Γιατί Χρειαζόμαστε Περισσότερη Λιτότητα Τώρα!

Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια από την "επίσημη" έναρξη της οικονομικής κρίσης, τρεις "δρώντες" στο πολιτικο-οικονομικό και κοινωνικό μας χώρο έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση της αντίληψης για το "που βρισκόμαστε": Οι "Μνημονιακοί", οι "Αντι-Μνημονιακοί" και οι διάφορες "ομάδες πίεσης".

Και οι μεν "μνημονιακοί" εκφράζουν την "ορθόδοξη" Ευρωπαϊκή άποψη, την πλειοψηφία δηλαδή των Ευρωπαϊκών Θεσμών και Οργάνων όπως αποτυπώνεται στις διάφορες εκλογικές και μη διαδικασίες οι δε "αντι-μνημονιακοί" ξεκινούν από την αμφισβήτηση της παρούσας ευρωπαϊκής πολιτικής, στο πλαίσιο όμως της Ευρωπαϊκής Ένωσης,και κάποιοι καταλήγουν ακόμη και στην αμφισβήτηση αυτής καθεαυτής της ανάγκης ύπαρξης της Ενωμένης Ευρώπης.

Κι ενώ οι δύο  τάσεις έχουν πολλαπλά κριθεί εκλογικά και βέβαια θα κριθούν και στο μέλλον, αφού μόνο στην Ελλάδα το Μνημόνιο έχει πια στην πλάτη του πέντε εκλογικές αναμετρήσεις (Δημοτικές του 2010, διπλές Βουλευτικές το 2012, Δημοτικές και Ευρωεκλογές το 2014) όπου και στις πέντε τα αποτελέσματα εξέφρασαν είτε την αποδοχή είτε την ανεκτικότητα του εκλογικού σώματος, οι "ομάδες πίεσης" θα εξακολουθούν να υπάρχουν και θα προσπαθούν να διαμορφώσουν προϋποθέσεις εξυπηρέτησης των δικών τους συμφερόντων.

Καταλήγουμε λοιπόν, πως στην παρούσα φάση το Μνημόνιο έχει εγκαθιδρυθεί, έχει τύχει της αποδοχής ή της ανοχής των πολιτών και δεν αναμένεται αυτό να αλλάξει. Εκείνο που μπορεί να συμβεί και βεβαίως είναι απολύτως θεμιτό είναι η αλλαγή των Κυβερνώντων γιατί έτσι γίνεται και ευτυχώς στη Δημοκρατία.

Κι αν ο κ. Σαμαράς δεν διαθέτει άλλη πολιτική ισχύ, ευχαρίστως να τον διαδεχτεί εκείνο το πολιτικό πρόσωπο που τη διαθέτει. Σε κάθε περίπτωση όμως, η Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι δεδομένη, όπως η διαδρομή ενός αυτοκινήτου, με ΚΟΚ το Μνημόνιο και εναλλαγές στη θέση του οδηγού, όπου ο τελευταίος μπορεί να επιλέξει αν θα πάει πιο αργά ή πιο γρήγορα, αλλά πάντοτε τηρώντας τον ΚΟΚ και μένοντας στη διαδρομή.

Τι χρειαζόμαστε όμως - ως οικονομία - στην παρούσα φάση;

Όσο κι αν ακούγεται -κάτω από τόνους προπαγάνδας των "ομάδων πίεσης" που λέγαμε- παράλογο: περισσότερη λιτότητα!

Γιατί;

Ας γυρίσουμε στα βασικά: μια χώρα που ξεμένει από ρευστό (όπως ή Ελλάδα το 2010) έχει τρεις δυνατότητες, τα γνωστά τρία "D": Deafult (Χρεωκοπία-όχι πτώχευση όπως λανθασμένα αναφέρεται συχνά), Deflation (υποτίμηση), Decouple (αποσύνδεση της ισοτιμίας με το νόμισμα ή την αξία με την οποία έχει τυχόν διασυνδέσει το νόμισμά της).

Σε κάθε ανάλογη περίπτωση εφαρμόστηκε ένας συνδυασμός και των τριών. 

Στη δική μας περίπτωση, και αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί με τον εαυτό μας, το Decouple θα σήμαινε ολική καταστροφή. Εκτός δηλαδή από το οικονομικό, το πολιτικό και κοινωνικό κόστος θα ήταν δυσανάλογο της κρίσης.

