Γιατί Χρειαζόμαστε Περισσότερη Λιτότητα Τώρα!

Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια από την "επίσημη" έναρξη της οικονομικής κρίσης, τρεις "δρώντες" στο πολιτικο-οικονομικό και κοινωνικό μας χώρο έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση της αντίληψης για το "που βρισκόμαστε": Οι "Μνημονιακοί", οι "Αντι-Μνημονιακοί" και οι διάφορες "ομάδες πίεσης".

Και οι μεν "μνημονιακοί" εκφράζουν την "ορθόδοξη" Ευρωπαϊκή άποψη, την πλειοψηφία δηλαδή των Ευρωπαϊκών Θεσμών και Οργάνων όπως αποτυπώνεται στις διάφορες εκλογικές και μη διαδικασίες οι δε "αντι-μνημονιακοί" ξεκινούν από την αμφισβήτηση της παρούσας ευρωπαϊκής πολιτικής, στο πλαίσιο όμως της Ευρωπαϊκής Ένωσης,και κάποιοι καταλήγουν ακόμη και στην αμφισβήτηση αυτής καθεαυτής της ανάγκης ύπαρξης της Ενωμένης Ευρώπης.

Κι ενώ οι δύο  τάσεις έχουν πολλαπλά κριθεί εκλογικά και βέβαια θα κριθούν και στο μέλλον, αφού μόνο στην Ελλάδα το Μνημόνιο έχει πια στην πλάτη του πέντε εκλογικές αναμετρήσεις (Δημοτικές του 2010, διπλές Βουλευτικές το 2012, Δημοτικές και Ευρωεκλογές το 2014) όπου και στις πέντε τα αποτελέσματα εξέφρασαν είτε την αποδοχή είτε την ανεκτικότητα του εκλογικού σώματος, οι "ομάδες πίεσης" θα εξακολουθούν να υπάρχουν και θα προσπαθούν να διαμορφώσουν προϋποθέσεις εξυπηρέτησης των δικών τους συμφερόντων.

Καταλήγουμε λοιπόν, πως στην παρούσα φάση το Μνημόνιο έχει εγκαθιδρυθεί, έχει τύχει της αποδοχής ή της ανοχής των πολιτών και δεν αναμένεται αυτό να αλλάξει. Εκείνο που μπορεί να συμβεί και βεβαίως είναι απολύτως θεμιτό είναι η αλλαγή των Κυβερνώντων γιατί έτσι γίνεται και ευτυχώς στη Δημοκρατία.

Κι αν ο κ. Σαμαράς δεν διαθέτει άλλη πολιτική ισχύ, ευχαρίστως να τον διαδεχτεί εκείνο το πολιτικό πρόσωπο που τη διαθέτει. Σε κάθε περίπτωση όμως, η Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι δεδομένη, όπως η διαδρομή ενός αυτοκινήτου, με ΚΟΚ το Μνημόνιο και εναλλαγές στη θέση του οδηγού, όπου ο τελευταίος μπορεί να επιλέξει αν θα πάει πιο αργά ή πιο γρήγορα, αλλά πάντοτε τηρώντας τον ΚΟΚ και μένοντας στη διαδρομή.

Τι χρειαζόμαστε όμως - ως οικονομία - στην παρούσα φάση;

Όσο κι αν ακούγεται -κάτω από τόνους προπαγάνδας των "ομάδων πίεσης" που λέγαμε- παράλογο: περισσότερη λιτότητα!

Γιατί;

Ας γυρίσουμε στα βασικά: μια χώρα που ξεμένει από ρευστό (όπως ή Ελλάδα το 2010) έχει τρεις δυνατότητες, τα γνωστά τρία "D": Deafult (Χρεωκοπία-όχι πτώχευση όπως λανθασμένα αναφέρεται συχνά), Deflation (υποτίμηση), Decouple (αποσύνδεση της ισοτιμίας με το νόμισμα ή την αξία με την οποία έχει τυχόν διασυνδέσει το νόμισμά της).

Σε κάθε ανάλογη περίπτωση εφαρμόστηκε ένας συνδυασμός και των τριών. 

Στη δική μας περίπτωση, και αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί με τον εαυτό μας, το Decouple θα σήμαινε ολική καταστροφή. Εκτός δηλαδή από το οικονομικό, το πολιτικό και κοινωνικό κόστος θα ήταν δυσανάλογο της κρίσης.

Ναι, η κρίση είναι βαθιά και ισχυρή αλλά όχι τόσο που να μας εξαναγκάσει να ξαναγράψουμε την πρόσφατη ιστορία μας ή να διακινδυνεύσουμε ευρωπαϊκά κεκτημένα της χώρας.

Η επιλεγείσα λοιπόν πορεία και όχι "λύση" γιατί δεν υπάρχουν και ποτέ δεν υπήρξαν λύσεις της "στιγμής" ή λύσεις "προσώπων" (πχ αλλάζω πολιτικούς και "μαγικά" τα προβλήματα λύνονται) ήταν προδιαγεγραμμένη: Μερική αναδιάρθρωση του χρέους (PSI) και εσωτερική υποτίμηση.

Δυστυχώς, το "πολιτικό καύσιμο" δεν επαρκούσε και δεν επαρκεί ώστε να πεισθεί η κοινωνία γρήγορα και αποδοτικά να απορροφήσει τις αναγκαίες περικοπές και μεταρρυθμίσεις, εξ' ου και μέχρι στιγμής δεν έχουν αποδώσει οι βασικές προβλέψεις του Μνημονίου.

Ψευτο-μεταρρυθμίσεις, μισο-άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, ουσιαστική διατήρηση της έκτασης αρμοδιοτήτων του Δημόσιου Τομέα, μαζικές συνταξιοδοτήσεις αντί απολύσεων και τελικά η μοναδική πρόνοια του Μνημονίου που πλησίασε τους στόχους είναι η περικοπή των κρατικών δαπανών. Θετικό αλλά πολύ λίγο. Και ο τελικός μέσος όρος παραμένει χωρίς αντίκρυσμα, καθώς δεν αποτιμάται με ουσιαστική αποδοχή από τις αγορές. Ενθαρρύνεται αλλά δεν επαρκεί.

Εντούτοις, βρισκόμαστε σε ένα χρονικό σημείο όπου πολιτικά το Μνημόνιο είναι πανίσχυρο: η "αντίπαλη πλευρά" δεν είναι σε θέση ούτε να συντάξει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα (πως θα μπορούσε άλλωστε χωρίς ορατή χρηματοδότηση) και δεν φαίνεται ότι μπορεί να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία. Κι επίσης, το Μνημόνιο -εκτός από την πολιτική του ισχύ- έχει ενσωματωθεί στην οικονομία. Έχει γίνει αναπόσπαστο τμήμα της οικονομικής μας ζωής σε επίπεδο καθημερινότητας.

Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται η "χαριστική βολή" στις κακές πρακτικές του παρελθόντος. Είναι το ιδανικό χρονικό σημείο να αποκοπούμε μια για πάντα από όλα εκείνα που μας κρατούν με το ένα πόδι στην πελατειοκεντρική αντίληψη της οικονομίας και της πολιτικής και καθυστερούν την απελευθέρωση της οικονομίας από τα κομματικά και ιδιοτελή δεσμά του προστατευτισμού.

Χρειαζόμαστε λοιπόν περισσότερη λιτότητα, ώστε να απομείνουν χωρίς επιχειρήματα όσοι προσπαθούν να επαναφέρουν από το παράθυρο την επιζήμια κυριαρχία του "δημόσιου εργοδότη" ψελλίζοντας υποσχέσεις περί επαναφοράς συντάξεων και μισθών στα προ κρίσης επίπεδα ή περί επιπλέον προσλήψεων.

Χρειαζόμαστε περαιτέρω μείωση των μισθολογικών απολαβών στο Δημόσιο Τομέα πάντοτε στα επίπεδα του ιδιωτικού και με όρους ιδιωτικού τομέα με ταυτόχρονη ισόποση μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ώστε πράγματι η κοινωνία και η οικονομία και οι αγορές να κατανοήσουν πως η Ελλάδα ούτε θέλει ούτε πρέπει να γυρίσει πίσω. 

Ταυτόχρονα, είναι η κατάλληλη ώρα να εξαφανιστούν αναχρονιστικές διατάξεις περί κατώτατων μισθών και αμοιβών ή περιορισμού απολύσεων, ώστε να καταδειχθεί απόλυτα η βούληση της Ελλάδας για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας κι όχι της επιβίωσης επιχειρήσεων που διατηρούνταν στη ζωή με κρατική χρηματοδότηση ή με δάνεια υπό κρατική εγγύηση ή "εγγύηση".

Με περισσότερη λιτότητα, με γενναίες αλλά απαραίτητες αποφάσεις, απλώς δε θα έχουν επιχειρήματα όσοι θέλουν ή σχεδιάζουν να μιμηθούν δημαγωγούς του παρελθόντος, καθώς οι υποσχέσεις τους θα ξεμείνουν χωρίς αντίκρυσμα και οι ρητορείες τους θα είναι κενές περιεχομένου.

Ας ελπίσουμε ότι βρισκόμαστε προ μιας τέτοιας εξέλιξης.

Αντώνη, Πλήρωσε τα Ούζα!

«Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών συνιστά συντριπτική ήττα της ΝΔ, ενώ προοιωνίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές», δήλωσε προσερχόμενος στην Ιπποκράτους ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι «εκ των πραγμάτων τίθεται ζήτημα εκλογών καθώς η κυβέρνηση δεν διαθέτει ουσιαστική νομιμοποίηση και υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ κυβέρνησης και εκλογικού αποτελέσματος».

«Η νίκη του ΠΑΣΟΚ πιστώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον Γιώργο Παπανδρέου» είπε ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε επίσης ότι πρέπει να εξετασθεί και το ζήτημα της αποχής.
Δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου την 2009-06-07 μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές.
------------------------------------------------------------
Έχεις παίξει  τάβλι; Σχεδόν σίγουρα. Καλοκαιράκι, παραλία, ταβλάκι. Όσο φιλικό και να είναι το παιχνίδι, έτσι για το καλό που λένε, οι σωστοί παίχτες βάζουν κι ένα στοίχημα. Δυο ουζάκια, τους καφέδες, κάτι τέλος πάντων. Για να έχει ενδιαφέρον και το παιχνίδι.

Στο τέλος ο χαμένος πληρώνει. Δεν το λέει κανένας νόμος. Δεν είναι πουθενά γραμμένο. Είναι αυτονόητο, αν θες να είσαι μέλος της παρέας. Άπαξ και δεχτείς το στοίχημα, έτσι κάνεις.

Κι αν κάποτε ο χαμένος δεν τιμήσει το λόγο του, μάλλον απολαμβάνει κάτι μεταξύ οίκτου και περιφρόνησης. Ξέρεις εκείνο το γλυκανάλατο συναίσθημα, που εκπέμπεται στο χώρο όταν δεν εκπληρώθηκε ένα ευτελιστικό χρέος τιμής, μικρό και συμβολικό αλλά απαραίτητο για να σου εξασφαλίσει συμμετοχή στην παρέα.

Ευρωεκλογές λοιπόν.

Για μένα, στα έχω ξαναπεί, νίκησε το Μνημόνιο. Κανένα κόμμα και καμιά παράταξη δεν αναδείχθηκε με τέτοιο δυναμικό που να μπορεί να το απειλήσει. Σε κανέναν ο λαός δεν έδωσε τέτοια ισχύ ώστε να επαίρεται πως διαθέτει τέτοια λαϊκή βάση ώστε στο μέλλον να σχηματίσει ισχυρή Κυβέρνηση και πράγματι να ανατρέψει το πρόγραμμα και την πορεία της χώρας. Αυτό το λύσαμε.

Παραπέρα, πάλι, δεν πιστεύω στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν θες την άποψή μου, μια χαρά Μνημόνιο θα υπηρετήσει και όλα καλά.

Έχουμε όμως ένα θέμα άλλης τάξεως. Δημοκρατικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα. Τελεία και παύλα.

Ναι, το Σύνταγμα δεν προβλέπει την υποχρεωτική προσφυγή σε Εθνικές κάλπες. Όμως είναι αυτό το κεντρικό ζήτημα;

Έχουμε επισήμως καταγεγραμμένη τη λαϊκή βούληση, έχουμε μια Κυβέρνηση που δεν διαθέτει την πλειοψηφία, καταφανώς, ή αν θέλεις δεν επιβεβαιώθηκε -σε επίσημη εκλογική αναμέτρηση - πως όντως τη διαθέτει.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όμως με Κυβέρνηση υπό αμφισβήτηση, υπό ομηρία ή υπό την υποψία της δυσαρμονίας με τη λαϊκή βούληση. Το έχει πει κι ο Ευάγγελος, άσχετο αν τώρα κάνει την "πάπια".

Και τι θα κερδίσει, πολιτικά, η Κυβέρνηση αν παραμείνει στην εξουσία, με δεδομένο και το πολιτικό κλίμα και κυρίως την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας του χρόνου;

Δεν αντιλαμβάνεται πως μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, παρομοιάζεται με τον απρόσκλητο επισκέπτη συγγενή που πράγματι καμία Συνταγματική διάταξη δεν επικαλείται κανείς για να τον διώξει αλλά όλοι κοιτάζονται μεταξύ τους περιμένοντας πότε θα φύγει;

Μόνο φθορά έχει να εισπράξει η Κυβέρνηση με την παραμονή της στην εξουσία. Φθορά, που δε θα προέλθει μόνο από την αντίδραση των πολιτών στα επερχόμενα μέτρα αλλά και από την απαξία που θα της αποδοθεί. Για να στο πω απλά, μια Κυβέρνηση που μετά από τέτοια ήττα καμώνεται ότι το "παλεύει" και ιδίως σε τέτοιες συνθήκες, σε ένα συμπέρασμα οδηγεί τον πολίτη: μένει στην εξουσία για τους μισθούς, τους οδηγούς, τους γραμματείς και τα ένσημα.

Κοινώς, τι περιμένει ο κ. Σαμαράς μετά τη χθεσινή ήττα;
Να αντιστρέψει το κλίμα; Μα ότι είχε να δώσει μέσα στο χρονικό πλαίσιο που διαθέτει, το έδωσε. Και επιδόματα, και διορισμούς και υπαναχωρήσεις σε σημεία του Μνημονίου.

Μπορεί να δώσει κι άλλα που θα αποδώσουν σε ένα χρόνο; Μα ο ίδιος δεν ήταν που μόλις την Παρασκευή, επεξέτεινε την παροχολογία και την άσωτη δημιουργία θέσεων εργασίας μέχρι την επόμενη δεκαετία, δείγμα πως τίποτα άλλο δεν έχει να προσφέρει στην μπαλκονάτη πολιτική μας αρένα; Ή ο λαός θα εκπαιδευθεί σε ένα χρόνο ώστε να εκτιμά τις λεπτές διαφορές μεταξύ κοινωνικού φιλελευθερισμού και κεντροαριστερής διαλεκτικής;

Κρίμα για δύο ιστορικά κόμματα -τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ - και περισσότερο κρίμα για τους ηγέτες που ακόμη στεγάζονται σε αυτά και κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα. Οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργοί, καταδέχονται να αποτελούν μέρος αυτής της εικόνας;

Αυτά στη Δημοκρατία είναι χρέη τιμής. Αν δεν απολαμβάνεις την πλειοψηφία σε κάθε εθνική κάλπη, θέτεις τον εαυτό σου και την Κυβέρνησή σου στην κρίση του λαού. Ειδάλλως, δώσε στον ΑΣΕΠ -Συνταγματικό είναι κι αυτό - διορίσου υπάλληλος της Βουλής, να μη σε κουνάει κανένας.

