Γιατί Χρειαζόμαστε Περισσότερη Λιτότητα Τώρα!

Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια από την "επίσημη" έναρξη της οικονομικής κρίσης, τρεις "δρώντες" στο πολιτικο-οικονομικό και κοινωνικό μας χώρο έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση της αντίληψης για το "που βρισκόμαστε": Οι "Μνημονιακοί", οι "Αντι-Μνημονιακοί" και οι διάφορες "ομάδες πίεσης".

Και οι μεν "μνημονιακοί" εκφράζουν την "ορθόδοξη" Ευρωπαϊκή άποψη, την πλειοψηφία δηλαδή των Ευρωπαϊκών Θεσμών και Οργάνων όπως αποτυπώνεται στις διάφορες εκλογικές και μη διαδικασίες οι δε "αντι-μνημονιακοί" ξεκινούν από την αμφισβήτηση της παρούσας ευρωπαϊκής πολιτικής, στο πλαίσιο όμως της Ευρωπαϊκής Ένωσης,και κάποιοι καταλήγουν ακόμη και στην αμφισβήτηση αυτής καθεαυτής της ανάγκης ύπαρξης της Ενωμένης Ευρώπης.

Κι ενώ οι δύο  τάσεις έχουν πολλαπλά κριθεί εκλογικά και βέβαια θα κριθούν και στο μέλλον, αφού μόνο στην Ελλάδα το Μνημόνιο έχει πια στην πλάτη του πέντε εκλογικές αναμετρήσεις (Δημοτικές του 2010, διπλές Βουλευτικές το 2012, Δημοτικές και Ευρωεκλογές το 2014) όπου και στις πέντε τα αποτελέσματα εξέφρασαν είτε την αποδοχή είτε την ανεκτικότητα του εκλογικού σώματος, οι "ομάδες πίεσης" θα εξακολουθούν να υπάρχουν και θα προσπαθούν να διαμορφώσουν προϋποθέσεις εξυπηρέτησης των δικών τους συμφερόντων.

Καταλήγουμε λοιπόν, πως στην παρούσα φάση το Μνημόνιο έχει εγκαθιδρυθεί, έχει τύχει της αποδοχής ή της ανοχής των πολιτών και δεν αναμένεται αυτό να αλλάξει. Εκείνο που μπορεί να συμβεί και βεβαίως είναι απολύτως θεμιτό είναι η αλλαγή των Κυβερνώντων γιατί έτσι γίνεται και ευτυχώς στη Δημοκρατία.

Κι αν ο κ. Σαμαράς δεν διαθέτει άλλη πολιτική ισχύ, ευχαρίστως να τον διαδεχτεί εκείνο το πολιτικό πρόσωπο που τη διαθέτει. Σε κάθε περίπτωση όμως, η Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι δεδομένη, όπως η διαδρομή ενός αυτοκινήτου, με ΚΟΚ το Μνημόνιο και εναλλαγές στη θέση του οδηγού, όπου ο τελευταίος μπορεί να επιλέξει αν θα πάει πιο αργά ή πιο γρήγορα, αλλά πάντοτε τηρώντας τον ΚΟΚ και μένοντας στη διαδρομή.

Τι χρειαζόμαστε όμως - ως οικονομία - στην παρούσα φάση;

Όσο κι αν ακούγεται -κάτω από τόνους προπαγάνδας των "ομάδων πίεσης" που λέγαμε- παράλογο: περισσότερη λιτότητα!

Γιατί;

Ας γυρίσουμε στα βασικά: μια χώρα που ξεμένει από ρευστό (όπως ή Ελλάδα το 2010) έχει τρεις δυνατότητες, τα γνωστά τρία "D": Deafult (Χρεωκοπία-όχι πτώχευση όπως λανθασμένα αναφέρεται συχνά), Deflation (υποτίμηση), Decouple (αποσύνδεση της ισοτιμίας με το νόμισμα ή την αξία με την οποία έχει τυχόν διασυνδέσει το νόμισμά της).

Σε κάθε ανάλογη περίπτωση εφαρμόστηκε ένας συνδυασμός και των τριών. 

Στη δική μας περίπτωση, και αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί με τον εαυτό μας, το Decouple θα σήμαινε ολική καταστροφή. Εκτός δηλαδή από το οικονομικό, το πολιτικό και κοινωνικό κόστος θα ήταν δυσανάλογο της κρίσης.

Ναι, η κρίση είναι βαθιά και ισχυρή αλλά όχι τόσο που να μας εξαναγκάσει να ξαναγράψουμε την πρόσφατη ιστορία μας ή να διακινδυνεύσουμε ευρωπαϊκά κεκτημένα της χώρας.

Η επιλεγείσα λοιπόν πορεία και όχι "λύση" γιατί δεν υπάρχουν και ποτέ δεν υπήρξαν λύσεις της "στιγμής" ή λύσεις "προσώπων" (πχ αλλάζω πολιτικούς και "μαγικά" τα προβλήματα λύνονται) ήταν προδιαγεγραμμένη: Μερική αναδιάρθρωση του χρέους (PSI) και εσωτερική υποτίμηση.

Δυστυχώς, το "πολιτικό καύσιμο" δεν επαρκούσε και δεν επαρκεί ώστε να πεισθεί η κοινωνία γρήγορα και αποδοτικά να απορροφήσει τις αναγκαίες περικοπές και μεταρρυθμίσεις, εξ' ου και μέχρι στιγμής δεν έχουν αποδώσει οι βασικές προβλέψεις του Μνημονίου.

Ψευτο-μεταρρυθμίσεις, μισο-άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, ουσιαστική διατήρηση της έκτασης αρμοδιοτήτων του Δημόσιου Τομέα, μαζικές συνταξιοδοτήσεις αντί απολύσεων και τελικά η μοναδική πρόνοια του Μνημονίου που πλησίασε τους στόχους είναι η περικοπή των κρατικών δαπανών. Θετικό αλλά πολύ λίγο. Και ο τελικός μέσος όρος παραμένει χωρίς αντίκρυσμα, καθώς δεν αποτιμάται με ουσιαστική αποδοχή από τις αγορές. Ενθαρρύνεται αλλά δεν επαρκεί.

Εντούτοις, βρισκόμαστε σε ένα χρονικό σημείο όπου πολιτικά το Μνημόνιο είναι πανίσχυρο: η "αντίπαλη πλευρά" δεν είναι σε θέση ούτε να συντάξει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα (πως θα μπορούσε άλλωστε χωρίς ορατή χρηματοδότηση) και δεν φαίνεται ότι μπορεί να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία. Κι επίσης, το Μνημόνιο -εκτός από την πολιτική του ισχύ- έχει ενσωματωθεί στην οικονομία. Έχει γίνει αναπόσπαστο τμήμα της οικονομικής μας ζωής σε επίπεδο καθημερινότητας.

Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται η "χαριστική βολή" στις κακές πρακτικές του παρελθόντος. Είναι το ιδανικό χρονικό σημείο να αποκοπούμε μια για πάντα από όλα εκείνα που μας κρατούν με το ένα πόδι στην πελατειοκεντρική αντίληψη της οικονομίας και της πολιτικής και καθυστερούν την απελευθέρωση της οικονομίας από τα κομματικά και ιδιοτελή δεσμά του προστατευτισμού.

Χρειαζόμαστε λοιπόν περισσότερη λιτότητα, ώστε να απομείνουν χωρίς επιχειρήματα όσοι προσπαθούν να επαναφέρουν από το παράθυρο την επιζήμια κυριαρχία του "δημόσιου εργοδότη" ψελλίζοντας υποσχέσεις περί επαναφοράς συντάξεων και μισθών στα προ κρίσης επίπεδα ή περί επιπλέον προσλήψεων.

Χρειαζόμαστε περαιτέρω μείωση των μισθολογικών απολαβών στο Δημόσιο Τομέα πάντοτε στα επίπεδα του ιδιωτικού και με όρους ιδιωτικού τομέα με ταυτόχρονη ισόποση μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ώστε πράγματι η κοινωνία και η οικονομία και οι αγορές να κατανοήσουν πως η Ελλάδα ούτε θέλει ούτε πρέπει να γυρίσει πίσω. 

Ταυτόχρονα, είναι η κατάλληλη ώρα να εξαφανιστούν αναχρονιστικές διατάξεις περί κατώτατων μισθών και αμοιβών ή περιορισμού απολύσεων, ώστε να καταδειχθεί απόλυτα η βούληση της Ελλάδας για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας κι όχι της επιβίωσης επιχειρήσεων που διατηρούνταν στη ζωή με κρατική χρηματοδότηση ή με δάνεια υπό κρατική εγγύηση ή "εγγύηση".

Με περισσότερη λιτότητα, με γενναίες αλλά απαραίτητες αποφάσεις, απλώς δε θα έχουν επιχειρήματα όσοι θέλουν ή σχεδιάζουν να μιμηθούν δημαγωγούς του παρελθόντος, καθώς οι υποσχέσεις τους θα ξεμείνουν χωρίς αντίκρυσμα και οι ρητορείες τους θα είναι κενές περιεχομένου.

Ας ελπίσουμε ότι βρισκόμαστε προ μιας τέτοιας εξέλιξης.

Νέα Ελλάδα!...Όπως λέμε...Λεφτά Υπάρχουν!

                                                                                                         "Όση ώρα εγώ μιλάω εσείς παραγγέλνετε!"

                                                                                                                                  Υπουργός Υγείας

Έχει πράγματι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς την εξέλιξη του Πρωθυπουργικού σχεδιασμού, όπως αυτός άρχισε να ξετυλίγεται από την ημέρα που αιφνιδίως αποφάσισε να κλείσει τη Δημόσια Τηλεόραση.

Η αποτυχία ουσιαστικής ανάταξης των εσόδων, είτε μέσω ουσιαστικών αποκρατικοποιήσεων, είτε μέσω περιορισμού των δαπανών - αποτυχία αναμενόμενη καθώς η τρικομματική ηγετική ομάδα της χώρας ήταν ούτως ή άλλως ταγμένη στην προστασία του κομματικού κράτους - οδήγησε σε μια σειρά προσχεδιασμένων επιλογών που τελικό σκοπό έχουν την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Εκλογών που ας μη γελιόμαστε, έχουν ως ελατήριο την εκ νέου καθυστέρηση έναντι οιουδήποτε  τιμήματος, την αποφυγή ραγδαίων και σημαντικών απολύσεων στο δημόσιο. Με απλά λόγια, οι πρόωρες εκλογές δεν θα είναι τίποτα άλλο από μια επιπλέον προσπάθεια καθυστερήσεων, μήπως και σωθούν κάποιες χιλιάδες αργόμισθων ψηφοφόρων.

Η αδυναμία της δικομματικής Κυβέρνησης - όπως και των προηγούμενων βεβαίως - να προχωρήσουν σε γνήσια και γενναία μέτρα συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, επιβάλλει την εφεύρεση της "Νέας Ελλάδας", την εικονική αναδόμηση του πολιτικού σκηνικού και τελικώς τη δοκιμασία στις κάλπες και αυτού του σχήματος. Όχι για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο για το διαγωνισμό "Σώστε τους Αργόμισθους"!

Ναι, ο κ. Σαμαράς προσπάθησε να μας πείσει με μια σειρά κινήσεων ότι είναι ο άνθρωπος της ελεύθερης αγοράς. Ναι, αποκρατικοποίησε την ΑΤΕ, ναι προσπάθησε με τον ΟΠΑΠ, με τη ΔΕΣΦΑ και επιστράτευσε προληπτικά τους βαριά εργαζόμενους καθηγητές που απειλούσαν με απεργία εν μέσω εξετάσεων.

Και ναι, ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να κάνει και κάτι με τους αγωγούς - άνευ ουσίας αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία - κι όλα αυτά είναι πολύ καλά. Επίσης πολύ καλό ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Όχι το άνοιγμά της που θα ακολουθήσει. Αλλά ας μην του χρεώσουμε και κάτι που δεν έγινε ακόμη!

Κι όμως, όπως γράφαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, μολονότι όλα αυτά είναι θαυμάσια, ο κ. Σαμαράς έφτασε στο όριό του. Στο όριο ενός αμιγώς επαγγελματία Έλληνα πολιτικού. Στον κολοφώνα του! 

Μέχρι εκεί μπορεί. Και ενώ σε άλλες εποχές θα τρίβαμε τα μάτια μας με αυτές τις κινήσεις, σήμερα όχι μόνο δεν αρκούν αλλά η πρακτική τους αξία στην οικονομική δίνη που βρισκόμαστε, τείνει στο μηδέν.

Οπωσδήποτε κάποιος έπρεπε να τα κάνει και όλα αυτά. Αλλά είναι τόσο λίγα, τόσο ανεπαίσθητα μικρά που χρησιμεύουν μόνο ως ανούσια επιχειρήματα σε κομματικά ακροατήρια.

Ευχαριστούμε για αυτά τα ολίγα κύριε Σαμαρά, αλλά μάλλον είναι ώρα να φεύγετε! Όχι μόνο γιατί η χώρα χρειάζεται πολύ πιο επιθετικές και θαρραλέες κινήσεις προς την απελευθέρωση της οικονομίας αλλά και να διαφυλάξετε τη δική σας υστεροφημία.

Τι αποφάσισε λοιπόν να μας "πουλήσει" το πρωθυπουργικό "πολιτικό μάρκετινγκ";

Το νέο προϊόν: "Νέα Ελλάδα"!

Μια πολιτική παρλαπίπα, όπου ο άνεργος και ο καλοπληρωμένος αργόμισθος του Δημοσίου, ο επιχειρηματίας του ιδιωτικού τομέα κι ο κομματικά διορισμένος σύμβουλος της ΔΕΚΟ, ο ιδιωτικός υπάλληλος και ο προαλειφόμενος για Ευρωβουλευτής βολεμένος συνδικάλας θα αγωνίζονται μαζί υπό τη νέα επωνυμία του κ. Σαμαρά.

Κι ενώ κάποτε ο κ. Παπανδρέου υφάρπαζε ψήφους και εξουσία υποσχόμενος ότι τα "λεφτά υπάρχουν", καθοδηγώντας τις διψασμένες για διορισμό και δουλίτσες με το δημόσιο μάζες προς τις κάλπες, σήμερα ο κ. Σαμαράς ζητά την πολιτική μας ανοχή κι επιζητά την μελλοντική μας ψήφο, στο όνομα της Ελλάδας.

Όχι όμως δημιουργώντας συνθήκες ίδιες και ίσες για όλους, αλλά προσπαθώντας να πάρει ψήφο και πολιτική ισχύ εκ νέου, με τις διαφορές υπέρ των βολεμένων.

Και για να προλάβω τους καλούς αναγνώστες που θα αναρωτηθούν γιατί ενώ αναγνωρίζω στον κ. Σαμαρά κινήσεις προς την ορθή κατεύθυνση, προτείνω την πολιτική του αποδοκιμασία, θα σημειώσω ότι κάθε πολιτικός είναι υπηρέτης της χώρας. Αν μας "κάνει" για ένα διάστημα ή για μια "αγγαρεία" καλώς. Αν "κουράστηκε" ή αν οι πολιτικές του δυνάμεις δεν αρκούν για το παραπέρα, τότε...αντίο!

Κι αν η Αριστερά, μέσα στον οικονομικό της παραλογισμό, μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα οδηγήσουν σε μια ολική κατάρρευση του κομματικού κράτους εξαιτίας της απόλυτης έλλειψης ρευστότητας που το τρέφει, τότε καλώς να ορίσει!

Το ευκταίο θα ήταν η συγκρότηση ενός εθνικού σχεδίου ρεαλιστικού και ορθολογικού για έξοδο από την κρίση και επιστροφή στις αγορές.

Όσο αυτό δεν υπάρχει και κυριαρχεί η συνθηματολογία, η επανάληψη επικοινωνιακών μοτίβων και η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων που έρμαια κι αυτά στην προσπάθεια για πολιτική επιβίωση αναγκάζονται να καταπίνουν περισπούδαστες δηλώσεις τους προκειμένου να βρουν μια θεσούλα γύρω από τον γενναιόδωρο κρατικό κορβανά, δυστυχώς το Μνημόνιο, τα νέα μέτρα και οι επιπτώσεις στην κοινωνία θα μας τυραννούν για πολύ ακόμα. 