Ναι, η κρίση είναι βαθιά και ισχυρή αλλά όχι τόσο που να μας εξαναγκάσει να ξαναγράψουμε την πρόσφατη ιστορία μας ή να διακινδυνεύσουμε ευρωπαϊκά κεκτημένα της χώρας.

Η επιλεγείσα λοιπόν πορεία και όχι "λύση" γιατί δεν υπάρχουν και ποτέ δεν υπήρξαν λύσεις της "στιγμής" ή λύσεις "προσώπων" (πχ αλλάζω πολιτικούς και "μαγικά" τα προβλήματα λύνονται) ήταν προδιαγεγραμμένη: Μερική αναδιάρθρωση του χρέους (PSI) και εσωτερική υποτίμηση.

Δυστυχώς, το "πολιτικό καύσιμο" δεν επαρκούσε και δεν επαρκεί ώστε να πεισθεί η κοινωνία γρήγορα και αποδοτικά να απορροφήσει τις αναγκαίες περικοπές και μεταρρυθμίσεις, εξ' ου και μέχρι στιγμής δεν έχουν αποδώσει οι βασικές προβλέψεις του Μνημονίου.

Ψευτο-μεταρρυθμίσεις, μισο-άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, ουσιαστική διατήρηση της έκτασης αρμοδιοτήτων του Δημόσιου Τομέα, μαζικές συνταξιοδοτήσεις αντί απολύσεων και τελικά η μοναδική πρόνοια του Μνημονίου που πλησίασε τους στόχους είναι η περικοπή των κρατικών δαπανών. Θετικό αλλά πολύ λίγο. Και ο τελικός μέσος όρος παραμένει χωρίς αντίκρυσμα, καθώς δεν αποτιμάται με ουσιαστική αποδοχή από τις αγορές. Ενθαρρύνεται αλλά δεν επαρκεί.

Εντούτοις, βρισκόμαστε σε ένα χρονικό σημείο όπου πολιτικά το Μνημόνιο είναι πανίσχυρο: η "αντίπαλη πλευρά" δεν είναι σε θέση ούτε να συντάξει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα (πως θα μπορούσε άλλωστε χωρίς ορατή χρηματοδότηση) και δεν φαίνεται ότι μπορεί να συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία. Κι επίσης, το Μνημόνιο -εκτός από την πολιτική του ισχύ- έχει ενσωματωθεί στην οικονομία. Έχει γίνει αναπόσπαστο τμήμα της οικονομικής μας ζωής σε επίπεδο καθημερινότητας.

Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται η "χαριστική βολή" στις κακές πρακτικές του παρελθόντος. Είναι το ιδανικό χρονικό σημείο να αποκοπούμε μια για πάντα από όλα εκείνα που μας κρατούν με το ένα πόδι στην πελατειοκεντρική αντίληψη της οικονομίας και της πολιτικής και καθυστερούν την απελευθέρωση της οικονομίας από τα κομματικά και ιδιοτελή δεσμά του προστατευτισμού.

Χρειαζόμαστε λοιπόν περισσότερη λιτότητα, ώστε να απομείνουν χωρίς επιχειρήματα όσοι προσπαθούν να επαναφέρουν από το παράθυρο την επιζήμια κυριαρχία του "δημόσιου εργοδότη" ψελλίζοντας υποσχέσεις περί επαναφοράς συντάξεων και μισθών στα προ κρίσης επίπεδα ή περί επιπλέον προσλήψεων.

Χρειαζόμαστε περαιτέρω μείωση των μισθολογικών απολαβών στο Δημόσιο Τομέα πάντοτε στα επίπεδα του ιδιωτικού και με όρους ιδιωτικού τομέα με ταυτόχρονη ισόποση μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ώστε πράγματι η κοινωνία και η οικονομία και οι αγορές να κατανοήσουν πως η Ελλάδα ούτε θέλει ούτε πρέπει να γυρίσει πίσω. 

Ταυτόχρονα, είναι η κατάλληλη ώρα να εξαφανιστούν αναχρονιστικές διατάξεις περί κατώτατων μισθών και αμοιβών ή περιορισμού απολύσεων, ώστε να καταδειχθεί απόλυτα η βούληση της Ελλάδας για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας κι όχι της επιβίωσης επιχειρήσεων που διατηρούνταν στη ζωή με κρατική χρηματοδότηση ή με δάνεια υπό κρατική εγγύηση ή "εγγύηση".

