρνηση εφεξής, τα οποία αξίζει να αναλύσουμε διεξοδικότερα.

Είναι σαφές ότι κατ' αρχήν, αμφότερα τα ανωτέρω θα αποτελούσαν την υπέρτατη απτή απόδειξη πως η Ελληνική Οικονομία κατόρθωσε να υπερβεί τις δυσκολίες, να εξέλθει της κρίσης και να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον. Έχουν όμως έτσι τα πράγματα στην ελληνική περίπτωση;

Περί πλεονάσματος, οι παράμετροι που το συνοδεύουν είναι λίγο ως πολύ γνωστές, καθώς αγγίζουν τα μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας:

Υπό συνθήκες αρνητικής πιστωτικής επέκτασης, δηλαδή χωρίς οι τράπεζες να δανειοδοτούν τις επιχειρήσεις και την οικονομία αλλά και ύφεσης και αποπληθωρισμού, είναι θέμα απλής αριθμητικής να αντιληφθεί κανείς πως αυτό το πλεόνασμα προέκυψε όχι από την παραγωγική οικονομική δραστηριότητα αλλά από την άντληση ρευστότητας από την αγορά μέσω φορολόγησης και περικοπής δαπανών.

Κατ' ουσίαν, δεν αποτελεί πλεόνασμα αλλά την συγκέντρωση κεφαλαίου εκ μέρους του κράτους. Πολύτιμη ρευστότητα που άντλησε το κράτος από νοικοκυριά και επιχειρήσεις οδηγώντας ακόμη περισσότερο την οικονομία σε ασφυξία, με τις γνωστές συνέπειες: ανεργία και περαιτέρω μείωση εισοδημάτων.

Αν προχωρήσουμε την επισκόπησή μας και στο επόμενο σκέλος της τρέχουσας κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, την έξοδο στις αγορές θα διαπιστώσουμε πως αυτή δεν γίνεται εν μέσω σημαντικής αναβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας, ούτε κάτω από συνθήκες συνήθους εξυπηρέτησης δανειακών αναγκών της χώρας.

Τα ποσά που φημολογείται πως θα αντληθούν είναι ελάχιστα, αναλογικά με τις πραγματικές δανειακές ανάγκες, τα επιτόκια σημαντικά αυξημένα σε σχέση με εκείνα που θα επέτρεπαν την βιωσιμότητα ενός χρέους και βεβαίως υπάρχει άλλη μια παράμετρος που παραβλέπεται:

Η Κυβέρνηση επισημαίνει σε εταίρους και δανειστές πως υπάρχει μια εκκρεμότητα αναφορικά με το ζήτημα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους, και την ίδια στιγμή δια της εξόδου στις αγορές "υπόσχεται" στους υποψήφιους αγοραστές ελληνικών ομολόγων μια ασφαλή επένδυση!

Δηλαδή, η ίδια Κυβέρνηση που επιθυμεί ή πιο τεχνικά δε θα είχε αντίρρηση σε μια αναδιάρθρωση του υφιστάμενου χρέους της, προβαίνει σε πώληση νέου χρέους προσδοκώντας στην εμπιστοσύνη των επενδυτών.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως και τα δύο εργαλεία - έξοδος στις αγορές και πλεόνασμα - στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δεν προέκυψαν από την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ως θετικές συνέπειες ανάπτυξης ή παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά "αγοράζονται" και μάλιστα πολύ ακριβά. 

Είναι προφανές, πως δεν μπορούν να χρησιμεύσουν στην οικονομία από την αμιγώς χρηματοδοτική τους πλευρά, γιατί τι είναι λίγα δις με σημαντικό επιτόκιο μπροστά στο βουνό χρέους και στις σημαντικές ανάγκες ρευστότητας της χώρας ή τι θα κάνει κανείς με ένα πλεόνασμα που δεν προήλθε από την έξαρση των εξαγωγών αλλά από τις καταθέσεις των φορολογουμένων.

Αντίθετα, είναι πολύ χρήσιμα ως πολιτικά εργαλεία εξυπηρέτησης δύο κεντρικών ζητουμένων:

-Πρώτον της Ελληνικής Κυβέρνησης, που ενόψει εκλογών ή άλλων εξελίξεων θέλει άμεσα να πιστωθεί με την "έξοδο από τα Μνημόνια" αφαιρώντας από την Αντιπολίτευση αυτό το επιχείρημα και ταυτόχρονα στην περίπτωση που απωλέσει την εξουσία να καταδείξει το σύνηθες "εμείς σας παραδώσαμε μια χώρα πλεονασματική και εντός αγορών"

-Δεύτερον, της Ευρωπαϊκής κυρίαρχης πολιτικής τάξης που θέλει να έχει στη φαρέτρα των επιχειρημάτων της ενόψει πολύ δύσκολων Ευρωεκλογών, το "θαύμα" της Ελληνικής Οικονομίας που κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρει.

Τα δύσκολα, μετά από αυτό το ντελίριο καταναλωτικής μανίας πανάκριβων πολιτικών επιχειρημάτων, έρχονται αμέσως μετά. 

Οι μεν "Μνημονιακοί" Ευρωπαίοι πιθανώς θα έχουν καταγράψει μια νίκη ή μια λιγότερο επώδυνη ήττα οι δε Έλληνες θα κληθούν εκ νέου στο ταμείο προκειμένου να καταβάλλουν το αντίτιμο.

Δυστυχώς, ούτε η κρίση τελείωσε, ούτε τα προβλήματα εξέλιπαν.

Κι αν θέλετε μια σημειολογική σύμπτωση, θα θυμάστε ότι λίγο πριν την είσοδο της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο ο τότε Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου είχε μοιράσει εκείνο το επίδομα αντλώντας ρευστότητα από υπερφορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων.

Παρόμοια κατάσταση με το μοίρασμα του πλεονάσματος βιώνουμε και σήμερα: ο κ. Σαμαράς θα μοιράσει μέρος του πλεονάσματος.

Δε θα ευχόμουν να επαναληφθεί αναλόγως η Ιστορία του 2010.

Οψόμεθα!

Δώσε Μέρκελ τα Λεφτά να τα Κάνουμε Εφάπαξ!

Αυτή η είδηση:
"Από τα εφάπαξ των συνταξιούχων του Δημοσίου θα αρχίσει η εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του κράτους, όπως διαβεβαιώνει η κυβέρνηση."

αξίζει ένα ποιηματάκι!

Δώσε Μέρκελ τα λεφτά
να τα κάνουμε εφάπαξ,
και να ξέρεις η Ελλάς
δε θα σου τα φάει άπαξ!

Είπαμε τόσα πολλά
κάναμε και τόσο κόπο
να μας δώσεις τα λεφτά
να τα βάλουμε στον τόκο!

Κι αν ο άνεργος στενάζει
κι αν το μαγαζάκι κλείνει
πάνω απ' όλα το εφάπαξ
του υπαλλήλου που τα ξύνει

Είπαμε τόσες αρλούμπες
"ν' ανασάνει η αγορά"
μα σας κοροϊδέψαμ' όλους!
Στο εφάπαξ τα λεφτά!

Κι αν  το Κράτος σας χρωστάει
ΦΠΑ κι επιστροφή,
υπαλλήλους να πληρώσεις,
κρίμα! Είστ' ιδιωτικοί!

Φέρε Μέρκελ τα λεφτά
εμείς θέλουμε εφάπαξ!
Κι αν δεν το 'χεις καταλάβει
ο Δημόσιος είν' ο Άναξ!

Βάλε τώρα Γερμανούς
κυρά-Μέρκελ να δουλεύουν
τα εφάπαξ τα δικά μας
να πληρώνουν. Προλαβαίνουν!

Γιατί έτσι και δεν έρθει
το μπαγιόκο με το φέσι
ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσαυγή
θα σου στείλουμε πεσκέσι!

Έτσι είμαστε εμείς
οι νεο-Ελληναράδες.
Χρέος λέμε επαχθές,
μα στο εφάπαξ οι παράδες!

Με γεια μας!

Η Μεγάλη Τετάρτη της Νέας Ελλάδας!

Η τελευταία προσπάθεια του ελληνικού πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου να διατηρήσει τη χώρα στην κατάψυξη του "σοβιετικού χειμώνα" -όπου για πολλά χρόνια οι πελατειακές κρατικοδίαιτες συναλλαγές πολιτών, πολιτικών και επαγγελματιών (διάβαζε: κλειστών όσο τα καταστήματα τις Κυριακές!) απομυζούσαν τον πλούτο, τις επιδοτήσεις, το εισόδημα - καταρρέει.

Η πολυδιαφημισμένη "συγκυβέρνηση" όπου δεν ήταν τίποτα άλλο από μια "συμμαχία" των προθύμων του πελατειακού κράτους, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν μπόρεσε να αντισταθεί μπροστά στην πραγματικότητα, δεν μπόρεσε να υπερασπισθεί όσα ανερυθρίαστα συνυπέγραψαν οι "τρεις σωματοφύλακες της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας" σε εκείνο το άνευ νοήματος πλέον πόνημα: "Διακήρυξη της Κυβέρνησης" που προέβλεπε την πρόθεσή της να "αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης".

Όλα αυτά κατέρρευσαν παταγωδώς.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια Κυβέρνηση που αποτυγχάνει.
Πρόκειται για μια νοοτροπία, για μια στάση ζωής, που σβήνει.

Η ελεγχόμενη και μακρά δανειοδότηση και εξάρτηση του Ελληνικού Δημοσίου, σε στενή εξάρτηση με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, συναντά ευρύτερες αντιδράσεις εξαιτίας του γεγονότος ότι άπαντες οι μέχρι τώρα μετέχοντες στο "πάρτυ" της συναλλαγής γνωρίζουν ότι πλέον λεφτά για το κράτος δεν υπάρχουν!

Η χώρα "κλειδώνει" στην ευρωπαϊκή προοπτική, όποια κι αν είναι αυτή αλλά δεν αφήνεται να πορευτεί μόνη και άμοιρη.

Κανείς δεν γνωρίζει αν όντως το ευρώ και η Ευρωζώνη θα υπάρχουν και μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια.

Εντούτοις, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή πορεία παραμένει ενεργή. Η χώρα παραμένει κομμάτι της Ευρωπαϊκής αναζήτησης και δεν αποσύρεται στην χαώδη και απρόβλεπτη τριτοκοσμική αναζήτηση που προσπάθησαν να της επιβάλλουν και εγχώριοι σωτήρες.

Ακόμη κι αν οι μετέπειτα εξελίξεις θέλουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ή το Κόμμα Ελλήνων Ουφολόγων να αναλάβει την εξουσία, αυτή η προοπτική περιορίζεται, καθορίζεται και προβάλλεται μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργίας.

Πιο σημαντικό είναι το γεγονός της αποστράγγισης και ουσιαστικά διακοπής της ροής κεφαλαίων και ισχύος προς συνδικαλιστικά και άλλα κομματικά παράκεντρα εξουσίας, είτε μέσω της εξ' ανάγκης πώλησης των ΔΕΚΟ, είτε μέσω της εν τοις πράγμασι αμφισβήτησης της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας είτε ακόμη και με την περικοπή -βαθιά και απολύτως δικαιολογημένη - της εφ' όρου ζωής οικονομικής εξασφάλισης των κρατικών υπαλλήλων. Είναι τέτοια η αρνητική μακροπρόθεσμη προοπτική εισοδημάτων όλων όσων μετέχουν της κρατικής μηχανής που ευτυχώς δεν επιτρέπει την πρόβλεψη ότι στο ορατό διάστημα θα αποτελούν κεντρικό πόλο στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό.

Ναι, η "παλιά" Ελλάδα αποδυναμώνεται δραματικά και όσες πολιτικές δυνάμεις θα ήθελαν να πολιτευτούν με αυτά τα "παλιά" υλικά θα διαπιστώσουν (όπως ο Φώτης κι ο Βαγγέλης!) πως αυτά θα απομείνουν εξαιρετικά αποδυναμωμένα, ανίσχυρα και άνευ νοήματος.