Αντί Άρθρου: Αν Πιστεύτε Πως Αυτή η Κυβέρνηση Μπορεί...Δείτε το Βίντεο!

Τώρα τι λέτε; Μπορεί;

Αξία σε Κίνδυνο: Ιστορίες Καπιταλιστικής Τρέλας!

Που αρχίζει το η αλήθεια και που σταματά το ψέμα ή η αφέλεια όσων με ευκολία κατεβάζουν το μολύβι από το αυτί και αρχίζουν να γράφουν πάνω στο χαρτί νούμερα, προσπαθώντας να αποδείξουν αν η μεταβίβαση ενός κρατικού περιουσιακού στοιχείου σε ιδιώτες ή η αποτίμηση μιας πηγής εσόδων ή ακόμη και η επιλογή συγκεκριμένων μέτρων είναι σωστή κίνηση, λανθασμένη κίνηση ή ακόμη και σκάνδαλο;
Όμηροι, κράτος και κοινωνία, πολίτες και πολιτικοί, σε μια λανθάνουσα αριστερή κουλτούρα που έχει εμποτίσει πολύ βαθειά ακόμη και επαιρόμενους "φιλελεύθερους" στη χώρα μας, συχνά αδυνατούμε να αντιληφθούμε που κρύβεται η πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα δεν είναι καλή ή κακή όμως. Δεν είναι σωστή ή λάθος. Είναι εκεί και μας περιμένει να την αντιμετωπίσουμε.
Ποιο στοιχείο μας λείπει, λοιπόν, ώστε να έχουμε επαφή με τον πραγματικό κόσμο ο οποίος ζει, κινείται και συναλλάσσεται με όρους καπιταλιστικούς κι ας μη μας φοβίζουν οι λέξεις. Παγκοσμίως ο κομμουνισμός, ως οικονομική αντίληψη των πραγμάτων, πέθανε. Ωραίο περιτύλιγμα, όμορφες λεξούλες περί αταξικής κοινωνίας και κοινωνικού κράτους αλλά ...μας τελείωσε! Απορρίφθηκε ακόμη και από λαούς και κοινωνίες και χώρες που τον επεδίωξαν και με πολύ κόπο και αίμα τον εξέθρεψαν, τον επέβαλλαν σε εαυτούς και αλλήλους και τελικώς κατέδειξαν τη βαρβαρότητα να υπόσχεται η νομενκλατούρα οικονομικούς και κοινωνικούς παραδείσους μόνο και μόνο για να καρπώνεται η ίδια και η κομματική ελίτ τα προνόμια και τον άνετο τρόπο ζωής εις βάρος του λαού.
Το στοιχείο που μας λείπει είναι η έννοια της αξίας σε κίνδυνο.
Μιας βασικής έννοιας του καπιταλισμού, που συνδέεται με το ρίσκο, την ανάληψη κινδύνου και τη συνακόλουθη αποκόμιση του  κέρδους ή την αποδοχή της ζημίας.
Ας δούμε τα πράγματα απλά, όπως είναι στη φύση τους.
Σε μια κοινωνία "αριστερών καταβολών", ας υποθέσουμε ότι έχεις στην τσέπη σου 100.000 ευρώ. Όσο έχεις ακόμα ευρώ, βεβαίως!
Επειδή η σκέψη σου είναι αριστερή - ακόμη κι αν δεν το ξέρεις!- εσύ μετράς και ξαναμετράς τα λεφτά σου και σου βγαίνουν 100.000 ευρώ. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω. Χαμογελάς ευτυχισμένος και χαϊδεύες το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό στην τσέπη σου!
Έρχεται λοιπόν κάποιος - κακός, πολύ κακός άνθρωπος! - και σου προτείνει μια φαινομενικά παράλογη συναλλαγή: Να του "πουλήσεις" τα 100.000 ευρώ σου έναντι αντιτίμου 93.831 ευρώ ακριβώς!
Επειδή ακριβώς είσαι αριστερών πεποιθήσεων, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις όπως είπαμε, τον πλακώνεις στο ξύλο επειδή ήρθε ο αχρείος ή να σου κάνει πλάκα με τα λεφτά σου ή να σε κλέψει. Μετά βεβαίως τον καταγγέλλεις ως περιφερόμενο απατεώνα που πίνει το αίμα του λαού κλπ. κλπ. Κλείσε και κανά δρόμο, κάνε και καμιά διαμαρτυρία ή απεργία.
Αν την ίδια ακριβώς κατάσταση την εξετάσουμε όχι με το αριστερό υπερήφανο φρόνημα αλλά στο φως της πραγματικότητας, του καπιταλισμού και την έννοια της αξίας σε κίνδυνο, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Έρχεται και πάλι λοιπόν ο "παλαβός" και "κακός" έμπορος και σου εξηγεί την πρότασή του.
Εσύ φίλε μου έχεις 100.000 ευρώ στην τσέπη σου. Μπράβο! Όμως δεν ξέρεις τον κίνδυνο που έχει μέσα του αυτό το ποσό. Κατά συνέπεια, δεν ξέρεις πόσα ακριβώς έχεις κι άσε με να σου εξηγήσω:
Επειδή στον πραγματικό κόσμο, έρχεται το κράτος και σου λέει ότι ο φόρος για τα εκατό χιλιάρικα είναι 45%, μόλις πας να τα δηλώσεις αυτά τα λεφτάκια θα μείνεις με 55.000 στο χέρι. Σωστά; Σωστά! Πάμε παραπέρα. Γιατί τα δήλωσες; Για να αγοράσεις καλούδια με ΦΠΑ 23%. Τι σου μένει σε πραγματική αγοραστική δύναμη; Μόνο 42350! Αυτά έχεις στην πραγματικότητα! Αν δηλαδή θες να βγεις από το σπίτι σου και να χρησιμοποιήσεις τα χρήματά σου, αμέσως αυτά από 100.000 έγιναν 42350!
Τι σου λέω εγώ τώρα;
Πούλησέ μου τα 100.000 έναντι ποσού 93831. Τα παίρνεις, βγαίνεις από το σπίτι σου και πας στην εφορία. Ο συντελεστής είναι 40%. Σου αφήνει λοιπόν η εφορία στο χέρι 56298,7 ακριβώς! Μετά πας να αγοράσεις τα ίδια καλούδια με πριν και ΦΠΑ 23% και πάλι. Πόση είναι η αγοραστική σου δύναμη τώρα; 43350! Ένα ολόκληρο χιλιάρικο παραπάνω! Τι σου έδωσα εγώ λοιπόν;
Χίλια ευρώ παραπάνω από ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ έχεις!
Ναι, το ξέρω, ο φόρος κι ΦΠΑ κι όλα τα κακά πραγματάκια δεν είναι καπιταλστικά και φιλελεύθερα. Είναι όμως πραγματικότητα. Και ακριβώς αυτός είναι ο πυρήνας της Δυτικής σκέψης: η αποτίμηση της πραγματικότητας. Η προσαρμογή και η διαχείριση αυτού του πραγματικού κόσμου.
Άπλωσε τώρα τον τρόπο σκέψης του μικρού μας παραδείγματος σε ολόκληρο το φάσμα των ειδήσεων που καλύπτουν την επικαιρότητα.
Από πωλήσεις τραπεζών, τα "ισοδύναμα μέτρα" του Σαμαρά, την Τρόικα, τους δανειστές, τις περικοπές, τα ποσά που ακούγονται δεξιά κι αριστερά περί δημόσιας περιουσίας, αξιοποίησης, αποκρατικοποίησης και ρώτησε τον εαυτό σου:
Για κάθε ποσό που μου λένε, γιατί στο καλό δε μου λένε και τον κίνδυνο που αυτό κρύβει μέσα του; Γιατί ε;

Κι Αν Τελικά Δεν Γίνουν Εκλογές;

Υποθετικό σενάριο.

Όλα δείχνουν ότι οδηγούμαστε αργά ή γρήγορα σε μια προεκλογική περίοδο - αν δεν είμαστε ουσιαστικά ήδη σ' αυτή - με φυσική τελική κατάληξη τη διεξαγωγή εκλογών.

Όμως!

Ας εξετάσουμε την πιθανότητα να μην οδηγηθούμε τελικά σε εκλογές και ας δούμε πως θα μπορούσε αυτό να συμβεί καθώς και τις συνέπειες.

Τα δεδομένα:

• Βρισκόμαστε μόλις λίγες εβδομάδες μετά από ένα πρωτόγνωρο και δυσάρεστο γεγονός για κάθε οικονομία: την αναδιάρθρωση χρέους, με ακόμη άγνωστες τις συνέπειες στην πραγματική οικονομία.
• Τρέχουμε ένα εξαιρετικά απαιτητικό δανειακό πρόγραμμα - πανάκριβο - με μια πολύ συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και με πολύ αυξημένα ρίσκα.
• Έχουμε μπροστά μας συγκεκριμένες ημερομηνίες, σημαντικές τόσο για τα οικονομικά τεκταινόμενα - αναθεωρήσεις του δανειακού προγράμματος από την Τρόικα και αξιολογήσεις - όσο και αυξημένου κοινωνικού βάρους, όπως η 25η Μαρτίου και η 1η Μαΐου.

Εδώ, επίτρεψέ μου να προσθέσω άλλα τρία στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι βάσιμα, για την υποθετική εξέλιξη του σεναρίου της μη διεξαγωγής εκλογών:

• Μια προεκλογική εκστρατεία θα αποδυναμώσει τη δυνατότητα ελέγχου της δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτείται για την αποφυγή του εκτροχιασμού του προγράμματος, εφόσον θα αποτελέσει αφορμή για ποικίλες διεκδικήσεις και διακανονισμούς μεταξύ διαφόρων συνδικαλιστικών και άλλων συμφερόντων. Ήδη διεξάγεται μια συζήτηση για το εκλογικό επίδομα και είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν κι άλλες. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε και την "παραδοσιακή" χαλάρωση του κρατικού μηχανισμού και την επικέντρωσή του στο εκλογικό "παίγνιο"  
• Η οποιαδήποτε επόμενη Κυβέρνηση - εκτός και αν παραμείνει η ίδια στην πλειοψηφία της - θα χρειαστεί και αυτή το χρόνο της ώστε να αναλάβει ουσιαστικό έργο, δεδομένης της προσωποκεντρικής δομής της δημόσιας διοίκησης. 
• Η πιθανότητα κατακόρυφης αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας υποδαυλιζόμενη από τα κομματικά συμφέροντα - θεμιτά βεβαίως στο δημοκρατικό μας πλαίσιο - ενδέχεται να προκαλέσει ανατροπή των συσχετισμών και να οδηγήσει σε μια δύσκολα διαχειριζόμενη πολιτική απεικόνιση στο Κοινοβούλιο. Υπάρχει ένα ορατό ενδεχόμενο - μικρής πιθανότητας επί του παρόντος - να προκύψει μια Βουλή που να αδυνατεί να συγκροτήσει μια συνεργατική πλειοψηφία.

Έχουμε κατά συνέπεια δύο - τουλάχιστον - "ενδιαφερόμενους" που θα είχαν βάσιμο λόγο να αποφευχθούν οι εκλογές, με δεδομένο βεβαίως ότι αυτό είναι εντός των συνταγματικών πλαισίων αφού η θητεία της παρούσας Βουλής λήγει το 2013.

• Πρώτος ενδιαφερόμενος είναι η πλευρά των δανειστών, ο οποίοι θα αισθανθούν τουλάχιστον άβολα επί δίμηνο (προεκλογική περίοδος και ο μήνας μετά τις εκλογές) αφού δε θα έχουν ούτε αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή απέναντί τους, ενώ θα καλούνται να χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία εντός αυξημένου πολιτικού ρίσκου.
• Δεύτερος ενδιαφερόμενος είναι η ελληνική οικονομία, η οποία για τους ίδιους λόγους με αυτούς που περιγράψαμε παραπάνω θα διέλθει μια περίοδο αβεβαιότητας η οποία αν συνδυαστεί με ένα "ατύχημα" είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό θα δει τους δείκτες της να υποφέρουν δραματικά.

Εδώ θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε και αν τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι σαφές ότι τα μεν κόμματα εξουσίας θα ήθελαν να δουν καταγεγραμμένη την εκλογική τους δύναμη το καθένα για τους λόγους του -ο κ. Σαμαράς προφανώς επειδή θεωρεί ότι θα δρέψει την πρώτη του εκλογική νίκη και ο κ. Βενιζέλος για να κεφαλαιοποιήσει την ισχύ του στη μετα-Παπανδρεϊκή εποχή για το ΠΑΣΟΚ - τα δε μικρότερα κόμματα θα ήθελαν να κεφαλαιοποιηθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη η αντι-μνημονιακή τους πολιτική, αφού γι' αυτά θα αποτελέσει μια μοναδική -ίσως - ευκαιρία να δουν τέτοιο αριθμό βουλευτών τους να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.
Ας εξετάσουμε όμως ένα άλλο επίπεδο κομματικών σχεδιασμών:

• Θέλει πραγματικά η ΝΔ και ο κ. Σαμαράς να κληθούν ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία να γίνουν αυτό που έγινε το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου από το 2010 μέχρι σήμερα; 
• Θέλει πραγματικά ο κ. Βενιζέλος μετάσχει σε μια προεκλογική εκστρατεία που θα επιβεβαιώσει την δραματική πτώση της εκλογικής δημοφιλίας τόσο των ηγετικών στελεχών όσο και του σχηματισμού που ηγείται; 
• Θέλουν πραγματικά τα μικρότερα κόμματα να κληθούν να αποφασίσουν την τύχη της χώρας εάν και εφόσον το εκλογικό σώμα τους αποδώσει τέτοια δύναμη που εκ των πραγμάτων θα πρέπει ή να συμμετάσχουν σε ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα ή να προκαλέσουν και πάλι εκλογές, οδηγώντας την χώρα σε αβέβαιες οικονομικές εξελίξεις;
• Και εν τέλει, τι θα γίνει αν επιβεβαιωθεί από τις εκλογές το πλέον πιθανό σενάριο που θέλει μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής και που να βρίσκεις άλλον τέτοιες εποχές; Απλώς θα έχουμε χάσει ένα μήνα που θα αναλωθεί σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και την επομένη των εκλογών θα βρισκόμαστε - πολιτικά - στην ίδια κατάσταση που είμαστε και τώρα, με τη διαφορά ότι θα έχουμε δαπανήσει ένα αξιοσέβαστο ποσό και πολύ κοινωνικό κεφάλαιο.Και βεβαίως πολύτιμο χρόνο.

Είναι εφικτή η αναβολή των εκλογών από το εσωτερικό πολιτικό σύστημα;
Μάλλον όχι. Κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα δείχνουν να έχουν αυτοδεσμευθεί σε μια πορεία που οδηγεί σε εκλογές και δύσκολα θα την άλλαζαν για λόγους που σχετίζονται με δικές τους πολιτικές επιλογές.
Μια καλή αφορμή θα αποτελούσε ίσως μια "παρότρυνση" που θα προερχόταν από το εξωτερικό, κυρίως υπό τη μορφή μιας δυσμενούς εξέλιξης στο οικονομικό πεδίο, χωρίς να αποκλείεται και κάποιας άλλης μορφής "επεισοδίου" που θα καθιστούσε τις εκλογές όχι πρώτης προτεραιότητας επιλογή.