Για την Ευρώπη που Χάνεται θα Μιλήσει Κανείς;

       Εγλωβισμένοι στα δικά μας -σοβαρά - ζητήματα και στον καθημερινό φτηνό πολιτικό διάλογο που αναλώνεται σε χιλιοειπωμένα συνθήματα, πάντοτε εις όφελος των μερισματούχων της νομής της εξουσίας, νομίζω ότι παραβλέπουμε τα πολύ πιο σημαντικά και ουσιαστικά τεκταινόμενα στην Ευρώπη.

         Η πρόσφατη αναμέτρηση μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατέδειξε ανάγλυφα ότι η Ευρώπη έχει σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας, κατεύθυνσης και εν τέλει ύπαρξης.

        Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Δυο γεροντάκια, Σουλτς και Γιουνκέρ, ένας "φευγάτος" αυτο-χρησθείς "φιλελεύθερος" (αλίμονο: φιλελεύθερος με επιχείρημα την καθιέρωση πανευρωπαϊκού φόρου!), ο Αλέξης Τσίπρας (ουδέν σχόλιον) και μια άγνωστη -πολιτικά πάντα- ευειδής κυρία Σκα Κέλερ με πράσινο ζακετάκι αντίστοιχο φαντάζομαι της "πράσινης" ιδεολογίας της, επικοινωνιακή πρακτική υποψηφίας κοινοτάρχου! Αυτή είναι η πολιτική αφρόκρεμα της Ενωμένης Ευρώπης!

       Και το "κερασάκι" για το τέλος; Οι υποψήφιοι ηγέτες μιας από τις μεγαλύτερες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις του κόσμου, σήκωσαν ένα ταμπελάκι με ένα hashtag, υποτίθεται "διαμαρτυρόμενοι" για την απαγωγή των κοριτσιών στη Νιγηρία! Ναι! Η Ενωμένη Ευρώπη, μια πανίσχυρη -υποτίθεται - οντότητα απαντά σε διεθνή προβλήματα με hashtags! 

       Η Ευρώπη και οι λαοί της, πέτυχαν πάρα πολλά σε δύσκολες εποχές: Άνοιξαν τα σύνορά τους, έθαψαν τα παλιά μίση, ενίσχυσαν δικαιώματα, βελτίωσαν κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, έχτισαν υποδομές. Ακόμη, διήλθαν την κατάρρευση του Σοβιετικού καθεστώτος με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία, συμμετείχαν στην ενοποίηση της Γερμανίας και διατήρησαν ακέραια την προοπτική της Ένωσης. Κάπου όμως την τελευταία δεκαετία, έχασαν το δρόμο.

       Προφανώς και δεν αναφέρομαι στο κοινό νόμισμα. Ούτε στην παρούσα οικονομική κρίση. Αυτά δεν είναι παρά συμπτώματα της σταδιακής γήρανσης του Ευρωπαϊκού οράματος. Η Ευρώπη μετάπεσε από ό,τι πιο νέο κι ελπιδοφόρο είχε να επιδείξει ο κόσμος σε μια υπερεθνική γραφειοκρατία, μια άχρηστη επιπλέον βαθμίδα υπερκρατικής διοίκησης.

        Γιατί πράγματι, ολόκληρος ο κόσμος παρακολοθούσε με ενδιαφέρον το "πείραμα" μιας Ηπείρου, αιματοκυλισμένης δυο φορές μέσα σ' έναν μόνο αιώνα, να αφήνει στην άκρη τα μίση για να στραφεί με ελπίδα στο μέλλο ενωμένη. Κι αν το πείραμα πετύχαινε στην Ευρώπη, γιατί όχι και στην Λατινική Αμερική ή στην Νοτιο-Ανατολική Ασία ή και στη Μέση Ανατολή;

       Κι αν στην αρχή, δεχτήκαμε τη γραφειοκρατία ως μια καλή μέθοδο για να συζητάμε οι Ευρωπαϊκοί λαοί μεταξύ μας, να παίρνουμε το χρόνο μας για να βρίσκουμε ισόρροπες λύσεις και διεξόδους, δυστυχώς εγκλωβιστήκαμε μέσα σ' αυτή, και είμαστε πια ικανοί να αφήσουμε πραγματικά προβλήματα εκτός ατζέντας γιατί δεν πήραν αριθμό πρωτοκόλλου στο Ευρω-Κοινοβούλιο ή γιατί κάποια παράγραφος μιας από τις χιλιάδες πια Ευρωπαϊκές Οδηγίες δεν είναι σαφής.

         Και τα προβλήματα σωρεύονται, ο πληθυσμός της Ευρώπης γερνά, η μετανάστευση από τρίτες χώρες διογκώνεται, η Ευρώπη δεν έχει σαφή σύνορα γιατί ακόμη δεν έχει συζητήσει σοβαρά το θέμα καθώς προηγούνται επί της διαδικασίας πιθανόν οι οδηγίες για τα βιολογικά προϊόντα ή ποιο φυλλομετρητή πρέπει να έχουν τα λειτουργικά συστήματα των προσωπικών υπολογιστών.

        Κι αν δούμε τι γίνεται σε άλλες γωνιές της Γης, η Αμερική βρίσκεται ακόμα στην κορυφή της τεχνολογικής προόδου, η Ρωσία αναζητά δυναμικά νέους ρόλους στη γεωπολιτική σκακιέρα, η Κίνα και η Ινδία συνεχίζουν με αμείωτη ένταση να παράγουν νέους δισεκατομμυριούχους.

       Κι εμείς στην Ευρώπη, αναδιφούμε αν η Μέρκελ έβαλε τα κλάματα πριν ή μετά την διένεξη του Παπανδρέου με το Σαρκοζύ ή αν πράγματι ένας φόρος στις ρέγγες θα πλήξει τις οικονομίες του Βορρά ή του Νότου. Κι ακόμη η Τρόικα περιμένει αν η Ελλάδα θα βάλει σε κλήρωση τις θέσεις στις λαϊκές αγορές των Πατησίων ή του Αιγάλεω. 

       Για να κατανοήσει κανείς πόσο πραγματικά γελοία είναι η συζήτηση, ας προβάλλει τα "καυτά" ευρωπαϊκά ζητήματα σε οποιαδήποτε άλλη ισοδύναμη χώρα: Αν βλέπαμε ας πούμε τον Ομπάμα να μας μιλούσε για την πιθανή απόσχιση της Καλιφόρνια αν η πολιτεία δεν έβαζε φόρο στους σέρφερ! Κι αν απαντούσε ο Πούτιν με κανά δυο πιασάρικα hashtags στην Ουκρανική κρίση! Οι πραγματικές δυνάμεις παίρνουν θέση. Με σθένος, με αποφασιστικότητα με την ευθύνη του ισχυρού. Προφανώς υπέρ των συμφερόντων τους, προφανώς με γνώμωνα το συσχετισμό δυνάμεων. Αλλά σε κάθε περίπτωση παίρνουν θέση, αν θέλουν να λαμβάνονται υπόψη στο διεθνές σύστημα ασφάλειας και ισχύος.

        Δε χρειάζεται να είναι κανείς μάγος ή προφήτης για να καταλάβει ότι αν συνεχίσει η Ευρώπη  με αυτό το ρυθμό και με αυτή την προοπτική, δεν μπορεί να πάει πολύ μακρυά.

        Τα προβλήματα του Ευρωπαίου πολίτη σοβαρεύουν, από την άποψη ότι γίνονται ολοένα και πιο μόνιμα, ο κόσμος όμως προχωρά με ταχείς ρυθμούς και η Ευρώπη έχει πάρα μα πάρα πολλά χρόνια να εμφανίσει κάτι σημαντικό σε οποιοδήποτε τομέα, δείγμα πως μάλλον "βγήκε στη σύνταξη" για να το μεταφράσουμε σε ελληνικούς όρους.

         

        Και βεβαίως δεν είναι μόνο τα εσωτερικά ζητήματα: η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ποτισμένη με τη  γλυκερή ραστώνη των υψηλόμισθων χιλιάδων πλέον υπαλλήλων και αξιωματούχων της, αποφεύγει πλέον να εμφανιστεί στο διεθνές προσκήνιο. Φοβάται να κάνει και το παραμικρό λάθος κι έτσι δεν κάνει απολύτως τίποτα! Μπορείτε να θυμηθείτε άνετα τη θέση των Αμερικανών ή των Ρώσων για το Κυπριακό, ας πούμε. Κι έχετε να πείτε υπέρ ή κατά. Ποια είναι η θέση της Ευρώπης; Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα! Ομίχλη! Ομοίως για τη Μέση Ανατολή. Για τα θέματα της ενέργειας. Για την Αφρική. Ναι, κάποιοι Γάλλοι βρίσκονται εκεί. Αλλά γιατί; 

        Δυστυχώς, η Ευρώπη τελειώνει. Και προφανώς δεν της φταίει το νόμισμα, η οικονομία ή οι εξωγήινοι. Χρειάζεται να επανέλθει στο δρόμο της ενοποίησης, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, το ταχύτερο. Να επανέλθει σε μια διαδικασία που απαιτεί υπαναχώρηση των εθνικών ή εθνικιστικών ονειρώξεων και πηγαία αφοσίωση στο Ευρωπαϊκό Όραμα. Ειδάλλως, το καλύτερο στο οποίο μπορεί να προσβλέπει είναι ένα "βελούδινο" διαζύγιο...

Το Οικονομικό Αεικίνητο

"Δεν θέλω ένα εκατομμύριο δολλάρια μόνο για μένα! 

Θέλω όλοι οι άνθρωποι να έχουν ένα εκατομμύριο δολλάρια!"

Ντόναλντ Ντακ-κάτοικος Λιμνούπολης

    Από την εποχή του Λεονάρντο ντα Βίντσι ακόμα, εκατοντάδες επιστήμονες, μηχανικοί, εφευρέτες, ερασιτέχνες ή και τσαρλατάνοι της επιστήμης, ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν ή και κατασκεύασαν συσκευές που θεωρητικά θα κινούνται διαρκώς χωρίς να καταναλώνουν άλλη ενέργεια, από τη στιγμή που θα τεθούν σε λειτουργία. Το περίφημο "αεικίνητο". 

   Περίπλοκα μηχανήματα, με μπάλες που ανεβοκατεβαίνουν, με γρανάζια τορνεμένα με απίστευτη ακρίβεια και γενικά με κάθε τεχνική λεπτομέρεια που θα μπορούσε να σκεφτεί και το πιο οξυδερκές πνεύμα, υπόσχονταν κάτι που η επιστήμη έχει απορρίψει αμετάκλητα: το "αεικίνητο" δεν είναι μόνο πρακτικά αδύνατο να κατασκευαστεί αλλά ούτε καν είναι δυνατό θεωρητικά να σχεδιαστεί!

    Βεβαίως ακόμη και σήμερα, όπως συμβαίνει πάντοτε με θέματα που η επιστήμη απορρίπτει αλλά όχι με έναν πολύ ευθύ, εύληπτο  και κατανοητό τρόπο, εξακολουθούν αρκετοί άνθρωποι σε όλον τον κόσμο να κατοχυρώνουν πατέντες και εφευρέσεις που κατονομάζουν ως "αεικίνητα"!

    Γιατί πως να πείσεις έναν μορφωμένο άνθρωπο που όμως δεν έχει μυηθεί στον πρώτο και στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ότι δυστυχώς το σύμπαν είναι έτσι κατασκευασμένο που να μην επιτρέπει την παραγωγή ενέργειας αλλά μόνο την αλλαγή της από τη μια μορφή στην άλλη και μάλιστα με τρόπο που δεν είναι ούτε αναστρέψιμος αλλά ούτε και τέλειος; 

    Και ίσως για τους ίδιους άγνωστους σε εμάς λόγους που κάνουν αδύνατη την κατασκευή του μηχανικού "αεικίνητου", καθώς και οι δύο νόμοι της θερμοδυναμικής είναι εμπειρικοί νόμοι, δεν προκύπτουν δηλαδή αυθόρμητα από κάποια μαθηματική ή λογική (Αριστοτέλεια θα έλεγε κανείς) σχέση, να είναι εξίσου αδύνατη η "κατασκευή" και ενός "οικονομικού αεικίνητου" δηλαδή μιας οικονομίας που θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να ζει χωρίς να χρειάζεται να καταβάλλει κόπο και προσπάθεια. 

      Κι επειδή σύγχρονοι μελετητές και φυσικοί βρίσκουν βασικές ομοιότητες ανάμεσα στην θερμοδυναμική και στη θεωρία της πληροφορίας, ενώ αρκετοί είναι οι οικονομολόγοι που μελετούν την σχέση μεταξύ πληροφορίας και οικονομίας, κάπου εκεί ανάμεσα ίσως να μας αποκαλυφθεί και η θεωρητική ερμηνεία των οικονομικών φαινομένων που εμπειρικά διαπιστώνουμε. Και τότε ίσως να διακρίναμε ανάγλυφη την ομοιότητα μεταξύ του "θερμοδυναμικού θανάτου",  την θεωρητική εκείνη κατάσταση προς την οποία τείνει το σύμπαν όταν τα πάντα μέσα σε αυτό θα έχουν ισορροπήσει στην ίδια θερμοκρασία ώστε να είναι πλέον αδύνατη η παραγωγή έργου, και ενός επίσης θεωρητικού "οικονομικού θανάτου" όπου η απόλυτη εξίσωση των εισοδημάτων θα έχει εξαφανίσει κάθε διάθεση για πρόοδο, παραγωγή ή νεωτερισμό. Προσέξτε τη λεπτομέρεια: ο "θερμοδυναμικός θάνατος" δεν αναφέρεται απαραίτητα σε ένα "παγωμένο σύμπαν" αλλά σε ένα σύμπαν όπου η θερμοκρασία του είναι ίδια παντού!

   Που να ήξερε ο κακομοίρης ο Ντόναλντ όταν ευχόταν με αφέλεια κάθε άνθρωπος να έχει στη διάθεσή του κι από ένα εκατομμύριο δολλάρια, ότι στην πραγματικότητα η ευχή του θα μπορούσε να προκαλέσει την απόλυτη κατάρρευση της χάρτινης καρτουνίστικης οικονομίας του!

  Κι αν νομίζεις ότι όλα αυτά τα έγραψα για να θεωρητικολογήσω, κάνεις λάθος!

  Για την ελληνική οικονομία τα έγραψα και θα σου εξηγήσω γιατί:

  Είναι φυσικό σε κάθε κρίση να ακούγονται φωνές σωτηρίας, μαζί με τις κραυγές της απόγνωσης. Σοφοί και λιγότερο σοφοί, δημοσιογράφοι, δημοσιογραφούντες και πολιτικοί, αναλυτές, επαγγελματίες της αγοράς ή κοινοί πολίτες έχουν ή διαμορφώνουν στην πορεία το δικό τους μοντέλο εξόδου από τη δύσκολη κατάσταση.

