Αντώνη, Πλήρωσε τα Ούζα!

«Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών συνιστά συντριπτική ήττα της ΝΔ, ενώ προοιωνίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές», δήλωσε προσερχόμενος στην Ιπποκράτους ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι «εκ των πραγμάτων τίθεται ζήτημα εκλογών καθώς η κυβέρνηση δεν διαθέτει ουσιαστική νομιμοποίηση και υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ κυβέρνησης και εκλογικού αποτελέσματος».

«Η νίκη του ΠΑΣΟΚ πιστώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον Γιώργο Παπανδρέου» είπε ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε επίσης ότι πρέπει να εξετασθεί και το ζήτημα της αποχής.
Δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου την 2009-06-07 μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές.
------------------------------------------------------------
Έχεις παίξει  τάβλι; Σχεδόν σίγουρα. Καλοκαιράκι, παραλία, ταβλάκι. Όσο φιλικό και να είναι το παιχνίδι, έτσι για το καλό που λένε, οι σωστοί παίχτες βάζουν κι ένα στοίχημα. Δυο ουζάκια, τους καφέδες, κάτι τέλος πάντων. Για να έχει ενδιαφέρον και το παιχνίδι.

Στο τέλος ο χαμένος πληρώνει. Δεν το λέει κανένας νόμος. Δεν είναι πουθενά γραμμένο. Είναι αυτονόητο, αν θες να είσαι μέλος της παρέας. Άπαξ και δεχτείς το στοίχημα, έτσι κάνεις.

Κι αν κάποτε ο χαμένος δεν τιμήσει το λόγο του, μάλλον απολαμβάνει κάτι μεταξύ οίκτου και περιφρόνησης. Ξέρεις εκείνο το γλυκανάλατο συναίσθημα, που εκπέμπεται στο χώρο όταν δεν εκπληρώθηκε ένα ευτελιστικό χρέος τιμής, μικρό και συμβολικό αλλά απαραίτητο για να σου εξασφαλίσει συμμετοχή στην παρέα.

Ευρωεκλογές λοιπόν.

Για μένα, στα έχω ξαναπεί, νίκησε το Μνημόνιο. Κανένα κόμμα και καμιά παράταξη δεν αναδείχθηκε με τέτοιο δυναμικό που να μπορεί να το απειλήσει. Σε κανέναν ο λαός δεν έδωσε τέτοια ισχύ ώστε να επαίρεται πως διαθέτει τέτοια λαϊκή βάση ώστε στο μέλλον να σχηματίσει ισχυρή Κυβέρνηση και πράγματι να ανατρέψει το πρόγραμμα και την πορεία της χώρας. Αυτό το λύσαμε.

Παραπέρα, πάλι, δεν πιστεύω στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν θες την άποψή μου, μια χαρά Μνημόνιο θα υπηρετήσει και όλα καλά.

Έχουμε όμως ένα θέμα άλλης τάξεως. Δημοκρατικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα. Τελεία και παύλα.

Ναι, το Σύνταγμα δεν προβλέπει την υποχρεωτική προσφυγή σε Εθνικές κάλπες. Όμως είναι αυτό το κεντρικό ζήτημα;

Έχουμε επισήμως καταγεγραμμένη τη λαϊκή βούληση, έχουμε μια Κυβέρνηση που δεν διαθέτει την πλειοψηφία, καταφανώς, ή αν θέλεις δεν επιβεβαιώθηκε -σε επίσημη εκλογική αναμέτρηση - πως όντως τη διαθέτει.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όμως με Κυβέρνηση υπό αμφισβήτηση, υπό ομηρία ή υπό την υποψία της δυσαρμονίας με τη λαϊκή βούληση. Το έχει πει κι ο Ευάγγελος, άσχετο αν τώρα κάνει την "πάπια".