Και η εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας;
Εδώ επιτρέψτε μου να σχολιάσω ένα μύθο. Πως αναλύεται η περίφημη "λαϊκή δυσαρέσκεια"; Ποιοι κομματικοί φορείς την εκφράζουν και από ποιες κοινωνικές τάξεις προέρχεται και εν τέλει επί ποίων πολιτικών επιλογών αντιπαρατίθεται;

• Ποιοι είναι περισσότερο δυσαρεστημένοι - σε ποσοστό κι όχι στην ένταση της διαμαρτυρίας - εκείνοι που επιθυμούν να συνεχίσει η χώρα στην πορεία του άκρατου δανεισμού και στην επιλεκτική πριμοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων ή εκείνοι που θα ήθελαν μια χώρα Ευρωπαϊκή και παραγωγική;
• Η δυσαρέσκεια όλων εκείνων που βαρέθηκαν να τροφοδοτούν με τον κόπο και την εργασία τους ένα σπάταλο και πελατειακό κράτος δεν αποτελεί "κρίσιμη μάζα";
• Γιατί να είναι περισσότερο δυσαρεστημένος εκείνος που έχασε την "κρατική προστασία" - την οποία κατείχε υπό μορφή μονιμότητας, προνομίου, επιδόματος, άδειας κλειστού επαγγέλματος - από εκείνον που θα ήθελε επιτέλους να δει ένα ευέλικτο και παραγωγικό κράτος και κυρίως αποτελεσματικό και συμμαζεμένο;
• Επειδή οι "κλασσικοί δυσαρεστημένοι" είναι εκείνοι που δίνουν ραντεβού στις πλατείες φωνάζοντας, καταστρέφοντας και ασχημονώντας, γιατί αυτό αποκλείει εξίσου δυσαρεστημένος να είναι κι ο καταστηματάρχης ή ο επαγγελματίας που υφίσταται τις συνέπειες της ασυδοσίας των ταραξιών αλλά και της κρατικής αδιαφορίας, την οποία χρηματοδοτεί φορολογούμενος;
• Γιατί η δυσαρέσκεια του απολυθέντος - λέμε τώρα! δεν το είδαμε ακόμα!- δημοσίου υπαλλήλου να είναι περισσότερο βαρύνουσα από τον απολυθέντα ιδιωτικό και γιατί να εφευρίσκονται απίστευτα επιχειρήματα από τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να διατηρείται αυτός ο τεράστιος αριθμός απασχολούμενων στο δημόσιο; Ο κύκλος "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι άρα αυξημένοι φόροι για μισθούς και λειτουργικά κόστη άρα κλείσιμο της ιδιωτικής επιχείρησης που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει άρα ανεργία στον ιδιωτικό τομέα" γιατί δεν πρέπει να κλείσει;
• Τελικώς, αν αποδειχθεί ότι η πλειοψηφία των εκλογέων διατηρήσει τους βασικούς συσχετισμούς και προκύψει εκ νέου μια Κυβέρνηση "τύπου" Παπαδήμου, η "λαϊκή δυσαρέσκεια" που έχουν αναλάβει εργολαβικώς να ερμηνεύουν και να διερμηνεύουν κυρίως οι αριστερές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από όψιμους δεξιούς νοσταλγούς των ηρωικών ημερών της εμφυλιοπολεμικής περιόδου, θα ενστερνισθούν και θα σεβασθούν την άποψη της πλειοψηφίας; Θα σταματήσουν να βυσσοδομούν εις βάρος της ευρωπαϊκής πορείας όπως την αποφάσισαν οι πολλοί σε μια δημοκρατία; Ή μήπως την επομένη κιόλας των εκλογών θα είμαστε πάλι εδώ να σχολιάζουμε άλλη μια "πορεία" μια "διαδήλωση" ή μια "έντονη αντιπαράθεση" για το πως θα διώξουμε - έτσι, ηρωικά! - την Τρόικα;

Θα Απολυθούν Δημόσιοι Υπάλληλοι; Όχι! Αλλοιώνει τα Ποσοστά Ρε Φίλε!

Κατά τα φαινόμενα και εκτός απροόπτου το πολιτικό σύστημα προετοιμάζεται για την τακτική του φιέστα: τις εκλογές! Και βέβαια το κάνει αρνούμενο να υποταχθεί στις συνταγματικές επιταγές για τετραετή κυβερνητική θητεία και οπωσδήποτε έχοντας εξασφαλίσει και την υποστήριξη της θορυβώδους αριστερής μειοψηφίας που αρέσκεται να δοκιμάζει απανωτά - αν μπορεί και κάθε μέρα - τις αντοχές του εκλογικού σώματος.

Ναι η Δημοκρατία θέλει τις εκλογές. Όχι, η Δημοκρατία δεν έχει σχέση με την μη συντεταγμένη λαϊκή έκφραση και η συντεταγμένη έκφραση του εκλογικού σώματος προκαλείται στη χώρα μας ανά τετραετία. Βεβαίως, κανείς αριστερίζον πολίτης, κανείς κομματικός και κανείς μέτοχος του πελατοκεντρικού μας συστήματος δεν μπορεί να περιμένει τη συντεταγμένη έκφραση. Είναι πολλά τα τέσσερα χρόνια. 

Μη γελιέστε. Είναι δυνατόν όσοι οραματίζονται την αλλαγή ενός τοπικού προϊσταμένου, ενός μικρο-εξουσιαστή του κομματικού κράτους να περιμένουν την ολοκλήρωση της τετραετίας ώστε να ανέλθει στην εξουσία το κόμμα που τους εκπροσωπεί και συν αυτώ και ο άνθρωπος που θα τους "λύσει τα χέρια"; Όχι βέβαια! Εκλογές τώρα, με κάθε τρόπο ώστε να αποκατασταθεί η κομματική τάξις. Να αναλάβουν οι "δικοί μας". Κι όσο κι αν η κρίση μαστίζει τη χώρα, τόσο οι μικρές ή μεγαλύτερες εξυπηρετήσεις θα "κοστίζουν" περισσότερο στα μάτια του ραγιά.

Δανείζομαι λοιπόν κι εγώ και παραφράζω τη γνωστή φράση από γνωστή διαφήμιση για να συμπυκνώσω την αντίληψη της εποχής.

Πως θα βγει η χώρα από το τέλμα; Μειώνοντας δαπάνες. Αυτός είναι μονόδρομος. Πως θα μειωθούν πραγματικά οι δαπάνες; Μόνο αν συρρικνωθεί το σπάταλο δημόσιο. Και πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συρρίκνωσης; Η απόλυση όλων εκείνων που μισθοδοτούνται από το δημόσιο προϋπολογισμό και δεν χρειάζονται πλέον. Απλούστατο.

Κι αν τα κομματικά επιτελεία προβάλλουν μπαρούφες του τύπου: " μα αν απολυθούν υπάλληλοι τότε θα υποφέρει κι άλλο η αγορά εφόσον θα λείψουν οι μισθοί τους" απαντώ: μελετήστε πόσο θα μειωθούν άμεσα οι δαπάνες του κράτους εξαιτίας της μείωσης φόρων που θα προέλθει από τη μείωση του μισθολογικού και λειτουργικού κόστους όταν κλείσουν άχρηστοι οργανισμοί του δημοσίου και τότε ξαναελάτε να το συζητήσουμε.

Γιατί λοιπόν δεν απολύονται οι υπάλληλοι του δημοσίου που δεν χρειάζονται; μα γιατί είναι ψηφοφόροι. Και οι ψηφοφόροι χρειάζονται.

Δεν κομίζω κάτι καινούριο εδώ. 

Αυτό που έχει νομίζω όμως ενδιαφέρον είναι να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να στηθεί μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες της Μεταπολίτευσης. Θα μου πεις έχουμε ζήσει πολλές. Αυτή ίσως θα είναι η απόλυτη.

Αναφέρομαι λοιπόν στο ενδεχόμενο να κατορθώσουν τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και οι "παραδοσιακές" κοινοβουλευτικές παρατάξεις (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ) να διατηρήσουν τις σχετικές πολιτικές τους δυνάμεις. Όχι τα καθαρά τους ποσοστά αλλά τις σχετικές μεταξύ τους δυνάμεις, εξασφαλίζοντας έτσι και την πολιτική τους επιβίωση.

Από τη μια πλευρά η ΝΔ του κ.Σαμαρά αλλά και το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου (το πιθανότερο) υποκρύπτουν από τον προεκλογικό πολιτικό τους λόγο το πραγματικό μέγεθος των μέτρων που αναγκαιούν και εν πολλοίς θα επιβληθούν, ενώ από την άλλη το "αντι-μνημονιακό μέτωπο" αριστεράς και δεξιάς άκοπα μπορεί να μπουρδολογεί επί φανταστικών λύσεων που ξεκινούν από τις γερμανικές αποζημιώσεις, περνούν λίγο από τα νότια της Κρήτης για πετρέλαιο και φυσικό αέριο και καταλήγουν στην πλήρη απομόνωση της χώρας που θα κάνει "μούτρα" στον υπόλοιπο κόσμο μέχρι να την "ξαναπαίξουν" οι αγορές.

Με αυτή την απατηλή εικόνα είναι πιθανό το εκλογικό σώμα να ξαναμοιράσει την τράπουλα της εντολής σχηματισμού Κυβέρνησης με τις ίδιες αναλογίες. Κι όταν ακριβώς την επομένη των εκλογών θα στηθεί και πάλι το σκηνικό του "νέου Καστελόριζου" - όπου οι μισοί δεν θα ξέρουν ανάγνωση ώστε να διαβάζουν τι υπέγραψαν και οι άλλοι μισοί θα υπερθεματίζουν έχοντας εξασφαλίσει την Βουλευτική καρέκλα (και ίσως και σύνταξη) περί της σωτηρίας της χώρας - δυστυχώς οι πολίτες θα ξαναδούν το έργο με τον "κοψοχέρη της Δευτέρας" ως πρωταγωνιστές.

Η εν υπνώσει - και εν αρνήσει (βλ. προηγούμενο άρθρο μας) - ελληνική κοινωνία θα καταστεί και πάλι έρμαιο των εύηχων πολιτικών λόγων, θα προστρέξει στο κάλεσμα του κ. Σαμαρά που με ευκολία μπορεί ταυτόχρονα να υπερασπίζεται και να καταριέται το Μνημόνιο, στην πρόσκληση του κ. Βενιζέλου να μην αφεθεί ο κ. Σαμαράς να πάρει μόνος του την εξουσία (γιατί αυτό θα είναι το επιχείρημα της επόμενης ημέρας, πως δηλαδή ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα μέσα σε τέτοιες συνθήκες δεν άφησε τη Δεξιά να κυβερνήσει μόνη της) και βεβαίως θα είναι και "νίκη" των "αντι-μνημονιακών" αφού θα έχουν "κατορθώσει" να μειώσουν τα ποσοστά των "άλλων".

Όλοι κερδισμένοι. 

Μόνος χαμένος ο σώφρων πολίτης, που θα κληθεί και πάλι να πληρώσει τα σπασμένα (σε φόρους και χαράτσια) μιας πελατοκεντρικής κομματοκρατίας, που με αντίτιμο μια μόνιμη θέση στο δημόσιο θα έχει αναρριχηθεί και πάλι στην εξουσία.

Πολιτική Τέλος. Ας Μιλήσουν οι Αγορές!

    Αυτές οι γραμμές γράφονται μετά την ομιλία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και πριν τις εξαγγελίες των επιπρόσθετων μέτρων που αναμφίβολα θα απαιτηθούν προκειμένου η χώρα να επιδιώξει την εκταμίευση της έκτης δόσης και να συνεχίσει το πρόγραμμα προσαρμογής της.
     Είναι πλέον φανερό ότι την πολιτική ζωή της χώρας χαρακτηρίζουν τρεις σημαντικοί παράγοντες, με τους οποίους θα πορευτούμε στο εξής:

• Η Κυβέρνηση, η Αντιπολίτευση και οι κοινωνικοί φορείς δε διαθέτουν πλέον άλλα μέσα ή προτάσεις ώστε να διαχειριστούν την τρέχουσα κρίσιμη κατάσταση. Η συνολική τους ικανότητα να παράγουν εφικτές, ρεαλιστικές, παραγωγικές και κυρίως έγκαιρες λύσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες και στις απαιτήσεις των καιρών εξαντλήθηκε. Περιορίζεται το πολιτικό μας σκηνικό στην απλή επάνδρωση των θεσμών και όχι στον ενεργητικό χειρισμό τους. Επιπλέον, απευθύνεται σε εντελώς λάθος ακροατήριο: δεν είναι η Τρόικα ο αντίπαλος. Η Τρόικα είναι ο δανειστής. Αντίπαλος είναι οι αγορές. Δεν είναι η δανειακή σύμβαση ο στόχος. Στόχος πρέπει να είναι η έξοδος στον ελεύθερο δανεισμό από τις αγορές, τόσο για το κράτος όσο και για τις τράπεζες.
  
• Η κοινωνία δεν τροφοδοτήθηκε με τα σωστά στοιχεία, οι φωνές που έκαναν αυτήν την προσπάθεια πνίγηκαν ή εξουθενώθηκαν υπό την καταιγιστική προπαγάνδα υπέρ του ανέφικτου η οποία και βρήκε πρόσφορο έδαφος στην κοινωνική δυσαρέσκεια. Αποτέλεσμα της υπερτονισμένης παρουσίασης στην κοινωνία των λανθασμένων επιλογών σε συνδυασμό με το χαμηλό επίπεδο κοινωνικής συνοχής στην Ελλάδα, είναι η αγκύλωση της πλειοψηφίας των πολιτών σε παθογενή συστημικά μοντέλα εργασίας, οικονομικής δραστηριότητας και αντιλήψεων.
• Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε μικρούς ή μεγαλύτερους φαύλους κύκλους που περιορίζουν τις διαθέσιμες λύσεις και κυρίως παραδίδουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και άρα των μελλοντικών εξελίξεων στις αγορές.

     Θα ανέμενε κανείς ο Πρωθυπουργός να στραφεί - κατόπιν και των πρόσφατων δραματικών εξελίξεων σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας - σε ταχείες, ρηξικέλευθες και παραγωγικές πολιτικές επιλογές. Αντ' αυτού, όχι μόνο περιορίσθηκε σε μια τετριμμένη και κουραστική απαρίθμηση του γνωστού καταλόγου ευχών που γεμίζουν τους λόγους πολιτικών υπό κανονικές συνθήκες, σε αυτονόητες υποσχέσεις περί προσήλωσης της χώρας στα ευρωπαϊκά κελεύσματα και θεσμούς, ενώ προσχώρησε σε ανούσιες περιπλανήσεις σε χώρους που έχουν ταυτιστεί και διεγείρουν στη χώρα μας συνωμοσιολογικού χαρακτήρα αντιδράσεις όπως οι έρευνες για υδρογονάνθρακες. Για τις αγορές που παρατηρούν προσεκτικά τις προθέσεις σε αντιπαραβολή με τα μετρήσιμα αποτελέσματα, ο Πρωθυπουργός κατόρθωσε να ανοίξει ακόμη περισσότερο αυτό το χάσμα.

     Από την άλλη, δεν είδαμε κινήσεις της αντιπολίτευσης προς εθνικές εμβέλειας συγκλίσεις έστω και ως προσπάθεια εκμετάλλευσης του επικοινωνιακού τμήματος της όλης εκδήλωσης της ΔΕΘ. Αντίθετα, καταγράφηκαν ακόμη πιο ανάγλυφα οι αντιδιαμετρικά διακείμενες θέσεις, γνωστές για το ανέφικτο αλλά και για το έντονα λαϊκίστικο περιεχόμενό τους.

     Η κοινωνία για μια ακόμη φορά έχασε την ευκαιρία να στοχαστεί, να λειτουργήσει αυτοεξεταστικά και να δώσει την απαραίτητη δυναμική προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι εκφραστές της (συνδικαλιστικοί ή άλλοι) άδραξαν τη στιγμή για να επαναλάβουν πρακτικές του παρελθόντος με προεξάρχουσα την καταφυγή στη βία, στην άκριτη απόρριψη της πραγματικότητας και στην προβολή εμμονών.