Η "Νέα Ελλάδα" έρχεται με ρυθμούς γοργούς.
Προφανώς και αυτή η μετάβαση δε θα γίνει χωρίς να μας δείξουν οι γνωστοί-άγνωστοι "σκηνοθέτες" του πολιτικού μας θεάτρου των τελευταίων χρόνων (μεγαλοσυνδικαλιστές και εργατοπατέρες μαζί με τους πολιτικούς τους πάτρωνες) πόσο καλά γνωρίζουν το δρόμο της καταστροφής.
Θα μας μιλήσουν για απεργίες, θα μας ταλαιπωρήσουν, θα μας εμποδίσουν να μετακινηθούμε, να εργαστούμε, να μιλήσουμε, να δημοσιεύσουμε στο πνεύμα πάντοτε της δικής τους αντίληψης: τα δικά τους κεκτημένα είναι ο πυλώνας της "Δημοκρατίας"!

Κι όμως!
Αυτή τη φορά, οι δυνάμεις της δημιουργίας έχουν έναν σύμμαχο!
Την Ευρώπη και τη Διεθνή Κοινότητα.
Για λίγο λοιπόν καιρό ακόμα θα τους ανεχτούμε και τους Αριστερούς και τους Δεξιούς αλλά και τους Ακροδεξιούς σκελετούς.

Ας πάρουμε τη δόση και μετά ας κάνουν ό,τι θέλουν!

Από το νέο έτος ξεκινά η Νέα Ελλάδα!

Η Χρυσή Αυγή ως Παράγοντας Ενίσχυσης της Κρίσης.

Προφανώς, η πλειοψηφούσα άποψη θα ισχυριστεί πως τα φαινόμενα εθνικιστικών παραληρημάτων αποτελούν σύμπτωμα μιας κοινωνίας υπό πίεση και ιδιαιτέρως υπό οικονομική πίεση.
Αν όμως εξετάσουμε το ζήτημα από την οπτική γωνία που θέλει την κοινωνία ως συλλογική οντότητα ικανή να κάνει τις επιλογές της, στο πλαίσιο αναζήτησης μιας ορθολογικής διεξόδου από την κρίση, τότε η ανάδειξη του εθνικού απομονωτισμού, ως ανταπάντησης στις προκλήσεις, αναδεικνύει και την ευθύνη της κοινωνίας όταν η ίδια αποφασίζει τα μέσα και τους τρόπους με τα οποία θα οδηγηθεί σε ασφαλείς λύσεις.
Πιο απλά, η κοινωνία από την γκάμα των επιλογών που έχει στη διάθεσή της προκειμένου να αθροίσει δυνάμεις και να διαμορφώσει τη δική της πορεία, αποφασίζει εν μέσω κρίσης να απομονωθεί, να υπερτονίσει τον εθνικισμό και να αποστασιοποιηθεί από την παγκόσμια κοινότητα.
Η Χρυσή Αυγή, ως εκφράζουσα ακριβώς αυτήν την επιλογή, της απομόνωσης, όχι μόνο ως πολιτική άποψη αλλά και ως ευρύτερη στάση απέναντι στη Διεθνή Κοινότητα, αποτελεί - εκτός των άλλων "ιδιοτήτων" της - και ένα σημαντικό παράγοντα ο οποίος συντείνει σε μέγιστο βαθμό στην απόφαση της χώρας να αποστασιοποιηθεί από τα διεθνή τεκταινόμενα και από τις προσεγγίσεις της διεθνούς κοινότητας στο ελληνικό ζήτημα.
Επιλέγοντας Χρυσή Αυγή, ως διαρκώς διογκούμενη πολιτική δύναμη, η κοινωνία απλώς απαντά πως δεν επιθυμεί να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν ταυτίζεται με τις ευρωπαϊκές απαντήσεις στην οικονομική κρίση και εν τέλει δε θέλει να απαντήσει στην κρίση με ευρωπαϊκά μέσα.
Με δεδομένο ότι το εγχώριο δυναμικό δεν επαρκεί ώστε να προσδώσει στη χώρα μια αξιόπιστη ώθηση που θα οδηγήσει σε εκτός κρίσης περιοχές, τουλάχιστον χωρίς να σημειωθούν καταστροφικού τύπου μεταβολές στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, η απομόνωση που εκφράζει η Χρυσή Αυγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια σημαντική επιβράδυνση και άρα σημαντική αποδυνάμωση της χώρας.

Χρειαζόμαστε τους Ευρωπαίους, χρειαζόμαστε τη Διεθνή Κοινότητα, τους χρειαζόμασταν πάντοτε και βεβαίως σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες και οπωσδήποτε υπό τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν και στο άμεσο μέλλον - οι οποίες αναμένονται πολύ πιο δυσμενείς - θα τους χρειαστούμε ακόμη περισσότερο.
Η ισχυροποίηση της Χρυσής Αυγής και η ανάδειξή της ως σημαντικού πολιτικού πόλου, θα απομακρύνει τη χώρα - αν δεν το κάνει ήδη - από τη διεθνή της προοπτική, θα αφαιρέσει δυνάμεις και εν τέλει θα επιταχύνει το δρόμο προς την καταστροφική πορεία.
Να λοιπόν ένας αξιόπιστος δείκτης που αξίζει να παρατηρεί κανείς αν επιθυμεί να γνωρίζει σε ποιο σημείο της κρίσης βρισκόμαστε: Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο πιο γρήγορα και βαθιά εισχωρούμε στον πυρήνα της οικονομικής κρίσης και πόση έκταση αυτός καταλαμβάνει στο σώμα της κοινωνίας.

Ελλάς: Υπό Νέα Διεύθυνση!

Η οποιαδήποτε διοίκηση μιας οποιασδήποτε επιχείρησης κρίνεται για την επιτυχία ή την αποτυχία της, εκ του αποτελέσματος. Από τα ψυχρά νούμερα που απεικονίζουν την εικόνα της επιχείρησης στον ισολογισμό της. Στον πραγματικό ισολογισμό της κι όχι βεβαίως σε αυτόν που δημοσιεύει για τα "μάτια του κόσμου".

Η επιτυχία οδηγεί προφανώς σε βιωσιμότητα και ανάπτυξη και πλούτο για τους μετόχους και τους εργαζόμενους. Και η επίτευξη της σωστής εικόνας επιτυγχάνεται όχι μόνο με τη λήψη των αρεστών αποφάσεων αλλά στην πλειονότητα με την αποφασιστικότητα, τον ορθολογισμό των αριθμών και την ικανότητα της διοίκησης να γίνεται δυσάρεστη αλλά χρήσιμη, όχι για τον κάθε εργαζόμενο ή μέτοχο ξεχωριστά αλλά για το σύνολο.

Συμπερασματικά, ο βαθμός της επιτυχίας συναρτάται όχι με τον αριθμό των εύκολων αποφάσεων αλλά ακριβώς από το πλήθος των δυσάρεστων και μάλιστα από την ικανότητα αυτές οι δύσκολες αποφάσεις να επιβληθούν σε όλους.

Στο project "Ελλάδα", διοίκηση/Κυβέρνηση και μέτοχοι-εργαζόμενοι δηλαδή πολίτες ανέβαλλαν για πολλά χρόνια όχι μόνο τη λήψη των δύσκολων αποφάσεων αλλά σε πολλές περιπτώσεις ούτε καταδέχονταν να τεθεί προς συζήτηση μια δυσάρεστη απόφαση. Οποιαδήποτε δυσάρεστη απόφαση.

Η συνέπεια;
Η επιχείρηση- η χώρα!- να τεθεί υπό νέα Διεύθυνση!


Όταν αποφασίζαμε την είσοδο της χώρας στη ζώνη του ευρώ - με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες - θα έπρεπε να αντιληφθούμε ότι ταυτόχρονα ένα μεγάλο πακέτο μετοχών αυτής της χώρας περνούσε σε άλλα χέρια, σε Ευρωπαϊκά, προκειμένου να εισρεύσει φρέσκο χρήμα στην επιχείρηση. Κι όταν μιλάμε για νέους μετόχους, εννοούμε τον κάθε κάτοχο ευρώ στην Ευρωζώνη! ναι, ο Ευρωπαίος φορολογούμενος έχει γίνει μέτοχος αυτής της χώρας, όπως κι εμείς εξάλλου (αλλά με πολύ μικρότερο πακέτο!) γίναμε μικρομέτοχοι των άλλων χωρών.

Όταν ψηφίζει ο Γερμανός, ο Γάλλος ή ο Ιταλός επηρεάζει άμεσα την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, όπως κι όταν ψηφίζει ο Έλληνας συμβαίνει το ίδιο, κατά το βάρος με το οποίο συμμετέχει η κάθε χώρα στην πολυεθνική που λέγεται Ευρωζώνη.

Για να το κάνω πιο απλό, αν οι Γερμανοί αποδοκιμάσουν την πολιτική Μέρκελ - την πολιτική, όχι την πολιτικό! - τότε νέες παράμετροι, πιο σκληρές ή πιο χαλαρές δεν το ξέρουμε, τίθενται για το πρόβλημα χρέους στην Ευρώπη. Γιατί έτσι αποφάσισαν οι μεγαλομέτοχοι, με οικονομικούς όρους, Γερμανοί!

Τι αποφασίζει λοιπόν σήμερα η πλειοψηφία των μετόχων; Η οποία σημειωτέον ΔΕΝ αποτελείται από Έλληνες;

Πως η θυγατρική "Ελλάς" χρειάζεται νέα Διεύθυνση! Νέο μάνατζμεντ. Και νέα εταιρική πολιτική.

Τι λένε οι εργαζόμενοι/πολίτες της θυγατρικής/χώρας;
Αντιδρούν στην απόφαση της διοίκησης. Αναμενόμενο. Κι όμως!


Όπως έχουμε γράψει πολλάκις, η σύγχρονη "δημοκρατία των αγορών" δεν προσμετρά τη συνισταμένη της βούλησης των πολιτών με βάση ιδεολογικούς συσχετισμούς, αλλά με όρους οικονομικής ισχύος.

Ειδάλλως, θα βλέπαμε αντίστροφα φαινόμενα από αυτά που βιώνουμε σήμερα: θα βλέπαμε για παράδειγμα, πολίτες και επιχειρήσεις να αγοράζουν -για πατριωτικούς λόγους - ελληνικά ομόλογα, να χρηματοδοτούν μανιωδώς το ελληνικό κράτος και να επαναπατρίζουν κεφάλαια μόνο και μόνο για να αγοράσουν "μετοχές" της αγαπημένης τους χώρας.

Κι όμως! αυτό όχι μόνο δε συμβαίνει αλλά η πραγματικότητα μας επιβεβαιώνει ακριβώς το αντίθετο:

Πολίτες και επιχειρήσεις αγοράζουν μανιωδώς την μετοχή της πολυεθνικής Ευρωζώνης, μεταφέροντας στα εδάφη της τις επιχειρήσεις τους, διασφαλίζοντας τη μετοχή "ευρώ", αποφεύγοντας να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και μάλιστα (και ορθώς!) διαμαρτύρονται εντόνως διότι αυτά "κουρεύτηκαν"!

Σε λεκτικό επίπεδο, δηλαδή, οι πολίτες μπορεί να ουρλιάζουν περί του εθνικού κινδύνου, νυχθημερόν όμως και σε ό,τι αφορά στην "τσέπη τους" ψηφίζουν με επιμονή τη "Νέα Διεύθυνση" της χώρας, αγοράζοντας διαρκώς τις μετοχές της και άρα τις αποφάσεις της!

Η υποκατάσταση της πολιτικής "δημοκρατίας" από τη "δημοκρατία των αγορών" το "προλεταριάτο του κεφαλαίου" επιβάλλει ακόμη και ασυνείδητα τη νέα πραγματικότητα.

Κι αυτό είναι ενθαρρυντικό!

Νησιά και άλλα. Ας τα Συζητήσουμε Όλα.

Πως αντιλαμβανόμαστε τη χώρα, είτε ως ολότητα είτε στα επί μέρους ζητήματα, τα προηγούμενα χρόνια της τεχνητής ευμάρειας;

Μα όπως ακριβώς μας υπέβαλλαν οι οικονομικές "φούσκες" που δημιουργήσαμε, βασιζόμενοι στον άκριτο υπερδανεισμό ο οποίος με τη σειρά του βασίστηκε στην ψευδαίσθηση πως ανήκουμε ως οικονομία στην Ευρώπη. Δηλαδή, δανειζόμασταν με επιτόκια Γερμανίας (να γιατί το ευρωομόλογο ή η νομισματική χαλάρωση δεν έχει να κάνει με το ελληνικό πρόβλημα) για να ζήσουμε με όρους Ελλάδας. Απλά, λειτουργούσαμε εμείς οι αδύναμοι με τις "πλάτες" των ισχυρών.

