9 Νοε 2010

Τελικά Μήπως Πράγματι τα "Φάγαμε Μαζί";

     Δανείζομαι τη γνωστή και ποικιλοτρόπως σχολιασθείσα περίφημη πλέον φράση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης. Οπωσδήποτε η συγκεκριμένη φράση, ως και άποψη, συγκέντρωσε τα πυρά πολλών και για πολλούς λόγους - ένα ρόλο έπαιξε και η εν γένει παρουσία του κ. Πάγκαλου - με έναν όμως κοινό παρονομαστή ο οποίος μας διαφεύγει, ενίοτε: Το εκλογικό σώμα ή και ευρύτερα η κοινωνία λαμβάνει μονίμως αποστάσεις από το εξ ονόματός της ενεργούμενο που δεν είναι άλλο από το πολιτικό σύστημα. 
     
      Η ελληνική κοινωνία αποτελεί μια εντελώς ιδιάζουσα περίπτωση πολιτικού φαινομένου, όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο αλλά ακριβώς  διότι έχει διαμορφώσει την  ακράδαντη πεποίθηση - ως σύνολο βεβαίως - ότι διαφέρει. Έχει εμποτιστεί με μια ιδιότυπη άποψη περί μοναδικότητας σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη κοινωνία, σύνολο ή φαινόμενο. Ο καθείς έχει τη δική του αντίληψη περί διαφορετικότητας-θρησκευτική, φυλετική, εθνική, ιδεολογική, οικονομική ή όποια άλλη - αλλά το κοινό σημείο είναι η βαθιά και έντονη αντίληψη περί διαφορετικότητας.

      Ως "διαφορετική" ή "διαφέρουσα" λοιπόν η ελληνική κοινωνία αποστασιοποιείται από οτιδήποτε ή οποιονδήποτε  επιχειρεί - δικαίως ή αδίκως- να ανατρέψει ή να θίξει τον πυρήνα αυτής της αντίληψης. Αν οιοσδήποτε επιχειρήσει να ταυτίσει ή να συσχετίσει την ελληνική κοινωνία με αρνητικές καταστάσεις ή ψόγο, αντιδρά εν χορώ και εν οίστρω. Ο κ. Πάγκαλος επιχείρησε να "ταυτίσει" αντιλήψεις ή συμφέροντα πολιτικού συστήματος και κοινωνίας. Πέραν των αυτονόητων περιορισμών και υποσημειώσεων που επιδέχεται η φράση ή ακόμη και εν δυνάμει συνολική απόρριψη - είναι ζήτημα επιχειρημάτων - στην ουσία της επιχειρεί μια ταύτιση. Η ελληνική κοινωνία αντέδρασε αρνητικά εξαιτίας της προσπάθειας ταύτισής της με έννοιες ή περιοχές διαφθοράς, στην ουσία της δηλαδή η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας αφορούσε στην εικαζόμενη ταύτισή της με ένα οιονεί διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο όμως η ίδια η κοινωνία παρήγαγε. Απλώς σήμερα δεν "αναγνωρίζει" αυτό της το "τέκνο" και το αφήνει "ορφανό".

      Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και μια σειρά άλλων εκφάνσεων του ελληνικού κοινωνικού συστήματος, όπως η καταγραφείσα μείζονα αποχή κατά τις πρόσφατες εκλογές καθώς και η ακόμη μεγαλύτερη αναμενόμενη αποχή κατά τις επερχόμενες. Αν συνομιλήσει κανείς με "ενσυνείδητα" απέχοντες από την εκλογική διαδικασία - αφαιρώντας βεβαίως από το συλλογισμό του τους απέχοντες εξαιτίας αντικειμενικών δυσχερειών - θα αποκομίσει το συμπέρασμα ότι αυτές οι κοινωνικές ομάδες διακρίνονται από την πλέον ισχυρή αντίληψη της "διαφορετικότητας".
- Εγώ δεν ψηφίζω κανέναν τους γιατί δεν θέλω να με κάνουν συνένοχο.
       Ο πολίτης με αυτού του είδους την ισχυρή και οδεύουσα προς παγίωση αντίληψη αντιλαμβάνονται την συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία ως "ταύτιση" - μερική ή ολική - με το πολιτικό σύστημα, αδιαφορώντας αν το πολιτικό σύστημα δεν είναι αυθύπαρκτο αλλά ετεροπροσδιορίζεται ακριβώς από την ενεργή συμμετοχή των πολιτών.
      
       Κατά συνέπεια, πίσω από τις φράσεις του κ. Αντιπροέδρου θα μπορούσε κανείς να διακρίνει την προσπάθεια - ασυνείδητη ή ενσυνείδητη - πολιτικής εκμετάλλευσης αυτής ακριβώς της ιδιότητας των πολιτών: της εμμονής τους να "διαφέρουν". Εφόσον μεγάλη μερίδα εκλογέων αντιλαμβάνεται ως "ταύτιση" με το πολιτικό σύστημα τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία και αφού στις εκλογές αναμενόταν η έκφραση της δυσφορίας του εκλογικού σώματος, η "υποκινούμενη" αποχή μόνο οφέλη θα είχε να προσπορίσει στο κυβερνών κόμμα. Το επικοινωνιακό προφίλ του κ. Πάγκαλου ήταν ιδανικό ώστε να γίνει φορέας αυτής της "απώθησης" εκλογέων και προς αυτήν την κατεύθυνση τελικώς λειτούργησε. Η επικοινωνιακή "επιστράτευση" του κ. Πάγκαλου κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ώστε να "απωθήσει" προς την αποχή προβάλλοντας ένα "πρότυπο" πολιτικού ιδανικό για την περίπτωση.

        Δική μας εκτίμηση δεν είναι άλλη από τη "συνάθροιση" και της παρουσίας του κ. Πάγκαλου στον ευρύτερο πολιτικό σχεδιασμό της Κυβέρνησης, ο οποίος αποβλέπει - όχι αργότερα από τετράμηνο - σε πρόωρες εκλογές των οποίων ένα εκ των χαρακτηριστικών τους θα ήταν και η μειωμένη συμμετοχή άρα και η αποδυναμωμένη έκφραση δυσαρέσκειας.


Δημοσίευση σχολίου