     Ο φαύλος κύκλος της πίεσης προς την Κυβέρνηση από την Τρόικα, τη λήψη νέων φοροεισπρακτικών μέτρων και της λήψης της δόσης προκειμένου να παραταθεί η παθογένεια, γιατί απλώς την παθογένεια παρατείνει η όλη κατάσταση, έχει εγκλωβίσει τη χώρα και την πορεία της. Παρακείμενοι σε αυτό το φαύλο κύκλο, κινούνται και τροφοδοτούνται απ' αυτόν μια σειρά άλλων όπως η άσκηση πίεσης στο πολιτικό σύστημα από συντεχνίες προκειμένου να διατηρηθούν προνόμια ετών με αποτέλεσμα την αδυναμία αξιοποίησης πόρων και συνακόλουθα την ώθηση της Κυβέρνησης να στρέφεται και πάλι σε αντιπαραγωγικά φοροεισπρακτικά μέτρα, δημιουργώντας συνθήκες για περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομίας και συνεπώς αδιεξόδου. Ομοίως, ο φαύλος κύκλος της συρρίκνωσης παράγει ανεργία που επιτείνει το πρόβλημα των δαπανών σε Ταμεία και παροχές προς ανέργους που και πάλι οδηγούν σε ανάγκη λήψης επιπλέον μέτρων.

    Αυτοί οι τρεις κύριοι παράγοντες αφαιρούν τη δυνατότητα της χώρας να βγει από το αδιέξοδο και εξ' αυτού η πρωτοβουλία πλέον περνά στις αγορές. Αδιέξοδο σημαίνει έλλειψη διαθέσιμων επιλογών για τη χώρα και άρα αδυναμία να σχεδιασθούν και να υλοποιηθούν εναλλακτικές πολιτικές και οικονομικές στρατηγικές ενώπιον μελλοντικών εξελίξεων. Από την άλλη, εξ' ορισμού οι αγορές λειτουργούν με το στοιχείο του αιφνιδιασμού, της έκπληξης και όπου απαιτείται της πρόκλησης δέους προς το "στόχο" τους. Αυτές οι ιδιότητες μεγιστοποιούν το κέρδος καθόσον απομειώνουν τα κεφάλαια που απαιτούνται για να υλοποιηθεί η όποια στρατηγική από πλευράς  τους. Τι ξέρουν λοιπόν οι αγορές από χθες;

• Η χώρα έχει αρχίσει να προσφεύγει - ελλείψει άλλων επιλογών - σε ανεδαφικά και μη ρεαλιστικά σχέδια, ενδεχομένως και προς εμπλουτισμό της πολιτικής αφήγησης αλλά σε κάθε περίπτωση χωρίς δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Απότοκο αυτής της "μεταφυσικής" αντίληψης είναι το "κυνήγι φαντασμάτων" όπου η Κυβέρνηση διαψεύδει φήμες, δημοσιεύματα και ανώνυμα μηνύματα, αντί να επιβεβαιώνει θετικά αποτελέσματα ή ρεαλιστικές πολιτικές.
  
• Η στάση της κοινωνίας αυξάνει το κόστος λήψης των όποιων μέτρων και κατά συνέπεια εμπεριέχεται ο κίνδυνος το κόστος αυτών να εξαφανίσει το δημοσιονομικό όφελος.
• Ο χρόνος αποκτά πλέον ουσιαστική σημασία στις εξελίξεις. Και ο χρόνος είναι ο παράγοντας που οι αγορές γνωρίζουν να χειρίζονται με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, σε αντίθεση με γραφειοκρατικά δυσκίνητα συστήματα, όπως οι χώρες ή οι διεθνείς οργανισμοί.

  Η εβδομάδα που έρχεται καθώς και οι άμεσα επόμενες θα μας διδάξουν πολλά.  

Γιώργος, Αντώνης, Βαγγέλης: Η Ελληνική Τρόικα της Αποτυχίας!

Πότε η ευθύνη του κυβερνήτη καθίσταται μεγαλύτερη; Όταν βρίσκεται στη φάση αναζήτησης λύσεων και ως εκ τούτου καθυστερεί ή όταν οι λύσεις βρίσκονται μπροστά του αλλά αυτός δεν τις εφαρμόζει; Ασφαλώς, η απάντηση σε κάθε περίπτωση βρίσκεται στο δεύτερο σκέλος. Κάθε πολιτικός προωθεί την υπόσχεση, το σχεδιασμό, το όραμα ενώ κρύβεται στην ευθύνη, στην αποτυχία και στις δύσκολες αποφάσεις, Κοινότοπο. Σήμερα όμως δεν βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση. Δηλαδή, δεν βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίσταση όπου η πολιτική πρέπει να παράγει λύσεις. Έχει τις λύσεις μπροστά της. Απλά δεν τις εφαρμόζει. Κι αυτό είναι που πολλαπλασιάζει το μέγεθος της ευθύνης. Δεν αναζητούμε λύσεις, δε χρειάζεται να σταθμίσουμε υποσχέσεις, προγράμματα, να αξιολογήσουμε πρόσωπα και κόμματα ή να ανακαλύψουμε νέες πολιτικές. Οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια μας.

Επιπλέον, η ευθύνη των πολιτικών μας γιγαντώνεται γιατί αυτές οι λύσεις προϋπήρχαν. Η αδυναμία όμως να συστήσουν ένα πραγματικά αρραγές μέτωπο σε βασικές στρατηγικές προκειμένου η χώρα να αποφύγει επαχθείς δανειακές συμβάσεις μας οδήγησε στην παρούσα κατάσταση. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Εξακολουθούν, παρά την περαιτέρω επιδείνωση να βαδίζουν στην ίδια καταστροφική γραμμή.

Τι γίνεται σήμερα και γιατί το άρθρο αναφέρεται στην τριανδρία του τίτλου;

Γιατί οι σοφοί μας πολιτικοί άρχοντες ανακάλυψαν ένα καινούριο παιχνιδάκι. Το ονόμασαν "επαναδιαπραγμάτευση" και οδηγούν τη χώρα σε ακόμη μεγαλύτερες - ανήκουστες μέχρι χτες - οδυνηρές καταστάσεις.

Το έχουμε ξαναγράψει και θα το επαναλάβουμε. Με συνευθύνη και των τριών βασικών προταγωνιστών της πολιτικής μας σκηνής, τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Οικονομικών και τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η χώρα οδηγείται σε μια διαδικασία πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαίους εταίρους στη βάση της λογικής ότι οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν και ταυτόχρονα δεν υπάρχει περιθώριο για νέα μέτρα. Τίθεται ένα εκβιαστικό δίλλημμα στην Τρόικα με την ελπίδα να επιμηκυνθούν χρονικά οι δημοσιονομικοί στόχοι και η συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας να γίνει με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους.

Γιατί έχουν ευθύνη και οι τρεις; Μα διότι οι μεν θεσμικά υπεύθυνοι, Πρωθυπουργός και ΥΠΟΙΚ έχουν την αντικειμενική ευθύνη των επιλογών αυτών και ο κ. Σαμαράς διότι εμμένει στην καταστροφική πολιτική θέση να αντιτάσσεται στην πραγματικότητα των αγορών, εκμεταλλευόμενος την έντονη κοινωνική φόρτιση, στο όνομα μιας μικροπολιτικής αντιπολίτευσης, γνωρίζοντας πολύ καλά τις συνέπειες της πολιτικής του. Και οι τρεις συγκλίνουν στη - φαντασιακή - θέση ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να εκβιάσει εταίρους και δανειστές προκειμένου τελικώς να παραμείνει άθικτο το κατασκεύασμα του κομματικού κράτους σε συνδυασμό με προνόμια σε συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις που εξαγοράστηκαν με ψήφους.

Και τα δύο κόμματα εξουσίας συνηγορούν και συνυποστηρίζουν καταστροφικές θέσεις και μαζί προωθούν πολιτικά τεχνάσματα, ανασχετικά της διάσωσης:

• 
  
  Το εφεύρημα της εργασιακής εφεδρείας αντί των απολύσεων των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων.
  
  


• 
  
  Τη διατήρηση δια της πλαγίας οδού περιορισμών στο πλήρες και ξεκάθαρο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων
  
  


• 
  
  Την πλειοδοσία σε επιχειρήματα για την διατήρηση ΔΕΚΟ υπό κρατικό έλεγχο, εις βάρος των φορολογουμένων και της οικονομίας.
  
  


• 
  
  Τη διατήρηση ενός απαρχαιωμένου εργασιακού καθεστώτος αντί της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει οι διάφοροι εργατοπατέρες των κομματικών εργαστηρίων να διατηρήσουν προνόμια και οφέλη.
  
  


• 
  
  Εμμένουν αμφότεροι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στη φαντασίωση του Ευρωομολόγου, παραμυθιάζοντας την κοινωνία για τη "λύση που αναμφίβολα θα έρθει από την Ευρώπη", κλείνοντας στο εσωτερικό το μάτι πως δε χρειάζεται βρε αδερφέ να πάρουμε και όλα τα μέτρα ή να κάνουμε και τόσο μεγάλη προσπάθεια πια, αρνούμενοι να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες να εξηγήσουν στο λαό τα δικά τους σφάλματα και να οδηγήσουν τη χώρα με παρρησία προς τη σωστή κατεύθυνση.
  
  

Μέχρι στιγμής λοιπόν, μετράμε από το 2010 μέχρι σήμερα δύο εξαιρετικά σημαντικές χρονικές συγκυρίες - μια του πρώτου Μνημονίου και μια σήμερα - όπου το κεντρικό πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει να αναλάβει τις ευθύνες του και οδηγεί τα πράγματα από το κακό στο χειρότερο. Στο πρώτο Μνημόνιο αντί να υπάρξει μια συνολική συμφωνία στον πολιτικό κόσμο της χώρας επί τεσσάρων βασικών αξόνων (σταθερό φορολογικό σύστημα, άνοιγμα επαγγελμάτων, απελευθέρωση αγοράς εργασίας, πώληση ΔΕΚΟ μαζί με κλείσιμο άχρηστων οργανισμών) που αναμφίβολα θα οδηγούσαν στην όσο το δυνατόν περιορισμένη έκθεσή μας στον επαχθή δανεισμό, οδηγηθήκαμε στην εύκολη λύση της άνευ όρων υπαγωγής μας σε ένα δανειακό πρόγραμμα πλήρως ελεγχόμενο από ξένα κέντρα αποφάσεων και μάλιστα επί μακρόν. Σήμερα, με την ήδη εγκατεστημένη οδυνηρή εμπειρία από την επιτήρηση, εξακολουθούμε με την ίδια επιμονή να διατηρούμε την ίδια στάση και πάλι με ευθύνη ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Αυτά που πρέπει να γίνουν είναι ορατά, είναι προς όφελος της Ελλάδας και της διάσωσης όχι μόνο της οικονομίας αλλά και βαθύτερων πτυχών της κοινωνικής συνοχής, της σταθερότητας και της υπόστασης της χώρας.

Η προσπάθεια εκδίωξης του ΔΝΤ από το δανειακό σχήμα της Τρόικας, προκειμένου να καταστεί ευκολότερη η πολιτική διαπραγμάτευση με την Ευρώπη, η εξυπνακίστικη λογική ότι μπορεί να γίνει εφικτή η πρόωρη έναρξη του δανειακού προγράμματος της 21ης Ιουλίου - ως παρέχουσα χαμηλότερα επιτόκια - και η αδιαφορία απέναντι στους κινδύνους που ελλοχεύουν σε αυτές τις επιλογές, συνιστά μια άκρως επικίνδυνη επιλογή.

Ποιοι είναι οι στρατηγικοί κίνδυνοι;

• 
  
  Η ταχεία διεύρυνση των πιέσεων των αγορών έναντι των ελληνικών αξιών με περαιτέρω συμπίεση της ήδη οριακής ρευστότητας της χώρας, με σοβαρή την πιθανότητα της λήψης "άτακτων" μέτρων και βεβιασμένων αποφάσεων υπό το κράτος έκτακτων καταστάσεων, σημειακής βίαιης βύθισης βασικών δημοσιονομικών δεικτών.
  
  


• 
  
  Η ενδεχόμενη στροφή της Ευρώπης από τη θέση της αντιμετώπισης της Ελλάδας ως εταίρου προς την κατεύθυνση αντιμετώπισης της χώρας ως προβλήματος που δεν επιδέχεται επίλυσης. Σταδιακή de facto αποδυνάμωση των δεσμών της Ελλάδας με τους εταίρους της και απομόνωσή της από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η τυπική παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη δε θα μεταφράζεται σε ουσιαστική παρουσία ενώ η χώρα αναγκαστικά θα προσφύγει στην εξεύρεση εταίρων εκτός Ευρώπης, περιπλανόμενη σε γεωπολιτικές περιοχές αμφίβολης σταθερότητας.
  
  


• 
  
  Ενδεχόμενη αποχώρηση του ΔΝΤ από την Τρόικα θα αδυνατήσει δραματικά την αξιοπιστία οποιουδήποτε προγράμματος σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας, επιταχύνοντας και μεγιστοποιώντας τις παραμέτρους και τις συνέπειες των χειρότερων σεναρίων. Χωρίς τη συμμετοχή ενός φορέα που εγγυάται την αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή των συμφωνηθέντων, η αξιοπιστία του οποιοδήποτε προγράμματος απομειώνεται με συνέπεια να αυξάνονται τα κόστη διάσωσης σε απαγορευτικά επίπεδα, αφού οι αγορές θα αποτιμήσουν τα οποιαδήποτε νέα δανειακά σχήματα και τα σχετικά ρίσκα με νέους όρους που θα εμπεριέχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την πολιτική αβεβαιότητα.
  
  

Το κοινό σημείο των παραπάνω είναι η δημιουργία μη αναστρέψιμων συνεπειών.

Μέχρι πρότινος, οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία ήταν δυνατό σε κάποιο μελλοντικό χρόνο να αναστραφούν. Τόσο η ύφεση, όσο και οι άλλοι δείκτες μακροχρόνια θα ήταν δυνατό να αναστρέψουν όταν οι συνθήκες - τοπικές και διεθνείς - θα το επέτρεπαν.

Με ευθύνη όμως των πολιτικών ταγών και ως συνέπεια των επιλογών τους οδηγούμαστε σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις.

Είναι πλέον φανερό ότι και τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν συναποφασίσει να διατηρήσουν τα πολιτικά τους κεκτημένα που συνοψίζονται στον πανάκριβο κρατικό μηχανισμό και στα κλειστά επαγγέλματα έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Για αυτόν ακριβώς το λόγο καταγράφεται και ως το μοναδικό - φευ! καταστροφικό - σημείο σύγκλισης μεταξύ τους.Είναι έτοιμοι να θυσιάσουν ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό προκειμένου να διατηρήσουν εν ζωή εκείνα τα τμήματα που απορροφούν το μείζον της εθνικού εισοδήματος και προσπάθειας.

Το δυστυχές είναι πως η κοινωνία, υπνωτισμένη από την έντονη κομματική προπαγάνδα δύσκολα θα αναλάβει το δικό της ρόλο. Οπότε τα πράγματα μάλλον κινούνται νομοτελειακά προς το χειρότερο και το κυριώτερο προς το άγνωστο.

Ευρώ: Έρχονται Όσοι Θέλουν, Μένουν Όσοι Μπορούν!

Δυστυχώς, έχοντας επιβεβαιωθεί πολλαπλά σε πρόσφατα άρθρα μας εδώ κι εδώ σε σχέση με την Ευρώπη και την Ευρωζώνη αλλά και σε παλαιότερα άρθρα μας, απλώς σήμερα παρατηρούμε τη δυσάρεστη πραγματικότητα την οποία με ακρίβεια είχαμε παρουσιάσει.

Υπάρχει όμως μια πιο δυσάρεστη πραγματικότητα μπροστά μας εφόσον δεν επιλέξουμε την ορθή στρατηγική, ως χώρα.

Πιο πιθανό είναι να μην την επιλέξουμε βέβαια, βασισμένοι και στην προηγούμενη εμπειρία αλλά ας την καταγράψουμε ώστε να υπάρχει.

Η Ελλάδα έχει δύο βασικά πλεονεκτήματα με τα οποία μπορεί με την ίδια ευκολία που απομακρύνθηκε από τα χρηματοπιστωτικά δεδομένα του ευρωπαϊκού πυρήνα (δανειακά επιτόκια, ύφεση κλπ) να βρεθεί σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρωζώνης, όσο κι αν αυτό τούτες τις στιγμές ακούγεται παράδοξο.