Και τι θα κερδίσει, πολιτικά, η Κυβέρνηση αν παραμείνει στην εξουσία, με δεδομένο και το πολιτικό κλίμα και κυρίως την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας του χρόνου;

Δεν αντιλαμβάνεται πως μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, παρομοιάζεται με τον απρόσκλητο επισκέπτη συγγενή που πράγματι καμία Συνταγματική διάταξη δεν επικαλείται κανείς για να τον διώξει αλλά όλοι κοιτάζονται μεταξύ τους περιμένοντας πότε θα φύγει;

Μόνο φθορά έχει να εισπράξει η Κυβέρνηση με την παραμονή της στην εξουσία. Φθορά, που δε θα προέλθει μόνο από την αντίδραση των πολιτών στα επερχόμενα μέτρα αλλά και από την απαξία που θα της αποδοθεί. Για να στο πω απλά, μια Κυβέρνηση που μετά από τέτοια ήττα καμώνεται ότι το "παλεύει" και ιδίως σε τέτοιες συνθήκες, σε ένα συμπέρασμα οδηγεί τον πολίτη: μένει στην εξουσία για τους μισθούς, τους οδηγούς, τους γραμματείς και τα ένσημα.

Κοινώς, τι περιμένει ο κ. Σαμαράς μετά τη χθεσινή ήττα;
Να αντιστρέψει το κλίμα; Μα ότι είχε να δώσει μέσα στο χρονικό πλαίσιο που διαθέτει, το έδωσε. Και επιδόματα, και διορισμούς και υπαναχωρήσεις σε σημεία του Μνημονίου.

Μπορεί να δώσει κι άλλα που θα αποδώσουν σε ένα χρόνο; Μα ο ίδιος δεν ήταν που μόλις την Παρασκευή, επεξέτεινε την παροχολογία και την άσωτη δημιουργία θέσεων εργασίας μέχρι την επόμενη δεκαετία, δείγμα πως τίποτα άλλο δεν έχει να προσφέρει στην μπαλκονάτη πολιτική μας αρένα; Ή ο λαός θα εκπαιδευθεί σε ένα χρόνο ώστε να εκτιμά τις λεπτές διαφορές μεταξύ κοινωνικού φιλελευθερισμού και κεντροαριστερής διαλεκτικής;

Κρίμα για δύο ιστορικά κόμματα -τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ - και περισσότερο κρίμα για τους ηγέτες που ακόμη στεγάζονται σε αυτά και κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα. Οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργοί, καταδέχονται να αποτελούν μέρος αυτής της εικόνας;

Αυτά στη Δημοκρατία είναι χρέη τιμής. Αν δεν απολαμβάνεις την πλειοψηφία σε κάθε εθνική κάλπη, θέτεις τον εαυτό σου και την Κυβέρνησή σου στην κρίση του λαού. Ειδάλλως, δώσε στον ΑΣΕΠ -Συνταγματικό είναι κι αυτό - διορίσου υπάλληλος της Βουλής, να μη σε κουνάει κανένας.

Αν ο Λαός Θέλει να Εξαπατάται, Ποιός θα τον Εμποδίσει;

       Συνήθως, άρθρα σαν κι αυτό που θα διαβάσεις, αρχίζουν με μια γερή δόση αναδρομής στην πρόσφατη Ιστορία: Μεταπολίτευση, σκάνδαλα, Κυβερνήσεις λαοπρόβλητες που αποδείχτηκαν εκ των υστέρων καταστροφικές, ηγέτες που δοξάστηκαν αλλά κατόπιν δέχτηκαν την λαϊκή απαξίωση κι άλλα σχετικά.

          Το ενδιαφέρον ωστόσο σημείο στην ελληνική πολιτική ιστορία, δεν είναι ούτε οι κατά καιρούς δημαγωγοί που εμφανίστηκαν και απόλαυσαν την εξουσία, ούτε ίσως κάποια ιδιαίτερη έφεση στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, ούτε καν η αδυναμία να συγκροτήσει η χώρα μια παραγωγική οικονομία. Λίγο ως πολύ, σε κάθε χώρα υπάρχουν και οι δημαγωγοί και οι καταχραστές και τα προβλήματα στην οικονομική διάρθρωση.

           

      Το ζήτημα στην Ελλάδα είναι η αφοπλιστική συμπεριφορά των ψηφοφόρων, οι οποίοι ενώ γνωρίζουν εκ των προτέρων πως ούτε "λεφτά υπάρχουν", ούτε καμιά "ισχυρή Ελλάδα" υφίστατο, ούτε καμία "Επανίδρυση του Κράτους" δεν επρόκειτο να γίνει, ούτε καν "Επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου" θα προχωρούσε, εντούτοις ψηφίζουν αενάως εκείνον που υπερτερεί στην πλέον φαντασιόπληκτη παροχολογία.