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμασταν την εξέλιξη της Ελλάδας ήταν γραμμικά ανοδικός και άκαμπτος. Μόνιμα η  χώρα διατηρούσε εκτός δημόσιας συζήτησης μια σειρά ζητημάτων, θεωρούμενα ως απαράβατες σταθερές, ως παραμέτρους αυτής της πορείας που είχαμε σχηματίσει και προεξοφλήσει για το μέλλον της χώρας:

-Ναι, δεν ήταν υπό συζήτηση οι αμοιβές και η υπηρεσιακή κατάσταση των εργαζομένων στο Δημόσιο, κάτω από οποιεσδήποτε μεταβολές. Η μηχανοργάνωση, οι εξελίξεις στην ιατρική, στα φάρμακα, στη γνώση άφηναν παγερά αδιάφορους κοινωνία και πολιτικούς. Τι κι αν άλλοι λαοί προσαρμόστηκαν, επανασχεδίασαν, αντικατέστησαν, εμείς παραμείναμε προσηλωμένοι σταθερά σε πρότυπα δεκαετίας '50. Χαρτί και καλαμάρι...

-Ναι, ήταν απολύτως εκτός πραγματικότητας όποιος ψέλλιζε κάτι για ανάγκη επανεξέτασης του ασφαλιστικού, των κλειστών επαγγελμάτων, των προνομίων και γενικώς κάθε κατάστασης που θα μετέβαλλε τις σταθερές παραμέτρους του συστήματος.

Μια γενική αποτίμηση, θα μπορούσε να αναπαρασταθεί με την εικόνα της γενικότερης αποδοχής από την κοινωνία της εν λόγω κατάστασης: Αν ήσουν "τυχερός" και εντασσόσουν σε μια από τις προνομιούχες κατηγορίες -Δημόσιος Υπάλληλος, προνομιούχος επαγγελματίας, κομματικό ή συνδικαλιστικό στέλεχος - τότε η υπόλοιπη κοινωνία καρτερικά αποδεχόταν την τύχη σου και δε σε ενοχλούσε. Ναι, ουδείς αμφισβητούσε την κατάσταση.

Από την άλλη, αν ήσουν "άτυχος" από οποιαδήποτε άποψη, τότε και πάλι η υπόλοιπη κοινωνία δεν έκανε τίποτα για σένα. Δεν κατόρθωνες να διοριστείς; Ποιος νοιάστηκε! Δεν κατόρθωνες να πάρεις μια άδεια ταξί ή φαρμακείου; Ας πρόσεχες να έχεις καλύτερες "άκρες"!

Κι αν κάποτε προσέφευγε κανείς σε Ευρωπαϊκά Όργανα ώστε να διεκδικήσει το αυτονόητο, τότε το κράτος και μέρος της κοινωνίας τον αντιμετώπιζε ως περίπου "προδότη" αυτής της σαχλαμάρας που ονομαζόταν "κοινωνικό συμβόλαιο".

Είναι αξιοσημείωτο, για να κάνουμε και τη σχετική σύνδεση, ότι
οι "βολεμένοι" του συστήματος - με οποιοδήποτε τρόπο - συνήθιζαν να ταυτίζουν και το κάνουν και σήμερα, το "βόλεμα" με την πατρίδα! Προφανείς οι λόγοι: αμφισβητείς το "βόλεμα"; Τότε αμφισβητείς και την πατρίδα!

Βεβαίως, λόγω αυτής της τεχνητής ταύτισης, διεπράχθησαν μερικά από τα πιο σημαντικά οικονομικά "κακουργήματα" τις συνέπειες των οποίων βιώνουμε σήμερα.

Μέσα λοιπόν σε αυτή την "ωραία ατμόσφαιρα" ήρθε η Τρόικα να αμφισβητήσει τα πάντα!

Και έρχεται από "σπόντα" -πιθανώς μέσα στο πάρε-δώσε ιδεών που ανταλλάσσονται μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών "σωτήρων" - να αμφισβητηθεί και το κοινωνικό και οικονομικό καθεστώς των ελληνικών μικρών νησιών.


Υπό άλλες συνθήκες, προφανώς αυτή η συζήτηση θα προσέκρουε πάνω στους "βράχους ηθικής" και στους Ηρακλειδείς του συστήματος.

"Δεν επιτρέπεται να συζητάμε τέτοια πράγματα!"

Κι όμως! Η παρουσία της Τρόικας το επιτρέπει!
Μέσα στη γενικότερη αμφισβήτηση όλων εκείνων των πάλαι ποτέ "σταθερών" της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής μας ζωής, έρχεται και αυτή η συζήτηση, έρχεται και αυτό το ζήτημα στο μικροσκόπιο της δημόσιας σφαίρας.

Τι λέμε λοιπόν στους ανθρώπους που ζουν στα νησάκια;
Πως η χώρα κάνει "ότι μπορεί" για αυτούς - προφανώς μακαρίζουμε εαυτούς που δεν είμαστε στη θέση τους!- βεβαίως τους λέμε ότι δεν πρέπει να τα εγκαταλείψουν διότι, ανερυθρίαστα, τους διαμηνύουμε ότι τους χρειαζόμαστε, λέει, για να αποδείξουμε ότι έχουμε ΑΟΖ!

Μια γεωπολιτική έννοια, την οποία ούτε ρωτάμε αν μπορούμε να υπερασπιστούμε επαρκώς, καθώς οι αμυντικοί μας προϋπολογισμοί συρρικνώνονται, και επίσης ανερυθρίαστα τη διασυνδέουμε με υποτιθέμενο ορυκτό πλούτο.

Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά είναι πραγματικότητα, δηλαδή αν πράγματι καθόμαστε πάνω σε μια δεύτερη Σαουδική Αραβία, ούτε αν πράγματι το Διεθνές Δίκαιο λειτουργεί με τον τρόπο που κάποιοι φαντάζονται:"Κύριε Πρόεδρε αυτές οι πέντε κατσίκες και τα δυο γεροντάκια καταδεικνύουν περίτρανα την πλούσια οικονομική ζωή της βραχονησίδας μας!"


Ως σχολιαστής ρωτώ:
Ποιος παράγοντας είναι ηθικά ορθότερος;
Εκείνος που προτείνει να προσφερθούν κίνητρα στους ανθρώπους να μετακινηθούν προκειμένου να μειωθεί το κόστος διαχείρισης ή εκείνος που τους αφήνει στην τύχη τους προκειμένου να προσποριστεί το όποιο κέρδος;

Εκείνος που ξεκινά μια συζήτηση - ανεξάρτητα που θα καταλήξει - ή εκείνος που την αποσιωπά γνωρίζοντας ότι μια σειρά συμφερόντων, ναυτιλιακών, τουριστικών κλπ, επιμένει στη στρεβλή διαχείριση προκειμένου να κερδίσει;


Είμαστε σε μια εποχή που -δυστυχώς!- δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας, αλλά -ευτυχώς! -είμαστε σε μια εποχή που εξ' ανάγκης είμαστε υποχρεωμένοι να τα συζητάμε όλα!

Για να επιστρέψουμε στην αρχή: η διάκριση μεταξύ "τυχερών" και "άτυχων" τείνει να εξαλειφθεί. Η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να πάρει θέση σε μια νέα συνολική συζήτηση επί παντός ζητήματος και οι όποιοι "προστάτες" είναι πια αδύναμοι να επιβάλλουν τη σιωπή!

Η Λύση: Τρώγοντας ΦΑΓΕ και πίνοντας Coca-Cola!

"Aν ξυπνήσεις, μονομιάς θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς."

Σίγουρα, κάποιος μας κάνει πλάκα. Οπωσδήποτε, ένα "σκοτεινό κέντρο" στην Κυβέρνηση, επινοεί διαρκώς κωμικές καταστάσεις ώστε να προκαλεί θυμηδία, χρήσιμη αναμφίβολα σε συνθήκες κρίσης. Ειδάλλως, είναι αδύνατον να εξηγήσει κανείς πως είναι δυνατόν να επιλέγονται λύσεις της δεκαετίας του 1950 - συμβολαιογραφικές πράξεις με τα ούλα τους! σφραγίδες, μελάνια και χαρτόσημα- σε σύγχρονα προβλήματα όπως η ανάγκη διασταύρωσης στοιχείων ώστε να αποδοθούν συντάξεις ή άλλες παροχές.

Και τα βρεφικά γάλατα, με τη βούλα της (απεργούσης για τα μιστά!) Δικαιοσύνης (μονο)πωλούνται αποκλειστικά στα προστατευμένα με τείχη της Πολιτείας φαρμακεία!

Και μια σειρά  ατέλειωτη παλινδρομήσεων - καταστροφικών - επαναφέρει τα μαύρα σύννεφα αλλά αυτή τη φορά με κωμική χροιά: τα μισθολόγια των καλών μας εφοριακών δεν προσαρμόζονται, οι εφορίες δεν κλείνουν, οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν να ακούσουν για αξιολόγηση και το νέο φορολογικό αναμένεται να αποτελέσει το Χρυσόβουλο εξασφάλισης των αμοιβών χιλιάδων άχρηστων υπαλλήλων του Δημοσίου. Πάντοτε εις βάρος ανέργων, επιχειρήσεων και εργαζομένων στην παραγωγή.

Αρκετά λοιπόν με την πλάκα!
Ήδη η αγορά, ο κόσμος της παραγωγής και της πραγματικής οικονομίας καταδεικνύει με τη στάση του την μελλοντική τάση:
Κυρίες και κύριοι, αναζητείστε αλλού υποζύγια. Αναζητείστε αλλού τα "γομάρια" του ποιητή Βάρναλη.

Προφανώς, την απόφαση της οικονομικής μετανάστευσης δεν είναι εύκολο να την υλοποιήσουν όλες οι επιχειρήσεις και όλοι οι επιχειρηματίες ή ελεύθεροι επαγγελματίες.

Αλλά η τάση δημιουργήθηκε. Είναι εδώ!
Όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη και στην αδήριτη ανάγκη πως το μέλλον και η μοίρα της χώρας είναι στην Ευρωπαϊκή προοπτική, απλώς θα κάνουν πράξη αυτήν την επιλογή.

Αν δεν πειστούν οι κομματικοί πάτρωνες συμφερόντων -πολιτικοί αλλά και πολίτες - ότι:

-Μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί η τρέχουσα εικόνα ότι εργαζόμενοι των 500 ευρώ μπορούν να χρηματοδοτούν συντάξεις των 2.000

-Μόνο ως πλάκα μπορεί να δει κανείς την άποψη ότι χιλιάδες επιχειρήσεις και εργαζόμενοι πρόθυμα θα πληρώνουν 680.000 μισθούς υπαλλήλων άχρηστων οργανισμών, για να ξαναπληρώσουν συμβολαιογράφους και άλλους "πορφυρογέννητους" για υπηρεσίες που έπρεπε να παρέχονται ηλεκτρονικά και δωρεάν.

-Μόνο ως κακόγουστη φάρσα είναι δυνατόν να παιχτεί το έργο της υψηλής φορολόγησης της επιχειρηματικότητας, με τις γύρω χώρες και ακόμη κι άλλες ευρωπαϊκές παρέχουν κίνητρα φορολογικά και χρηματοδοτικά για την εγκατάσταση επιχειρήσεων και μεταφορά κεφαλαίων.

-Μόνο ως ανόητη καρικατούρα μπορεί να γίνει κατανοητή η εμμονή πληρωμής συντάξεων σε άγαμες θυγατέρες και 40ρηδες συνταξιούχους.

Τι κάνουμε οι υπόλοιποι;
Ενισχύουμε εκείνους που αποφασίζουν να διασώσουν την αξιοπρέπειά τους, τη σοβαρότητα της επιχείρησής τους (καταντάει ανέκδοτο πλέον η φράση:"επιχείρηση στην Ελλάδα"!!!) και εν τέλει την αυθεντική ελληνικότητα του ορθού λόγου. Ειδάλλως, η κατρακύλα στον παραλογισμό "πληρώστε για να σωθεί ο αργόμισθος κι αν δε διασωθεί...ξαναπληρώστε!" γελοιοποιεί όχι μόνο τον πολιτικό που το υποστηρίζει αλλά και τον αφελή που αγόγγυστα συνεχίζει να συμμετέχει στο "πάρτυ".