• 
  
  Είναι μικρή και εύκολα ελεγχόμενη οικονομία, η οποία μπορεί να αναδιατάξει τις δυνάμεις της με πολύ απλές κινήσεις. Δεν διαθέτει ούτε τεράστια βιομηχανικά ή επιχειρηματικά ή τραπεζικά μεγέθη με πολύπλοκες διασυνδέσεις σε τοπικό ή διεθνές επίπεδο ώστε οι όποιες μεταβολές να χρειάζονται χρόνο για να ενσωματωθούν στην οικονομική πραγματικότητα ενώ διαθέτει ένα πολύ "χαλαρό" θεσμικό σύστημα εξουσίας το οποίο επιδέχεται με ευκολία πολλαπλές επεμβάσεις.
  
  


• 
  
  Διαθέτει αναλογικά με το μέγεθός της πολύ μεγάλες αναξιοποίητες δεξαμενές παραγωγικότητας και κεφαλαίων. Εργατικό δυναμικό, ακίνητη περιουσία και συμμετοχές του δημοσίου, κλειστά επαγγέλματα εν είδη "παγωμένων επενδύσεων".
  
  

Είναι γεγονός ότι καμία άλλη χώρα δε συγκεντρώνει αυτά τα δύο χαρακτηριστικά μαζί. Μπορεί το ένα από τα δύο αλλά όχι σε συνδυασμό.

Τι έχει επιλέξει ως στρατηγική μέχρι σήμερα η Ελληνική Κυβέρνηση και γενικά η ελληνική πολιτική ηγεσία Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης;

Σε γενικές γραμμές να συνδέσει πολύ στενά τις κινήσεις της με τη στρατηγική της Ευρωζώνης στο θέμα της αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.Έχει αποδεχθεί έναν κύκλο "τήρησης υπησχεμένων/έλεγχος από Τρόικα/καταβολή δόσης/νέα μέτρα και πάλι από την αρχή". Αυτός ο κύκλος πρακτικά επιτυγχάνει τρία πράγματα:

• 
  
  Απελευθερώνει την ελληνική πολιτική σκηνή από το βάρος για τη μεν Κυβέρνηση να σχεδιάσει και να λάβει μέτρα της δικής της ατζέντας επικαλούμενη την Τρόικα και έτσι ελαχιστοποιεί το ούτως ή άλλως σημαντικό πολιτικό κόστος ενώ από πλευράς Αντιπολίτευσης και δη της Αξιωματικής, την "ανακουφίζει" το γεγονός ότι οψέποτε αναλάβει τη διακυβέρνηση θα μπορεί να κυβερνήσει με τον τροϊκανό "τυφλοσούρτη" επαναλαμβάνοντας τον ίδιο κύκλο.
  
  


• 
  
  Εξασφαλίζει τη συρρίκνωση της Ελληνικής Οικονομίας, καθόσον είναι άλλο πράγμα να παίρνεις μέτρα και εντελώς άλλο να εφαρμόζεις ένα συνεκτικό, επώδυνο αλλά αποτελεσματικό πρόγραμμα με σχέδιο και φιλοσοφία. Η Κυβέρνηση πιάνοντας τη "βάση" στον έλεγχο της Τρόικας θεωρεί ότι πράττει το καθήκον της, οι αγορές όμως ερμηνεύουν αυτή τη στάση ως το ελάχιστο και άρα ως αποτυχία με δεδομένη την κατάσταση της οικονομίας. Στη συνέχεια βέβαια η χώρα παραμένει αποκλεισμένη από τον ελεύθερο δανεισμό και πάλι επαναλαμβάνεται ο κύκλος της συρρίκνωσης.
  
  

Ποια λοιπόν θα ήταν εν συντομία μια ορθή στρατηγική της Ελλάδας υπό τις παρούσες συνθήκες;

• 
  
  Το σημαντικότερο όλων, αλλαγή νοοτροπίας: δεν επιζητούμε τους ελάχιστους στόχους αλλά ενεργά επιδιώκουμε τους μέγιστους. Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα σταθερότητας δεν είναι αυτόματος πιλότος ούτε συνταγή επιτυχίας. Η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη από τις καταστάσεις να το κάνει υποσύνολο της δικής της στρατηγικής. Με λίγα λόγια η Ελλάδα πρέπει τακτικά να επιδιώκει την πρόκληση ευχάριστων εκπλήξεων στις αγορές κι όχι να τις διατηρεί σε αγωνία για το αποτέλεσμα της επόμενης αξιολόγησης. Διαμόρφωση μιας ελληνικής ατζέντας εξόδου από την κρίση, όχι όμως με "ταβάνι" το όποιο Μνημόνιο ή Μεσοπρόθεσμο, αλλά ως ελάχιστο ζητούμενο. Όχι αδρανής αποδοχή των ευρωπαϊκών σχεδίων, αλλά ενεργή προσπάθεια ταχείας εξόδου με εγγύηση προερχόμενη από αποφασιστικότητα στο εσωτερικό κι όχι από τους Ευρωπαίους. Με απλά λόγια όσο εγγυάται η Ευρώπη την εφαρμογή του προγράμματος κι όχι η Ελληνική Κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα η κατάσταση θα δυσχεραίνεται παρά τα όποια μέτρα. Και γινόμαστε συγκεκριμένοι:
  
  


• 
  
  Άμεση αξιοποίηση των παγωμένων παραγωγικών κεφαλαίων: άνοιγμα επαγγελμάτων χωρίς όρους, άμεση πώληση ΔΕΚΟ και περιουσίας. Εδώ έχει γίνει πολύ μεγάλη παρανόηση τόσο εκ μέρους της Κυβέρνησης όσο και εκ μέρους της κοινωνίας. Δεν πουλάμε για να κερδίσουμε. Ποιος μπορεί άλλωστε υπό τις οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Πουλάμε για να μην χάνουμε άλλα ποσά. Για να μην εξαναγκάζεται το κράτος δηλαδή οι φορολογούμενοι να εγγυώνται παρόντα ή μελλοντικά χρέη ή επισφάλειες. Πουλάμε για να μεγαλώσουμε τον ιδιωτικό παραγωγικό ιστό και να ελαχιστοποιήσουμε τον ελλειμματικό εκ φύσεως κρατικό. Γι' αυτό και πουλάμε γρήγορα. Και επιπλέον πουλάμε για να πείσουμε τις αγορές. Εκεί είναι το κλειδί. Ειδάλλως, αδυναμία πρόσβασης στις αγορές πολύ απλά σημαίνει μαρασμό και συρρίκνωση. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.
  
  


• 
  
  Άμεση απόσυρση του κράτους από άχρηστες και αντιπαραγωγικές δραστηριότητες με άμεσο κλείσιμο, εκκαθάρριση και απόλυση του προσωπικού. Είναι επιτακτικό πλέον. Το μήνυμα των αγορών θα γίνεται όλο και πιο έντονο όλο και πιο πιεστικο: απολύστε δημοσίους υπαλλήλους και απαλλαγείτε από δαπάνες που δεν χρειάζεστε. Επιτέλους!
  
  


• 
  
  Είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί μια ολιγομελής κυβερνητική task force με ένα και μοναδικό σκοπό: τη διατήρηση της Ελλάδας στο ευρώ, μέσα από ακαριαίες, σημαντικές και πολύ αποδοτικές κινήσεις. Δυστυχώς χρόνος για περισσότερο διάλογο, διαβούλευση, κοινωνικό μασάζ δεν υπάρχει. Η ομάδα εργασίας αυτή θα πρέπει να μπορεί να παρεμβαίνει άμεσα, με νομοθετικές ρυθμίσεις όπου απαιτείται για να κινεί τα πράγματα με την ταχύτητα που χρειάζεται. Στην παρούσα φάση το ελληνικό πλεονέκτημα της μικρής και ευέλικτης οικονομίας που έχει τόσα "κενά" και επιδέχεται άμεσων ρυθμίσεων πρέπει να αξιοποιηθεί. Παραδείγματα τέτοιων παραμβάσεων: η άμεση απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, η άμεση ποινικοποίηση των υπερβάσεων του προϋπολογισμού, το άμεσο κλείσιμο δημόσιων οργανισμών.
  
  

Οι ώρες είναι σημαντικές και κρίσιμες. Το όποιο πολιτικό κεφάλαιο της Κυβέρνησης δυστυχώς αναλώνεται στο εξωτερικό σε μπαρούφες τύπου Ευρωομολόγου - που κανείς δεν πρόκειται να το αποδεχθεί - και στο εσωτερικό σε ανούσιες κόντρες με επαγγελματικές τάξεις όπως οι ιδιοκτήτες ταξί, όπου ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έπρεπε να παρέμβει και να απελευθερωθεί το επάγγελμα άμεσα χωρίς άλλες φιοριτούρες. Όλα τα υπόλοιπα εξετάζονται μετά. Οι αγορές έπρεπε να δουν τον Αύγουστο κιόλας νέες άδειες ταξί να κυκλοφορούν. Μετά συζητάμε ό,τι άλλο. Η ευκαιρία χάθηκε...

Δυστυχώς η Κυβέρνηση διακατέχεται από ιδεοληψίες και ακόμη χειρότερα πολύ σύντομα θα βρει μπροστά της και μαζί της κι εμείς τα επίχειρα της λανθασμένης στρατηγικής της.

Έλληνες Δημαγωγοί: Από τον Κλέωνα στον Ανδρέα και από τον Γιώργο στον Αντώνη!

    Κι αν με τον πρώτο μάλλον έχουμε ξεμπερδέψει λόγω ιστορικής απόστασης και λόγω του δεύτερου επιβιβαστήκαμε στον "Τιτανικό", τον τρίτο όπου νάναι τον αποβιβάζει το άρμα της εξουσίας αφού "λεφτά" δεν "υπήρχαν" τελικώς, με τον τέταρτο θα ξεμπερδέψουμε δύσκολα.
    Ομολογώ ότι  ανέμενα ένα λαϊκίστικο και δημαγωγικό λόγο εκ μέρους του κ. Σαμαρά, στο βαθμό που η κοινωνία αναζητά έστω και για ψυχολογική στήριξη, παρηγορητική ρητορική στην κατάσταση όπου περιήλθε η ελληνική οικονομία. Ποτέ όμως δεν θα σκεφτόμουν ότι ο κ. Σαμαράς θα ενέπλεκε στον πολιτικό του λόγο το ενδεχόμενο μια συνταγματικής αναθεώρησης, γεγονός σημειακό, θεσμικά ουσιώδες και πολιτικά σημαντικό ώστε να κερδίσει λίγους ακόμα πόντους στο παιχνίδι της επιμήκυνσης της λαϊκής ευαρέσκειας. Επιπλέον αν ο πολιτικός λόγος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποκρυσταλλώνεται μοναδικά μέσα από τις προτάσεις της για το συνταγματικό χάρτη, τότε το μέλλον της χώρας διαγράφεται μάλλον μελανό.
    Ας έρθω όμως στο θέμα. Πρόσφατα η Νέα Δημοκρατία με πολύ βαρύγδουπους τίτλους και εκφράσεις όπως  "να ανοίξει ο δρόμος για τη Νέα Μεταπολίτευση" κι άλλα βαθυστόχαστα, μας γνωστοποίησε την πρότασή της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Τις συνόψισε σε 31 κατευθύνσεις και μας τις προσέφερε για e-Συζήτηση! e-ρε κλάμα!
   Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της διαδικασίας, εάν δηλαδή προστεθούν ή διαμορφωθούν διαφορετικά οι εν λόγω προτάσεις, η αυθεντική έκφραση της πολιτικής αντίληψης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση εκ μέρους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας προκύπτει αβίαστα από αυτές τις ανόθευτες και πραγματικά "νεοδημοκρατικές" πρωτογενείς διατυπώσεις. Με λίγα λόγια αυτά θεωρεί η Νέα Δημοκρατία ως ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και αυτά μας θέτει υπόψη μας. Τα άλλα μας καλεί να τα θέσουμε εμείς ή να τα προσθέσει αυτή εκ των υστέρων. Σωστά; Ναι!
    Γιατί λοιπόν συγκαταλέγω τον κ. Σαμαρά με τους ιστορικά σημαντικούς δημαγωγούς της Ελληνικής Ιστορίας;
    Διότι αποφεύγει να θέσει ευθέως τα ζητήματα που όντως απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Που βρίσκονται ακριβώς στον πυρήνα του δημόσιου διαλόγου και η μετάθεση της λύσης τους ή η αναβολή τους θα συμπαρασύρει ολοένα και πιο χαμηλά την ελληνική οικονομία και διαλύει τον κοινωνικό μας ιστό. Κι ένα κόμμα που θα αναδειχθεί κάποια στιγμή στην εξουσία θα έπρεπε να αναζητά την άποψη της κοινωνίας για αυτά ακριβώς τα ζητήματα κι όχι να μη θέτει τα ερωτήματα γιατί ούτε απαντήσεις έχει και πολύ περισσότερο δεν θέλει να ακούσει τις απαντήσεις. Που είναι λοιπόν κ. Σαμαρά οι προτάσεις σας για:

• Τη μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων; Πρέπει σε ένα σύγχρονο Σύνταγμα οι υπάλληλοι του κράτους να τελούν υπό συνταγματικά κατοχυρωμένη  μονιμότητα, αιρόμενοι υπεράνω των λοιπών Ελλήνων εργαζομένων; Να αγνοήσουμε την πραγματικότητα που μας λέει ότι δεν χρειάζονται τόσοι και τόσοι υπάλληλοι οι οποίοι προσελήφθησαν υπό διάφορες συνθήκες σε διάφορες εποχές και πλέον αποτελούν τόσο αυτοί όσοι και οι οργανισμοί και οι υπηρεσίες που κάποτε συγκροτήθησαν βάρος για τον φορολογούμενο; Και εν τέλει δεν σας απασχολεί έστω η αναβάπτιση του εν λόγω καθεστώτος μέσα από τη διαβούλευση; Καθόλου ε;
• Η επιβολή συνταγματικού πλαφόν στο έλλειμμα του προϋπολογισμού γιατί δεν τίθεται σε διαβούλευση; Δεν αποτελεί μια εύλογη ρήτρα ώστε διδαχθέντες από τα τρέχοντα δεινά να μην επιτρέψουμε στο μέλλον τον ανεξέλεγκτο δανεισμό της χώρας; Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι το έλλειμμα δεν είναι παρά η δυστυχής λογιστική απεικόνιση της πολιτικής του "δώστα όλα" που εφαρμόζουν τακτικότατα τα δύο κόμματα εξουσίας, συνεπικουρούμενα από τα υπόλοιπα βέβαια; Αλλά είναι προφανές ότι δεν πρέπει να υπάρχει "ταβάνι" στο έλλειμμα γιατί δεν πρέπει να υπάρχει "ταβάνι" στην παροχολογία. Κρίμα.
• Ο περιορισμός του κράτους στα αμιγώς ελεγκτικά καθήκοντά του και στην υποχρέωση του να ασκεί τις αυτονόητες εξουσίες του κι όχι επιχειρηματική δραστηριότητα κρατώντας και το νομοθετικό "μαχαίρι" και το οικονομικό "καρπούζι" δεν πρέπει να αποτελεί συνταγματική επιταγή; Δηλαδή και πάλι θα αφήσουμε ανοιχτό συνταγματικά το παράθυρο ώστε το κράτος στο μέλλον να μπορεί να ξαναγυρίσει στην εποχή των "κρατικοποιήσεων" και της αιμοδότησης με χρήματα των φορολογούμενων διαφόρων αμαρτωλών ΔΕΚΟ που το "προηγούμενο" κόμμα σας όταν ήταν στην Κυβέρνηση αγωνίσθηκε να απαλλαγεί από αυτές; Πάλι τα ίδια;
• Γιατί δεν είδαμε στις προτάσεις σας την απελευθέρωση του κράτους από την εγγυοδοσία κάθε λογής ταμείων, παραταμείων και επικουρικών μορφωμάτων που ο κάθε κλάδος συγκρότησε υπό συνθήκες συναλλαγής και με όρους ψηφοθηρίας; Γιατί δεν βλέπουμε την πρόθεσή σας το κράτος συνταγματικά να εγγυάται μια κατώτατη σύνταξη για όλους και από εκεί και πέρα κάθε κλάδος να αυτοδιαχειρίζεται με ευθύνη του τα συνταξιοδοτικά του κεφάλαια, χωρίς εμπλοκή του κρατικού προϋπολογισμού;   
• Γιατί δεν βλέπουμε συνταγματικά κατοχυρωμένη την ισότητα μεταξύ κράτους και πολιτών σε όλο το φάσμα του νομικού μας οικοδομήματος, πλην των αυτονόητων εξαιρέσεων για την ασφάλεια και την δημόσια τάξη, ώστε να μην ξαναδούμε φαινόμενα που το κράτος όταν χρωστά στον πολίτη να τελεί σε ασυλία ενώ όταν ο πολίτης χρωστά στο κράτος να οδηγείται στη Δικαιοσύνη και τελικά να γίνεται το αδιανόητο ο πολίτης να φυλακίζεται ή να εξαναγκάζεται σε κλείσιμο της επιχείρησής του μολονότι το τελικό ισοζύγιο της οικονομικής διαφοράς του με το κράτος να είναι συμψηφιστικά υπέρ του πολίτη;
• Γιατί δεν προτείνετε τη συνταγματική κατοχύρωση της προσωπικής ευθύνης των δημόσιων λειτουργών που δεν συμμορφώνονται με τους νόμους και τις διατάξεις που το ίδιο το κράτος έχει επιβάλλει κι έτσι να μην έχουμε το παράδοξο ο μεν πολίτης που χρωστάει στο ασφαλιστικό ταμείο ή στην εφορία να υπέχει ποινικών και άλλων ευθυνών ενώ ο κρατικός λειτουργός σε δημόσιες επιχειρήσεις ή άλλους οργανισμούς που επίσης χρωστούν και μάλιστα πολλαπλασίως απλώς να συνεχίζουν να βρίσκονται στη θέση τους άνευ συνεπειών; Δεν γνωρίζετε τις στρεβλώσεις που προκαλεί στην αγορά αυτή η σαθρή κατάσταση; Γιατί δηλαδή δεν μετατρέπετε συνταγματικά την παραβίαση του Νόμου που ονομάζεται Κρατικός Προϋπολογισμός σε ποινικά κολάσιμο αδίκημα; Γιατί να μπορεί ο κάθε Υπουργός, Γραμματέας, Διευθυντής, υπάλληλος να εγκρίνει κρατικές δαπάνες που υπερβαίνουν τον ψηφισμένο Προϋπολογισμό - που παραβιάζουν νόμο δηλαδή - άνευ συνεπειών; Και για να το πάμε λίγο πιο πέρα, γιατί δεν κατοχυρώνετε την αστική ευθύνη όλων όσων υπογράφουν και εγκρίνουν αυτές τις παραβιάσεις ώστε από την δική τους περιουσία την προσωπική να αναζητά το κράτος την ικανοποίησή του εφόσον τελέσθηκε παραβίαση του Προϋπολογισμού;
• Αφού ενδιαφέρεστε για τον πολίτη γιατί δεν κατοχυρώνετε συνταγματικά την υποχρέωση των κρατικών οργάνων να συμμορφώνονται με τις τελεσίδικες αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων και εξαναγκάζετε χιλιάδες πολίτες να προστρέχουν στα δικαστήρια για το ίδιο ακριβώς θέμα; 
• Και πάνω απ' όλα κ. Σαμαρά γιατί δεν αναζητάτε εσείς μια ευρύτερη συναίνεση, σε βασικά ζητήματα ενός αξιόπιστου και λειτουργικού κράτους όπως η φορολογία και η παιδεία, ώστε να επιτευχθεί επιτέλους ένα σταθερό σε βάθος χρόνο συνταγματικά κατοχυρωμένο ως προς τους βασικούς του άξονες φορολογικό και εκπαιδευτικό σύστημα, ώστε να μην έχουμε κάθε χρόνο μεταβολές που σας βεβαιώ ότι προκαλούν τόσο ζημία στην κοινωνία όσο και ατέλειωτο γέλωτα σε οιωνεί ξένους επενδυτές. Αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα. Είναι δυνατόν να προσκαλείς κάποιον να βάλει κάποια εκατομμύρια σε μια σοβαρή επένδυση όταν γνωρίζει ότι κάθε χρόνο θα πρέπει να αντιμετωπίζει ένα ή περισσότερα φορολογικά νομοσχέδια και επιπλέον δεν θα γνωρίζει αν η δεξαμενή του προσωπικού του θα προέρχεται από τα διάφορα εκπαιδευτικά πειράματα τον εκάστοτε Υπουργών;
  

 Αυτά κι άλλα θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα όπως η Νέα Δημοκρατία που και την εμπειρία εξουσίας έχει και τους μηχανισμούς  αλλά και  δοκιμάζεται στην τρέχουσα συγκυρία και επαγγέλλεται -υποτίθεται- μια διαφορετική πολιτική πρόταση με ευρωπαϊκή προοπτική, με έμφαση στην ελεύθερη οικονομία και με κέντρο τον πολίτη κι όχι το κράτος. Έτσι τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι εγώ το χώρο που κινείται η συγκεκριμένη παράταξη. Αλλά - φευ!- ποιος ενδιαφέρεται για όλα αυτά. Αρκούν λίγες μέρες στον πρωθυπουργικό θώκο για να ξεχάσουμε και απόψεις και ιδεολογίες και όραμα για τη χώρα. Έτσι δεν είναι;
   

Πολιτικός Μαυραγοριτισμός: Ο Γκούφυ στην Κυβέρνηση, οι Μουργόλυκοι στην Αντιπολίτευση;

Ποιο είναι το πολιτικό ισοδύναμο του σοσιαλιστικού "λεφτά υπάρχουν" για την κόσμο της λαϊκιάς κεντροδεξιάς γιαγιάς Ντακ; Μα τι άλλο από να ντυθούν οι Μουργόλυκοι χαρτογιακάδες γιαλαντζί και να βγουν να πουλήσουν μειώσεις ΦΠΑ και συντάξεις-φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πουλάνε πρόγραμμα που δεν θα τηρήσουν, θαμπώνουν το πόπολο της πτωχευμένης Λιμνούπολης και άιντε πάλι όλοι μαζί στο μαγκανοπήγαδο της φτώχειας.

Μέσες άκρες καταλαβαίνεις τι λέω, αλλά σου αλλάζω λίγο το σκηνικό γιατί η πραγματική κωμωδία παίζεται εκεί έξω ενώ πιο μέσα κάνει δράμα. Βγαίνει λοιπόν μπροστά ο πολτικός μαυραγοριτισμός μεταμορφωμένος σε αντι-μνημόνιο. Δώσε μια ψήφο καλέ κύριε να σε πω ό,τι θέλεις. Μα ό,τι θέλεις. Και υπαλλήλους του δημοσίου δεν πρόκειται να απολύσω και συντάξεις θα αυξήσω και το ΦΠΑ θα μειώσω και τα επαγγέλματα δε θα ανοίξω και διαπραγμάτευση με τους ξένους θα κάμω. Αρκεί να δώσεις μια ψήφο.

"Ο Γκούφυ θα σε χρεωκοπήσει" σου ψυθιρίζει γλυκά-γλυκά στο αυτί ο Παππούς Μουργόλυκος. Εσύ, έτσι όπως κοιμάσαι - ποτέ δεν ξύπνησες είναι αλήθεια - αλλάζεις πλευρό και μουρμουρίζεις "και τι θες να κάνω νυχτιάτικα;". "Να με ψηφίσεις...να επαναδιαπραγματευτώ...να σε σώσω..." ξαναψυθιρίζει ο πονηρός. "Καλά εντάξει...θα δούμε το πρωί" απαντάς εσύ. "Πες ένα ναι και όλα θα πάνε καλά..." σου αντιγυρίζει ο μαυραγορίτης. "Εντάξει, ναι..." του λες για να σε αφήσει να κοιμηθείς. Και τα γκάλοπ τινάζουν στον αέρα τα νέα αστέρια της πολιτικής αρένας." Όλη η Ευρώπη, τι λέω, όλος ο Κόσμος αναγνωρίζει πλέον τις προτάσεις μας" διαφημίζουν πάνω στο θησαυροφυλάκιο του Σκρούτζ τα πονηρά Λυκάκια!

Κι ανεβαίνει στα γκάλοπ. Και χαίρεται. Αλλά γιατί χαίρεται; Επειδή θα πάρει τη χώρα χρεωκοπημένη; Επειδή θα γίνει ο after-default Πρωθυπουργός; Και που θα την πάει; Έχει ο βυθισμένος Τιτανικός καπετάνιο; Και ποιος σοβαρός καπετάνιος ζητάει να καπετανήσει το βυθισμένο σκαρί;

Δεν έχει σχέδιο. Ούτε ο άλλος έχει. Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Και η διαφορά δεν εντοπίζεται σ' αυτούς. Αφορά εσένα μικρό παπάκι, ψηφοφόρε. Τώρα ξέρεις. Είσαι στο μάτι του κυκλώνα. Μη μου το παίζεις ανήξερος, αγανακτισμένος, παραπλανημένος, άπορη κορασίδα έτοιμη να δώσει ό,τι πιο πολύτιμο έχει. Ξέρεις.

Εσύ ψήφισες το Δηλιγιάννη το 1885. Θυμάσαι; Ο Δηλιγιάννης μείωσε τους φόρους και δημιούργησε ένα σύστημα προσλήψεων στο δημόσιο χωρίς απαίτηση τυπικών προσόντων (προς μεγάλη ικανοποίηση των πολιτών). Δημιούργησε ένα κλίμα προσδοκίας. Πρώτη συνέπεια των πράξεών του ήταν ο ναυτικός αποκλεισμός της Ελλάδας από τους συμμάχους. Όταν στην συνέχεια ξεκίνησε εξωτερικό δανεισμό για να αντεπεξέλθει στην δυσμενή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η Ελλάδα (λόγω μειωμένων φόρων και αδιάκριτων διορισμών στο δημόσιο), ανέλαβε και πάλι ο Τρικούπης. Τα συσσωρευμένα χρέη ήταν τόσα που το 1893 η Ελλάδα πτώχευσε.

Εσύ μετά ψήφισες και το Γούναρη το 1921. Θυμάσαι; Μία από τα ίδια.

Ο πολιτικός μαυραγοριτισμός λοιπόν για άλλη μια φορά στο προσκήνιο. Θα πουληθεί φτηνά, φτηνιάρικα πιο σωστά. Θα χαϊδέψει αυτιά με υποσχέσεις και ψέμματα. Και μετά; Ω, μετά. Ποιος νοιάζεται. Ποιος ασχολείται;

Θα βγουν ανακοινώσεις, θα ξεκινήσει το γαϊτανάκι για να τρελλαθεί στο χορό ο πεινασμένος λαός. "Καμμένη γη παραλάβαμε". "Μεγάλη καταστροφή οι προηγούμενοι...". "Ζητάμε πίστωση χρόνου...". "Άδεια ταμεία βρήκαμε...". Και οι αποκριά θα κρατήσει για καιρό. Κι εσύ στην άκρη. Να κοιμάσαι. Να βρωμοκοπάς τεμπελιά, ανεύθυνη έπαρση πως έκανες το καθήκον σου. Για μια ακόμη φορά. Δε βαρέθηκες;

Θέλεις Τσι-Σα; (Συγκυβέρνηση Τσίπρα-Σαμαρα;)

Γιατί τα έχεις βάλει με τη Νέα Δημοκρατία, ρωτούν σε πολλά μυνήματα αναγνώστες του ιστολογίου;

Για πολύ συγκεκριμένους λόγους και όχι διότι θεωρώ το ΠΑΣΟΚ ως το κατάλληλο κόμμα στην κατάλληλη θέση και μάλιστα στην κατάλληλη συγκυρία. Εξάλλου όποιος ενδιαφέρεται μπορεί πάντοτε να ανατρέξει σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, ώστε να αντιληφθεί τις απόψεις του ιστολογίου, όταν ακόμη τα πράγματα δεν είχαν φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα, όπως για παράδειγμα εδώ. Δεν νομίζω να αδικείται κανείς τουλάχιστον στο επίπεδο της κριτικής.

Και ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Θα τους πεις και σε εμάς;

Και βέβαια. Πρώτος λόγος είναι η άποψή μου σχετικά με το τι εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία στο πολιτικό φάσμα και πως εκφράζει σήμερα, υπό την ηγεσία του κ. Σαμαρά, τις πολιτικές της θέσεις. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια οικονομική πολιτική την εκφράζει και πως θα υλοποιήσει αυτήν την πολιτική. Πιστεύει στην ελεύθερη αγορά; Είναι έτοιμη να υπεράσπιστεί τις ευρωπαϊκές της θέσεις και την ιστορική της διαδρομή; Ή μήπως στο βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντος είναι έτοιμη να κυλήσει στη λογική του λαϊκισμού προκειμένου να προστεθεί άλλο ένα επεισόδιο στο χιλιοπαιγμένο σήριαλ (δράμα για την ακρίβεια) "Όταν είμαι στην αντιπολίτευση χαϊδεύω αυτιά προκειμένου να πάρω την εξουσία και μετά δηλώνω παντού ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι προηγούμενοι τα έκαναν ρημαδιό"; Το "Ζάππειο ΙΙ", όπως και το "Ζάππειο Ι" στηρίζεται σε παραδοχές ανάλογες με εκείνες που στηρίχθηκε το ΠΑΣΟΚ για να αναλάβει την εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Που θα βρεθούν τα ποσά για να μην πειραχθούν συντάξεις και μισθοί; Από τη φοροδιαφυγή σου λένε. Πάρ'τ' αυγό και κούρευτο, δηλαδή. Να δώσουν οι Τράπεζες ρευστότητα στην ανάπτυξη λένε, μα ξέρουν ΚΑΛΑ ότι αν τη δώσουν στις επιχειρήσεις δεν θα πάρει το κράτος, γιατί εκεί είμαστε κύριοι της Νέας Δημοκρατίας! Άρα λοιπόν θέλω από τη Νέα Δημοκρατία να υπερβεί το πολιτικό κόστος και να μας εξηγήσει επαρκώς τις θέσεις της. Δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη να μιλήσει κάποιος και κάποτε ανοιχτά στον ελληνικό λαό για την αλήθεια. Να του εξηγήσει τι συνέβαινε, τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Πρέπει κάποτε να σταματήσει το παιχνίδι της σκοπιμότητας, του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και της λαϊκίστικης σαχλαμάρας. Ναι, το ΠΑΣΟΚ το ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι. Ναι, η στρατηγική ιδεολογική νίκη του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά ήταν να υποτάξει και τον άλλοτε φιλελεύθερο χώρο σε αυτό το παιχνίδι. Αλλά μήπως να επιχειρούσε να το σταματήσει ο κ. Σαμαράς; Δεν κρίνει ότι ήρθε αυτή η στιγμή; Τρίτος και προς το παρόν τελευταίος λόγος είναι η πρόσφατη τάση απομονωτισμού από τον συγγενή της ιδεολογικό χώρο σε διεθνές επίπεδο, που φαίνεται να διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο μιας όψιμης εθνικοπατριωτικής στροφής. Χαρακτηριστικά αυτής της "Σαμαρικής Εποχής" είναι η "εγωιστική" απόρριψη θέσεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο υποτίθεται ότι είναι ενταγμένη η Νέα Δημοκρατία, η συνολική απόρριψη του Μνημονίου καθώς και κάθε προγράμματος προσαρμογής, το οποία βεβαίως συνέταξαν ομοϊδεάτες -υποτίθεται- του κ. Σαμαρά, η κοντόφθαλμη προσπάθεια να "αρπάζει" η Νέα Δημοκρατία κάθε ευκαιρία για λαϊκίστικη τοποθέτηση όπως ο πρόσφατος δημόσιος "πλειστηριασμός" μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ποιος προσφέρει περισσότερα χρόνια εργασιακής εφεδρείας στους δημόσιους υπαλλήλους και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Συνοπτικά δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία μετεξελλίσεται - όπως και το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ από πιο παλιά - σε ένα ιδιότυπο πολιτικό σχηματισμό που όμοιό του δεν θα βρούμε στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δε θα επιθυμούσα να συμβεί το ίδιο και στη χώρα...