Στις περισσότερες όμως από τις προτάσεις, λησμονούν ένα βασικό εμπειρικό κανόνα: δεν είναι δυνατή η "κατασκευή" μιας οικονομίας που να μοιάζει με "Οικονομικό Αεικίνητο". Δηλαδή να μην παράγει, να μην προοδεύει, να μην ανακαλύπτει αλλά να στηρίζεται σε πέντε-δέκα "εξυπνάδες" ώστε να διατηρείται στη ζωή για πάντα. "Εξυπνάδες" του τύπου "η χώρα δανείζεται, στη συνέχεια κάνει τα δανεικά μισθό, με τη σειρά του ο μισθός γίνεται είσπραξη για τις επιχειρήσεις και φόρος για το κράτος και πάλι από την αρχή". Ναι, αλλά σε κάθε κύκλο και χωρίς πραγματική παραγωγή το χρήμα που δανείστηκε η χώρα φεύγει σε εκείνους που παράγουν τα προϊόντα τα οποία αγοράζουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις. Κοινώς, το δανεικό χρήμα καταλήγει στις τσέπες του Κινέζου που φτιάχνει κινητά. Τόσο απλά! Κι αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα από τα δεκάδες που κυκλοφορούν και διακινούνται είτε ως "υψηλή θεωρία" από τους πολιτικολογούντες οικονομικούς είτε ως "λαϊκή δοξασία" προς άγραν ψήφων από κατ' επάγγελμα πολιτικούς.

  

Ψάξτε για τη "λεπτομέρεια" πίσω από κάθε οικονομική παρλαπίπα που ακούτε και θα καταλάβετε το λάθος. Πολλές φορές είναι τόσο προσεκτικά κρυμμένο που ούτε έμπειροι στο χώρο δεν μπορούν εύκολα να το ξεχωρίσουν: "Γιατί δεν βγάζει η χώρα ένα ομόλογο εσωτερικού δανεισμού να το αγοράσουν τα νοικοκυριά, να σωθεί και το κράτος;" πλασάρεται τελευταία ένα σενάριο. Μα γιατί το χρήμα που διαθέτουν τα νοικοκυριά είναι στις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν να το κάνουν (αν και όποτε!) δάνειο προς τις επιχειρήσεις και αυτές με τη σειρά τους το κάνουν θέσεις εργασίας. Αν το κράτος φτιάξει ένα καλό "λαϊκό ομόλογο", τα νοικοκυριά θα σηκώσουν λεφτά από τις τράπεζες και αυτές με τη σειρά τους θα έχουν μικρότερα ποσά διαθέσιμα για δάνεια. Μόνο αν με κάποιο τρόπο τα νοικοκυριά είχαν τόσο πολύ διαθέσιμο εισόδημα επαρκές και για αποταμίευση και για επένδυση (και για την εφορία σου λέω εγώ) θα είχε νόημα μια τέτοια πρόταση. Και μάντεψε πότε τα νοικοκυριά θα έχουν τόσο πολύ διαθέσιμο εισόδημα; Μπίνγκο! Όταν υπάρχει παραγωγή και ζήτηση για ελληνικά προϊόντα. Μέχρι τότε...ξηρασία!


Κι εδώ λοιπόν καταλήγω στην ουσία: γιατί η Ελλάδα δεν έπρεπε να βγει στις αγορές σε αυτή τη χρονική περίοδο; Κατ' αρχάς αυτό το "δεν έπρεπε" τεχνικά, μας το είπε τόσο το υψηλό επιτόκιο όσο και η σύνθεση των ενδιαφερομένων να αγοράσουν αυτό το ομόλογο, οι οποίοι ήταν κατά κύριο λόγο επενδυτικά σχήματα (hedge funds) και μόνο 4% ασφαλιστικά ταμεία του εξωτερικού, δηλαδή μακροπρόθεσμοι επενδυτές.
Αλλά ποιος είναι ο ουσιαστικός λόγος που δεν έπρεπε να γίνει αυτό;
Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ:
Φαντάσου ότι μαζί με το Ελληνικό Δημόσιο, την ίδια μέρα έβγαινε στις διεθνείς αγορές μια ελληνική επιχείρηση να ζητήσει κεφάλαια για να επενδυθούν σε ένα νέο ανταγωνιστικό και πρωτοποριακό προϊόν. Πρόσεξε τώρα: και οι δύο -Δημόσιο και Επιχείρηση - ανταγωνίζονται για την εξασφάλιση κεφαλαίων από την ίδια δεξαμενή: τους επενδυτές που έχουν αποφασίσει να διαθέσουν κεφάλαια στην Ελλάδα.
Οπότε, αντιλαμβάνεσαι ότι σε αυτό το -θεωρητικό!- ανταγωνισμό, το Δημόσιο απελπισμένο για ρευστότητα, απλώς θα υποσχόταν ένα πολύ υψηλό επιτόκιο που καμία επιχείρηση σε αυτόν τον κόσμο δε θα μπορούσε να υποσχεθεί και μάλιστα με ένα καινοτόμο προϊόν.
Αντίθετα τώρα, στον πραγματικό κόσμο, καμία ελληνική επιχείρηση δεν έφερε στη χώρα σε μια μέρα 3 δις ευρώ από ένα προϊόν της! Εντούτοις, το Δημόσιο το κατάφερε!

Που καταλήγουμε; Πως η Ελλάς πούλησε για άλλη μια φορά στο εξωτερικό, ώστε να φέρει χρήμα στη χώρα, αυτό που ήξερε να πουλάει πάντα: λεμόνια; Όχι! αυτοκίνητα; Όχι! Υπέροχα εκτυπωμένα χαρτιά με φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του εκάστοτε ΥΠΟΙΚ από κάτω, στα οποία υποσχόμεθα ότι θα αποπληρώσουμε σε πέντε, δέκα ή όσα έτη!
Κοινώς, μας λείπουν χρήματα -τι νέο! - δεν μπορέσαμε και δεν μπορούμε να τα εξασφαλίσουμε από την παραγωγή και τελικώς τα αναζητούμε ως δανεικά. Απλά κι εύκολα! Αλλά για πόσο;

Δηλαδή, θα ήταν απείρως προτιμότερο αν ένα πολύ μικρότερο ποσό κατόρθωνε να φέρει στη χώρα μια ελληνική εταιρεία μέσω των πωλήσεών της και της προσέλκυσης επενδύσεων, ώστε ένα ακόμη μικρότερο να κατέληγε στο κράτος ως φόρος (με συνεπακόλουθο βέβαια την περαιτέρω συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα) παρά η επιστροφή στις αγορές με σκοπό την απέλπιδα αναζήτηση ρευστότητας.

Πολύ σύντομα, θα αντιληφθούμε πως δεν μπορείς να αγνοείς τους νόμους της φύσης χωρίς συνέπειες!

Η Μουσική Επιτυχία των Ευρωεκλογών! Απολαύστε Υπεύθυνα!

Πολιτική Πολυτελείας!

            Ενόψει Ευρωεκλογών, Δημοτικών και Σαμαράς οίδε εάν και Εθνικών εκλογών, θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε δύο βασικά σημεία της Ελληνικής οικονομικής πολιτικής, μετά και την τελευταία αξιολόγηση της Τρόικας:

• Πρώτον, η Ελληνική Κυβέρνηση δείχνει να έχει αποφασίσει την έξοδο στις αγορές, προκειμένου να αντλήσει ένα μικρό σχετικά ποσό. 
• Δεύτερον, αναμένεται να "επισημοποιηθεί" το πολυσυζητημένο πρωτογενές πλεόνασμα.

Δύο σημαντικά οικονομικά εργαλεία - άντληση ρευστότητας από τις αγορές και πλεόνασμα - με τα οποία εφοδιάζεται η Κυβέρνηση εφεξής, τα οποία αξίζει να αναλύσουμε διεξοδικότερα.

Είναι σαφές ότι κατ' αρχήν, αμφότερα τα ανωτέρω θα αποτελούσαν την υπέρτατη απτή απόδειξη πως η Ελληνική Οικονομία κατόρθωσε να υπερβεί τις δυσκολίες, να εξέλθει της κρίσης και να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον. Έχουν όμως έτσι τα πράγματα στην ελληνική περίπτωση;

Περί πλεονάσματος, οι παράμετροι που το συνοδεύουν είναι λίγο ως πολύ γνωστές, καθώς αγγίζουν τα μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας:

Υπό συνθήκες αρνητικής πιστωτικής επέκτασης, δηλαδή χωρίς οι τράπεζες να δανειοδοτούν τις επιχειρήσεις και την οικονομία αλλά και ύφεσης και αποπληθωρισμού, είναι θέμα απλής αριθμητικής να αντιληφθεί κανείς πως αυτό το πλεόνασμα προέκυψε όχι από την παραγωγική οικονομική δραστηριότητα αλλά από την άντληση ρευστότητας από την αγορά μέσω φορολόγησης και περικοπής δαπανών.

Κατ' ουσίαν, δεν αποτελεί πλεόνασμα αλλά την συγκέντρωση κεφαλαίου εκ μέρους του κράτους. Πολύτιμη ρευστότητα που άντλησε το κράτος από νοικοκυριά και επιχειρήσεις οδηγώντας ακόμη περισσότερο την οικονομία σε ασφυξία, με τις γνωστές συνέπειες: ανεργία και περαιτέρω μείωση εισοδημάτων.

Αν προχωρήσουμε την επισκόπησή μας και στο επόμενο σκέλος της τρέχουσας κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, την έξοδο στις αγορές θα διαπιστώσουμε πως αυτή δεν γίνεται εν μέσω σημαντικής αναβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας, ούτε κάτω από συνθήκες συνήθους εξυπηρέτησης δανειακών αναγκών της χώρας.

Τα ποσά που φημολογείται πως θα αντληθούν είναι ελάχιστα, αναλογικά με τις πραγματικές δανειακές ανάγκες, τα επιτόκια σημαντικά αυξημένα σε σχέση με εκείνα που θα επέτρεπαν την βιωσιμότητα ενός χρέους και βεβαίως υπάρχει άλλη μια παράμετρος που παραβλέπεται:

Η Κυβέρνηση επισημαίνει σε εταίρους και δανειστές πως υπάρχει μια εκκρεμότητα αναφορικά με το ζήτημα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους, και την ίδια στιγμή δια της εξόδου στις αγορές "υπόσχεται" στους υποψήφιους αγοραστές ελληνικών ομολόγων μια ασφαλή επένδυση!

Δηλαδή, η ίδια Κυβέρνηση που επιθυμεί ή πιο τεχνικά δε θα είχε αντίρρηση σε μια αναδιάρθρωση του υφιστάμενου χρέους της, προβαίνει σε πώληση νέου χρέους προσδοκώντας στην εμπιστοσύνη των επενδυτών.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως και τα δύο εργαλεία - έξοδος στις αγορές και πλεόνασμα - στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δεν προέκυψαν από την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ως θετικές συνέπειες ανάπτυξης ή παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά "αγοράζονται" και μάλιστα πολύ ακριβά. 

Είναι προφανές, πως δεν μπορούν να χρησιμεύσουν στην οικονομία από την αμιγώς χρηματοδοτική τους πλευρά, γιατί τι είναι λίγα δις με σημαντικό επιτόκιο μπροστά στο βουνό χρέους και στις σημαντικές ανάγκες ρευστότητας της χώρας ή τι θα κάνει κανείς με ένα πλεόνασμα που δεν προήλθε από την έξαρση των εξαγωγών αλλά από τις καταθέσεις των φορολογουμένων.

Αντίθετα, είναι πολύ χρήσιμα ως πολιτικά εργαλεία εξυπηρέτησης δύο κεντρικών ζητουμένων:

-Πρώτον της Ελληνικής Κυβέρνησης, που ενόψει εκλογών ή άλλων εξελίξεων θέλει άμεσα να πιστωθεί με την "έξοδο από τα Μνημόνια" αφαιρώντας από την Αντιπολίτευση αυτό το επιχείρημα και ταυτόχρονα στην περίπτωση που απωλέσει την εξουσία να καταδείξει το σύνηθες "εμείς σας παραδώσαμε μια χώρα πλεονασματική και εντός αγορών"

-Δεύτερον, της Ευρωπαϊκής κυρίαρχης πολιτικής τάξης που θέλει να έχει στη φαρέτρα των επιχειρημάτων της ενόψει πολύ δύσκολων Ευρωεκλογών, το "θαύμα" της Ελληνικής Οικονομίας που κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρει.

Τα δύσκολα, μετά από αυτό το ντελίριο καταναλωτικής μανίας πανάκριβων πολιτικών επιχειρημάτων, έρχονται αμέσως μετά. 

Οι μεν "Μνημονιακοί" Ευρωπαίοι πιθανώς θα έχουν καταγράψει μια νίκη ή μια λιγότερο επώδυνη ήττα οι δε Έλληνες θα κληθούν εκ νέου στο ταμείο προκειμένου να καταβάλλουν το αντίτιμο.

Δυστυχώς, ούτε η κρίση τελείωσε, ούτε τα προβλήματα εξέλιπαν.

Κι αν θέλετε μια σημειολογική σύμπτωση, θα θυμάστε ότι λίγο πριν την είσοδο της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο ο τότε Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου είχε μοιράσει εκείνο το επίδομα αντλώντας ρευστότητα από υπερφορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων.

Παρόμοια κατάσταση με το μοίρασμα του πλεονάσματος βιώνουμε και σήμερα: ο κ. Σαμαράς θα μοιράσει μέρος του πλεονάσματος.

Δε θα ευχόμουν να επαναληφθεί αναλόγως η Ιστορία του 2010.

Οψόμεθα!

Αντί Άρθρου: Αν Πιστεύτε Πως Αυτή η Κυβέρνηση Μπορεί...Δείτε το Βίντεο!

Τώρα τι λέτε; Μπορεί;

Λαός που δεν Εκφράζεται στο Δρόμο, Εκφράζεται στην Κάλπη!

Κι αυτό είναι καλό.

Αυτονοήτως καλό για κάθε πολίτη που συντάσσεται τη Δημοκρατία και αποτάσσεται τις σειρήνες του "τρίτου δρόμου". Ειδικά σε περιόδους κρίσης.

Το ερώτημα όμως που παραμένει επίκαιρο και βασανίζει τους "ωρυόμενους" αντι-Μνημονιακούς αγανακτισμένους, πλανάται:

"Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο Λαός με τούτα που γίνονται;"

Κοιτούν λοιπόν απορημένοι οι κομματάρχες, οι καθοδηγητές, οι εργατοπατέρες, οι κατ' επάγγελμα πολιτικοί και οι ανεπάγγελτοι δημαγωγοί τις ισχνές τους συγκεντρώσεις, τις άνευ πλήθους πορείες τους, τις χωρίς συμμετοχή απεργίες που διοργανώνουν.

Και είναι απορημένοι, καθώς συνήθιζαν να χρησιμοποιούν την κοινωνία και το λαό ως "ανθρώπινη ασπίδα" γύρω από τα καλά προστατευμένα προνόμιά  τους.

Ταύτιζαν συχνά πατρίδα και έθνος με το δικό τους βόλεμα:

"Αν χτυπηθεί η μονιμότητα θα πληγεί η Δημοκρατία" μας παραμύθιαζαν. "Αν πουληθεί η Ολυμπιακή δεν θα έχει η χώρα εθνικό αερομεταφορέα" μας προειδοποιούσαν. "Θα πληγεί η ελεύθερη έκφραση αν καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο" μας φοβέριζαν.