Τελικά, πόσες διασταυρώσεις, πόσο διοικητικό έργο και πόσες καντρίλιες πρέπει να κάνει αυτό το κράτος ώστε να σταματήσει να πληρώνει χιλιάδες "μαϊμούδες";

Για πόσο ακόμα θα περιμένουμε -πληρώνοντας βεβαίως - να επιλυθούν τα μυριάδες "υπαρξιακά" ερωτήματα σχετικά με το "πόσοι υπάλληλοι δεν χρειάζονται", "πόσα χρόνια εφεδρεία θα προσφέρουμε";

Κι ακόμη για πόσο θα περιμένουμε τη συναίνεση του κάθε πολιτικάντη που ανατράφηκε και θέριεψε από αυτά τα λάθη; Και τελικά μέχρι πότε ο κάθε ακραίος Χρυσαυγίτης ή εξτρεμιστής αριστερός θα μας κλωτσάει καμιά 50αριά χρόνια πίσω;
Όχι. Δεν αξίζει να συνεχίσει κανείς να τροφοδοτεί με το υστέρημά του όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες που μας κάθησαν στο σβέρκο μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους.

Ας συνεχίσει λοιπόν το "έργο" του όλος αυτός ο θολός συρφετός, ενώ οι υπόλοιποι θα απολαμβάνουμε μανιωδώς το γιαουρτάκι της ΦΑΓΕ και θα πίνουμε τα αναψυκτικά της 3Ε και βεβαίως θα στηρίζουμε όλους όσους ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.

Το αστείο τελειώνει εδώ!

Νέα Προσευχή για την Αγία Μέρκελ!

Βρίσκεται παντού στο διαδίκτυο και την παραθέτω:
Μέρκελ ημών
η εν τοις Γερμανοίς,
αγιασθήτω το δάνειό Σου. 
Ελθέτω η χορηγεία Σου.
Εφαρμοσθήτω το πρόγραμμά Σου, ως εν Γερμανώ και επί της Greece.
Την δόσιν ημών την επιούσιον δος ημίν Τζήμερον.
Και λάβε ημάς δια τα θελήματα υμών,
μήπως και ημείς κουρέψομεν τες οφειλές ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις Τσιπρισμόν,
αλλά ρύσαι ημάς και από τη Συγγρού,
Αμήν

Διαρθρωτικές Αλλαγές, η εξής ΜΙΑ: Απολύσεις στο Δημόσιο.

Τι είναι ανοησία; Να αναμένει κανείς διαφορετικό αποτέλεσμα όταν όμως χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους.

Η διεθνής κοινότητα όσες φορές και με οποιονδήποτε τρόπο κι αν ερωτηθεί από το ελληνικό πολιτικό σύστημα, απαντά με τον ίδιο τρόπο: Διαρθρωτικές αλλαγές. Γενναίες και ειλικρινείς. Τολμηρές και αποδοτικές. Μονόδρομος.

Ο κ. Σαμαράς προφανώς θεώρησε ότι η Γερμανίδα καγκελάριος αν ερχόταν στην Αθήνα, αν ένιωθε την κοινωνική αντίδραση στην ατμόσφαιρα, αν γοητευόταν από τον ελληνικό φθινοπωριάτικο ήλιο, θα εξέπεμπε κύματα ενθουσιασμού και θα μετέβαλλε τις θέσεις της.

Δυστυχώς όμως, δεν του έκανε τη χάρη.

Επανέλαβε για μια ακόμη φορά το αυτονόητο: αν κάνει η  Ελλάδα το καθήκον της - απέναντι στην ίδια τη χώρα - τότε και η διεθνής κοινότητα θα πράξει τα δέοντα. Ακριβώς μια από τα ίδια.

Ιδεοληψίες περί δήθεν "διεθνούς απομόνωσης" και άλλες φαιδρότητες δεν είναι παρά εγχώρια πολιτικά ληγμένα προϊόντα για αφελείς ή υστερόβουλους. Ουδέποτε η διεθνής κοινότητα εγκατέλειψε την Ελλάδα καθώς εμπράκτως στηρίζει τη χώρα με δισεκατομμύρια κάθε τόσο.

Που βρισκόμαστε τώρα; Μα εκεί από όπου ξεκινήσαμε: Η βασική απόφαση, η μείζονα μεταβολή, η αποφασιστική κίνηση δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Με ευθύνη του συνόλου του πολιτικού συστήματος και των εκφραστών του στην κοινωνία, συνδικαλιστών, συντεχνιών και ομάδων πίεσης.

Μία είναι η κεντρική διαρθρωτική αλλαγή που θα συνταράξει πραγματικά τα λιμνάζοντα και όζοντα ύδατα της ελληνικής οικονομίας: Οι απολύσεις, ευθείες και χωρίς εφεδρειακές περικοκλάδες, των Δημοσίων Υπαλλήλων που δεν χρειάζονται. Και βεβαίως η άρση της μονιμότητας όλων των υπολοίπων.

Αυτό περιμένει η οικονομία, αυτό περιμένει η υγιής κοινωνία, αυτό περιμένει και η διεθνής κοινότητα.

Οι απολύσεις:
-Θα καταδείξουν την ειλικρινή βούληση του πολιτικού συστήματος να διακόψουν τους δεσμούς με το αμαρτωλό παρελθόν της άκριτης λαφυραγωγικής διαχείρισης του κράτους και των πόρων του.
-Θα επιβεβαιώσουν την απόφαση πως δε θα επανέλθει η ελληνική οικονομία στον αμαρτωλό κύκλο του υπέρμετρου δανεισμού.
-Θα εκπέμψουν πολύ ισχυρό μήνυμα στην κοινωνία πως το πολιτικό σύστημα έπαψε να αποτελεί τον αξιόπιστο εταίρο στην πελατειακή συναλλαγή και θα ωθήσουν κυρίως τους νέους εργαζόμενους στην πραγματική οικονομία.
-Θα συμβάλλουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση των Δημοσίων Υπηρεσιών καθώς θα παγιώσουν την αντίληψη ότι ο πολίτης είναι εκείνος που πρέπει να απολαμβάνει υπηρεσίες κι όχι οι υπηρεσίες να απολαμβάνουν εις βάρος του πολίτη, προνόμια και αργομισθία.

Απλά πράγματα.

Τι γίνεται σε διαφορετική περίπτωση; Μα το προφανές.

-Όσο οι πολιτικοί επιμένουν να εκπροσωπούν συμφέροντα συντεχνιακά και συνδικαλιστικά, και να καπηλεύονται εκείνους που πραγματικά θυσιάζονται, θα απομείνουν να συνδιαλλέγονται με ολοένα και μικρότερο κομμάτι της κοινωνίας. Γιατί τι άλλο εκπροσώπησε ο κ. Σαμαράς όταν μιλούσε για "θυσίες" στην κ. Μέρκελ όταν γνωρίζει ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι συντεχνίες υπέστησαν τα ελάχιστα προκαλώντας με την υπέρμετρη φορολογία τεράστιες επιπτώσεις στον ιδιωτικό τομέα, επιμένοντας να σταματήσει εδώ το πρόγραμμα περικοπών ώστε να περισώσει τους ψηφοφόρους του;

-Οι επιχειρήσεις και το αξιόλογο εργατικό δυναμικό δεν πρόκειται να συνεχίσουν για πολύ να υπηρετούν ένα τυραννικό, φοροεισπρακτικό και πελατειακό κράτος: μετά το παράδειγμα της ΦΑΓΕ θα ακολουθήσουν κι άλλοι.

-Η διεθνής κοινότητα όταν τα πραγματικά προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία θα απαιτήσουν την αυξημένη προσοχή της, δε θα χάσει άλλο χρόνο και χρήμα περιμένοντας πότε το πολιτικό σύστημα θα αποφασίσει να προσγειωθεί στον πραγματικό κόσμο.

Ας το πάρουν λοιπόν απόφαση.
Τα υγιή κομμάτια της κοινωνίας, οι πυλώνες και οι "αιμοδότες" της παραγωγικής μηχανής της ελληνικής οικονομίας, η τεχνογνωσία, η υπεραξία που πράγματι κρύβεται στη χώρα θα αποδημήσει. Θα αναζητήσει ευκαιρίες και θα αξιοποιήσει τα σύγχρονα και παραγωγικά εργαλεία που προσφέρονται σε άλλες χώρες.
Κι αν το μυαλό σας πάει - χαμογελώντας ειρωνικά - στη Βουλγαρία, η ΦΑΓΕ έδειξε το δρόμο. Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Βέλγιο κι άλλες χώρες, με ικανοποίηση θα δεχόντουσαν φιλόδοξα εγχειρήματα, μακρυά από τον καταστροφικό παραλογισμό της απίθανης γραφειοκρατίας, της μιζέριας του λαδώματος, της γελοίας αμορφωσιάς που οδηγεί στην κωμική αντιστροφή της πυραμίδας προσόντων και θέσης! (ναι, στην Ελλάδα μπορεί κάποιος στο Δημόσιο να είναι Διευθυντής με απολυτήριο Λυκείου αλλά να "διοικεί" διδάκτορες!)

Όχι, δεν περιμένουμε άλλο!
Η ανοχή εξαντλήθηκε και μαζί της η εποχή της σιωπηρής συναλλαγής.

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ως αποτέλεσμα της αναμενόμενης δόσης καθυστερεί για ένα και μόνο ουσιαστικό λόγο: το πολιτικό μας σύστημα προσπαθεί μανιωδώς να περισώσει την "πελατειακή του αξιοπιστία" υψώνοντας τις τελευταίες του ασπίδες πέριξ των προστατευομένων του. Πρακτικά, επαγγελματίες και επιχειρήσεις περιμένουν την ανακεφαλαιοποίηση ώστε να δουν τα ψήγματα της σωτήριας ρευστότητας, η οποία όμως δεν έρχεται εξαιτίας της επίμονης άρνησης και κωλυσιεργείας της τριμερούς Κυβέρνησης να πράξει τα δέοντα στο Δημόσιο Τομέα.
Ήδη οι πιο τολμηροί αποχωρούν γιατί μάλλον βαρέθηκαν να περιμένουν. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι, πολλοί.

Η Μέρκελ, ο ESM και το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο.

Μια περίεργη σύγκλιση γεγονότων έρχεται να μας υποβάλλει άλλες ιδέες και απόψεις σχετικά με την εξέλιξη των πραγμάτων για το Ελληνικό Ζήτημα και βεβαίως να μας διαφοροποιήσει την μέχρι σήμερα εικόνα της "ρουτίνας" (!) "δόση-έλεγχος Τρόικας-νέα δόση", με την οποία είχαμε μάθει να πορευόμαστε κατά τη "Μνημονιακή" διετία.

Τρία είναι τα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν τη νέα εικόνα:

Πρώτον:

Τα μεγέθη τόσο της δόσης αλλά όσο κυρίως των απαιτούμενων μέτρων που αναγκαιούν ώστε το χρέος να τεθεί σε βιώσιμη τροχιά είναι τεράστια για την Ελληνική Οικονομία. Όχι βεβαίως απαγορευτικά, στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς προσπάθειας μεταρρυθμίσεων. Αλλά τεράστια. Πρακτικά, η  λήψη των συγκεκριμένων μέτρων συνθλίβει κάθε σκέψη επιστροφής σε προ-Μνημονίου καταστάσεις.

Δεύτερον:

Η ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί με την καταβολή της συγκεκριμένης δόσης, εξασφαλίζει στο ίδιο επίπεδο με το υπόλοιπο τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης την παραμονή εντός ευρωσυστήματος. Βεβαίως το δίπολο "μέτρα-δόση" άρα και ανακεφαλαιοποίηση είναι σφιχτά συζευγμένα και συνεπώς είναι προφανές ότι το μέγεθος των μέτρων είναι ανάλογο της σπουδαιότητας του επιδιωκομένου αποτελέσματος: Πολύ σοβαρά μέτρα για μια εξαιρετικά απαραίτητη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης.

Τρίτον:

Η εσπευσμένη επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου συμπίπτει με την έναρξη λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας και βεβαίως όλη αυτή η σύμπτωση έρχεται να συμβεί σε μια χρονική συγκυρία που τα πραγματικά "μεγάλα" προβλήματα της Ευρωζώνης, η Ισπανία και το Βορειοευρωπαϊκό Τραπεζικό Σύστημα, απαιτούν σοβαρές - από άποψη κεφαλαίων - λύσεις.