Δεν σε καταλαβαίνω! Τι ακριβώς νομίζεις ότι πρέπει να λέει ο κ. Σαμαράς;

Εντάξει, θα στα θέσω πιο απλά τα πράγματα. Ο κ. Σαμαράς, ως αρχηγός μιας Κεντροδεξιάς παράταξης εκτός κι αν σχεδιάζει να μετακινήσει ιδεολογικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατ' αρχήν θα έπρεπε να θέσει εκείνες τις ιδεολογικές σταθερές και κατ' επέκταση εκείνες τις αδιαπραγμάτευτες πολιτικές που θα εντόπιζαν το στίγμα της Νέας Δημοκρατίας στις πολιτικές συντεταγμένες. Η θολούρα και οι διαρκείς αντιφατικές προτάσεις - προς άγραν ψήφων υποθέτω - στην παρούσα φάση δεν παράγουν τίποτα. Άλλοτε θα ήταν ένα καλό και δοκιμασμένο πολιτικό "κόλπο". Σήμερα όχι. Άκου λοιπόν:

• 
  
  Άνοιγμα της αγοράς χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προαπαιτούμενα παρά μόνο την επιστημονική ή άλλη κατάλληλη επάρκεια των επαγγελματιών που ενδιαφέρονται για κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Έτσι, τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Όχι ΠΑΣΟΚικά, για να σου χαϊδέψω κι εγώ τα αυτιά Νεοδημοκράτη μου. Δεν νοείται πολιτικός χώρος που αναγνωρίζει την ελεύθερη αγορά να μην μάχεται - ναι, ΜΑΧΕΤΑΙ - για το άνοιγμα όλων ανεξαιρέτως των επαγγελμάτων. Από ταξί μέχρι φαρμακείο κι από δικηγόρο μέχρι νταλικέρη. Δυστυχώς πρέπει κανείς να υπερβεί δύο εμπόδια: πρώτον την αντίληψη των κομμάτων εξουσίας πως κάθε οικονομική ή άλλη δραστηριότητα πρέπει να τελεί υπό κρατικό έλεγχο άρα και να τυγχάνει δοσοληψίας, διαφθοράς και κομματοκρατίας και δεύτερον την ισχυρή αντίθεση του συνδικαλιστικού κατεστημένου. Αν ΔΕΝ χρειάζεσαι άδεια του κράτους για να αλλάξεις, για παράδειγμα, άρθρα στο καταστατικό της επιχείρησής σου - γιατί έτσι γίνεται στην Ελλάδα του 2011(!) - τότε ΔΕΝ χρειάζεται ούτε να "λαδώσεις" ούτε να πάρεις τηλέφωνο τον εκάστοτε αρμόδιο κομματάρχη για να "τρέξει" το θέμα σου. Δεν είδα λοιπόν όσο κι αν το έψαξα στο πρόγραμμα του "Ζάππειου ΙΙ" αυτή την απλή πρόταση. Δεν είδα να υπάρχει εκτίμηση ούτε για τη μείωση της ανεργίας, ούτε για τους φόρους που θα εισρεύσουν, ούτε για τίποτα άλλο σχετικά με ένα θέμα που θα έπρεπε να αποτελεί την προμετωπίδα ενός Κεντροδεξιού κόμματος: την πλήρη απελευθέρωση επαγγελμάτων και αγοράς. Μη μου πεις ότι ο κ. Σαμαράς εδώ δεν ακούει τους μικροπολιτικούς του συμβούλους ότι δεν είναι τώρα η ώρα που είμαστε μπροστά στις δημοσκοπήσεις να εξαγγέλλουμε τέτοια πράγματα!
  
  


• 
  
  Μείωση του κράτους παντού και με ταχύτητα. Πρόσεξέ με εδώ: Πρώτα μείωση του κράτους και μετά να δούμε πόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν και πως. Εδώ ξεκινάμε ανάποδα. Πρώτα αναφερόμαστε στους υπαλλήλους, διότι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτοί είναι ψήφοι. Χωρίς να δούμε πρώτα πόσο κράτος πρέπει να "κόψουμε". Γιατί; Μα διότι ο κομματάρχης το θέλει το κράτος. Αλλά...με δικούς του υπαλλήλους! Αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία θέλει να είναι σοβαρή πρέπει να μας πει χωρίς περιστροφές και ξεκάθαρα ποιοι ΤΟΜΕΙΣ κρατικής δραστηριότητας πρέπει να απελευθερωθούν. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από μια σειρά παρεμβάσεών ή παρουσίας του - με τη συνακόλουθη κατάργηση των σχετικών υπηρεσιών - και από μια σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Απλά και ξεκάθαρα. Όχι μισόλογα, όχι "ελληνικές απατεωνιές" του τύπου "καταργούμε ή συγχωνεύουμε τον τάδε ανύπαρκτο οργανισμό των 10 υπαλλήλων" έτσι για μόστρα. Παραδείγματα; Ιδού:
  
  

- Το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να είναι επιχειρηματίας σε οποιονδήποτε τομέα. Τα όποια κέρδη του εξαφανίζονται και γίνονται ζημίες και μάλιστα εις βάρος όλων των φορολογούμενων κι όχι μόνο των απασχολούμενων στις κρατικές επιχειρήσεις μέσω πολλών "διαδρομών": Της "ειδικής" μισθολογικής και προνομιακής μεταχείρησης των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ - αφού εκεί μπορεί να δώσει εκεί δίνει! - γεγονός όμως που ανεβάζει τα μισθολογικά κόστη και συνακόλουθα κρατάει ψηλά τις τιμές για όλη την αγορά, της εγγυοδοσίας - με δικά μας χρήματα - των επιχειρήσεων αυτών προκειμένου να αντλούν δάνεια και στη συνέχεια η κατάπτωση αυτών των εγγυήσεων προστίθεται στο κρατικό έλλειμμα και τέλος με την υποχρέωση του κράτους να συντηρεί ένα σύστημα ειδικών ταμείων ασφάλισης και περίθαλψης των εργαζομένων εκεί. Καμία λοιπόν επιχειρηματική δραστηριότητα στο κράτος ακόμη κι αν είναι - επιφανειακά - κερδοφόρα. Πώληση όλων των ΔΕΚΟ πλην - ενδεχωμένως και κατά περίπτωση - κάποιων πολύ συγκεκριμένων υποδομών (πχ. υδάτινων αποθεμάτων) το νομικό καθεστώς των οποίων θα πρέπει να εξεταστεί όχι στην κατεύθυνση άσκησης κρατικής επιχειρηματικότητας αλλά στη διαφύλαξη του ανταγωνισμού και ίσως κάποιων στρατηγικών αποθεμάτων. Πέραν αυτού όλα στην αγορά.

-Απόσυρση της κρατικής παρουσίας από ένα συρφετό δραστηριοτήτων - ζημιογόνων οικονομικά αλλά προσοδοφόρων ψηφοθηρικά - όπως ας πούμε η νομοθέτηση περιορισμών, η συγκρότηση οργανισμών ή η παροχή οικονομικών αρωγών επί τομέων θρησκευτικών, καλλιτεχνικών, τύπου και ΜΜΕ, αλιείας, συνδικαλισμού, τουρισμού και ένα σωρό άλλα ετερόκλητα μεταξύ τους ζητήματα. Το κράτος υπάρχει παντού και καταδυναστεύει. Σου επιβάλλει ουσιαστικά σε ποια επαγγελματική ένωση θα μετάσχεις - το ξέρατε ότι επιδοτεί μέχρι και τον ΣΕΒ(!); - συντηρεί εκκλησιαστικές σχολές, επιδοτεί θέατρα και παραστάσεις, μπλέκεται στο που και πως θα ψαρέψεις ακόμη και πόσα δωμάτια και πως θα είναι χτισμένο το σπίτι σου και ό,τι βάλεις πιθανό και απίθανο στο μυαλό σου. Πρέπει να παίρνεις τη γνώμη του και να περιμένεις τις αποφάσεις του για τα πάντα σχεδόν! Και δε θα γίνουμε "ζούγκλα" θα ρωτήσει ο καλομαθημένος κρατιστής; Γιατί δεν είμαστε ακόμα, θα σου απαντήσω; Έλεγχος ναι. Χρήμα κατευθυνόμενο σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όχι. Αυτό θα έπρεπε να εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Ξεκάθαρα!

-Και οπωσδήποτε η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι από καιρό έτοιμη για τη "μητέρα των μαχών": την απαγκίστρωση της κοινωνίας από τον εναγκαλισμό του δημοσίου και των κοστοβόρων προνομίων του: Όχι σε μονιμότητα, όχι στην παροχή προνομίων σε κρατικούς υπαλλήλους σε σχέση με την ελεύεθρη αγορά. Καθιέρωση ενός μισθού για κάθε υπάλληλο με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες εργασιακές συνθήκες με όρους όχι νομοθετικούς αλλά ελεύθερης αγοράς. Για όλους ανεξαιρέτως. Χωρίς επιπλέον παροχές. Και να σου χαϊδέψω και πάλι τα αυτιά, ναι να ισχύσει και για την πολιτική σκηνή. Ο Βουλευτής, ο Υπουργός, ο κάθε κρατικός λειτουργός να απολαμβάνει το μισθό του και όπως ο κάθε πολίτης όταν χρειάζεται επιπλέον ευκολίες, οδηγό, γραμματέα κλπ, αυτές να καταβάλλονται από τον ίδιο και τον μισθό του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα. Η ουσία της δημοκρατίας είναι η απάλειψη των προνομίων. Όπως ο κάθε εργαζόμενος προσέρχεται με δική του μέριμνα στην εργασία του υπό τους αυτούς όρους να προσέρχεται και ο εκάστοτε κρατικός λειτουργός. Ίδιες εργασιακές συνθήκες για όλους. Όχι ισοπεδωτική ισότητα προφανώς, αλλά άρση κάθε προνομίου που διαχωρίζει τους πολίτες σε "βολεμένους" και μη. Καμία ασυλία, κανένα προνόμιο. Δεν το ακούω αυτό από τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον θα περίμενα από τη Νέα Δημοκρατία να επαγγέλλεται την άρση κάθε παροχής σε πολιτικούς που δεν κατέχουν πλέον το αξίωμά τους, πλην εκείνων των παροχών που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Κατάλαβα...Θέλεις τη Νέα Δημοκρατία υποταγμένη στο Φιλελευθερισμό...

Καλό είναι το παιχνίδι των λέξεων. Αλλά ξέρεις που πάει το πράγμα; Δυστυχώς ο χώρος της Κεντροδεξιάς να συγκλίνει με ιδεολογικούς χώρους που τυπικά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Αντι-μνημόνιο ο Σαμαράς, αντι-μνημόνιο κι ο Τσίπρας. Όχι στη συναίνεση ο Σαμαράς, το ίδιο κι ο Τσίπρας. Να προσλάβουμε 100.000 στο δημόσιο για να πέσει η ανεργία ο Τσίπρας, να κρατήσουμε τους πενηντάρηδες σε εργασιακή εφεδρεία μέχρι τη σύνταξη ο Σαμαράς για να μην ανέβει η ανεργία. Ταύτιση πατρίδας και ΔΕΚΟ ο Σαμαράς - δεν ξεπουλάμε σου λέει - το ίδιο κι ο Τσίπρας. Το έκαναν στο παρελθόν στην "οικουμενική" δεν είναι απίθανο να το δούμε και στο μέλλον. Δυστυχώς, πρόκειται για μια εξέλιξη που ενώ δεν είναι απίθανη οι συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν ολέθριες. Διεθνής οικονομική και πολιτική απομόνωση της χώρας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Εξυπηρετεί πολιτικές φιλοδοξίες, επιλύει πολιτικά παίγνια - αδρανοποιεί ας πούμε τους άλλους "ενοίκους" της Κεντροδεξιάς "πολυκατοικίας" - αλλά δεν παράγει λύσεις. Θέλω τη Νέα Δημοκρατία να αναλάβει το ιστορικό της καθήκον και να επαναφέρει τη χώρα στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης. Δεν με νοιάζει αν η μέθοδος ονομάζεται φιλελευθερισμός, ομοιοπαθητική ή γιόγκα. Αρκεί να κεφαλαιοποιεί το δυναμικό της χώρας, να συνδέει τη χώρα με το φυσικό ιστορικό, πολιτικό, γεωγραφικό και οικονομικό της χώρο που είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος και να μην την οδηγήσει προς χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών σε επικίνδυνη περιπλάνηση σε άγνωστα νερά.

Καλά, η ανάπτυξη και η επανεκκίνηση της οικονομίας που λέει ο Σαμαράς δεν είναι θετικά στοιχεία; Προτιμάς την ύφεση του Μνημονίου;

Για να το ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά, το Μνημόνιο το θεωρώ καταστροφικό για δύο λόγους.

-Πρώτον επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις και κατ' ακολουθίαν σε συμφωνία και συντονισμό με τα δικά τους συμφέροντα.

-Δεύτερον, το Μνημόνιο - ως οικονομική αντίληψη - δεν αποτελεί "συνταγή" εξόδου από την κρίση. Αποτελεί μια "αφορμή" για ένα ευρύτερο ανασχεδιασμό της ελληνικής οικονομίας. Έχω ξαναγράψει ότι αν αντιμετωπιστεί ως μια "βήμα-προς-βήμα" διαδικασία που αν την εκτελέσει η - όποια - Κυβέρνηση ξαφνικά θα διασωθεί η χώρα τότε όχι μόνο θα αποτύχει αλλά θα επιτείνει τα προβλήματα, όπερ και εγένετο.

Ο κ. Παπανδρέου διέπραξε ένα ιστορικό σφάλμα, το οποίο προετοιμάζεται να το επαναλάβει ο κ. Σαμαράς. Θεώρησε το Μνημόνιο - το παλιό ή το καινούριο ή όποιο άλλο εμφανισθεί - ως ένα "συμβόλαιο" μεταξύ ημών και των δανειστών. Ο μεν κ. Παπανδρέου σήμερα αναρωτιέται - και μαζί με αυτόν και η χώρα - γιατί αφού το τήρησε δεν "πέτυχε", ο δε κ. Σαμαράς ισχυρίζεται ότι θα το επαναδιαπραγματευτεί. Το Μνημόνιο ΔΕΝ είναι συμβόλαιο. Είναι μια "κοινοποίηση" του τι κάνουν οι πιστωτές και οι "δάνειες δυνάμεις" σε σχέση με εμάς. Αποτελεί δική μας ευθύνη για το πως θα διαχειριστούμε τα "του οίκου μας". Και δεν το πράττουμε γιατί η μεν Κυβέρνηση έχει - λόγω παρελθόντος και ιδεολογίας - αποφασίσει να τα "παίρνει από φόρους" ώστε να προστατέψει τον κομματικό στης στρατό στο δημόσιο τομέα και η δε αντιπολίτευση γιατί έχει περιχαρακωθεί και βολευτεί γύρω από το θολούρα του "αντι-Μνημονίου" που την ενισχύει εκλογικά, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επιτέλους.

Τελικά δηλαδή, η ελληνική πολιτική σκηνή αν όντως ήθελε να χρησιμοποιήσει το Μνημόνιο, θα έπρεπε στο σύνολο ή στην πλειοψηφία της να εγγυηθεί δια της συναίνεσής της την προσήλωση όχι στα νούμερα αλλά στη φιλοσοφία του Μνημονίου, προσπαθώντας να το θέσει όχι ως οροφή προσδοκιών αλλά ως ελάχιστο εφαλτήριο πάνω στο οποίο θα συγκροτηθεί η νέα ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Πιο απλά, θα έπρεπε οι Έλληνες πολιτικοί να εγγυηθούν για τα ελληνικά δάνεια και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, έναντι των δανειστών αντί να την εγγυώνται ξένοι ηγέτες, όπως ουσιαστικά γίνεται σήμερα.