Και πράγματι, αποχαυνωμένα τμήματα της κοινωνίας τους ακολουθούσαν, τους χειροκροτούσαν, τους ψήφιζαν και ενίοτε σχημάτιζαν εκείνες τις κρίσιμες μάζες που ήταν επαρκείς ώστε να αποτρέψουν τη μεταρρύθμιση, να εμποδίσουν την πρόοδο.

Το Μνημόνιο μας αφύπνισε. 

Η ξαφνική διακοπή της δανειακής ρευστότητας προς την ελληνική οικονομία - ρευστότητα απότοκη της συμμετοχής της χώρας στο ευρώ και της συνακόλουθης αντίληψης των αγορών πως η ευρωζώνη αποτελούσε μια ενιαία αγορά χρέους (αντίληψη που μεταβλήθηκε άρδην) - επέβαλλε στην κοινωνία την ανάγκη να επανεκτιμήσει τη στάση της απέναντι σε μια σειρά τυπικών και άτυπων θεσμών.

Όπως διαπιστώνουμε, απεσύρθη η εμπιστοσύνη τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από το πολιτικό σύστημα γενικότερα, καθώς ούτε μονοκομματική κυβέρνηση σχηματίστηκε ούτε όμως αναδείχθηκε και κάποιος ισχυρός αντικυβερνητικός πόλος.

Το εκλογικό σώμα διέψευσε τα όνειρα απάντων των συμμετεχόντων περί σχηματισμού μιας "κλασσικού τύπου" για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα "ισχυρής" κυβέρνησης.

Ουσιαστικά, το εκλογικό σώμα ως πολιτική έκφραση της κοινωνίας, αποδυνάμωσε κάθε θεσμικό και παραθεσμικό εξάρτημα των άλλοτε πανίσχυρων κομματικών μηχανισμών: συνδικαλιστικές παρατάξεις, συντεχνιακές νομενκλατούρες και πολιτικά τζάκια που συντηρούσαν την κομματική συνδιαλλαγή.

Με την έκφραση στην κάλπη, ο λαός εκφράστηκε με τέτοια ισχύ που οι συνέπειες της μεταστροφής ακόμη καταμετρώνται.

Η αποδυνάμωση των κομμάτων εξουσίας - για παράδειγμα - προκαλεί τριγμούς στην ομαλή χρηματοδότηση των κομμάτων αυτών καθώς στηριζόταν στην προεξόφληση της εσαεί εναλλαγής τους στην εξουσία και άρα στην εξασφάλιση του μεγαλύτερου μέρους της κρατικής επιχορήγησης.

Πιο σημαντικό βέβαια γεγονός αποτελεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος - και πάλι εξαιτίας της εκλογικής μεταβολής και των νέων συσχετισμών - να αντιτάξει μια σθεναρή και συμπαγή άμυνα προστασίας του προνομιακού χώρου του Δημοσίου και των μονίμων υπαλλήλων του.

Η αδύναμη τρικομματική κυβέρνηση, σοβαρά απασχολημένη με τη διατήρηση των εσωτερικών της ισορροπιών και συναφώς την προσπάθεια διατήρησης και νομής της εξουσίας, δεν κατόρθωσε να αποφύγει τα πρώτα ρήγματα στο "ιερό των ιερών" θεσμό της ισοβίου προστασίας του κρατικού υπαλλήλου.

Πράγματι λοιπόν είναι αξιοθαύμαστη η στάση της κοινωνίας τόσο απέναντι στις "πατρικές" παραινέσεις των πάλαι ποτέ κομμάτων εξουσίας να επιστρέψει η εκλογική δύναμη στη βάση της όσο και απέναντι στις κραυγές της αντιπολίτευσης περί δήθεν ανάγκης γενικευμένης κινητοποίησης κατά του Μνημονίου.

Σοφότερος απάντων ο λαός, αδιαφορεί τόσο για την τύχη των άλλοτε μονομάχων της εξουσίας όσο και για τις πολιτικές φιλοδοξίες αριστερών γερόντων και πρώην επαναστατημένων εφήβων.

Αδιαφορώντας όμως για αυτούς, αδιαφορεί και αφήνει χωρίς καμία πολιτική ισχύ και τα πολιτικά τους προτάγματα, εις όφελος πραγματικά πια της Ελλάδας.

-Αδιαφορεί για τους οδυρμούς των 40ρηδων συνταξιούχων, 

-Αδιαφορεί για την οδύνη των άγαμων θυγατέρων

-Αδιαφορεί για το οικονομικό πλήγμα υπηρετούντων σε απ' αιώνων άχρηστους οργανισμούς

-Αδιαφορεί για εφάπαξ που κόβονται γιατί ουδέποτε κατεβλήθη ανάλογη εισφορά

-Αδιαφορεί για επιδόματα που μηδενίστηκαν καθώς πλέον η "πλύση των χειρών" δεν συνιστά λόγο για επίδομα

-Αδιαφορεί για ΔΕΚΟ που επιτέλους παραδίδονται στον ιδιωτικό τομέα απαλλάσσοντας τους πολίτες από περιττά βάρη και το κράτος από άσχετες δραστηριότητες

-Αδιαφορεί για το νεόκοπο συνδικαλιστικό λόγο που παροτρύνει στη διατήρηση απαρχαιωμένων και ζημιογόνων για την οικονομία θεσμών

Ο Ελληνικός λαός υποφέρει.

Εντούτοις, έχει αποκρυσταλλώσει την άποψή του για τη Νέα Εποχή.

Σφίγγει τα δόντια, πονάει για τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους του και για τις δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις που κλείνουν όμως δεν κάνει πίσω:

Έχει διακηρύξει με τον πιο δεσμευτικό και αποτελεσματικό τρόπο αυτόν της κάλπης κι όχι του δρόμου, πως όσο και να τον φοβίσουν οι πολιτικοί ταγοί, όσο και να κλάψουν μπροστά του εργατοπατέρες και δήθεν θιγμένοι ψευτο- επαναστάτες, όσο και να του κουνήσουν απειλητικά το δάχτυλο επαγγελματίες κομματοκαρεκλοκένταυροι, η Ελλάδα θα προχωρήσει απαλλαγμένη από τα βάρη και τα λάθη του παρελθόντος.

Όχι λοιπόν! Ο λαός δεν κατέβηκε κι ούτε πρόκειται να κατέβει στο δρόμο για κανέναν από τους πρώην προνομιούχους. 

Αδίκως τον καλούν κι αναίτια αναμένουν να υπακούσει πια σε τέτοια καλέσματα.

Ναι, οι επιχειρήσεις θα εξακολουθήσουν να πιέζονται και ναι η ανεργία δεν πρόκειται να τιθασσευτεί.

Ταυτόχρονα όμως, το "οξυγόνο" - η αποδοτικότητα των φόρων δηλαδή - που χρειάζεται το "κράτος-τέρας" θα μειώνεται και θα πέφτουν τα άχρηστα κομμάτια του, αφήνοντας σιγά-σιγά την οικονομία να δομείται σε υγιείς βάσεις.

Παράλληλα, με την Τροϊκανή πίεση, δημιουργούνται οι δικλίδες ασφαλείας που δεν θα επιτρέψουν την επιστροφή στη φαυλότητα. Η μονιμότητα καταργείται θεσμικά κι όχι απλώς νομικίστικα, η κινητικότητα στο Δημόσιο είναι γεγονός μαζί και η πρώτη αποκρατικοποίηση!

Ναι, οι μέρες που έρχονται θα είναι πιο δύσκολες. 

Όμως σήμερα ο λαός γιόρτασε την Πρωτομαγιά από το σπίτι του. Ήσυχα, ψύχραιμα και προπαντός κρατώντας κλειστά τα αυτιά του σε όλους όσους τον (ξανα-)καλούσαν να επιστρέψει στα σκοτεινά χρόνια της κομματοκρατίας.

Καλό Μήνα!

Η Κρίση σε λίγο Αρχίζει! Τι; Νόμιζες πως Τελειώσαμε;

Δεν συμμερίζομαι την - άνευ στοιχείων - όψιμη πρωθυπουργική και εν πολλοίς τρι-κομματικο-κυβερνητική αισιοδοξία.

Πολύ περισσότερο, δεν συμμερίζομαι την επιμονή του συνόλου - ναι! του συνόλου - του πολιτικού συστήματος να μας παρουσιάζει εδώ και τρία χρόνια την οικονομική κρίση ως μια κατάσταση που μπορεί να διαχειριστεί. Ο καθένας από την δική του σκοπιά βεβαίως, αλλά το κοινό σημείο όλων των εν δυνάμει "εθνικών σωτήρων" είναι πως έχουν τη δυνατότητα να μας οδηγήσουν σε ασφαλή οικονομικά μεγέθη.

Οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας βασίζουν το αφήγημά τους σε μια απλοϊκή υπόθεση, που αν δεν κρύβει σκοπιμότητα (που κρύβει!) τουλάχιστον προδίδει αφέλεια:

Τι είναι η κρίση κατά το πολιτικό μας σύστημα;

Μια παροδική κατάσταση, σοβαρή βεβαίως, στην οποία πλήττεται οικονομικά η χώρα, γίνεται το "ξαναμοίρασμα της τράπουλας" - ανάδειξη νέων ελίτ, καταστροφή των παλιών κλπ - αλλά σε ένα ορατό χρονικό διάστημα (ο ΓΑΠ έλεγε τρία χρόνια, ο Σαμαράς βλέπει φως κι ο καθείς τοποθετείται όπως θέλει...) η χώρα θα ανακάμψει.

Και μάλιστα, όχι μόνο θα ανακάμψει - έτσι λένε! - αλλά και μεγάλες κοινωνικές ομάδες που  απολάμβαναν προνόμια στο "προ κρίσης" σύστημα θα εξακολουθούν να αποτελούν και τους προνομιούχους του "μετά".

Με απλά λόγια, όλοι οι "βολεψάκηδες" - από κλειστά επαγγέλματα μέχρι σκληρά εργαζόμενους σε δημόσιους οργανισμούς που έπαψαν να έχουν αντικείμενο κανά δυο αιώνες τώρα-απλώς προσπαθούν να "κρατηθούν από τη βάρκα" ώστε μετά την κρίση να επανέλθουν στην προτεραία κατάσταση.

Αν προσέξατε λοιπόν τα κυβερνητικά μηνύματα των τελευταίων ημερών -που δεν είναι διαφορετικά από εκείνα των τελευταίων τριών ετών - το Δημόσιο καμώνεται πως θα "απολύσει" προτάσσει όμως πως θα προσλάβει ταυτόχρονα. Ο χρεωκοπημένος δημόσιος εργοδότης όχι μόνο αρνείται να παραδεχτεί πως δεν μπορεί καλά-καλά να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αλλά ανερυθρίαστα βγαίνει και στην αγορά εργασίας ως αξιόπιστη επιχείρηση προς άγραν εργαζομένων!

Θεωρεί το κράτος μας, λοιπόν, και μαζί του κι όσοι πιστοί της κρατικής μηχανής, πως η κρίση όχι μόνο είναι παροδική, όχι μόνο βρίσκεται σε αποδρομή αλλά πως άνετα μπορεί να διατηρήσει ή και να επεκτείνει τις "συνήθεις" εργασίες του.

Όμως η κρίση - η πραγματική κρίση - δεν άρχισε ακόμη. 

Κι αν αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που βιώνουμε εδώ και τρία χρόνια, σε πληροφορώ πως δεν ήταν τίποτα άλλο από μια "απλή" κρίση ρευστότητας. Μια "κοινή" δημοσιονομική κρίση η οποία βεβαίως διογκώθηκε, επεκτάθηκε και τείνει να γίνει κοινωνική. Κι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο.

Κατ' αρχήν το "τείνει" δεν ερμηνεύεται ως αδιαφορία ή απομείωση της σημασίας των απογοητευτικών και επώδυνων μεγεθών της φτώχειας και της ανεργίας που από καιρό βασανίζουν την ελληνική κοινωνία.

Αναφέρεται στην τάση μόνιμης ανατροπής των κοινωνικών αντιλήψεων και των κοινωνικών θεσμών που εγκαθίδρυσαν και παγίωσαν προηγούμενες οικονομικές και πολιτικές επιλογές των Ελλήνων.

Η οικονομική κρίση όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, έχει αρχίσει να καταφέρνει μη αντιστρεπτά πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, στη δομή και στη λειτουργία του. Αντιλήψεις δεκαετιών αρχίζουν να αμφισβητούνται, οικονομικοί θεσμοί που γνωρίσαμε και εμπιστευθήκαμε (από τράπεζες και επιχειρήσεις μέχρι τον "λαδιάρη" υπάλληλο της Χ δημόσιας υπηρεσίας) αποχωρούν, κλείνουν, αλλάζουν και μεταμορφώνονται.

Αλλού η αλλαγή φαίνεται θετική, αλλού όχι, το ζητούμενο όμως εδώ είναι να αναγνωρίσουμε την αλλαγή αυτή καθ' εαυτή. 

Η διάχυση λοιπόν της οικονομικής κρίσης στον κοινωνικό ιστό, πήρε αρκετό χρόνο για να καταγραφεί και στα εκλογικά αποτελέσματα αλλά και στον κοινωνικο-οικονομικό χάρτη της χώρας.

Γιατί όμως λέμε ότι ακόμη δεν έχει αρχίσει η κρίση;

Απλούστατα, γιατί ακόμη μεγάλες κοινωνικές ομάδες πιστεύουν στην "αντιστροφή":

-Εργαζόμενοι πιστεύουν ότι η επιχείρησή τους ή η τράπεζά τους θα διασωθεί και μαζί μ' αυτήν και η ελπίδα για "κάποια στιγμή" επιστροφή στα κεκτημένα

-Άνεργοι πιστεύουν πως θα προσληφθούν μόλις η "ύφεση αντιστραφεί"

-Επιχειρηματίες θεωρούν (ευτυχώς όχι πολλοί!) πως οι "δουλειές θα ανοίξουν"

Έχουν άδικο όλοι αυτοί;

Υπό την έννοια πως κάποια στιγμή τα οικονομικά μεγέθη θα βελτιωθούν, όχι. Αλλά όποιος θεωρεί ότι η βελτίωση θα σημάνει και επιστροφή στο παρελθόν πλανάται.

Οδηγούμαστε - με πολύ επώδυνο τρόπο είναι η αλήθεια - σε μια "άλλη" πραγματικότητα. Κι αυτό είναι το χρονικό σημείο που αυτή η διαφορετική πραγματικότητα αρχίζει και μας δείχνει το πρώτα της σημάδια και εδώ ακριβώς έρχεται η κυβερνητική "αισιοδοξία" να ξορκίσει το "κακό". Γιατί αν αλλάξει η κοινωνική δομή και οι κοινωνική συσχετισμοί, τότε θα αλλάξει και η πολιτική τάξη.

Που βρισκόμαστε λοιπόν;

Μα ακριβώς στο σημείο όπου η κρίση - η πραγματική κρίση - αρχίζει να ενσκήπτει. Και γιατί "πραγματική"; Μα γιατί πρόκειται για τη μετάλλαξη εκείνη της κρίσης που επάγει μη αναστρέψιμα αποτελέσματα και ήδη κάνει την παρουσία της αισθητή στο σύνολο της κοινωνίας.