         Ναι, αυτός ο λαός θέλει να ακούει υποσχέσεις. Θέλγεται από τα ουτοπικά οράματα. Απαξιώνει το ρεαλισμό και αρέσκεται να ταξιδεύει στο όνειρο το οποίο με θαυμαστή συνέπεια πάντοτε μεταφράζεται σε εφιάλτη, άλλοτε κοινωνικό, άλλοτε οικονομικό, ίσως και εθνικό κάποιες φορές.

         Πιστεύει πράγματι κανείς σήμερα πως ο κ. Τσίπρας έχει τη δυνατότητα και σε συνάρτηση με το τρέχον δυναμικό της χώρας, πολιτικό και οικονομικό, να προχωρήσει σε μια διαφορετική οικονομική πορεία; Όχι. Αν εξαιρέσουμε τις απιθανότητες τύπου "κι αν σου κάτσει" ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος είναι απλούστατα ο δρόμος που ακολουθεί ολόκληρος ο κόσμος, πλην μετρημένων εξαιρέσεων που τυγχάνει όμως αυτές οι εξαιρέσεις να αποτελούν παραδείγματα οικειοποίησης του πλούτου και του λαού μιας χώρας εις όφελος του ηγέτη και της οικογενείας του.

         Η μετονομασία του Μνημονίου σε "Σύμφωνο Ανάπτυξης", η αλλαγή ορολογίας από "μειώσεις μισθών και συντάξεων" σε "αναδιανομή του πλούτου εις όφελος των φτωχών", η περικοπή των επικουρικών αν θα γίνει "ψαλίδισμα των ρετιρέ αμοιβών" (αλήθεια θυμάστε τα "ρετιρέ" του Ανδρέα Παπανδρέου;), πολύ μικρή σημασία έχουν για τον πολίτη. Η ουσία είναι το πρόγραμμα κι αυτό δεν αλλάζει.  Η περικοπή και το συμμάζεμα είναι μονόδρομος, απλώς το περιτύλιγμα -δηλαδή αν θα γίνει από μια Κυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ ή από Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - είναι που θέλγει το κοινό.

        Οπότε, αν ο λαός θέλει την "εξαπάτησή" του την πολιτική για να συνεχίσει στο δρόμο του Μνημονίου, μπορεί κανείς να τον εμποδίσει; Όχι βέβαια!

Ευρωεκλογές 2014: Το Μνημόνιο Νικητής!

Αγαπητέ ψηφοφόρε,

Μακάρι η Ελλάδα να είχε το δικό της ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο κι αποδοτικό οικονομικό πρόγραμμα. Όχι τις προεκλογικές σαχλαμάρες, όχι τις ανεδαφικές υποσχέσεις, όχι τις φασιστικές κι επικίνδυνες ρητορικές.

Πρόγραμμα. Σοβαρό, προσανατολισμένο στις δικές μας ανάγκες και προοπτικές, πάνω απ' όλα έντιμο απέναντι στους πολίτες και στην κοινωνία, με προοπτική ευρωπαϊκή. Πειράματα τριτοκοσμικά, θέσεις περί αυτονόμησης της χώρας που μόνο εκείνους που τις επαγγέλλονται εξυπηρετούν,  μόνο ως αστεία μπορεί να γίνουν δεκτά.

Δυστυχώς όμως τέτοιο πρόγραμμα δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα. Πολιτικοί και πολίτες αδυνατούν να συμπράξουν σε μια κοινά αποδεκτή, θεσμικά ισχυρή και αποτελεσματική συμφωνία για τη χώρα. 