Εν ολίγοις, πως βλέπουμε εμείς την εξέλιξη των πραγμάτων;

-Η κα Μέρκελ και συνολικά η Ευρωζώνη, προετοιμάζει μια συνολική λύση για το Ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους με σκοπό κυρίως να αντιμετωπίσει το Ισπανικό ζήτημα. Η Ισπανία, θυμίζω, είναι άλλης τάξεως θέμα καθώς τόσο όγκου όσο και επιρροής στον υπόλοιπο κόσμο δεν έχει καμία σχέση με τα Ελληνικά μεγέθη: Οι ισπανόφωνοι στις ΗΠΑ, η επιρροή και η σχέση της με τη Νότια Αμερική, η έκθεση της Γαλλίας και της Πορτογαλίας στο ισπανικό τραπεζικό σύστημα καθώς και η πολιτική της οργάνωση με τις ημι-ανεξάρτητες περιφέρειες είναι πράγματι (και σε αντίθεση με την μικρή Ελλάδα) να πυροδοτήσει τεράστιες εξελίξεις.

-Σκοπός λοιπόν, πιθανώς! - της επίσκεψης της κας Μέρκελ δεν είναι άλλος παρά να σκιαγραφήσει μια συνολική πρόταση περί ένταξης της Ελλάδας στον ESM, αφορμή για επί της ουσίας έναρξης λειτουργίας του και προφανώς την επίδειξη στις αγορές της αποφασιστικότητας της Ευρώπης να υποδεχτεί κάθε χώρα (διάβαζε Ισπανία) υπό την "προστασία" του.

-Η διαμόρφωση αυτής της πρότασης πιθανόν να έρχεται ώστε να δώσει μια πολιτική λύση στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί σχετικά με το τρέχον δανειακό πρόγραμμα. Η πρόταση εισόδου της Ελλάδας στον ESM ουσιαστικά αντικαθιστά την Τρόικα με έναν μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό, ο οποίος και καταδεικνύει τη δυνατότητα της Ευρώπης να διαχειριστεί τα του οίκου της.

-Βεβαίως, η είσοδος σε έναν τέτοιο οργανισμό σύμφυτο με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο (δηλαδή η οποιαδήποτε "απειλή" εξόδου από αυτόν συνεπάγεται αυτόματα και "απειλή" εξόδου από την ΕΕ αφού αποτελεί μέρος του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος) σηματοδοτεί μια εξαιρετικά σοβαρή μεταβολή για την ελληνική πραγματικότητα.

Στην ουσία, η ενδεχόμενη είσοδος της χώρας στον ESM επιλύει οριστικά το δίλημμα "μέτρα ή πολιτική διαπραγμάτευση" καθόσον η διαδικασία χρηματοδότησης της χώρας ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις μεταρρυθμιστικές απαιτήσεις και κάθε απόκλιση αυτομάτως εξομαλύνεται καθώς ο οργανισμός διαχειρίζεται συνολικά το ζήτημα.

Είναι επίσης πιθανόν, η πρόταση να συνοδευτεί με δύο επιπλέον δελεαστικές επί μέρους προτάσεις: την συμμετοχή του Επίσημου Τομέα (κεντρικών τραπεζών) σε ένα νέο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης (το οποίο λανθασμένα ονομάζεται "κούρεμα") του ελληνικού χρέους και βεβαίως με την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής ίσως και με την εφαρμογή δελεαστικότερων επιτοκίων, του τρέχοντος δανειακού προγράμματος της Τρόικας.

Πρακτικά, η ανωτέρω συνολική πρόταση για να έχει αποτέλεσμα θα πρέπει:

-Να υποβληθεί στην ελληνική πλευρά με τη λογική του "αυτό ή τίποτα". Εφόσον βεβαίως διαπιστωθεί κατόπιν και της εκθέσεως της Τρόικας, η αδυναμία της ελληνικής πλευράς να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του δανειακού προγράμματος.

-Να ζητηθεί η συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας, εφόσον ενδεχόμενη είσοδος στο Μόνιμο Μηχανισμό θα σημάνει την ανάγκη συναίνεσης σε ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, σε μια εντελώς διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων εκ μέρους της Ελλάδος σε ό,τι αφορά στο κοινωνικό κράτος, στην λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, στη δομή της εθνικής οικονομίας.

Ας δούμε λοιπόν την επίσκεψη της καγκελαρίου και ταυτόχρονα τις εξελίξεις στο ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, ώστε να επιβεβαιώσουμε ή να απορρίψουμε τις παραπάνω υποθέσεις.

Μια Απειλητική Κοινωνία.

Είναι η Κρίση που λειτουργεί διασχιστικά ή η σύσταση της ιδιοσυγκρασίας μας είναι τέτοια που μας ωθεί σε ανακλαστικές σπασμωδικές κινήσεις;

Ενδεχομένως το δεύτερο να αποτελεί μια όχι και τόσο "πολιτικά ορθή" άποψη καθώς ενισχύει την ιδέα περί "ιδιαιτερότητας της φυλής" αλλά το κεντρικό ερώτημα παραμένει:

Γιατί η Ελληνική κοινωνία αντιδρά με όρους απειλής στις καταστάσεις που βιώνει;

Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η διαπίστωση πως η "απειλητική" διάθεση διατρέχει κάθε κλίμακα παρατήρησης: από το επίπεδο της γειτονιάς και του χώρου εργασίας μέχρι εκείνο της χώρας!

Ενδείξεις; Πολλές!

-Πολιτικές δυνάμεις αλλά και προσωπικότητες προκρίνουν την "απειλητική διάθεση" έναντι της Ευρώπης αντί  της συνεργασίας προς τον, υποτίθεται, κοινό σκοπό: αυτόν της εξυγίανσης και της μεταρρύθμισης της οικονομίας μας. Προτείνουν δηλαδή να "απειλήσουμε" με στάση πληρωμών, με προβολή της "ζημιάς" που θα πάθουν οι δανειστές αν δεν συνεχίσουν να μας δανείζουν ή να μας χρηματοδοτούν καθώς κι άλλα δεινά που θα τους συμβούν αν δεν προσέξουν τι θα κάνουν με εμάς.

-Επαγγελματικοί κλάδοι "απειλούν" ο καθένας με τον τρόπο του, την υπόλοιπη κοινωνία, πόσα άσχημα και κακά θα της συμβούν αν δεν εξακολουθήσει να συνηγορεί στη χρηματοδότησή τους ή στην διατήρηση των προνομίων τους.

-Ακόμη και πολιτικοί μας "απειλούν" πόσο θα υποφέρουμε αν δεν συνεχίσουμε να τους εκλέγουμε, καθώς η ενδεχόμενη απουσία τους από την πολιτική σκηνή ή σε άλλες περιπτώσεις η απομάκρυνσή τους από την εξουσία θα σημάνει και την εμφάνιση εσχατολογικών φαινομένων!

Βεβαίως, είναι δυνατόν κάποιος να ισχυριστεί ότι ανάλογα φαινόμενα "απειλητικής διάθεσης" εμφανίζονται και σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα.

Κι όμως!

Αυτό που καταγράφεται στη χώρα μας είναι μοναδικό, ενώ ανάλογες θέσεις σε "ομόλογες" χώρες του Νότου μόνο ως γραφικές προσλαμβάνονται.

Ουδείς υποστηρίζει - ας πούμε - στην Ισπανία την "απειλή" χρεωστασίου ως μέσο άσκησης πίεσης στους Ευρωπαίους εταίρους.

Ουδείς συντάσσεται με "σαμψωνικού τύπου" απεργιακές κινητοποιήσεις, δηλαδή με κινητοποιήσεις που απαντούν στην οικονομική δυσπραγία με μια "απειλή" συνολικής κατάρρευσης. Άλλο τώρα αν στην Ελλάδα μας παρουσιάζουν ως τέτοιες τις διαδηλώσεις στη Μαδρίτη τα εγχώρια υπολείμματα της Σοβιετίας και οι παραστάτες τους.

Η Ελληνική κοινωνία λοιπόν έχει διαπαιδαγωγηθεί να "απειλεί" και να εντάσσει την "απειλή" στην επιχειρηματολογία της.

-Μην περικόψετε τους μισθούς, τις συντάξεις και τα επιδόματά μας ακόμη κι αν αυτά δεν αποδίδονται είτε δίκαια, είτε νόμιμα γιατί απειλείται με καταστροφή ο ιδιωτικός τομέας και η κατανάλωση!

-Μην αυξήσετε τη φορολογία γιατί "απειλείται" με κατάρρευση ο κλάδος μας

-Μην κλείσετε τον οργανισμό και μην ιδιωτικοποιήσετε τη ΔΕΚΟ γιατί "η χώρα θα μείνει χωρίς ρεύμα" ή "θα ξεπουληθεί η πατρίδα".

Σημασία έχει να βρεις κάτι που να ακούγεται αρκετά "απειλητικό"!

Ουδείς σκέφτεται - ας πούμε - να προτείνει περισσότερη δουλειά ή ορθολογικότερη οργάνωση ή εξορθολογισμό του ισολογισμού του ή ακόμη και αλλαγή στην επαγγελματική του κατεύθυνση!

Αλλά αυτό θα ήταν εφικτό αν και οι πολιτικοί μας ηγέτες διέθεταν διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων!
Αν απέφευγαν τη μεγαλόστομη ρητορική περί "κρίσιμων στιγμών", "κινδύνου της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη" αλλά ταυτόχρονα κι αν ήξεραν πότε να καθοδηγήσουν την κοινωνία προς την ευημερία κι όχι προς την λαιμαργία!

H Γενιά του Πολυτεχνείου σε Παραλήρημα!

Εκεί κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη που ίπταντο του Ειρηνικού, πραγματοποιούσαν συχνά αναγκαστικές προσγειώσεις σε μικρά νησιά. Αυτά τα νησάκια, αποκομμένα από τον πολιτισμό, ήταν κατοικημένα από ιθαγενείς οι οποίοι βλέποντας τα "σιδερένια πουλιά" για πρώτη φορά στη ζωή τους και παράξενα ντυμένους ανθρώπους να κατεβαίνουν από την "κοιλιά" αυτών των παράξενων "πουλιών", υιοθετούσαν αμέσως την πιο προφανή και κατάλληλη για τα δικά τους μέτρα, ερμηνεία: επρόκειτο αναμφίβολα περί "θεών" και βεβαίως οι ακατανόητες μηχανές τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά υπερφυσικές κατασκευές.

Οι ιθαγενείς, με την αναχώρηση των αεροσκαφών αυτών, πεπεισμένοι για τη θεϊκή παρουσία κατασκεύαζαν σε πολλές περιπτώσεις ξυλινα ομοιώματα, προσέφεραν λατρευτικά δώρα και ήταν πιο σίγουροι από ποτέ ότι και θεοί υπήρχαν και κάποια στιγμή θα ξαναέκαναν την εμφάνισή τους!

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ήταν αδιανόητη για τους ιθαγενείς-κατοίκους αυτών των νησιών. Αυτούς τους όρους ερμηνείας είχαν στη διάθεσή τους και με αυτούς και μόνον μπορούσαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο και τα φαινόμενά του. 

Στο μικρό μας νησί που λέγεται Ελλάδα, στο δικό μας αποκομμένο μικρόκοσμο που ξαφνικά και αναπάντεχα ένα απόγευμα "προσγειώθηκε" το "σιδερένιο πουλί" της Τρόικας και οι εντελώς αλλόκοτοι εκπρόσωποί του κατέβηκαν κι άρχισαν να μας κυρήττουν τις δικές τους οικονομικές και κοινωνικές θέσεις και επιταγές, τους υποδέχθηκε μια άλλη φυλή ιθαγενών: η "Γενιά του Πολυτεχνείου". 

Οι όροι ερμηνείας του σύγχρονου κόσμου, των αγορών, της κοινωνίας και της πολιτικής, ήταν αποκλειστικά παράγωγα και αποκυήματα αυτής της γενιάς και εμείς οι αποδέκτες και ευλαβείς χρήστες αυτών των όρων. Και η σύγκρουση είναι φοβερή!

Σήμερα, σε μια στιγμή οριακή για την εξέλιξη και διαμόρφωση της Ελλάδας της "μετά-Κρίσης" εποχής, η Γενιά του Πολυτεχνείου παραληρεί! Εκβράζει με οδυνηρούς σπασμούς εξαιτίας της πολυεπίπεδης επίθεσης που δέχεται κάθε εικόνα και κάθε σύμβολο του συλλογικού της ασυνείδητου, αντιδρώντας στη μεγάλη μεταβολή.