Με περισσότερη λιτότητα, με γενναίες αλλά απαραίτητες αποφάσεις, απλώς δε θα έχουν επιχειρήματα όσοι θέλουν ή σχεδιάζουν να μιμηθούν δημαγωγούς του παρελθόντος, καθώς οι υποσχέσεις τους θα ξεμείνουν χωρίς αντίκρυσμα και οι ρητορείες τους θα είναι κενές περιεχομένου.

Ας ελπίσουμε ότι βρισκόμαστε προ μιας τέτοιας εξέλιξης.

Τέσσερα Θέματα Κβαντομηχανικής!

Δηλαδή όχι ακριβώς κβαντομηχανικής, ενός ήδη αρκετά πολύπλοκου κλάδου της μοντέρνας Φυσικής, αλλά σίγουρα για να λύσει κανείς τα παρακάτω ίσως μόνο με χρήση κβαντομηχανικής μπορεί να τα καταφέρει:

Θέμα Πρώτον!

Αν ένας ελεύθερος επαγγελματίας οφείλει πάνω από ένα ποσό στα ασφαλιστικά ταμεία ή στην Εφορία ή δεν αποδώσει το ΦΠΑ, θεωρείται εγκληματίας και πάραυτα οδηγείται στη Δικαιοσύνη με τη διαδικασία του αυτοφώρου, τότε γιατί δε συμβαίνει το ίδιο με έναν επίορκο δημόσιο υπάλληλο ο οποίος εξακολουθεί να μισθοδοτείται από το Ελληνικό Δημόσιο; Χρήματα του Κράτους δεν είναι το επίδικο και στις δύο περιπτώσεις; Γιατί στον έναν αυτόφωρο και στον άλλον "θα δούμε;" 

Θέμα Δεύτερον!

Αν πράγματι οι 770.000 ασφαλισμένοι στον ΟΑΕΕ μπορούσαν να καλύψουν τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το ταμείο τους ύψους 7,5 δις, που σημαίνει πως με κάποιο τρόπο μπορούν να παραχθούν 7,5 δις επιπλέον στην οικονομία, τότε τι ανάγκη έχουμε την Τρόικα και τη δόση της που είναι μόλις 8,5 δις; Αν πάλι δεν μπορούν, τότε τι σόι ληξιπρόθεσμη οφειλή είναι αφού ήδη γνωρίζουμε πως δεν μπορεί να πληρωθεί και άρα κάνουμε μη βιώσιμους υπολογισμούς;

Θέμα Τρίτον!

Αν η περικοπή των μισθών σε Δημοσίους Υπαλλήλους ανήκοντες σε Ειδικά Μισθολόγια (ένστολοι κλπ) κατά το ΣτΕ είναι άδικη και πρέπει να επιστραφούν χρήματα, τα 5 δις που οφείλει το Δημόσιο σε ιδιώτες πότε θα επιστραφούν και ποιο Δικαστήριο θα επισπεύσει την επιστροφή τους;

Θέμα Τέταρτον!

Αν όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι 583.338 (στοιχεία επίσημα Ιούλιος 2014) και οι συνταξιούχοι του Δημοσίου περίπου 500.000 (στοιχεία από απάντηση ΥΠΟΙΚ στη Βουλή το 2013) τότε πως είναι δυνατόν η αναλογία ένας εργαζόμενος με ένα συνταξιούχο να είναι βιώσιμη ασφαλιστικά; Κι αν δεχτούμε τη λογική που θέλει "όλα να βγαίνουν από την ίδια τσέπη (το Κράτος)" τότε στην πραγματικότητα έχουμε 1.000.000 ανθρώπους που πρέπει να τους εξασφαλίζουμε το εισόδημα κάθε μήνα. Ξεχνώντας το ευρύτερο Δημόσιο (ΔΕΚΟ, κλπ) πρακτικώς άπαντες οι του Ιδιωτικού Τομέα πρέπει να φροντίζουμε για το εισόδημα ενός πληθυσμού ΔΥΟ φορές όσο το Λουξεμβούργο! Τουλάχιστον, αφού είπαμε δε λάβαμε υπόψη ΔΕΚΟ και ευρύτερο Δημόσιο. Για πόσο χρόνο είναι εφικτή μια τέτοια αναλογία; Από την άλλη, 1.000.000 ψηφοφόροι μπορούν να επηρεάζουν δια της ψήφου τους αποφασιστικά κάθε εκλογική αναμέτρηση, προφανώς ψηφίζοντας κατά τα δικά τους συμφέροντα. Που ισορροπεί το σύστημα;

Όλα τα θέματα είναι βαθμολογικώς ισοδύναμα!