Με προοπτική κοντόφθαλμη, με σκληρά ιδιοτελή κίνητρα, το σύνολο του πολιτικού συστήματος το οποίο συναποτελούν και οι πολίτες-ψηφοφόροι εκτός από τους πολιτικούς, ερμηνεύουν τον κόσμο και την οικονομία με όρους πελατειακής λογικής. Δυστυχώς όμως, όλος ο υπόλοιπος κόσμος από την Αμερική ως την Ιαπωνία κι από την Ισλανδία μέχρι τη Νότιο Αφρική έχει κάνει άλματα προς την ελεύθερη οικονομία, προς την ανταγωνιστική παραγωγική δόμηση της κοινωνίας και προοδεύει.

Κι εδώ έρχεται το Μνημόνιο. Επιτέλους ένα πρόγραμμα για την ελληνική οικονομία. Χρηματοδοτημένο, τεκμηριωμένο, μετρημένο. Με τα λάθη του, όπως σε κάθε ανθρώπινο έργο. Τα οποία όμως λάθη δεν συγκρίνονται με τα διαχρονικά τεράστια σφάλματα και τις άθλιες επιλογές των ημέτερων πολιτικών.

Και βέβαια, το Μνημόνιο και η προοπτική του δεν επηρεάζονται ουσιαστικά από τις συνηθισμένες για το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο, υπαναχωρήσεις και το πολιτικό κόστος. Ένα πρόγραμμα που έχει την πολιτική στήριξη Ευρωπαίων  και κορυφαίων Διεθνών Οργανισμών. Βεβαίως, εμπεριέχει και τις προεκτάσεις των δικών τους συμφερόντων και προτεραιοτήτων. Αλλά, είπαμε: εμείς δεν κατορθώσαμε ποτέ να συμφωνήσουμε σε ένα δικό μας ανάλογο πρόγραμμα, με γνώμονα τα δικά μας συμφέροντα. Κι αυτό αποδείχτηκε καταστροφικό. 

Την Κυριακή λοιπόν, ψηφίζεις αγαπητέ ψηφοφόρε για την εκλογή μελών του Ευρωκοινοβουλίου. Υπό άλλες συνθήκες, χωρίς το Μνημόνιο, η αντιπολίτευση θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί ένα θετικό υπέρ της αποτέλεσμα και να επικαλεστεί πολιτικά -αν και όχι συνταγματικά-  δυσαρμονία μεταξύ του Εκλογικού Σώματος και Κυβέρνησης και να ζητήσει τη διεξαγωγή πρόωρων Εθνικών εκλογών. Με τη συνέπεια βέβαια - επίσης γνωστή και συνηθισμένη για τη χώρα μας - μέσα σε δύο μόλις χρόνια από την εκλογή της παρούσας Κυβέρνησης, να αλλάξει και πάλι ο προσανατολισμός.

Τι κι αν έχεις χώρες γύρω σου μεγάλες και σοβαρές με φορολογικό σύστημα αμετάβλητο για δεκαετίες. Με θεσμούς που ξεκινούν από τον προηγούμενο αιώνα. Στην Ελλάδα, δεν νοιάζεται και κανείς αν η Κυβέρνηση και μαζί με αυτήν και όλο το θεσμικό και οικονομικό οικοδόμημα αλλάζει κάθε λίγο.

Ωστόσο, σήμερα υπάρχει πρόγραμμα. Το Μνημόνιο. Και ευτυχώς για τη χώρα, θα υπάρχει και την επόμενη ημέρα ανεξαρτήτως του εκλογικού αποτελέσματος. Για πρώτη φορά στην Ιστορία της, αυτή η χώρα έχει ένα πρόγραμμα που δεν εξαρτάται από τις ορέξεις του κάθε πολιτικού αρχηγού που ευκαιριακά, γιατί έτσι είναι η Δημοκρατία, αποκτά την προτίμηση του λαού.

Μόνο σε μια περίπτωση θα τεθεί σε αμφιβολία το Μνημόνιο και η προοπτική του: Αν η κάλπη αναδείξει μια άνευ προηγουμένου αναλογία εκλογικής ισχύος, υπέρ όσων αντίκεινται στην μνημονιακή πολιτική. Δηλαδή, μια μη αναμενόμενη ενίσχυση των δυνάμεων εκείνων που ορέγονται να πειραματιστούν με τη χώρα και την προοπτική της. Να την απομακρύνουν από την ασφαλή σχέση με τους Διεθνείς εταίρους μας και να την αφήσουν έρμαιο στα χέρια εκείνων των πολιτικών επιλογών που την οδήγησαν ως εδώ.