Περισφυγμένη με δύναμη από την Τροϊκανή μέγγενη, ωρύεται και συσπάται!

Αλλά, δυστυχώς γι' αυτήν, οι δικοί της όροι ερμηνείας του κόσμου έρχονται να προσεγγίσουν μια επόμενη, μια νεώτερη γενιά που με δυσκολία αντιλαμβάνεται τα προ-μεταπολιτευτικά κελεύσματα και παραστάσεις.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου και οι εκπρόσωποί της σε ΜΜΕ, πολιτική, οικονομία και κοινωνικές τάξεις προσπαθεί με κόπο και αγωνία να βρει ευήκοα ώτα για τις δικές της παραληρηματικές εκκωφαντικές κραυγές:

Με τις μας απειλεί;

-Με κωμικά άρθρα και πρωτοσέλιδα περί "πραξικοπημάτων" και μάλιστα επιστρατεύοντας τις πλέον σοβαροφανείς μιντιακές της εφεδρείες! Σύμβολα κι αυτά του "αντι-δικτατορικού" αγώνα!

-Με σκανδαλολογία γενικευμένη, στην οποία εμφανίζονται ποσά που συναγωνίζονται τα απιθανικομμύρια του Σκρουτζ Μακ Ντακ!

-Με γενικευμένες κοινωνικές αντιδράσεις και απανωτές απεργίες, προβάλλοντας και πάλι τα κλασσικά πρόσωπα-σύμβολα αλλοτινών "επιτυχημένων" αγώνων.

-Με εξακολουθητική παραίνεση και προπαγάνδα μαζική πως είναι "καλό" οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ να αμοίβονται με 14, 15, 16 κι όσους μισθούς θέλουν ενώ εμείς οι υπόλοιποι ουδένα λόγο έχουμε να αμφισβητήσουμε αυτήν την πρακτική. Επιπλέον και για έναν ακατανόητο λόγο είμαστε υποχρεωμένοι να στηρίξουμε κιόλας την ιερή υποχρέωση του κράτους να διατηρεί όλα αυτά τα προνόμια γιατί "έτσι πρέπει"!

-Με ποινικές διώξεις εναντίον του ελεύθερου λόγου, στα πλαίσια μιας "ιρανικού τύπου" δημοκρατίας. Είπαμε: η Γενιά του Πολυτεχνείου άνετα μπορεί να δεχτεί τη Μέρκελ με αγκυλωτό στο χέρι. Αυτό δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα εφόσον διαπράττεται από ιδεολογικά αποδεκτά πρόσωπα ή ΜΜΕ. Όχι, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει σύμβολα της "λαϊκής πίστης" όχι λόγω πίστης αλλά λόγω "λαϊκής". 

-Με ακόμη πιο σκληρή φορολογία σε ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Παράλογα πιο σκληρή και ανεξήγητα άδικη.

-Με ισχυρότερη ριζοσπαστικοποίηση και ενίσχυση των πολιτικών άκρων, δεξιά κι αριστερά και με ακόμη μεγαλύτερη και πιο ενεργή εμπλοκή τους στα κοινωνικά πράγματα.

Κι όμως!

Όλα τα παραπάνω, που σταχυολόγησα από την τρέχουσα επικαιρότητα, έρχονται να συνθέσουν ένα σκηνικό που σε συνδυασμό με τη στάση της Τρόικας και ειδικά του ΔΝΤ, έρχεται να καταδείξει ένα και μόνο γεγονός:

Η Γενιά του Πολυτεχνείου δε θα παραδωθεί εύκολα! Δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχθεί ότι ο κεντρικός πυρήνας της οικονομικής της αντίληψης πρόκειται σύντομα να διαρραγγεί και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι αυτό που είχε επιβάλλει στην κοινωνία και εκείνο με το οποίο κρατούσε μια ολόκληρη χώρα αλυσοδεμένη για τριάντα τόσα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, θα εξαφανιστεί.

Τι φοβάται η Γενιά του Πολυτεχνείου; Ποιος είναι ο εφιάλτης που κάθε βράδυ την ξυπνά έντρομη και κάθιδρη;

Οι απολύσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων!

Ναι. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, μικρό ή ανούσιο αλλά είναι η πραγματικότητα.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου βάσισε ολόκληρη την κοσμοαντίληψή της πάνω σ'αυτό το -ας το πούμε - μοντέλο λειτουργείας.

-Το κράτος και η λειτουργεία του έπρεπε να εξαρτηθεί άμεσα από διορισμένους υπαλλήλους που είχαν το ιδεολογικό εχέγγυο: είναι "δικός μας" έγραφαν πάνω τα κομματικά χαρτάκια διορισμού κάποτε, "δημοκρατικός".  Και όχι μόνο σε θέσεις ταπεινές αλλά και πιο πάνω! Αρκούσε να ήσουν "πίσω" από την Πολυτεχνειακή καγκελόπορτα εκείνο το βράδυ και αυτομάτως ήσουν κατάλληλος για Πρόεδρος Οργανισμού, εκπρόσωπος της χώρας σε Διεθνής Οργανισμούς, κρατικός τραπεζίτης ή ό,τι άλλο σου κατέβαινε στο κεφάλι, εσένα ή της κομματικής νομενκλατούρας.

-Η Γενιά του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να δεχτεί ένα κράτος που θα λειτουργεί απαλλαγμένο από ιδεολογικές αγκυλώσεις και κομματικό έλεγχο. Ένα κράτος τεχνοκρατικά δομημένο. Στη δική της κοσμοθεωρία, το κράτος έπρεπε να λειτουργεί υπό "κοινωνικό έλεγχο" με τη δικαιολογία πως μόνον έτσι δε θα ξανασυνέβαινε το "κακό" της Χούντας. "Ευτυχώς που ελέγχουμε εμείς την κατάσταση...γιατί ποιος ξέρει τι και πότε θα γίνει ξανά κάτι..." έλεγαν σε όλους τους τόνους. Με την "σφραγίδα" της δημοκρατικότητας που είχαν λάβει δια παντός, τα μέλη της Γενιάς του Πολυτεχνείου κατέλαβαν ολόκληρη τη θεσμική και κρατική μηχανή.

-Η Γενιά του Πολυτεχνείου κραδαίνοντας το τρόπαιο της μονιμότητας κράδαινε και το λάβαρο της αξιοπιστίας της ταυτόχρονα:" Εμείς Κυβερνάμε κι όσο Κυβερνάμε εμείς δε σας κουνάει κανείς!" έλεγε με στεντόρεια φωνή! Ανοιγόκλεινε επιχειρήσεις με κρατικό χρήμα, κουμάνταρε δουλειές με το διεφθερμένο της ιστό σε δημόσια διοίκηση και κοινωνία και ήταν ο απόλυτος άρχοντας της οικονομίας. Πρώτα έπρεπε να συμφιλιωθείς μαζί της και μετά να περάσεις από το "γκισέ" ή το "γραφείο", αλλιώς δουλειά δεν έκανες και χρήμα δεν έβλεπες!

Και τώρα; Τι μας λένε τώρα;

Πως το "Μνημόνιο" είναι κακό! Το χειρότερο! 

Πως θα ξαναφέρει στη χώρα τη Χούντα, τον πανικό, τα άκρα, τη "Βαϊμάρη"! Πως αυτό ευθύνεται για αυτοκτονίες, για την βαριά φορολογία, για τους πενιχρούς μισθούς και την ανεργία.

Αυτοί, οι προύχοντες μια Γενιάς, δεν ευθύνονται για όλα αυτά! Αυτοί πάντοτε "φυλούσαν Θερμοπύλες" κατά την προσφιλή τους έκφραση και μάλιστα με το "αζημείωτο"!

Ελπίδα όμως υπάρχει!

Και είναι η νέα Γενιά, η Γενιά του Διαδικτύου, της παγκοσμιοποίησης και της φιλελεύθερης οικονομίας.

Αυτή η νέα Γενιά αδιαφορεί για τους εφιάλτες της Πολυτεχνειακής τυραννίας, αδιαφορεί για τις συντάξεις, τα εφάπαξ και τα προνόμια που επεφύλαξε για τον εαυτό της αυτή η τυραννία και τώρα ολοφυρώμενη που τα χάνει ουρλιάζει, 

Φόρο 35% ζητά η Γενιά του Πολυτενείου για να θρέψει τις άγαμες θυγατέρες της και τους εφήβους συνταξιούχους της; Και μας απειλεί και με κοινωνική αναταραχή; Λυπάμαι, αλλά δε θα πάρουμε!

Πόσο εύκολο είναι σήμερα να ανοίξεις την επιχείρησή σου στην Αγγλία, στη Βουλγαρία ή στο Γιβραλτάρ; Τόσο εύκολο όσο πριν χρόνια πήγαινες άνετος στην κλαδική για διορισμό!

Τι μας ζητά; Να στηρίξουμε τους ξεθωριασμένους της αγώνες και τις αραχνιασμένες της αρχές της μονιμότητας και της ισόβιας σύνταξης; Όχι! Προτιμάμε να στηρίξουμε την ελεύθερη αγορά, τον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα!

Οι λύσεις βρίσκονται "εκεί έξω" και μόλις λίγα κλικ του ποντικιού και του πληκτρολογίου μας. Ζούμε στο 2012, σε μια Ελλάδα που είτε μπορεί να αποτελέσει το προσωπικό επιτραπέζιο του κ. Τσίπρα, είτε την συνολική αποτυχία των κομμάτων "εξουσίας", είτε την απόλυτη οικονομική όαση των επομένων ετών. Πάντως, σε καμιά περίπτωση δε θα πισωγυρίσει σε "μονιμότητες", σε άκρατες παροχές και σε "παρτυ" διορισμών.

Σύμβολο και οροθέσιο του γκρεμίσματος: Όπως το θέτει η Τρόικα και ελπίζω να το διατηρήσει μέχρι τέλους σε αυτό το δρόμο, το επιχείρημά της: Απόλυση 15.000 υπαλλήλων τώρα! Χωρίς διαπραγματεύσεις και χωρίς να πρέπει να εστιάσουμε σε αξιολογήσεις, συνομιλίες, χρονοτριβή. Χωρίς φιοριτούρες εφεδρείας, προσυνταξιοδότησης ή άλλης εφεύρεσης. 

Μέγιστο χτύπημα στην καρδιά του δράκου που λέγεται "Γενιά του Πολυτεχνείου" Και βεβαίως τελικό κι ολοκληρωτικό.

Όχι! Δεν κινδυνεύουμε ούτε από πραξικοπήματα, ούτε από τερατώδη σκάνδαλα, ούτε καν από εξωγήινους που θα έρθουν να μας εξαϋλώσουν έτσι και δε βρουν στη θέση του αύριο το πρωί το "Κρατικό Κέντρο Ελέγχου Αναπαραγωγής Χταποδιού" ή το "Κρατικό Ινστιτούτο Χαρταετού". Δε θα μας πειράξει κανείς! Κι ούτε θα το καταλάβουμε. 

Μέχρι τότε όμως θα ακούσουμε και θα δούμε τόσα μα τόσα πολλά γελοία σενάρια που θα έχουμε να διηγούμαστε μέχρι τα βαθειά γεράματα!

Η Απεργία των Συντεχνιών.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η χώρα βρίσκεται για άλλη μια φορά σε σημείο κρίσιμο. Αναμενόμενο εξαιτίας τόσο της ανικανότητας του πολιτικού συστήματος όσο και της επίμονης ακινησίας και άρνησης να παραδώσουν τα κεκτημένα τους - πάντοτε εις βάρος όσων δεν μετέχουν στο "πάρτυ" - όλες οι συντεχνίες που συναλλάσσονται από τη Μεταπολίτευση και μετά με κόμματα και συμφέροντα.

Το Μνημόνιο ως συγκροτημένο και άκαμπτο οικονομικό πρόγραμμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιβίωση της Ελληνικής Οικονομίας, έχει ασκήσει τεράστια πίεση στα θεμέλια της περίφημης "Γενιάς του Πολυτεχνείου".

Της γενιάς δηλαδή που άντλησε πολιτική ισχύ από την αντιπαράθεσή της με τη Χούντα και  κατόπιν την εξαργύρωσε οικονομικά, χωρίς όμως να μεταβάλλει ουσιωδώς τα πολιτικά μέσα πίεσης με τα οποία αρχικά συστάθηκε και εξοπλίστηκε.