Και ακριβώς αυτή η αίσθηση είναι που ενεργοποιεί τα "πολιτικά αντανακλαστικά" της επιτηδευμένης αισιοδοξίας.

Ας απολαύσουμε όμως την αισιοδοξία - έστω και επιτηδευμένη - καθώς τα "απροσδόκητα" γεγονότα είναι μπροστά μας!

Πείτε στον κ. Σαμαρά την αλήθεια! Εκτίθεται...

Σιγά μην εκτίθεται!

Με την ίδια ακριβώς "φιλαλήθεια" με την οποία ομιλούσε στα πολλαπλά "Ζάππεια" περί "λανθασμένης συνταγής" και πακτωλούς δισεκατομμυρίων και μυριάδες θέσεις εργασίας, ομιλεί σήμερα περί φωτός στην "άκρη του τούνελ"!

Ασύστολες ανακρίβειες χωρίς αντίκρυσμα καθώς εκστομίζονται βασιζόμενες είτε  στην ανευθυνότητα που απολαμβάνει η θέση της αντιπολίτευσης είτε από στην προσδοκία πως όταν έρθει η ώρα των δυσάρεστων αποφάσεων δεν θα βρίσκεται στην Κυβέρνηση. Τόσο απλά.

Τι κι αν ο Υπουργός του των Οικονομικών προσπαθεί να περιγράψει τη δυσμενή εικόνα, χωρίς όμως κι αυτός να γίνεται επαρκώς ακριβής και άρα δυσάρεστος;

Ο επικεφαλής του τριμερούς κυβερνητικού σχήματος αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να δώσει μια νότα βερμπαλιστικής αισιοδοξίας στον, ομολογουμένως δεκτικό σε τέτοιες προσπάθειες, λαό.

Αγνοεί λοιπόν ο Πρωθυπουργός -προφανώς ηθελημένα - τα απανωτά πρόσφατα πλήγματα στον κεντρικό κορμό της πραγματικής οικονομίας: την αποχώρηση ή την παύση λειτουργίας σημαντικών επιχειρηματικών μονάδων της χώρας, την κρίσιμη φάση που διέρχεται ο τραπεζικός κλάδος καθώς μέγιστης σημασίας διεργασίες πρόκειται σύντομα να τεθούν σε υλοποίηση και μάλιστα σε ιστορικά εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα, το μόνιμο πρόβλημα της διόγκωσης του χρέους της χώρας.

Τρεις τομείς - επιχειρήσεις.τράπεζες και χρέος - των οποίων η μορφή, η δυναμική και η σύνθεση άλλαξε ή σύντομα πρόκειται (για τις τράπεζες) να αλλάξει με τρόπο που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια. Κυριολεκτικά, δυο-τρεις φορές τον αιώνα!

Κι όμως! Ο Πρωθυπουργός της χώρας διαπιστώνει ότι βλέπει φως!

Κι αν ήταν μόνον αυτά, τότε ίσως και να δικαιολογούσε κανείς την ανεξήγητη πρωθυπουργική αισιοδοξία.

Σε επίπεδο αριθμών, το συνταρακτικό γεγονός πως η ΕΛΣΤΑΤ- η Εθνική Στατιστική Αρχή - κατέγραψε αποπληθωρισμό το Μάρτιο άραγε τον αφήνει αδιάφορο ή κάποιοι δεν τον ενημέρωσαν επαρκώς;

Η καταγραφή αποπληθωρισμού, μετά από 45 ολόκληρα έτη καθώς ανάλογο φαινόμενο είχαμε στη χώρα το 1968(!), δυστυχώς απεικονίζει μια εξόχως ζοφερή πραγματικότητα: το καταστροφικό σπιράλ της μείωσης των τιμών ως αιτία της συρρίκνωσης της παραγωγής και των εισοδημάτων, που με τη σειρά της η μείωση των τιμών θα μικρύνει περισσότερο τα εισοδήματα και την παραγωγή.

Και άρα τη φοροδοτική ικανότητα. Και δυστυχώς την ικανότητα της χώρας να αποπληρώνει χρέη.

Ο δείκτης λοιπόν, αδιάψευστα κατέγραψε αυτό που η κοινωνία ήδη είχε ενσωματώσει: η οικονομία όχι μόνο συρρικνώνεται λόγω ύφεσης, αλλά έχει ενεργά εισέλθει σε φάση αποπληθωρισμού που καταδεικνύει πως η επιστροφή στην ανάπτυξη δεν είναι ζήτημα "προσπαθειών" ή "ανάκαμψης", δηλαδή να κάνουμε καλύτερο το φορολογικό, να απορροφήσουμε περισσότερο ΕΣΠΑ ή να κάνουμε διαρθρωτικές αλλαγές. Είναι πλέον συστημική η συρρίκνωση της οικονομίας από την οποία δεν μπορούμε να εξέλθουμε ακόμη κι αν σήμερα εγκατασταθούν στη χώρα μας όλες οι εταιρείες του δείκτη DOW JONES, ας πούμε! Θα τις πτωχεύαμε και αυτές, καθώς φτιάξαμε μια "ρουφήχτρα", μια "μαύρη τρύπα" χρήματος!

Πρακτικώς, χρειάζονται τεράστιες ποσότητες χρήματος και επί μακρό χρόνο να εισρέουν στην ελληνική οικονομία ώστε να μπορέσει να βγει από μια τέτοια κατάσταση αποπληθωριστικού σπιράλ.

Ξέρει κάτι ο Πρωθυπουργός γι' αυτό; Μάλλον όχι, καθώς όλες οι πηγές χρήματος συνοψίζονται στην εξής μία: Τρόικα!

Για να γίνει κατανοητό, ακόμα κι αν κάποιος μας δάνειζε με ΜΗΔΕΝΙΚΟ επιτόκιο, μας χάριζε χρήμα δηλαδή!, πάλι δε θα μας έσωζε καθώς εμείς "τρέχουμε" με αρνητικό "πληθωρισμό". Και το "μηδέν" είναι μεγαλύτερο από το "μείον"!!!

Και -δυστυχώς! - τα παραπάνω δεν αποτελούν τα μοναδικά μας προβλήματα!

Αν παρακολουθούσε ο κ. Σαμαράς τον κ. Στουρνάρα θα μάθαινε πως η "επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος" και μάλιστα με "κάθε θυσία" επιβάλλεται ώστε να ενεργοποιηθεί η "ρήτρα του Eurogroup για νέα μείωση του δημοσίου χρέους".

Σε απλά ελληνικά, χρειαζόμαστε - προφανώς - άλλη μια αναδιάρθρωση, του λεγόμενου "δημόσιου τομέα" αυτή τη φορά και προϋπόθεση γι' αυτό ώστε να γίνει κατά το δυνατόν "ανώδυνα" για την κεφαλαιακή επάρκεια της χώρας είναι η εξασφάλιση πρωτογενούς πλεονάσματος.

Σε πιο απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει πως τα κρίσιμα μεγέθη που επηρεάζονται από κάθε "μείωση δημόσιου χρέους", δηλαδή τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, οργανισμών αλλά και χρηματωπιστωτικού συστήματος θα δοκιμασθούν και πάλι.

Για να το πούμε απλούστερα, το ασφαλιστικό - το οποίο μεταφράζεται σε κρατήσεις μισθών και ύψος συντάξεων - προφανώς και θα επανεξεταστεί πολύ σύντομα ενόψει αυτής της "μείωσης χρέους".

Μόνο ένα σκέλος λοιπόν του διαγγέλματος Σαμαρά έμεινε ώστε να μπορεί κανείς να εικάσει πως ενδεχομένως μπορεί να είναι αισιόδοξος: η προσωρινή αναστολή λήψης νέων εισπρακτικών και οριζόντιων μέτρων καθώς η Τρόικα για μια ακόμη φορά επιλέγει οδηγήσει τα πράγματα σε "δραματοποιημένες καταστάσεις". Δηλαδή επιλέγει να οδηγήσει την Κυβέρνηση σε "πιστωτική ασφυξία" όπου η λήψη νέων μέτρων θα κριθεί λογιστικά αναγκαία αντί να προτάξει την ανάγκη της πρόβλεψης. Το άλλοθι και πάλι της ελληνικής κυβέρνησης προκειμένου να αναβάλλει την ανάγκη λήψης νέων μέτρων - μολονότι όλοι αναγνωρίζουν το δημοσιονομικό κενό που θα υπάρξει επιβαρυμένο δε και από την αναγγελθείσα μείωση του γνωστού "χαρατσιού" - δεν είναι παρά η εικαζόμενη επιτυχία του "φοροεισπρακτικού μηχανισμού", την οποία η χώρα αναμένει άνω του μισού αιώνος!

Βεβαίως, το ανούσιο πια μοτίβο διανθίστηκε πια και με τη μαγική φράση "αναμόρφωση φορολογικού συστήματος"!

Προετοιμαστείτε λοιπόν καταλλήλως, καθώς τα νέα διαγγέλματα περί "ανάγκης διάσωσης της χώρας" μάλλον δεν απέχουν και πολύ...!

Είσαι Νέος Επιχειρηματίας; Ένα Μοναδικό Τεστ Δεξιότητας Αποκλειστικά για Σένα!

Αντιλαμβάνεσαι  προφανώς ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα αν είσαι νέος επιχειρηματίας ή αν σκέφτεσαι να δραστηριοποιηθείς σ' αυτό το χώρο. Κρίση, έλλειψη ρευστότητας, γραφειοκρατία έρχονται να σταθούν εμπόδια στην προοπτική σου και στις προσδοκίες σου.

Πριν λοιπόν κάνεις τις επιλογές σου, ανακάλυψε με το παρακάτω τεστ αν διαθέτεις εκείνες τις δεξιότητες που θα σου επιτρέψουν να ελαχιστοποιήσεις τις πιθανότητες λήψης λάθος αποφάσεων.

Με το τεστ αυτό θα εκτιμηθούν οι ικανότητές σου σε καίριους τομείς της επιχειρηματικότητας και το αποτέλεσμα θα σου αποκαλύψει εκείνες τις πλευρές της επαγγελματικής σου προσωπικότητας που χρειάζεται να εστιάσεις με προσοχή γιατί ίσως έχεις ελλείψεις.

Πάρε χαρτί και μολύβι και πάμε λοιπόν!


1. Καμία επιχείρηση δεν επιβιώνει χωρίς έναν καλά μελετημένο, βιώσιμο, έξυπνο επιχειρηματικό σχέδιο. Ποιο από τα παρακάτω θα σου ταίριαζε;

Α. Τα 18 σημεία του Σαμαρά
Β. Το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (αυτής της εβδομάδας)
Γ. Η προγραμματική συμφωνία της τρικομματικής Κυβέρνησης
Δ. Το κυβερνητικό πρόγραμμα των Οικολόγων Ελλάδας



2. Η εταιρεία σου πρέπει να έχει μια επωνυμία, μια μάρκα, ένα μπραντ που αμέσως να εκπέμπει αξιοπιστία, στιβαρότητα και εμπιστοσύνη στον καταναλωτή. Ποιο από τα παρακάτω κατά τη γνώμη σου συγκεντρώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και θα το επέλεγες (σε αυτή την ερώτηση απάντησε αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς);

Α. Δημόσιο
Β. ΔΗΜΑΡ
Γ. Ζάππειο (1, 2, 3...)
Δ. ΣΥΡΙΖΑ

3. Θα χρειαστείς καλές ιδέες μάρκετινγκ και προβολής της επιχείρησής σου. Ιδέες για σλόγκαν, για διαφήμιση, για προώθηση. Ποια από τα παρακάτω σου φαίνονται λέξεις-κλειδιά που θα απογείωναν τα προϊόντα σου;

Α. Τιτανικός
Β. Ανάπτυξη-Ανάπτυξη-Ανάπτυξη
Γ. Φετίχ
Δ. ΕΕΤΗΔΕ



4. Πρόκειται να προσλάβεις καινούριο προσωπικό. Χρειάζεσαι συνεργάτες δυναμικούς, ικανούς και με προσόντα. Ποιον από τους παρακάτω θα ήθελες διευθυντή προσωπικού;

Α. Τον Υπουργό Μανιτάκη
Β. Τον Στρατούλη
Γ. Τον Προκόπη Παυλόπουλο
Δ. Τον Μαύρο Πητ


5. Όσο θα αναπτύσσεται η επιχείρησή σου θα χρειάζεσαι συνεργάτες με διαπραγματευτικές ικανότητες ώστε να κλείνουν για σένα τα καλύτερα συμβόλαια. Ποιον από τους παρακάτω θεωρείς πρότυπο/ιδανικό μοντέλα ικανού και επιτυχημένου διαπραγματευτή;

Α. Το Γιώργο
Β. Τον Γ. Α. Παπανδρέου
Γ. Τον ΓΑΠ
Δ. Τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς

6. Για σένα, η ιδανική ομάδα μάνατζερς στους οποίους θα ανέθετες εν λευκώ τη διαχείριση και τη λειτουργία της επιχείρησης θα αποτελείτο από:

Α. Σαμαρά-Βενιζέλο-Κουβέλη
Β. Τσίπρα-Καμμένο
Γ. Χιούι-Λιούη-Ντιούι
Δ. Πούτιν-Απόλλωνα-Μασκοφόρο Εκδικητή

7. Λειτουργικά έξοδα. Ο βραχνάς κάθε εταιρείας. Έχεις έναν μπούσουλα ώστε να διατηρείς  τα πάντα νοικοκυρεμένα;

Α. Τον Κρατικό Προϋπολογισμό
Β. Το Βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών
Γ. Το  "Είναι ο Καπιταλισμός Ηλίθιε" του Μπογιόπουλου
Δ. Την περίφημη φράση: "Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά"

8. Οι δημόσιες σχέσεις είναι σημαντικό στοιχείο της επιχειρηματικότητας. Βρίσκεσαι σε επιχειρηματικό φόρουμ. Σε προσεγγίζει κάποιος δημοσιογράφος και  σε ρωτάει:"Κατά τη γνώμη σας, η κρίση δεν μπορεί να ξεπεραστεί γιατί..." τι απαντάς;

Α. Μας ψεκάζουν
Β. Άντε βρε νούμερο!
Γ. Μαζί τα φάγαμε.
Δ. Το τέλος ακινήτων είναι προσωρινό.

9. Οι φήμες που κυκλοφορούν στην αγορά άλλοτε αποτελούν ευκαιρία και άλλοτε πρόκειται για εσκεμμένες διαδόσεις. Ποιες από τις παρακάτω φράσεις σου φαίνονται απολύτως αξιόπιστες;

Α. Το 2013 θα είναι έτος ανάπτυξης
Β. Η ελληνική οικονομία είναι πια θωρακισμένη
Γ. Μέχρι το τέλος του έτους θα τεθούν σε διαθεσιμότητα 25.000 υπάλληλοι του Δημοσίου
Δ. Οι Έλληνες μπορούν να μας εμπιστευθούν γιατί δεσμευόμαστε.