Ξέρεις τι θα ονειρευόμουν από τον κ. Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία; Με μια πραγματικά πατριωτική κίνηση να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου σε μια κοινή διακύρηξη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μαζί με όσους άλλους αρχηγούς κομμάτων "αντέχουν", όπου θα εγγυώνταν όχι απλώς την τήρηση του Μνημονίου αλλά την επίμονη και "επιθετική" προσήλωση ανεξαρτήτως χρονικών περιορισμών και εκλογικού αποτελέσματος, στην επίτευξη εκείνων των οικονομικών αποτελεσμάτων και εκείνων των άρσεων εμποδίων που θα εξέπλητταν και τους πιο αισιόδοξους αναλυτές. Πιο μακρυά, πιο ψηλά πιο δυνατά από το Μνημόνιο. Θα ονειρευόμουν την επίμονη αντιπολίτευση του κ. Σαμαρά και την ώθηση της Κυβέρνησης προς συγκεκριμένα και απτά βήματα σε ελάχιστο χρόνο, ώστε:

- Να περιορισθεί το κράτος

- Να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα

- Να αρθούν τα προνόμια.

- Κι άλλες πρόνοιες όπως εδώ

Δυστυχώς όμως. Ο κ. Σαμαράς διολίσθησε σε ατραπούς ψηφοθηρικούς, λαϊκίστικους, απομονωμένους από τη διεθνή πραγματικότητα. Ας θυμήσουμε όμως σε ποια ποσοστά εκλογικά καταλήγουν τελικώς οι "ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ". Έτσι για να τα λέμε όλα.

Ο Κρατισμός Δοκιμάζει την Προβιά της Λαϊκής Δεξιάς!

Δεν ξέρω αν ποτέ κι εσύ έχεις συλλάβει τον εαυτό σου να εύχεται κάτι που εκ των προτέρων γνωρίζει ότι το απεχθάνεται.

Κάπως έτσι αισθάνθηκα κι εγώ όταν διάβασα τις ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας περί εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο. Ομολογώ λοιπόν ανερυθρίαστα ότι για κάποιες στιγμές ευχήθηκα την όσο το δυνατόν πιο μακρά και πιο ουσιώδη εμπλοκή ξένων τεχνοκρατών στην ελληνική δημόσια διοίκηση έστω και μέσω του Μνημονίου, έστω κι αν αυτό συνιστά κατάφωρη παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας και εθνική ταπείνωση αλλά τουλάχιστον αυτή η απεχθής παρουσία απομακρύνει το ενδεχόμενο να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με την εργασιακή εφεδρεία. Και εξηγούμαι.

Η Νέα Δημοκρατία φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι ο πρώτος πολιτικός σχηματισμός που το πρόγραμμά του όφειλε να συνιστά ένα συγκροτημένο και ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση χρέους, με δεδομένο ότι αν μη τι άλλο κινείται ιδεολογικά πλησιέστερα στην αναγνώριση της ύπαρξης της ελεύθερης αγοράς. Δεν ισχυρίζομαι ότι ως ελληνικό κόμμα δεν θα έπρεπε να εισάγει και ολίγο λαϊκισμό του τύπου "κοινωνικός φιλελευθερισμός" - και Θεό και Μαμμωνά δηλαδή - αλλά τουλάχιστον είπαμε να αναγνωρίζει την ύπαρξη της ελεύθερης αγοράς καθόσον ακόμη κι αυτό στη χώρα μας θεωρείται περίπου ποινικό αδίκημα. Αν όντως δεν με πιστεύετε πηγαίνετε στην "Πλατεία" - μη με ρωτήσετε πια πλατεία - και φωνάξετε δυνατά: " Είμαι επιχειρηματίας και έχω μεγάλα κέρδη!". Μετά θα σας συναντήσω ή στο εφημερεύον Νοσοκομείο ή σε κλούβα των ΜΑΤ. Ε, αν το φωνάζατε αυτό σε κομματική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας, απλώς θα σας κοίταζαν με μίσος. Αυτή είναι η διαφορά.

Έρχεται λοιπόν σήμερα αυτό το κόμμα, δια του εκπροσώπου του, να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό και υπό τις δεδομένες συνθήκες, μια δέσμη προτάσεων υπό το γενικό τίτλο της "εργασιακής εφεδρείας" στο Δημόσιο, προφανώς απαντώντας τόσο στο πρόσφατο νομοθέτημα της Κυβέρνησης περί 12μηνης εργασιακής εφεδρείας όσο και στις αιτιάσεις της Τρόικας περί αναγκαιότητας απολύσεων στο δημόσιο τομέα. Μέχρι εδώ όλα αναμενόμενα.

Ποιο ή μάλλον ποια είναι τα απίστευτα;

• 
  
  Η Νέα Δημοκρατία περιέγραψε ένα ολόκληρο σύστημα εργασιακής προστασίας των υπαλλήλων του δημοσίου ΠΡΙΝ ακόμη ανακοινωθεί ποιους υπαλλήλους, πόσους και υπό ποια σχέση εργασίας με το δημόσιο αφορά το ενδεχόμενο λύσης της εργασιακής τους σχέσης. Θα είχε νόημα μια τέτοια λεπτομερής παρέμβαση αφού είχαμε μπροστά μας αυτά τα στοιχεία ώστε να εκτιμήσουμε και το κόστος και το χρόνο εφαρμογής αυτού το είδους της προστασίας. Τόσα εκατομμύρια για τόσα χρόνια. Αντίθετα, η Νέα Δημοκρατία - μετέχοντας του πλέον καταδικαστέου λαϊκισμού δηλαδή εκείνου που υπόσχεται χωρίς να μετρά το κόστος - σπεύδει να μας ενημερώσει ότι θα προστατευθεί άγνωστος αριθμός υπαλλήλων και μάλιστα όλων των ηλικιακών ομάδων! Από τα 30 μέχρι τη σύνταξη!
  
  


• 
  
  Τα προβαλλόμενα επιχειρήματα που υποτίθεται ότι υποστηρίζουν το όλο πρόγραμμα, κινούνται στο χώρο όχι της ελεύθερης οικονομίας αλλά της πιο γλυκανάλατης κρατικίστικης γκρούπας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου όταν ακούγεται το σύνθημα "δουλειά στο δημόσιο για όλους!" και προστίθεται και το φοβερό "Εδώ και Τώρα!" τα δάκρυα χαράς και αγωνιστικής έπαρσης κατακλύζουν το λιγοστό ακροατήριο. Σταχυολογώ τα κατά την άποψή μου πιο εξώφθαλμα:
  
  

Το Δημόσιο - μας λέει η Νέα Δημοκρατία - δεν επιβαρύνεται με τα επιδόματα ανεργίας, που θα κατέβαλλε σε περίπτωση απολύσεων. Ταυτόχρονα όμως μας έχει πει πιο πριν στην επιχειρηματολογία της ότι "οεργαζόμενος που μπαίνει σε εργασιακή εφεδρεία παίρνει μόνο τις βασικές αποδοχές". Δύο πράγματα είναι δεδομένα όμως: Ο βασικός μισθός στο Δημόσιο ανέρχεται κοντά στα 1000 ευρώ ενώ το επίδομα ανεργίας στα 450 περίπου. Επίσης ο βασικός μισθός του υπαλλήλου στην ηλικία των 50 δεν θα είναι εκείνος του πρωτοδιορισθέντος αλλά πολύ μεγαλύτερος. Επιπλέον, η εργασιακή εφεδρεία της Νέας Δημοκρατίας εκτείνεται για τρία χρόνια τουλάχιστον ενώ το επίδομα ανεργίας για ένα έτος. Άρα η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξανακαθήσει στα θρανία της πρώτης δημοτικού!

Η οικονομία - μας ξαναλέει η Νέα Δημοκρατία - βγαίνει κερδισμένη(ΣΣ: !) γιατί ο μισθός των εφέδρων ξαναπερνά στην πραγματική οικονομία! Ωραίο επιχείρημα. Οι φορολογούμενοι θα πληρώνουν άλλους φορολογούμενους - τους..."εφέδρους" - για να διανέμουν τους φόρους τους στην πραγματική οικονομία. Και γιατί να μην το κάνουν οι φορολογούμενοι εξ' αρχής;

Είναι προφανές τόσο το έωλο των επιχειρημάτων του κόμματος όσο και η βεβιασμένη στόχευση να αλιεύσει ψήφους μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων, αφού η Κυβέρνηση έχει εκ των πραγμάτων αναλάβει το ρόλο του "μπαμπούλα" και δεν εξηγεί ξεκάθαρα τι πρόκειται να πράξει. Για ακόμη μια φορά η ελληνική κοινωνία γίνεται δέκτης μιας εξαιρετικά λαϊκίστικης, οικονομικά άθλιας και φορομπηχτικής πρότασης με μοναδικό σκοπό να χαϊδέψει αυτιά. Προφανώς κανείς από τους αρμόδιους κομματικούς παράγοντες του τομέα της οικονομίας δεν θα ήθελε να είναι στη θέση να εκφωνήσει αυτά τα φληναφήματα - που ισοδυναμούν με το "λεφτά υπάρχουν" - και γι' αυτό επιστρατεύθηκε ο ατυχής εκπρόσωπος.

Είναι επίσης προφανές ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήδη διεξάγει έναν προεκλογικό αγώνα όπου προσπαθεί με προχειρότητα και ακοστολόγητες προτάσεις να τοποθετηθεί κατάλληλα στην εκλογική αρένα, εις βάρος των πολιτών, σύνηθες για το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Η λογική του "δώστα όλα" στο μεγαλείο της. Ο λαϊκισμός στο απόγειό του. Προβάλλεται η εικόνα των δυστυχών ανθρώπων που ενδεχομένως χάσουν την εργασία τους όχι με πρωτοβουλία καμίας Κυβέρνησης - παρούσας ή μελλοντικής - αλλά υπό τις επιταγές της Τρόικας ενώ ταυτόχρονα η Νέα Δημοκρατία τους κλείνει όχι πονηρά αλλά πρόστυχα το "μάτι" υποσχόμενη προγράμματα που δεν μπορεί να ικανοποιήσει. Πολύ απλά, αν καλέ μου Νεοδημοκράτη διατάξει η Τρόικα την απόλυση κάποιων δημοσίων υπαλλήλων νομίζεις ότι θα σε αφήσει να τους μισθοδοτείς επιδοτούμενους από την άλλη; Κι αν μπορείς όντως να διαπραγματευθείς τότε ΓΙΑΤΙ δεν διαπραγματεύεσαι την θέση εργασίας τους με μείωση του μισθού τους κι όχι την παράταση της απόλυσής τους; Θα σου πω εγώ γιατί:

• 
  
  Πρώτον γιατί ΔΕΝ μπορείς να επαναδιαπραγματευτείς
  
  


• 
  
  Δεύτερον γιατί ΔΕΝ θέλεις να εκστομίσεις αυτό που πραγματικά πρέπει να γίνει: την απόλυση ώστε να έρθεις μετά και να τους (ξανα-) ξεγελάσεις ισχυριζόμενος ότι εσύ δεν τους απέλυσες αλλά τους έθεσες σε...εφεδρεία!
  
  


• 
  
  Τρίτον γιατί δεν θέλεις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να απελευθερωθεί η αγορά. Γιατί αν όντως το ήθελες απλούστατα θα έφερνες μισθούς και εργασιακές συνθήκες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα υπό το ίδιο καθεστώς, υπό το ίδιο νομοθετικό πλαίσιο και στη συνέχεια δεν θα αποφάσιζες ΕΣΥ καλέ μου Νεοδημοκράτη και το κόμμα σου αλλά η ΑΓΟΡΑ. Θα έχανες τα κομματικά σου σκήπτρα.
  
  


• 
  
  Τέταρτον γιατί ΘΕΛΕΙΣ να ελέγχεις την κατάσταση στο δημόσιο όπως έκανες μαζί με τό αδελφό κόμμα εξουσίας, όπως έκανες με τη σύμπραξη όλων των άλλων κομμάτων. Και τώρα θέλεις - αδιαφορώντας για την κατάσταση και την κρίση - να ξαναβάλεις τους κομματάρχες σου σε δράση, να λύσουν και να δέσουν δρομολογώντας άλλους στην "εφεδρεία", άλλους στη διατήρηση της θέσης τους.
  
  

Κρίμα πραγματικά. Και για ένα κόμμα με την ιστορία της Νέας Δημοκρατίας αλλά και για την ατυχία της Ελλάδας να μην διαθέτει πολιτικά σχήματα εκείνου του αναστήματος που θα σταθούν ρωμαλέα απέναντι στο λαό και θα του αποκαλύψουν την αλήθεια. Θα τον απελευθερώσουν από τα κομματικά δεσμά. Θα του δείξουν τον πραγματικό κόσμο της οικονομίας, που τόσα χρόνια έντεχνα τον κρατάνε μακρυά του. Και ποιος είναι αυτός ο πραγματικός κόσμος; Είναι εκείνος που ο κάθε πολίτης μπορεί να αναδείξει τις ικανότητές του χωρίς περιορισμούς, χωρίς προνόμια. Μόνο με τη δουλειά και την ικανότητά του. Αυτός ο κόσμος της ευημερίας έμεινε μακρυά από τους Έλληνες. Κρυμμένος κάτω από ιδεολογήματα και κάτω από την επίπλαστη "ασφάλεια" του δημοσίου είτε προς τους υπαλλήλους του είτε προς επαγγελματικούς κλάδους είτε προς κοινωνικές ομάδες. Κρυμμένος κάτω από την απατηλή λάμψη του προστατευμένου επαγγέλματος. Ένα ατέλειωτο δούναι και λαβείν κάτω από το κομματικό τραπέζι που πλημμύρισε την κοινωνία φόβο και ανασφάλεια μήπως χάσει το πενιχρό αλλά "σίγουρο" μισθό του δημοσίου ή της προστασίας του δημοσίου, που ποτέ όμως δε γνώρισε την αληθινή ευημερεία που ζουν όλοι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Προσηλωμένοι στα κομματικά δεσμά, αναπτύξαμε αντανακλαστικά αηδίας απέναντι στον πλούτο και στην ευημερία ενώ θαυμάσαμε την κουτοπονηριά, τη μιζέρια, τον προστατευτισμό γιατί έτσι μας πρόσταζε ο κομματάρχης που λατρέψαμε. Και πάλι μας γέμισε ψέμματα όταν μας έλεγε:" Να! και οι ελεύθερες οικονομίες υποφέρουν!". Γιατί ΔΕΝ μας είπε πόσο γρήγορα ανακάμπτουν. Γιατί ΔΕΝ μας είπε πόσο απολαμβάνουν οι πολίτες αυτών των οικονομιών τα οφέλη της ανοικτής αγοράς. Γιατί ΔΕΝ μας λέει ΠΟΤΕ την αλήθεια.

Ξέρω ότι αυτό το άρθρο θα σχολιαστεί έντονα. Θα κατηγορηθεί - όπως κάθε φωνή αυτής της χροιάς - ως αντικείμενο στο συμφέρον της πατρίδας. Γιατί έντεχνα η πατρίδα ταυτίστικε με το κόμμα. Το κάθε κόμμα. Και το κόμμα με το Δημόσιο. Και το Δημόσιο με τη ζωή μας. Κι ο κύκλος της δυστυχίας μας περίζωσε και όλα τα ερμηνεύουμε έγχρωμα. Αν μιλήσεις για απολύσεις είσαι "ΠΑΣΟΚος". Αν μιλήσεις για πώληση ΔΕΚΟ είσαι κερδοσκόπος και πληρωμένος της Τρόικας. Αν μιλήσεις για άνοιγμα της αγοράς θα σε κατατάξουν στους νεοφιλελεύθερους και σε όποιο κόμμα τους εκφράζει. Και πάει λέγοντας.

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον κομματικό λόγο. Γιατί κι αυτός ο ακομμάτιστος λόγος χρεώνεται στους "αγανακτισμένους" που μόνο "αγανακτισμένοι" δεν είναι. Μέχρι κι αυτή την ευκαιρία την έχασες αναγνώστη μου. Και θα μείνεις να σου ορίζει το κομματικό σου κράτος ακόμη και πόσο θα είσαι στην εφεδρεία!