Εν ολίγοις, φτάνουμε στο σήμερα όπου η "Μνημονιακή πολιτική" κατόρθωσε να συμπιέσει πολιτικά τα μεταπολιτευτικά κόμματα, να συνθλίψει πολιτικές "οικογένειες" που μας έμειναν "αμανάτι" μετά το 1974, να αποκαλύψει σκάνδαλα στην πολιτική και στην κοινωνία που αν κάποιος τα περιέγραφε μόλις δύο χρόνια πριν θα τον λοιδωρούσαν ομοθυμαδόν άπαντες.

Το Μνημόνιο λοιπόν ήρθε για να ανατρέψει, να εκθεμελιώσει τα προνόμια -πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά - μιας ολόκληρης γενιάς. Ιστορικής γενιάς αλλά κορεσμένης και εν πολλοίς διεφθαρμένης και διαφθείρουσας.

Πως απαντά λοιπόν η ακόμη δεσπόζουσα "Γενιά του Πολυτεχνείου" στα σύγχρονα ερωτήματα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας;

Με...απεργία!
Συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν εκπροσωπούν παρά συντεχνίες στρατιών δημοσίων υπαλλήλων, προνομιούχων και μονίμων, "ιδιωτικούς" υπαλλήλους των καλοπληρωμένων μας ΔΕΚΟ (που τον τίτλο της Ανωνύμου Εταιρείας και τα "γαλόνια" της ιδιωτικής οικονομίας τα θυμούνται ΜΟΝΟ όταν το κράτος/μέτοχος επιβάλλει περικοπές) και βεβαίως ομάδες "ειδικών μισθολογίων" -ναι, των γνωστών καλοπληρωμένων "απαραίτητων" υπαλλήλων - και επίσης γερά προστατευμένα επαγγέλματα-κάστρα άπαρτα βουνά!

Με απεργία λοιπόν, οι προνομιούχοι των επιδομάτων "ταχείας διεκπεραίωσης", του "πλυσίματος χεριών", του εντελώς απαραίτητου Οργανισμού Αποξήρανσης της Κωπαΐδας, της προστατευμένης άδειας άσκησης επαγγέλματος και μαζί τους η άγαμη θυγατέρα, ο έφηβος συνταξιούχος και μαζί τους μπροστάρηδες διάφορα μέλη ΔΣ (συνδικαλιστές φυσικά!) διαφόρων Δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων και μελλοντικοί Υπουργοί και Βουλευτές από τα "σπλάχνα" του συνδικαλιστικού κινήματος!

Αν νομίζετε ότι όλοι αυτοί απεργούν για τον άνεργο, τον ελεύθερο επαγγελματία της αγοράς, τον μικροσυνταξιούχο ή τον αναξιοπαθούντα κάνετε λάθος.

Όλοι αυτοί δε δίνουν δεκάρα τσακιστή γι' αυτούς.
ΑΝ έδιναν δε θα κρατούσαν για χρόνια τις υποθέσεις τους στα δικαστήρια. Γιατί μέσα σ' αυτούς είναι και απολυμένοι που περιμένουν να επιδικαστούν αποζημιώσεις. Και οι αρμόδιοι "απέχουν"!
ΑΝ έδιναν δε θα περίμενε ο συνταξιούχος για χρόνια την πενιχρή του σύνταξη. Θα δούλευαν οι μόνιμοι υπάλληλοι των Ταμείων.
ΑΝ έδιναν δε θα περίμενε στην ουρά ο πολίτης. Θα τον εξυπηρετούσε ο εφοριακός (που απεργεί επί τριήμερο! Αμ πως! Περισσότερα προνόμια πιο σκληρός ο αγώνας!)
ΑΝ έδιναν...απλούστατα δε θα είχαμε τον Τόμσεν πάνω από το κεφάλι μας!

Απεργία λοιπόν!
Το ξέρει καλά αυτό το παιχνιδάκι η Γενιά του Πολυτεχνείου.
Από την εποχή της Χούντας που έκανε τον αγώνα της από το Παρίσι και το Βερολίνο αφήνοντας τον απλό λαό χωρίς ηγεσία μέχρι τις μέρες του 1974 που άρχισε να επιστρέφει μόλις ήταν βέβαιη ότι τα "πράγματα ηρέμησαν". Στο ενδιάμεσο βέβαια εκμεταλλευόταν άγρια τη λαϊκή αγανάκτηση κεφαλαιοποιώντας πάνω της.

Το ίδιο εργάκι και τώρα:
Συμπαρασύρει τον άνεργο ώστε να διατηρηθούν τα προνόμια του βολεμένου.
Προσκαλεί σε αγώνα τον ταλαιπωρημένο πολίτη προκειμένου να συνεχίσει να εισπράττει το "ειδικό μισθολόγιό" του ο προνομιούχος.
Ομογενοποιεί τον πραγματικό ελεύθερο επαγγελματία με τον "δικτυωμένο" κάτοχο μιας άδειας προστατευμένου επαγγέλματος.

Αίτημά τους η ακινησία! Ζητούμενό τους η διαιώνηση των προνομιακών τους εισοδημάτων εις βάρος του συνόλου. Βεβαίως και για τους απογόνους τους. Γιατί αυτή είναι η περιούσια Γενιά!
Ένα τοτέμ στο κέντρο της Ελλάδας που για κάποιο άγνωστο λόγο είμαστε ταγμένοι να ταΐζουμε αγόγγυστα και να προσερχόμαστε αυθόρμητα όποτε σημαίνει προσκλητήριο για "επαναστατική γυμναστική"!

Απεργία λοιπόν!
Η Γενιά του Πολυτεχνείου στο Κύκνειο Άσμα της! 

Κύριε Τόμσεν Μην Υποχωρήσετε!

Προφανώς έχετε αντιληφθεί ότι συνομιλείτε με πολιτικούς και με πολιτική ηγεσία που στην κλίμακα αξιών της τοποθετεί υπεράνω όλων το πολιτικό κόστος και την πολιτική ιδιοτέλεια.

Επίσης, θα έχετε από καιρό αντιληφθεί ότι το επίπεδο και η ποιότητα του κρατικού μηχανισμού δια του οποίου τα όποια μέτρα και αποφάσεις απαιτείται να εκτελεστούν, κινείται λίγο κάτω από εκείνο του πρωτόγονου. Βεβαίως θα έχετε συναντήσει και φωτεινές εξαιρέσεις, μην παρασύρεστε όμως: η συνολική απόδοση αυτού του μηχανισμού παραμένει κάτω του μηδενός.

Και βέβαια θα έχετε αντιληφθεί ότι οι ισχυρές ομάδες πίεσης στη χώρα μας δεν είναι ούτε οι αναξιοπαθούντες, ούτε οι  άνεργοι, ούτε οι ικανοί, μολονότι αποτελούν πλειοψηφία. Αυτοί δεν εκπροσωπούνται ούτε θα τους συναντήσετε θεσμικά. Αντίθετα, θα έχετε διαπιστώσει ότι οι θεσμικοί σας συνομιλητές σας αλλά και συνομιλητές της Κυβέρνησης είναι εκπρόσωποι των ανεξήγητα μονίμων Δημοσίων Υπαλλήλων, οι εργαζόμενοι στις πανάκριβες ΔΕΚΟ των προνομιούχων που βαφτίζονται "ιδιωτικός τομέας", οι εκπρόσωποι των κλειστών επαγγελμάτων που παρουσιάζονται μπροστά σας με το μανδύα του βουλευτή και του Υπουργού καθώς δικηγόροι, γιατροί και μηχανικοί κρατούν τα πρωτεία στην πολιτική αρένα. Μπορεί ακόμα να συναντήσετε και μερικούς κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες που θα ισχυριστούν ότι εκπροσωπούν την επιχειρηματικότητα της χώρας.

Όλοι αυτοί συνιστούν την τάξη της οπισθοδρόμησης και της αδράνειας. Είναι αυτοί που αρνούμενοι να παραδώσουν τα προνόμιά τους γονατίζουν τη χώρα και είναι υπεύθυνοι για την ανεργία, την ύφεση και την φτώχεια. Και βέβαια είναι αυτοί που σας έφεραν στη χώρα μας και τώρα θα σας φορτώσουν και το πολιτικό κόστος.

Η πλειοψηφία αυτής της χώρας όμως, η τάξη των "αιμοδοτών" που αγόγγυστα δέχεται να χρηματοδοτεί από το υστέρημά της όλο αυτό το συρφετό "πορφυρογέννητων" πολιτικών, δημοσίων υπαλλήλων, εργαζομένων ΔΕΚΟ, επαγγελμάτων "φρουρίων" και τιμαρίων από συμβολαιογράφους μέχρι περιπτεράδες, επιχειρηματίες που εισπράττουν μόνο από τον κρατικό προϋπολογισμό, ελπίζει ΜΟΝΟ σε εσάς. Όχι προσωπικά αλλά συμβολικά.

Ελπίζει σε μια σκληρή όσο γίνεται επιβολή του ορθολογισμού, της αξιοκρατίας της αγοράς, της -επιτέλους! - απαλλαγής της χώρας από ένα μοντέλο που δεν της αξίζει: εκείνο του άκρατου Σοβιετισμού.

Μην κάνετε πίσω λοιπόν.
Μην παρασυρθείτε από τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν μπροστά σας όλοι οι εκπρόσωποι του παλιού και του σκουριασμένου. Μην τους λυπηθείτε.

Σαν άλλος Πρωτέας, όταν απειλείται αυτό το σάπιο σύστημα, αλλάζει μορφές προκειμένου να μην απολέσει την ισχύ του και το εισόδημά του: πότε καμώνεται ότι φταίει το Μνημόνιο, πότε καμώνεται ότι φταίνε οι ξένοι, πότε κλαψουρίζει για τους κατώτατους μισθούς που το ίδιο αυτό σύστημα στην πραγματικότητα ουδέποτε βοήθησε να ανέβουν.

Είναι οι ίδιοι που δεν αφήνουν να ανοίξουν τα επαγγέλματα και είναι οι ίδιοι που υποκριτικά απορούν γιατί δεν πέφτουν οι τιμές!

Είναι οι ίδιοι που κατηγορούν την Τρόικα για τις περικοπές των μισθών στο Δημόσιο ενώ δεν απολύουν τουλάχιστον τους συγγενείς τους, τους επίορκους και τους άχρηστους ώστε να αμειφθούν οι ικανοί και οι απαραίτητοι. Δηλαδή κλέβουν από τους ικανούς για να εξαγοράσουν την ψήφο των ανικάνων! Που κλαίνε για τα ειδικά μισθολόγια και τους μισθούς των πιλότων ας πούμε, αλλά δεν σκέφτονται να απολύσουν καμιά δεκαπενταριά χιλιάδες αραχτούς βυσματο-διορισμένους!

Είναι οι ίδιοι που ακόμα και σήμερα ωθούν νέους για σπουδές στο εξωτερικό αντί να επιτρέψουν την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Είναι οι ίδιοι που προτιμούν να κόψουν τα 30 ευρώ από το επίδομα ή τη σύνταξη εκείνου που πραγματικά το δικαιούται ενώ δεν κλείνουν την ίδια μέρα και με συνοπτικές διαδικασίες προβληματικές εταιρείες του Δημοσίου. Ναι! Όσα μας κοστίζει ο ΟΣΕ κάποιους μήνες είναι τα κεφάλαια που απαιτήθηκαν για να στείλει η ΝΑΣΑ αποστολή στον Άρη!

Είναι κι άλλα πολλά που εσείς τα γνωρίζετε και προφανώς θα έχετε καταλάβει ότι αυτό το κράτος έμαθε μόνο να τιμωρεί τον ικανό

Εκπροσωπείτε λοιπόν - χωρίς να το έχετε επιλέξει - όλους εκείνους που δεν έχουν πολιτική φωνή, δεν έχουν μέσον, γνωστό, δεν έχουν μόνιμη θέση στο Δημόσιο, δωρεάν ρεύμα ως εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, δεν γνωρίζουν συνδικαλιστές και δεν έκαναν απεργία για να πιούν καφεδάκι στο κέντρο.
Εκπροσωπείτε σε αυτή τη διαπραγμάτευση όλους εκείνους που κάθε μέρα εργάζονται 12ωρα, πληρώνουν φόρους, και δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι κακό να συνεχίσουν να εργάζονται όχι μόνο μέχρι τα 67 αλλά τα 77 τους.
Εκπροσωπείτε όλους όσους θέλουν αυτή τη χώρα στην Ευρώπη κι όχι τριτοκοσμικό κουρέλι υποταγμένο στον κάθε πολιτικάντη.