10. Ένας καλός επιχειρηματίας πρέπει να προβλέπει τις εξελίξεις. Πόσο εκτιμάς τον φορολογικό συντελεστή το 2014;

Α. 25%
Β. 45%
Γ. 100%
Δ. Καφετί με βούλες

11. Ο επιχειρηματίας κάνει δουλειές και με το κράτος. Εξάλλου, το κράτος είναι ο μεγαλύτερος πελάτης. Βέβαια, οι πολιτικοί δεν μιλούν συχνά ξεκάθαρα ώστε να μπορείς να διακρίνεις τους τομείς ενδιαφέροντος. Εσύ όμως σε ποιον από τους παρακάτω τομείς θεωρείς ότι θα επιδιώξει οπωσδήποτε το κράτος να επιτύχει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης ώστε να επενδύσεις;

Α. Εκπαίδευση στελεχών του Δημοσίου σε θεωρία πιθανοτήτων-στατιστική και ανώτερη στοιχηματική/συμπλήρωση δελτίου/ων αγώνων
Β. Εναλλακτικές μορφές ωτικής και ρινικής εξόρυξης υλικών ως πρακτική εφαρμογή στο προσωπικό των ΔΕΚΟ
Γ. Οργάνωση και στελέχωση Βουλής και άλλων οργανισμών ή υπηρεσιών από νεωτέρους κλάδους των γενεαλογικών δέντρων του πολιτικού προσωπικού
Δ. Ανάπτυξη πρωτοποριακών μεθόδων συλλογής και διάχυσης μέχρις εξαερώσεως φόρων, τελών και εισφορών.

12. Βρήκες λοιπόν το κατάλληλο προσωπικό, το προϊόν, έκανες τις προωθητικές ενέργειες, πληρώνεις τους φόρους σου, έχεις το πλάνο σου και περιμένεις πελάτες και σιγά-σιγά έρχονται και έσοδα. Που θεωρείς ότι θα καταλήγει ένα μεγάλο μέρος των εσόδων;

Α. Σε φόρους
Β. Σε έκτακτους φόρους
Γ. Σε προοδευτικούς φόρους.
Δ. Στο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα.


Το τεστ δεξιοτήτων για νέους επιχειρηματίες τελείωσε! Για να δούμε και τα αποτελέσματα.

Αν μάζεψες περισσότερα:
Α. Τότε πράγματι είσαι αρκετά ικανός. Αλλά καλύτερα να φύγεις για το εξωτερικό. Καταλαβαίνεις γιατί.
Β. Κι εσύ ικανός είσαι. Μήπως να έφευγες για έξω;
Γ. Είσαι πολύ ικανότερος από ότι νομίζεις. Καλύτερα για σένα να επιλέξεις μια χώρα εκτός Ελλάδος ώστε να ξεκινήσεις την επιχείρησή σου.
Δ. Ακόμα εδώ είσαι; Λάθος! Γρήγορα για μια σοβαρή χώρα.

Καλή Επιτυχία!

Η Μεγάλη Τετάρτη της Νέας Ελλάδας!

Η τελευταία προσπάθεια του ελληνικού πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου να διατηρήσει τη χώρα στην κατάψυξη του "σοβιετικού χειμώνα" -όπου για πολλά χρόνια οι πελατειακές κρατικοδίαιτες συναλλαγές πολιτών, πολιτικών και επαγγελματιών (διάβαζε: κλειστών όσο τα καταστήματα τις Κυριακές!) απομυζούσαν τον πλούτο, τις επιδοτήσεις, το εισόδημα - καταρρέει.

Η πολυδιαφημισμένη "συγκυβέρνηση" όπου δεν ήταν τίποτα άλλο από μια "συμμαχία" των προθύμων του πελατειακού κράτους, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν μπόρεσε να αντισταθεί μπροστά στην πραγματικότητα, δεν μπόρεσε να υπερασπισθεί όσα ανερυθρίαστα συνυπέγραψαν οι "τρεις σωματοφύλακες της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας" σε εκείνο το άνευ νοήματος πλέον πόνημα: "Διακήρυξη της Κυβέρνησης" που προέβλεπε την πρόθεσή της να "αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης".

Όλα αυτά κατέρρευσαν παταγωδώς.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια Κυβέρνηση που αποτυγχάνει.
Πρόκειται για μια νοοτροπία, για μια στάση ζωής, που σβήνει.

Η ελεγχόμενη και μακρά δανειοδότηση και εξάρτηση του Ελληνικού Δημοσίου, σε στενή εξάρτηση με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, συναντά ευρύτερες αντιδράσεις εξαιτίας του γεγονότος ότι άπαντες οι μέχρι τώρα μετέχοντες στο "πάρτυ" της συναλλαγής γνωρίζουν ότι πλέον λεφτά για το κράτος δεν υπάρχουν!

Η χώρα "κλειδώνει" στην ευρωπαϊκή προοπτική, όποια κι αν είναι αυτή αλλά δεν αφήνεται να πορευτεί μόνη και άμοιρη.

Κανείς δεν γνωρίζει αν όντως το ευρώ και η Ευρωζώνη θα υπάρχουν και μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια.

Εντούτοις, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή πορεία παραμένει ενεργή. Η χώρα παραμένει κομμάτι της Ευρωπαϊκής αναζήτησης και δεν αποσύρεται στην χαώδη και απρόβλεπτη τριτοκοσμική αναζήτηση που προσπάθησαν να της επιβάλλουν και εγχώριοι σωτήρες.

Ακόμη κι αν οι μετέπειτα εξελίξεις θέλουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ή το Κόμμα Ελλήνων Ουφολόγων να αναλάβει την εξουσία, αυτή η προοπτική περιορίζεται, καθορίζεται και προβάλλεται μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργίας.

Πιο σημαντικό είναι το γεγονός της αποστράγγισης και ουσιαστικά διακοπής της ροής κεφαλαίων και ισχύος προς συνδικαλιστικά και άλλα κομματικά παράκεντρα εξουσίας, είτε μέσω της εξ' ανάγκης πώλησης των ΔΕΚΟ, είτε μέσω της εν τοις πράγμασι αμφισβήτησης της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας είτε ακόμη και με την περικοπή -βαθιά και απολύτως δικαιολογημένη - της εφ' όρου ζωής οικονομικής εξασφάλισης των κρατικών υπαλλήλων. Είναι τέτοια η αρνητική μακροπρόθεσμη προοπτική εισοδημάτων όλων όσων μετέχουν της κρατικής μηχανής που ευτυχώς δεν επιτρέπει την πρόβλεψη ότι στο ορατό διάστημα θα αποτελούν κεντρικό πόλο στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό.

Ναι, η "παλιά" Ελλάδα αποδυναμώνεται δραματικά και όσες πολιτικές δυνάμεις θα ήθελαν να πολιτευτούν με αυτά τα "παλιά" υλικά θα διαπιστώσουν (όπως ο Φώτης κι ο Βαγγέλης!) πως αυτά θα απομείνουν εξαιρετικά αποδυναμωμένα, ανίσχυρα και άνευ νοήματος.

Η "Νέα Ελλάδα" έρχεται με ρυθμούς γοργούς.
Προφανώς και αυτή η μετάβαση δε θα γίνει χωρίς να μας δείξουν οι γνωστοί-άγνωστοι "σκηνοθέτες" του πολιτικού μας θεάτρου των τελευταίων χρόνων (μεγαλοσυνδικαλιστές και εργατοπατέρες μαζί με τους πολιτικούς τους πάτρωνες) πόσο καλά γνωρίζουν το δρόμο της καταστροφής.
Θα μας μιλήσουν για απεργίες, θα μας ταλαιπωρήσουν, θα μας εμποδίσουν να μετακινηθούμε, να εργαστούμε, να μιλήσουμε, να δημοσιεύσουμε στο πνεύμα πάντοτε της δικής τους αντίληψης: τα δικά τους κεκτημένα είναι ο πυλώνας της "Δημοκρατίας"!

Κι όμως!
Αυτή τη φορά, οι δυνάμεις της δημιουργίας έχουν έναν σύμμαχο!
Την Ευρώπη και τη Διεθνή Κοινότητα.
Για λίγο λοιπόν καιρό ακόμα θα τους ανεχτούμε και τους Αριστερούς και τους Δεξιούς αλλά και τους Ακροδεξιούς σκελετούς.

Ας πάρουμε τη δόση και μετά ας κάνουν ό,τι θέλουν!

Από το νέο έτος ξεκινά η Νέα Ελλάδα!

Η Χρυσή Αυγή ως Παράγοντας Ενίσχυσης της Κρίσης.

Προφανώς, η πλειοψηφούσα άποψη θα ισχυριστεί πως τα φαινόμενα εθνικιστικών παραληρημάτων αποτελούν σύμπτωμα μιας κοινωνίας υπό πίεση και ιδιαιτέρως υπό οικονομική πίεση.
Αν όμως εξετάσουμε το ζήτημα από την οπτική γωνία που θέλει την κοινωνία ως συλλογική οντότητα ικανή να κάνει τις επιλογές της, στο πλαίσιο αναζήτησης μιας ορθολογικής διεξόδου από την κρίση, τότε η ανάδειξη του εθνικού απομονωτισμού, ως ανταπάντησης στις προκλήσεις, αναδεικνύει και την ευθύνη της κοινωνίας όταν η ίδια αποφασίζει τα μέσα και τους τρόπους με τα οποία θα οδηγηθεί σε ασφαλείς λύσεις.
Πιο απλά, η κοινωνία από την γκάμα των επιλογών που έχει στη διάθεσή της προκειμένου να αθροίσει δυνάμεις και να διαμορφώσει τη δική της πορεία, αποφασίζει εν μέσω κρίσης να απομονωθεί, να υπερτονίσει τον εθνικισμό και να αποστασιοποιηθεί από την παγκόσμια κοινότητα.
Η Χρυσή Αυγή, ως εκφράζουσα ακριβώς αυτήν την επιλογή, της απομόνωσης, όχι μόνο ως πολιτική άποψη αλλά και ως ευρύτερη στάση απέναντι στη Διεθνή Κοινότητα, αποτελεί - εκτός των άλλων "ιδιοτήτων" της - και ένα σημαντικό παράγοντα ο οποίος συντείνει σε μέγιστο βαθμό στην απόφαση της χώρας να αποστασιοποιηθεί από τα διεθνή τεκταινόμενα και από τις προσεγγίσεις της διεθνούς κοινότητας στο ελληνικό ζήτημα.
Επιλέγοντας Χρυσή Αυγή, ως διαρκώς διογκούμενη πολιτική δύναμη, η κοινωνία απλώς απαντά πως δεν επιθυμεί να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν ταυτίζεται με τις ευρωπαϊκές απαντήσεις στην οικονομική κρίση και εν τέλει δε θέλει να απαντήσει στην κρίση με ευρωπαϊκά μέσα.
Με δεδομένο ότι το εγχώριο δυναμικό δεν επαρκεί ώστε να προσδώσει στη χώρα μια αξιόπιστη ώθηση που θα οδηγήσει σε εκτός κρίσης περιοχές, τουλάχιστον χωρίς να σημειωθούν καταστροφικού τύπου μεταβολές στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, η απομόνωση που εκφράζει η Χρυσή Αυγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια σημαντική επιβράδυνση και άρα σημαντική αποδυνάμωση της χώρας.

Χρειαζόμαστε τους Ευρωπαίους, χρειαζόμαστε τη Διεθνή Κοινότητα, τους χρειαζόμασταν πάντοτε και βεβαίως σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες και οπωσδήποτε υπό τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν και στο άμεσο μέλλον - οι οποίες αναμένονται πολύ πιο δυσμενείς - θα τους χρειαστούμε ακόμη περισσότερο.
Η ισχυροποίηση της Χρυσής Αυγής και η ανάδειξή της ως σημαντικού πολιτικού πόλου, θα απομακρύνει τη χώρα - αν δεν το κάνει ήδη - από τη διεθνή της προοπτική, θα αφαιρέσει δυνάμεις και εν τέλει θα επιταχύνει το δρόμο προς την καταστροφική πορεία.
Να λοιπόν ένας αξιόπιστος δείκτης που αξίζει να παρατηρεί κανείς αν επιθυμεί να γνωρίζει σε ποιο σημείο της κρίσης βρισκόμαστε: Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο πιο γρήγορα και βαθιά εισχωρούμε στον πυρήνα της οικονομικής κρίσης και πόση έκταση αυτός καταλαμβάνει στο σώμα της κοινωνίας.

Ελλάς: Υπό Νέα Διεύθυνση!

Η οποιαδήποτε διοίκηση μιας οποιασδήποτε επιχείρησης κρίνεται για την επιτυχία ή την αποτυχία της, εκ του αποτελέσματος. Από τα ψυχρά νούμερα που απεικονίζουν την εικόνα της επιχείρησης στον ισολογισμό της. Στον πραγματικό ισολογισμό της κι όχι βεβαίως σε αυτόν που δημοσιεύει για τα "μάτια του κόσμου".

Η επιτυχία οδηγεί προφανώς σε βιωσιμότητα και ανάπτυξη και πλούτο για τους μετόχους και τους εργαζόμενους. Και η επίτευξη της σωστής εικόνας επιτυγχάνεται όχι μόνο με τη λήψη των αρεστών αποφάσεων αλλά στην πλειονότητα με την αποφασιστικότητα, τον ορθολογισμό των αριθμών και την ικανότητα της διοίκησης να γίνεται δυσάρεστη αλλά χρήσιμη, όχι για τον κάθε εργαζόμενο ή μέτοχο ξεχωριστά αλλά για το σύνολο.

Συμπερασματικά, ο βαθμός της επιτυχίας συναρτάται όχι με τον αριθμό των εύκολων αποφάσεων αλλά ακριβώς από το πλήθος των δυσάρεστων και μάλιστα από την ικανότητα αυτές οι δύσκολες αποφάσεις να επιβληθούν σε όλους.

Στο project "Ελλάδα", διοίκηση/Κυβέρνηση και μέτοχοι-εργαζόμενοι δηλαδή πολίτες ανέβαλλαν για πολλά χρόνια όχι μόνο τη λήψη των δύσκολων αποφάσεων αλλά σε πολλές περιπτώσεις ούτε καταδέχονταν να τεθεί προς συζήτηση μια δυσάρεστη απόφαση. Οποιαδήποτε δυσάρεστη απόφαση.

Η συνέπεια;
Η επιχείρηση- η χώρα!- να τεθεί υπό νέα Διεύθυνση!


Όταν αποφασίζαμε την είσοδο της χώρας στη ζώνη του ευρώ - με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες - θα έπρεπε να αντιληφθούμε ότι ταυτόχρονα ένα μεγάλο πακέτο μετοχών αυτής της χώρας περνούσε σε άλλα χέρια, σε Ευρωπαϊκά, προκειμένου να εισρεύσει φρέσκο χρήμα στην επιχείρηση. Κι όταν μιλάμε για νέους μετόχους, εννοούμε τον κάθε κάτοχο ευρώ στην Ευρωζώνη! ναι, ο Ευρωπαίος φορολογούμενος έχει γίνει μέτοχος αυτής της χώρας, όπως κι εμείς εξάλλου (αλλά με πολύ μικρότερο πακέτο!) γίναμε μικρομέτοχοι των άλλων χωρών.

Όταν ψηφίζει ο Γερμανός, ο Γάλλος ή ο Ιταλός επηρεάζει άμεσα την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, όπως κι όταν ψηφίζει ο Έλληνας συμβαίνει το ίδιο, κατά το βάρος με το οποίο συμμετέχει η κάθε χώρα στην πολυεθνική που λέγεται Ευρωζώνη.