Καλή σας επιτυχία!

Το Μνημόνιο Νίκησε! Συνεχίζουμε Πιο Δυνατά!

Αυτονόητα, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είναι δυνατόν να αναγνωσθούν ή να διαγνωσθούν διάφορα πολιτικά συμπεράσματα. Ιδιαίτερα δε, σε περιόδους κρίσιμες με πληθώρα σημαντικών διλλημάτων να τίθενται στους πολίτες, κάθε ψήφος επενδύεται με την ένταση που διέπει τον ψηφοφόρο απέναντι στα θέματα που τον απασχολούν.

Η ψήφος αποτελεί την αδιάιρετη συνισταμένη των απόψεων του κάθε πολίτη και δεν διαχωρίζεται σε επί μέρους διάφορες προσεγγίσεις. Είναι μία και ως τέτοια λειτουργεί. Βεβαίως, στη σκέψη του κάθε ενός μπορεί να αποκτά άλλη διάσταση, άλλες προεκτάσεις και άλλη ερμηνεία. Στην πράξη όμως, η ψήφος είναι ό,τι και το χρήμα. Μια αξία, της οποίας η προέλευση και η πρόθεση διάθεσης δεν τη διαφοροποιεί και δεν μεταβάλλει το αποτέλεσμά της. 

Σε αυτές τις εκλογές, του Α΄ γύρου των Δημοτικών και Περιφερειακών, υπήρξε μια πολύ σημαντική παράμετρος που σαφώς διαπιστώνει κανείς αλλά δεν αναφέρεται, καθώς ουδείς πολιτικός σχηματισμός δεν αποδέχεται την υποστήριξη του Μνημονιακού προγράμματος, πλην ίσως μιας αναγκαίας επιδερμικής εφαρμογής του προφανώς από την κυβερνητική πλευρά.

Η παράμετρος του Μνημονίου.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι: στο αποτέλεσμα αυτής της κάλπης καταγράφηκε απόρριψη του Μνημονίου από τους πολίτες;

Η απάντηση είναι όχι. Δεν καταγράφηκε κάτι ασυνήθιστο, δυναμικά αντικείμενο της Μνημονιακής πολιτικής, ούτε στοιχειοθετείται ένα ανησυχητικό πολιτικό κλίμα ικανό να ανατρέψει την πορεία του Μνημονίου.

Δεν αναφέρομαι στην εκλογική ισχύ των κομμάτων. Αλλά στη δυνατότητα της Μνημονιακής πολιτικής να συνεχίσει απρόσκοπτα, προβάλλοντας την πορεία του σε αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα.

Οι αυξομειώσεις των ποσοστών των κομμάτων, των υποψηφίων και η αποδοχή ή μη των προσώπων όπως καταγράφηκαν στην κάλπη σε καμιά περίπτωση δεν συνάδουν με συνολική, δυναμική απόρριψη του Μνημονίου.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 (μετά την έναρξη του Μνημονίου) και μετά τις διπλές εκλογές του 2012, έρχονται και αυτές οι εκλογές -όπως εκτιμούμε ότι θα έρθουν και οι Ευρωεκλογές την επόμενη Κυριακή - να αποτυπώσουν το πολύ απλό κι ευθύ γεγονός: το εκλογικό σώμα αποδέχεται το Μνημόνιο, πολιτικά, δεν το ανατρέπει και κατά συνέπεια υπάρχει και η ευρύτερη πολιτική νομιμοποίηση να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο δυναμικά.