Μην κάνετε πίσω κύριε Τόμσεν!
Μην τους αφήσετε να σας κοροϊδέψουν με φούμαρα, χάντρες και καθρεφτάκια. Με περικοπές θολές και υποσχέσεις ακοστολόγητες.
Ψάξτε και αξιολογήστε μέχρι και το τελευταίο σεντ που θα σας παρουσιάσουν.

Ζητείστε τώρα τα πάντα και χωρίς καμία υποχώρηση. Η Ελλάδα θα σας ευγνωμονεί!

Ας Συζητήσουμε τα Επόμενα Μέτρα!

Ναι! Κι αν δεν πιστεύεις ότι θα υπάρξει επόμενο σύνολο "μνημονιακών μέτρων", μετά τα τρέχοντα 11,5 δις (που δεν είναι 11,5 αλλά παραπάνω...), πες το μου για να σε παραπέμψω στην πρόσφατη -νωπή! - ανεκδοτολογία του κ. Σαμαρά περί "ισοδυνάμων", "μη οριζόντιων περικοπών" ή περί "επαναδιαπραγμάτευσης".
Αν λοιπόν δεν σου αρέσουν τα ανέκδοτα, άρχισε να σκέφτεσαι για τα επόμενα μέτρα.
Γιατί όμως υπάρχει η ανάγκη για επόμενα μέτρα;
Κατ' αρχάς, πρέπει να σκεφτείς πέρα από τον Αντώνη και τον Αλέξη.
Πρέπει να εκτιμήσεις πιο μακρυά από το επικείμενο δακρύβρεχτο διάγγελμα του Πρωθυπουργού περί αναγκαιότητας των 11,5 δις (που δεν είναι 11,5 αλλά παραπάνω...) καθώς και την ουτοπία περί "τελευταίων μέτρων".
Και τι θα προκύψει αν σκεφτείς πιο μακρυά;
Θα αντιληφθείς ότι το κοινωνικό και οικονομικό μας σύστημα, η δομή με την οποία διαχειριζόμαστε το συνολικό προϊόν της χώρας εδράζεται σε μια πολύ βασική αρχή στην οποία έχουμε συμφωνήσει από καιρού (ναι! δεν το ήξερες;) και την εφαρμόζουμε απαράβατα:
Το σύστημά μας λοιπόν δεν κατευθύνει επαρκή κονδύλια και πόρους όπου υπάρχει ανάγκη αλλά διανέμει και κατανέμει λίγα σε πολλούς αδιακρίτως.
Τι εννοώ;
Απλά παραδείγματα:
Προτιμάμε να δίνονται από 300 ευρώ ( ένα ποσό που δε βοηθά πραγματικά κανέναν) σε 500,000 τυπικά δικαιούχους της τάδε κατηγορίας πολιτών -αδιακρίτως - παρά να διαχωρίσουμε ποιοι πραγματικά έχουν ανάγκη από αυτούς και να χορηγηθούν, για παράδειγμα, από 1,500 ευρώ (ένα πιο αξιοπρεπές ποσό) στους 100,000 πλέον αναξιοπαθούντες.
Προτιμάμε να μισθοδοτούνται όλοι ανεξαιρέτως οι υπάλληλοι του Δημοσίου με τον ίδιο μισθό, βάσει κάποιων τυπικών και όχι ουσιαστικών προσόντων, και όχι να διαχωρίσουμε εκείνους που πραγματικά έχουμε ανάγκη και πραγματικά αξίζουν το μισθό τους. Καλύτερα δηλαδή το έχουμε να παραμείνουν στη θέση τους 680.000 δημόσιοι έστω και με 1,000 ευρώ μηνιαίως (ένας αναντίστοιχος μισθός για έναν χειρουργό ή έναν δικαστή ας πούμε) παρά να διατηρηθούν οι -ας πούμε 340,000 πλέον απαραίτητοι με 2,000 ευρώ μηνιαίως. Ίδια δαπάνη, διπλάσιος μισθός, μεγαλύτερη απόδοση κεφαλαίου. Έτσι καταρρέει και η ανοησία περί αναγκαιότητας του αριθμού των ΔΥ επειδή υποτίθεται καταθέτουν το μισθό τους στην κατανάλωση...αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Αυτή η φιλοσοφία διατρέχει ολόκληρο το φάσμα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Γιατί υπάρχει σύνταξη των 400 ευρώ; Μα γιατί προτιμάμε να δίνονται μικροποσά ακόμη και σε εκείνους που δεν έχουν καταβάλλει ούτε ένα ευρώ για ασφάλιστρα, παρά να αποφασίσουμε με λογική και ειλικρίνεια πως πρέπει να εξοικονομηθούν επαρκή ποσά για εκείνες τις μικρές κατηγορίες που πραγματικά έχουν ανάγκη.
Βεβαίως αυτή η αντίληψη δεν εγκαθιδρύθηκα τυχαία. Είναι η πεμπτουσία της αποτελεσματικής ψηφοθηρίας: λίγα ευρώ σε πολλούς ψηφοφόρους είναι η καλύτερη συνταγή να μετατρέψεις σε οπαδούς μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Τους εγγράφεις μια ωραία υπόσχεση περί αύξησης του ποσού που λαμβάνουν, εξαθλιώνεις ολόκληρες στρατιές ανθρώπων που προσελκύονται από το μικρό αλλά άνευ ανταποδωτικότητας ποσό (δηλαδή ένα ποσό που ούτως ή άλλως δεν δικαιούνταν πραγματικά) και τελικά τι έχεις; Την κρυφή σκέψη του κάθε πολίτη: " Μωρέ ας πάρω εγώ εφ' όρου ζωής τη συνταξούλα ή το επιδοματάκι των 400 ευρώ και μετά βλέπουμε".
Τι βλέπουμε;
Αποτέλεσμα είναι η ανάγκη για επιβίωση - μετά την κατάποση της καραμελίτσας του ανέξοδου φιλοδωρήματος - και η ανάγκη για επιβίωση οδηγεί στη "μαύρη" ή "ανασφάλιστη" εργασία και κατ' επέκταση οικονομία. Τα υπόλοιπα σας είναι γνωστά...
Και τώρα τι έχουμε;
Την τρικομματική Κυβέρνηση με την απόλυτη ευθύνη του κ. Σαμαρά, να έχει μανιωδώς προσκολληθεί στη συγκεκριμένη αντίληψη και να προτάσσει γενναίως τα πολιτικά της στήθη προστατεύοντας μια καταστροφική λογική: περικοπές μαζικά και πανταχόθεν στο πλαίσιο της διατήρησης της αντίληψης "λίγα σε όσους περισσότερους γίνεται κι αν χρειαστεί ακόμη πιο λίγα σε ακόμη περισσότερους".
Και που πάμε μετά;
Η ολοένα και μεγαλύτερη κατάτμηση του ολοένα και μικρότερου εθνικού εισοδήματος απλώς εξασφαλίζει την αδρανοποίηση μεγαλύτερων τομέων οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας.
Ποιος κρατικός λειτουργός θα ασκήσει ουσιαστικά τα καθήκοντά του με μισθό που φθίνει τείνοντας σε ποσά χαρτζηλικίου;
Ποια οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί όταν οι πόροι της κατατέμνονται και άρα απισχνάζονται, αδυνατώντας να στηρίξουν έστω και ένα κλάδο;
Κατά συνέπεια, όσο παραμένει η ανάγκη για εισροή πόρων που στη συνέχεια θα διαμοιραστούν σε απειροστά ώστε να διανεμηθούν οριζόντια, τόσο οι πόροι αυτοί θα χρειάζεται να αναπληρώνονται με μεγαλύτερες περικοπές: ήτοι νέα μέτρα.
Η λύση;
Η Τρόικα την προτείνει αλλά δεν μπορεί και να την επιβάλλει αφού η συνοχή της Κυβέρνησης λειτουργεί ως αντίτιμο για την αναζήτηση μέτρων εισπρακτικών κι όχι περιστολής της κρατικής δαπάνης.
Απολύσεις και κλείσιμο οργανισμών του Δημοσίου με ταυτόχρονη αύξηση των μισθών εκείνων που θα παραμείνουν.
Νομοτελειακά το παραπάνω θα συμβεί.
Στο ενδιάμεσο διάστημα ας παρακολουθήσουμε χωρίς να χάνουμε το χιούμορ μας, την παράδοση στην πυρά άλλοτε ακμαίων τομέων της Ελληνικής Οικονομίας.

Πολιτική Ιδιοτέλεια ή Πολιτική Ανοησία;

Διαβάζω δύο ειδήσεις για τις οποίες προφανώς δε γνωρίζω εάν αποτελούν τελικές θέσεις ή προτάσεις ή απλώς κακόβουλες διαρροές.
Σε κάθε περίπτωση όμως αποτυπώνουν την αντίληψη των κυβερνώντων για τα πράγματα.
Και αυτή η αντίληψη μόνο υγιής δεν είναι.
Διαβάστε λοιπόν κι εσείς:
Είδηση πρώτη:
"Για την ακρίβεια, ο πολίτης θα υποχρεούται να δηλώσει στην Εφορία τον πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών του ώστε να ορίζεται ως τεκμήριο εισοδήματος βάση του πτυχίου που κατέχει.

Αυτό σημαίνει, ότι αφενός όσα πιο πολλά πτυχία έχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερο φόρο θα πληρώσει και αφετέρου όποιος πτυχιούχος δεν το δηλώνει για να αποφύγει τη δυσβάστακτη  φορολόγηση, θα θεωρείται παράνομος και υπόδικος για ψευδή δήλωση και απόκρυψη στοιχείων από την Εφορία και το Ελληνικό Δημόσιο, με λίγα λόγια για φοροδιαφυγή(!)

Μετά από επικοινωνία δημοσιογράφου με πηγές του Υπουργείου Οικονομικών, σε ερώτηση περί της εγκυρότητας του δημοσιεύματος για το νέο φορολογικό Νομοσχέδιο, όχι απλά δεν διαψεύστηκε αλλά θεωρώντας το αυτονόητο τονίζουν ότι «βρίσκεται υπό εξέταση από τη σύσταση της επιτροπής των κομμάτων για να δούμε ποια από αυτά τα νέα φορολογικά τεκμήρια θα συμπεριληφθούν τελικά στο νέο σύστημα φορολόγησης».
από εδώ: http://www.newsbomb.gr/chrhma/story/233028/erhetai-forosakoma-kai-sta-ptyhia


Είδηση δεύτερη:
"αποφεύγονται οι απολύσεις στο δημόσιο και οι οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, δεν θίγονται τα εργασιακά, αλλά αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια – το μέτρο αυτό ίσως να επηρεάσει μεγαλύτερη ομάδα ασφαλισμένων – ενώ θα υπάρξουν κλιμακωτές μειώσεις στις συντάξεις και κάτω από τα 700 ευρώ.

Επίσης, δεν θα κοπούν τα 30 ευρώ από τις συντάξεις του ΟΓΑ, ενώ γίνεται μάχη για τα ειδικά μισθολόγια των αστυνομικών. Θα υπάρξουν όμως μεγάλες περικοπές στους μισθούς των Πανεπιστημιακών αλλά και των δικαστικών οι οποίες θα ξεπεράσουν το 30% και σε ορισμένες περιπτώσεις οι μειώσεις θα φτάσουν και το 40%."
από εδώ: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=172832&catID=11

Αντιλαμβάνεστε την εικόνα;
Μπορείτε να συλλάβετε το αποτέλεσμα;

Άνεργοι πτυχιούχοι θα κληθούν να καταβάλλουν φόρο, μόνο και μόνο επειδή είναι πτυχιούχοι προκειμένου να συντηρηθεί το πελατειακό κράτος. Προκειμένου να μην απολυθούν Δημόσιοι Υπάλληλοι άχρηστων οργανισμών.
Εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, το μείζον της ελληνικής κοινωνίας καλείται να καταβάλλει επιπλέον φόρο όχι για το εισόδημά του αλλά για τα προσόντα του προκειμένου να μην θιγούν ολίγες εκατοντάδες προνομιούχων υπαλλήλων του Δημοσίου.

Στην πράξη, ολόκληρη η κοινωνία καλείται να γονατίσει μπροστά σε κάποιους καρεκλοκένταυρους.

Αυτά.
Μάλλον η ελπίδα της ανάκαμψης πέθανε και μαζί με αυτήν το όραμα για μια νέα Ελλάδα.