Για να το κάνω πιο απλό, αν οι Γερμανοί αποδοκιμάσουν την πολιτική Μέρκελ - την πολιτική, όχι την πολιτικό! - τότε νέες παράμετροι, πιο σκληρές ή πιο χαλαρές δεν το ξέρουμε, τίθενται για το πρόβλημα χρέους στην Ευρώπη. Γιατί έτσι αποφάσισαν οι μεγαλομέτοχοι, με οικονομικούς όρους, Γερμανοί!

Τι αποφασίζει λοιπόν σήμερα η πλειοψηφία των μετόχων; Η οποία σημειωτέον ΔΕΝ αποτελείται από Έλληνες;

Πως η θυγατρική "Ελλάς" χρειάζεται νέα Διεύθυνση! Νέο μάνατζμεντ. Και νέα εταιρική πολιτική.

Τι λένε οι εργαζόμενοι/πολίτες της θυγατρικής/χώρας;
Αντιδρούν στην απόφαση της διοίκησης. Αναμενόμενο. Κι όμως!


Όπως έχουμε γράψει πολλάκις, η σύγχρονη "δημοκρατία των αγορών" δεν προσμετρά τη συνισταμένη της βούλησης των πολιτών με βάση ιδεολογικούς συσχετισμούς, αλλά με όρους οικονομικής ισχύος.

Ειδάλλως, θα βλέπαμε αντίστροφα φαινόμενα από αυτά που βιώνουμε σήμερα: θα βλέπαμε για παράδειγμα, πολίτες και επιχειρήσεις να αγοράζουν -για πατριωτικούς λόγους - ελληνικά ομόλογα, να χρηματοδοτούν μανιωδώς το ελληνικό κράτος και να επαναπατρίζουν κεφάλαια μόνο και μόνο για να αγοράσουν "μετοχές" της αγαπημένης τους χώρας.

Κι όμως! αυτό όχι μόνο δε συμβαίνει αλλά η πραγματικότητα μας επιβεβαιώνει ακριβώς το αντίθετο:

Πολίτες και επιχειρήσεις αγοράζουν μανιωδώς την μετοχή της πολυεθνικής Ευρωζώνης, μεταφέροντας στα εδάφη της τις επιχειρήσεις τους, διασφαλίζοντας τη μετοχή "ευρώ", αποφεύγοντας να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και μάλιστα (και ορθώς!) διαμαρτύρονται εντόνως διότι αυτά "κουρεύτηκαν"!

Σε λεκτικό επίπεδο, δηλαδή, οι πολίτες μπορεί να ουρλιάζουν περί του εθνικού κινδύνου, νυχθημερόν όμως και σε ό,τι αφορά στην "τσέπη τους" ψηφίζουν με επιμονή τη "Νέα Διεύθυνση" της χώρας, αγοράζοντας διαρκώς τις μετοχές της και άρα τις αποφάσεις της!

Η υποκατάσταση της πολιτικής "δημοκρατίας" από τη "δημοκρατία των αγορών" το "προλεταριάτο του κεφαλαίου" επιβάλλει ακόμη και ασυνείδητα τη νέα πραγματικότητα.

Κι αυτό είναι ενθαρρυντικό!

Η Λύση: Τρώγοντας ΦΑΓΕ και πίνοντας Coca-Cola!

"Aν ξυπνήσεις, μονομιάς θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς."

Σίγουρα, κάποιος μας κάνει πλάκα. Οπωσδήποτε, ένα "σκοτεινό κέντρο" στην Κυβέρνηση, επινοεί διαρκώς κωμικές καταστάσεις ώστε να προκαλεί θυμηδία, χρήσιμη αναμφίβολα σε συνθήκες κρίσης. Ειδάλλως, είναι αδύνατον να εξηγήσει κανείς πως είναι δυνατόν να επιλέγονται λύσεις της δεκαετίας του 1950 - συμβολαιογραφικές πράξεις με τα ούλα τους! σφραγίδες, μελάνια και χαρτόσημα- σε σύγχρονα προβλήματα όπως η ανάγκη διασταύρωσης στοιχείων ώστε να αποδοθούν συντάξεις ή άλλες παροχές.

Και τα βρεφικά γάλατα, με τη βούλα της (απεργούσης για τα μιστά!) Δικαιοσύνης (μονο)πωλούνται αποκλειστικά στα προστατευμένα με τείχη της Πολιτείας φαρμακεία!

Και μια σειρά  ατέλειωτη παλινδρομήσεων - καταστροφικών - επαναφέρει τα μαύρα σύννεφα αλλά αυτή τη φορά με κωμική χροιά: τα μισθολόγια των καλών μας εφοριακών δεν προσαρμόζονται, οι εφορίες δεν κλείνουν, οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν να ακούσουν για αξιολόγηση και το νέο φορολογικό αναμένεται να αποτελέσει το Χρυσόβουλο εξασφάλισης των αμοιβών χιλιάδων άχρηστων υπαλλήλων του Δημοσίου. Πάντοτε εις βάρος ανέργων, επιχειρήσεων και εργαζομένων στην παραγωγή.

Αρκετά λοιπόν με την πλάκα!
Ήδη η αγορά, ο κόσμος της παραγωγής και της πραγματικής οικονομίας καταδεικνύει με τη στάση του την μελλοντική τάση:
Κυρίες και κύριοι, αναζητείστε αλλού υποζύγια. Αναζητείστε αλλού τα "γομάρια" του ποιητή Βάρναλη.

Προφανώς, την απόφαση της οικονομικής μετανάστευσης δεν είναι εύκολο να την υλοποιήσουν όλες οι επιχειρήσεις και όλοι οι επιχειρηματίες ή ελεύθεροι επαγγελματίες.

Αλλά η τάση δημιουργήθηκε. Είναι εδώ!
Όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη και στην αδήριτη ανάγκη πως το μέλλον και η μοίρα της χώρας είναι στην Ευρωπαϊκή προοπτική, απλώς θα κάνουν πράξη αυτήν την επιλογή.

Αν δεν πειστούν οι κομματικοί πάτρωνες συμφερόντων -πολιτικοί αλλά και πολίτες - ότι:

-Μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί η τρέχουσα εικόνα ότι εργαζόμενοι των 500 ευρώ μπορούν να χρηματοδοτούν συντάξεις των 2.000

-Μόνο ως πλάκα μπορεί να δει κανείς την άποψη ότι χιλιάδες επιχειρήσεις και εργαζόμενοι πρόθυμα θα πληρώνουν 680.000 μισθούς υπαλλήλων άχρηστων οργανισμών, για να ξαναπληρώσουν συμβολαιογράφους και άλλους "πορφυρογέννητους" για υπηρεσίες που έπρεπε να παρέχονται ηλεκτρονικά και δωρεάν.

-Μόνο ως κακόγουστη φάρσα είναι δυνατόν να παιχτεί το έργο της υψηλής φορολόγησης της επιχειρηματικότητας, με τις γύρω χώρες και ακόμη κι άλλες ευρωπαϊκές παρέχουν κίνητρα φορολογικά και χρηματοδοτικά για την εγκατάσταση επιχειρήσεων και μεταφορά κεφαλαίων.

-Μόνο ως ανόητη καρικατούρα μπορεί να γίνει κατανοητή η εμμονή πληρωμής συντάξεων σε άγαμες θυγατέρες και 40ρηδες συνταξιούχους.

Τι κάνουμε οι υπόλοιποι;
Ενισχύουμε εκείνους που αποφασίζουν να διασώσουν την αξιοπρέπειά τους, τη σοβαρότητα της επιχείρησής τους (καταντάει ανέκδοτο πλέον η φράση:"επιχείρηση στην Ελλάδα"!!!) και εν τέλει την αυθεντική ελληνικότητα του ορθού λόγου. Ειδάλλως, η κατρακύλα στον παραλογισμό "πληρώστε για να σωθεί ο αργόμισθος κι αν δε διασωθεί...ξαναπληρώστε!" γελοιοποιεί όχι μόνο τον πολιτικό που το υποστηρίζει αλλά και τον αφελή που αγόγγυστα συνεχίζει να συμμετέχει στο "πάρτυ".


Τελικά, πόσες διασταυρώσεις, πόσο διοικητικό έργο και πόσες καντρίλιες πρέπει να κάνει αυτό το κράτος ώστε να σταματήσει να πληρώνει χιλιάδες "μαϊμούδες";

Για πόσο ακόμα θα περιμένουμε -πληρώνοντας βεβαίως - να επιλυθούν τα μυριάδες "υπαρξιακά" ερωτήματα σχετικά με το "πόσοι υπάλληλοι δεν χρειάζονται", "πόσα χρόνια εφεδρεία θα προσφέρουμε";

Κι ακόμη για πόσο θα περιμένουμε τη συναίνεση του κάθε πολιτικάντη που ανατράφηκε και θέριεψε από αυτά τα λάθη; Και τελικά μέχρι πότε ο κάθε ακραίος Χρυσαυγίτης ή εξτρεμιστής αριστερός θα μας κλωτσάει καμιά 50αριά χρόνια πίσω;
Όχι. Δεν αξίζει να συνεχίσει κανείς να τροφοδοτεί με το υστέρημά του όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες που μας κάθησαν στο σβέρκο μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους.

Ας συνεχίσει λοιπόν το "έργο" του όλος αυτός ο θολός συρφετός, ενώ οι υπόλοιποι θα απολαμβάνουμε μανιωδώς το γιαουρτάκι της ΦΑΓΕ και θα πίνουμε τα αναψυκτικά της 3Ε και βεβαίως θα στηρίζουμε όλους όσους ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.

Το αστείο τελειώνει εδώ!

Η Μέρκελ, ο ESM και το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο.

Μια περίεργη σύγκλιση γεγονότων έρχεται να μας υποβάλλει άλλες ιδέες και απόψεις σχετικά με την εξέλιξη των πραγμάτων για το Ελληνικό Ζήτημα και βεβαίως να μας διαφοροποιήσει την μέχρι σήμερα εικόνα της "ρουτίνας" (!) "δόση-έλεγχος Τρόικας-νέα δόση", με την οποία είχαμε μάθει να πορευόμαστε κατά τη "Μνημονιακή" διετία.

Τρία είναι τα βασικά στοιχεία που διαμορφώνουν τη νέα εικόνα:

Πρώτον:

Τα μεγέθη τόσο της δόσης αλλά όσο κυρίως των απαιτούμενων μέτρων που αναγκαιούν ώστε το χρέος να τεθεί σε βιώσιμη τροχιά είναι τεράστια για την Ελληνική Οικονομία. Όχι βεβαίως απαγορευτικά, στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς προσπάθειας μεταρρυθμίσεων. Αλλά τεράστια. Πρακτικά, η  λήψη των συγκεκριμένων μέτρων συνθλίβει κάθε σκέψη επιστροφής σε προ-Μνημονίου καταστάσεις.

Δεύτερον:

Η ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα η οποία αναμένεται να πραγματοποιηθεί με την καταβολή της συγκεκριμένης δόσης, εξασφαλίζει στο ίδιο επίπεδο με το υπόλοιπο τραπεζικό σύστημα της Ευρωζώνης την παραμονή εντός ευρωσυστήματος. Βεβαίως το δίπολο "μέτρα-δόση" άρα και ανακεφαλαιοποίηση είναι σφιχτά συζευγμένα και συνεπώς είναι προφανές ότι το μέγεθος των μέτρων είναι ανάλογο της σπουδαιότητας του επιδιωκομένου αποτελέσματος: Πολύ σοβαρά μέτρα για μια εξαιρετικά απαραίτητη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης.

Τρίτον:

Η εσπευσμένη επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου συμπίπτει με την έναρξη λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας και βεβαίως όλη αυτή η σύμπτωση έρχεται να συμβεί σε μια χρονική συγκυρία που τα πραγματικά "μεγάλα" προβλήματα της Ευρωζώνης, η Ισπανία και το Βορειοευρωπαϊκό Τραπεζικό Σύστημα, απαιτούν σοβαρές - από άποψη κεφαλαίων - λύσεις.

Εν ολίγοις, πως βλέπουμε εμείς την εξέλιξη των πραγμάτων;

-Η κα Μέρκελ και συνολικά η Ευρωζώνη, προετοιμάζει μια συνολική λύση για το Ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους με σκοπό κυρίως να αντιμετωπίσει το Ισπανικό ζήτημα. Η Ισπανία, θυμίζω, είναι άλλης τάξεως θέμα καθώς τόσο όγκου όσο και επιρροής στον υπόλοιπο κόσμο δεν έχει καμία σχέση με τα Ελληνικά μεγέθη: Οι ισπανόφωνοι στις ΗΠΑ, η επιρροή και η σχέση της με τη Νότια Αμερική, η έκθεση της Γαλλίας και της Πορτογαλίας στο ισπανικό τραπεζικό σύστημα καθώς και η πολιτική της οργάνωση με τις ημι-ανεξάρτητες περιφέρειες είναι πράγματι (και σε αντίθεση με την μικρή Ελλάδα) να πυροδοτήσει τεράστιες εξελίξεις.

-Σκοπός λοιπόν, πιθανώς! - της επίσκεψης της κας Μέρκελ δεν είναι άλλος παρά να σκιαγραφήσει μια συνολική πρόταση περί ένταξης της Ελλάδας στον ESM, αφορμή για επί της ουσίας έναρξης λειτουργίας του και προφανώς την επίδειξη στις αγορές της αποφασιστικότητας της Ευρώπης να υποδεχτεί κάθε χώρα (διάβαζε Ισπανία) υπό την "προστασία" του.

-Η διαμόρφωση αυτής της πρότασης πιθανόν να έρχεται ώστε να δώσει μια πολιτική λύση στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί σχετικά με το τρέχον δανειακό πρόγραμμα. Η πρόταση εισόδου της Ελλάδας στον ESM ουσιαστικά αντικαθιστά την Τρόικα με έναν μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό, ο οποίος και καταδεικνύει τη δυνατότητα της Ευρώπης να διαχειριστεί τα του οίκου της.

-Βεβαίως, η είσοδος σε έναν τέτοιο οργανισμό σύμφυτο με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο (δηλαδή η οποιαδήποτε "απειλή" εξόδου από αυτόν συνεπάγεται αυτόματα και "απειλή" εξόδου από την ΕΕ αφού αποτελεί μέρος του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος) σηματοδοτεί μια εξαιρετικά σοβαρή μεταβολή για την ελληνική πραγματικότητα.

Στην ουσία, η ενδεχόμενη είσοδος της χώρας στον ESM επιλύει οριστικά το δίλημμα "μέτρα ή πολιτική διαπραγμάτευση" καθόσον η διαδικασία χρηματοδότησης της χώρας ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις μεταρρυθμιστικές απαιτήσεις και κάθε απόκλιση αυτομάτως εξομαλύνεται καθώς ο οργανισμός διαχειρίζεται συνολικά το ζήτημα.

Είναι επίσης πιθανόν, η πρόταση να συνοδευτεί με δύο επιπλέον δελεαστικές επί μέρους προτάσεις: την συμμετοχή του Επίσημου Τομέα (κεντρικών τραπεζών) σε ένα νέο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης (το οποίο λανθασμένα ονομάζεται "κούρεμα") του ελληνικού χρέους και βεβαίως με την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής ίσως και με την εφαρμογή δελεαστικότερων επιτοκίων, του τρέχοντος δανειακού προγράμματος της Τρόικας.