Τέτοια προοπτική δεν υπάρχει και ευτυχώς. Η κάλπη του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών δεν αποτέλεσε πρόκριμα μιας τέτοιας πιθανότητας. Οι λεγόμενες "αντι-μνημονιακές" δυνάμεις είναι πολυδιασπασμένες, χωρίς να εμφανίζεται η τάση ενός απρόσμενου αποτελέσματος που θα προβληματίσει και θα εκπλήξει.

Ναι, αναμφίβολα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την δυναμική -ή έτσι φαίνεται τουλάχιστον- να έρθει πρώτος. Εντούτοις, δεν φαίνεται από πουθενά και κύριο στοιχείο είναι τα νωπά αποτελέσματα της πρόσφατης κάλπης, πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχυθεί με τέτοιο εκλογικό ποσοστό που θα τον εφοδιάσει με το επιχείρημα της ανατροπής του Μνημονίου. 

Βεβαίως και σε κάθε παρόμοια εκλογική αναμέτρηση το αποτέλεσμα αποτελεί σοβαρό στοιχείο για τις επόμενες πολιτικές εξελίξεις. Η δυναμική όμως αυτών των εξελίξεων καθορίζεται από τη δυναμική του εκλογικού αποτελέσματος. Και μια τόσο μεγάλη ανατροπή, η ανατροπή του Μνημονίου, απαιτεί μια ακόμη μεγαλύτερη εκλογική δυναμική εκείνου που θα την επιχειρήσει αυτήν την ανατροπή.

Το Μνημόνιο είναι εγκατεστημένο στη χώρα και υπερβαίνει και Κυβερνήσεις και πρόσκαιρες εκλογικές αναμετρήσεις αλλά διαθέτει και ένα επιπλέον πλεονέκτημα: το Δημοκρατικό! Είναι διαθέσιμο - ως μη εκφραζόμενο από κάποια συγκεκριμένη πολιτική δύναμη - προς κρίσην σε όλους τους πολίτες και σε κάθε κάλπη. Είναι στο χέρι και στην ψήφο του καθενός να το ανατρέψει κάθε στιγμή ή να το ανεχτεί ή να το αποδεχτεί. 

Κάλλιστα, οι πολίτες είναι ελεύθεροι να κρίνουν και να ψηφίσουν μαζικά εκείνες τις δυνάμεις που υπόσχονται την ανατροπή του και να τις ενισχύσουν. Χρειάζεται όμως να πεισθούν γι' αυτό και να τοποθετήσουν την ανατροπή του Μνημονίου ως πρώτο και απόλυτο κριτήριο επιλογής. Κι όμως επί τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις δεν το κάνουν. Και στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, και στις διπλές εκλογές του 2012 και στην πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση για τους τοπικούς άρχοντες, το εκλογικό σώμα δεν επέβαλλε ενώ είχε τη δυνατότητα αλλά και τη γνώση πλέον περί του Μνημονίου, την ανατροπή του.

Και προφανώς δε θα το κάνει και τώρα. 

Για να το θέσουμε σχηματικά, το Μνημόνιο είναι εκεί και απλώς αναμένει το εκλογικό σώμα να επιλέξει την Κυβέρνηση και τους πολιτικούς που θα το εφαρμόσουν. Τίποτα παραπάνω!

Συμπερασματικά, το Μνημόνιο εφόσον δεν υλοποιηθούν σενάρια εξόχως ακραία αναφορικά με την εκλογική δύναμη των κομμάτων που αντιδρούν στην Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, και αυτό δεν υποστηρίζεται από κανένα δεδομένο, θα είναι ο νικητής και σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση. Ναι, είναι πιθανό να δρομολογηθούν διάφορες εξελίξεις. Και οπωσδήποτε αυτές οι εξελίξεις είναι επίσης πιθανό να οδηγήσουν σε μια άλλη Κυβέρνηση. 

Ευτυχώς όμως, δεν αναμένεται να κινδυνεύσει ούτε η Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ούτε βεβαίως το πρόγραμμά της που την οδηγεί σε μια νέα εποχή.