Πρακτικά, η ανωτέρω συνολική πρόταση για να έχει αποτέλεσμα θα πρέπει:

-Να υποβληθεί στην ελληνική πλευρά με τη λογική του "αυτό ή τίποτα". Εφόσον βεβαίως διαπιστωθεί κατόπιν και της εκθέσεως της Τρόικας, η αδυναμία της ελληνικής πλευράς να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του δανειακού προγράμματος.

-Να ζητηθεί η συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας, εφόσον ενδεχόμενη είσοδος στο Μόνιμο Μηχανισμό θα σημάνει την ανάγκη συναίνεσης σε ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, σε μια εντελώς διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων εκ μέρους της Ελλάδος σε ό,τι αφορά στο κοινωνικό κράτος, στην λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, στη δομή της εθνικής οικονομίας.

Ας δούμε λοιπόν την επίσκεψη της καγκελαρίου και ταυτόχρονα τις εξελίξεις στο ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, ώστε να επιβεβαιώσουμε ή να απορρίψουμε τις παραπάνω υποθέσεις.

H Γενιά του Πολυτεχνείου σε Παραλήρημα!

Εκεί κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη που ίπταντο του Ειρηνικού, πραγματοποιούσαν συχνά αναγκαστικές προσγειώσεις σε μικρά νησιά. Αυτά τα νησάκια, αποκομμένα από τον πολιτισμό, ήταν κατοικημένα από ιθαγενείς οι οποίοι βλέποντας τα "σιδερένια πουλιά" για πρώτη φορά στη ζωή τους και παράξενα ντυμένους ανθρώπους να κατεβαίνουν από την "κοιλιά" αυτών των παράξενων "πουλιών", υιοθετούσαν αμέσως την πιο προφανή και κατάλληλη για τα δικά τους μέτρα, ερμηνεία: επρόκειτο αναμφίβολα περί "θεών" και βεβαίως οι ακατανόητες μηχανές τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά υπερφυσικές κατασκευές.

Οι ιθαγενείς, με την αναχώρηση των αεροσκαφών αυτών, πεπεισμένοι για τη θεϊκή παρουσία κατασκεύαζαν σε πολλές περιπτώσεις ξυλινα ομοιώματα, προσέφεραν λατρευτικά δώρα και ήταν πιο σίγουροι από ποτέ ότι και θεοί υπήρχαν και κάποια στιγμή θα ξαναέκαναν την εμφάνισή τους!

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ήταν αδιανόητη για τους ιθαγενείς-κατοίκους αυτών των νησιών. Αυτούς τους όρους ερμηνείας είχαν στη διάθεσή τους και με αυτούς και μόνον μπορούσαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο και τα φαινόμενά του. 

Στο μικρό μας νησί που λέγεται Ελλάδα, στο δικό μας αποκομμένο μικρόκοσμο που ξαφνικά και αναπάντεχα ένα απόγευμα "προσγειώθηκε" το "σιδερένιο πουλί" της Τρόικας και οι εντελώς αλλόκοτοι εκπρόσωποί του κατέβηκαν κι άρχισαν να μας κυρήττουν τις δικές τους οικονομικές και κοινωνικές θέσεις και επιταγές, τους υποδέχθηκε μια άλλη φυλή ιθαγενών: η "Γενιά του Πολυτεχνείου". 

Οι όροι ερμηνείας του σύγχρονου κόσμου, των αγορών, της κοινωνίας και της πολιτικής, ήταν αποκλειστικά παράγωγα και αποκυήματα αυτής της γενιάς και εμείς οι αποδέκτες και ευλαβείς χρήστες αυτών των όρων. Και η σύγκρουση είναι φοβερή!

Σήμερα, σε μια στιγμή οριακή για την εξέλιξη και διαμόρφωση της Ελλάδας της "μετά-Κρίσης" εποχής, η Γενιά του Πολυτεχνείου παραληρεί! Εκβράζει με οδυνηρούς σπασμούς εξαιτίας της πολυεπίπεδης επίθεσης που δέχεται κάθε εικόνα και κάθε σύμβολο του συλλογικού της ασυνείδητου, αντιδρώντας στη μεγάλη μεταβολή.

Περισφυγμένη με δύναμη από την Τροϊκανή μέγγενη, ωρύεται και συσπάται!

Αλλά, δυστυχώς γι' αυτήν, οι δικοί της όροι ερμηνείας του κόσμου έρχονται να προσεγγίσουν μια επόμενη, μια νεώτερη γενιά που με δυσκολία αντιλαμβάνεται τα προ-μεταπολιτευτικά κελεύσματα και παραστάσεις.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου και οι εκπρόσωποί της σε ΜΜΕ, πολιτική, οικονομία και κοινωνικές τάξεις προσπαθεί με κόπο και αγωνία να βρει ευήκοα ώτα για τις δικές της παραληρηματικές εκκωφαντικές κραυγές:

Με τις μας απειλεί;

-Με κωμικά άρθρα και πρωτοσέλιδα περί "πραξικοπημάτων" και μάλιστα επιστρατεύοντας τις πλέον σοβαροφανείς μιντιακές της εφεδρείες! Σύμβολα κι αυτά του "αντι-δικτατορικού" αγώνα!

-Με σκανδαλολογία γενικευμένη, στην οποία εμφανίζονται ποσά που συναγωνίζονται τα απιθανικομμύρια του Σκρουτζ Μακ Ντακ!

-Με γενικευμένες κοινωνικές αντιδράσεις και απανωτές απεργίες, προβάλλοντας και πάλι τα κλασσικά πρόσωπα-σύμβολα αλλοτινών "επιτυχημένων" αγώνων.

-Με εξακολουθητική παραίνεση και προπαγάνδα μαζική πως είναι "καλό" οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ να αμοίβονται με 14, 15, 16 κι όσους μισθούς θέλουν ενώ εμείς οι υπόλοιποι ουδένα λόγο έχουμε να αμφισβητήσουμε αυτήν την πρακτική. Επιπλέον και για έναν ακατανόητο λόγο είμαστε υποχρεωμένοι να στηρίξουμε κιόλας την ιερή υποχρέωση του κράτους να διατηρεί όλα αυτά τα προνόμια γιατί "έτσι πρέπει"!

-Με ποινικές διώξεις εναντίον του ελεύθερου λόγου, στα πλαίσια μιας "ιρανικού τύπου" δημοκρατίας. Είπαμε: η Γενιά του Πολυτεχνείου άνετα μπορεί να δεχτεί τη Μέρκελ με αγκυλωτό στο χέρι. Αυτό δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα εφόσον διαπράττεται από ιδεολογικά αποδεκτά πρόσωπα ή ΜΜΕ. Όχι, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει σύμβολα της "λαϊκής πίστης" όχι λόγω πίστης αλλά λόγω "λαϊκής". 

-Με ακόμη πιο σκληρή φορολογία σε ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Παράλογα πιο σκληρή και ανεξήγητα άδικη.

-Με ισχυρότερη ριζοσπαστικοποίηση και ενίσχυση των πολιτικών άκρων, δεξιά κι αριστερά και με ακόμη μεγαλύτερη και πιο ενεργή εμπλοκή τους στα κοινωνικά πράγματα.

Κι όμως!

Όλα τα παραπάνω, που σταχυολόγησα από την τρέχουσα επικαιρότητα, έρχονται να συνθέσουν ένα σκηνικό που σε συνδυασμό με τη στάση της Τρόικας και ειδικά του ΔΝΤ, έρχεται να καταδείξει ένα και μόνο γεγονός:

Η Γενιά του Πολυτεχνείου δε θα παραδωθεί εύκολα! Δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχθεί ότι ο κεντρικός πυρήνας της οικονομικής της αντίληψης πρόκειται σύντομα να διαρραγγεί και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι αυτό που είχε επιβάλλει στην κοινωνία και εκείνο με το οποίο κρατούσε μια ολόκληρη χώρα αλυσοδεμένη για τριάντα τόσα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, θα εξαφανιστεί.

Τι φοβάται η Γενιά του Πολυτεχνείου; Ποιος είναι ο εφιάλτης που κάθε βράδυ την ξυπνά έντρομη και κάθιδρη;

Οι απολύσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων!

Ναι. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, μικρό ή ανούσιο αλλά είναι η πραγματικότητα.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου βάσισε ολόκληρη την κοσμοαντίληψή της πάνω σ'αυτό το -ας το πούμε - μοντέλο λειτουργείας.

-Το κράτος και η λειτουργεία του έπρεπε να εξαρτηθεί άμεσα από διορισμένους υπαλλήλους που είχαν το ιδεολογικό εχέγγυο: είναι "δικός μας" έγραφαν πάνω τα κομματικά χαρτάκια διορισμού κάποτε, "δημοκρατικός".  Και όχι μόνο σε θέσεις ταπεινές αλλά και πιο πάνω! Αρκούσε να ήσουν "πίσω" από την Πολυτεχνειακή καγκελόπορτα εκείνο το βράδυ και αυτομάτως ήσουν κατάλληλος για Πρόεδρος Οργανισμού, εκπρόσωπος της χώρας σε Διεθνής Οργανισμούς, κρατικός τραπεζίτης ή ό,τι άλλο σου κατέβαινε στο κεφάλι, εσένα ή της κομματικής νομενκλατούρας.

-Η Γενιά του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να δεχτεί ένα κράτος που θα λειτουργεί απαλλαγμένο από ιδεολογικές αγκυλώσεις και κομματικό έλεγχο. Ένα κράτος τεχνοκρατικά δομημένο. Στη δική της κοσμοθεωρία, το κράτος έπρεπε να λειτουργεί υπό "κοινωνικό έλεγχο" με τη δικαιολογία πως μόνον έτσι δε θα ξανασυνέβαινε το "κακό" της Χούντας. "Ευτυχώς που ελέγχουμε εμείς την κατάσταση...γιατί ποιος ξέρει τι και πότε θα γίνει ξανά κάτι..." έλεγαν σε όλους τους τόνους. Με την "σφραγίδα" της δημοκρατικότητας που είχαν λάβει δια παντός, τα μέλη της Γενιάς του Πολυτεχνείου κατέλαβαν ολόκληρη τη θεσμική και κρατική μηχανή.

-Η Γενιά του Πολυτεχνείου κραδαίνοντας το τρόπαιο της μονιμότητας κράδαινε και το λάβαρο της αξιοπιστίας της ταυτόχρονα:" Εμείς Κυβερνάμε κι όσο Κυβερνάμε εμείς δε σας κουνάει κανείς!" έλεγε με στεντόρεια φωνή! Ανοιγόκλεινε επιχειρήσεις με κρατικό χρήμα, κουμάνταρε δουλειές με το διεφθερμένο της ιστό σε δημόσια διοίκηση και κοινωνία και ήταν ο απόλυτος άρχοντας της οικονομίας. Πρώτα έπρεπε να συμφιλιωθείς μαζί της και μετά να περάσεις από το "γκισέ" ή το "γραφείο", αλλιώς δουλειά δεν έκανες και χρήμα δεν έβλεπες!

Και τώρα; Τι μας λένε τώρα;

Πως το "Μνημόνιο" είναι κακό! Το χειρότερο! 

Πως θα ξαναφέρει στη χώρα τη Χούντα, τον πανικό, τα άκρα, τη "Βαϊμάρη"! Πως αυτό ευθύνεται για αυτοκτονίες, για την βαριά φορολογία, για τους πενιχρούς μισθούς και την ανεργία.

Αυτοί, οι προύχοντες μια Γενιάς, δεν ευθύνονται για όλα αυτά! Αυτοί πάντοτε "φυλούσαν Θερμοπύλες" κατά την προσφιλή τους έκφραση και μάλιστα με το "αζημείωτο"!

Ελπίδα όμως υπάρχει!

Και είναι η νέα Γενιά, η Γενιά του Διαδικτύου, της παγκοσμιοποίησης και της φιλελεύθερης οικονομίας.

Αυτή η νέα Γενιά αδιαφορεί για τους εφιάλτες της Πολυτεχνειακής τυραννίας, αδιαφορεί για τις συντάξεις, τα εφάπαξ και τα προνόμια που επεφύλαξε για τον εαυτό της αυτή η τυραννία και τώρα ολοφυρώμενη που τα χάνει ουρλιάζει, 

Φόρο 35% ζητά η Γενιά του Πολυτενείου για να θρέψει τις άγαμες θυγατέρες της και τους εφήβους συνταξιούχους της; Και μας απειλεί και με κοινωνική αναταραχή; Λυπάμαι, αλλά δε θα πάρουμε!

Πόσο εύκολο είναι σήμερα να ανοίξεις την επιχείρησή σου στην Αγγλία, στη Βουλγαρία ή στο Γιβραλτάρ; Τόσο εύκολο όσο πριν χρόνια πήγαινες άνετος στην κλαδική για διορισμό!

Τι μας ζητά; Να στηρίξουμε τους ξεθωριασμένους της αγώνες και τις αραχνιασμένες της αρχές της μονιμότητας και της ισόβιας σύνταξης; Όχι! Προτιμάμε να στηρίξουμε την ελεύθερη αγορά, τον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα!

Οι λύσεις βρίσκονται "εκεί έξω" και μόλις λίγα κλικ του ποντικιού και του πληκτρολογίου μας. Ζούμε στο 2012, σε μια Ελλάδα που είτε μπορεί να αποτελέσει το προσωπικό επιτραπέζιο του κ. Τσίπρα, είτε την συνολική αποτυχία των κομμάτων "εξουσίας", είτε την απόλυτη οικονομική όαση των επομένων ετών. Πάντως, σε καμιά περίπτωση δε θα πισωγυρίσει σε "μονιμότητες", σε άκρατες παροχές και σε "παρτυ" διορισμών.

Σύμβολο και οροθέσιο του γκρεμίσματος: Όπως το θέτει η Τρόικα και ελπίζω να το διατηρήσει μέχρι τέλους σε αυτό το δρόμο, το επιχείρημά της: Απόλυση 15.000 υπαλλήλων τώρα! Χωρίς διαπραγματεύσεις και χωρίς να πρέπει να εστιάσουμε σε αξιολογήσεις, συνομιλίες, χρονοτριβή. Χωρίς φιοριτούρες εφεδρείας, προσυνταξιοδότησης ή άλλης εφεύρεσης. 

Μέγιστο χτύπημα στην καρδιά του δράκου που λέγεται "Γενιά του Πολυτεχνείου" Και βεβαίως τελικό κι ολοκληρωτικό.

Όχι! Δεν κινδυνεύουμε ούτε από πραξικοπήματα, ούτε από τερατώδη σκάνδαλα, ούτε καν από εξωγήινους που θα έρθουν να μας εξαϋλώσουν έτσι και δε βρουν στη θέση του αύριο το πρωί το "Κρατικό Κέντρο Ελέγχου Αναπαραγωγής Χταποδιού" ή το "Κρατικό Ινστιτούτο Χαρταετού". Δε θα μας πειράξει κανείς! Κι ούτε θα το καταλάβουμε. 

Μέχρι τότε όμως θα ακούσουμε και θα δούμε τόσα μα τόσα πολλά γελοία σενάρια που θα έχουμε να διηγούμαστε μέχρι τα βαθειά γεράματα!