Τα υπόλοιπα αφορούν τους κομματικούς μηχανισμούς, τους πολιτικούς και τα μέλη ή τους φίλους των κομμάτων. Και βεβαίως όπως αποδεικνύεται η λεγόμενη "αντι-Μνημονιακή" πολιτική δεν έχει πλέον πολιτικό περιεχόμενο, καθώς το Μνημόνιο δεν ανατρέπεται εκλογικά, αλλά καταντά απλώς συνθηματολογία. Το Μνημόνιο είναι πια το επίσημο πρόγραμμα της χώρας, έχει διέλθει επιτυχώς τέσσερις μέχρι σήμερα εκλογικές αναμετρήσεις και θα διέλθει μια ακόμα, και βεβαίως σε όλες αυτές έχει τεθεί ως δίλλημα στον λαό ο οποίος και απάντησε θετικά υπέρ του Μνημονίου οψέποτε ρωτήθηκε.

Ευτυχώς για τη χώρα και τους πολίτες της. 

Για την Ευρώπη που Χάνεται θα Μιλήσει Κανείς;

       Εγλωβισμένοι στα δικά μας -σοβαρά - ζητήματα και στον καθημερινό φτηνό πολιτικό διάλογο που αναλώνεται σε χιλιοειπωμένα συνθήματα, πάντοτε εις όφελος των μερισματούχων της νομής της εξουσίας, νομίζω ότι παραβλέπουμε τα πολύ πιο σημαντικά και ουσιαστικά τεκταινόμενα στην Ευρώπη.

         Η πρόσφατη αναμέτρηση μεταξύ των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατέδειξε ανάγλυφα ότι η Ευρώπη έχει σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας, κατεύθυνσης και εν τέλει ύπαρξης.

        Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Δυο γεροντάκια, Σουλτς και Γιουνκέρ, ένας "φευγάτος" αυτο-χρησθείς "φιλελεύθερος" (αλίμονο: φιλελεύθερος με επιχείρημα την καθιέρωση πανευρωπαϊκού φόρου!), ο Αλέξης Τσίπρας (ουδέν σχόλιον) και μια άγνωστη -πολιτικά πάντα- ευειδής κυρία Σκα Κέλερ με πράσινο ζακετάκι αντίστοιχο φαντάζομαι της "πράσινης" ιδεολογίας της, επικοινωνιακή πρακτική υποψηφίας κοινοτάρχου! Αυτή είναι η πολιτική αφρόκρεμα της Ενωμένης Ευρώπης!

       Και το "κερασάκι" για το τέλος; Οι υποψήφιοι ηγέτες μιας από τις μεγαλύτερες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις του κόσμου, σήκωσαν ένα ταμπελάκι με ένα hashtag, υποτίθεται "διαμαρτυρόμενοι" για την απαγωγή των κοριτσιών στη Νιγηρία! Ναι! Η Ενωμένη Ευρώπη, μια πανίσχυρη -υποτίθεται - οντότητα απαντά σε διεθνή προβλήματα με hashtags! 

       Η Ευρώπη και οι λαοί της, πέτυχαν πάρα πολλά σε δύσκολες εποχές: Άνοιξαν τα σύνορά τους, έθαψαν τα παλιά μίση, ενίσχυσαν δικαιώματα, βελτίωσαν κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, έχτισαν υποδομές. Ακόμη, διήλθαν την κατάρρευση του Σοβιετικού καθεστώτος με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία, συμμετείχαν στην ενοποίηση της Γερμανίας και διατήρησαν ακέραια την προοπτική της Ένωσης. Κάπου όμως την τελευταία δεκαετία, έχασαν το δρόμο.

       Προφανώς και δεν αναφέρομαι στο κοινό νόμισμα. Ούτε στην παρούσα οικονομική κρίση. Αυτά δεν είναι παρά συμπτώματα της σταδιακής γήρανσης του Ευρωπαϊκού οράματος. Η Ευρώπη μετάπεσε από ό,τι πιο νέο κι ελπιδοφόρο είχε να επιδείξει ο κόσμος σε μια υπερεθνική γραφειοκρατία, μια άχρηστη επιπλέον βαθμίδα υπερκρατικής διοίκησης.

        Γιατί πράγματι, ολόκληρος ο κόσμος παρακολοθούσε με ενδιαφέρον το "πείραμα" μιας Ηπείρου, αιματοκυλισμένης δυο φορές μέσα σ' έναν μόνο αιώνα, να αφήνει στην άκρη τα μίση για να στραφεί με ελπίδα στο μέλλο ενωμένη. Κι αν το πείραμα πετύχαινε στην Ευρώπη, γιατί όχι και στην Λατινική Αμερική ή στην Νοτιο-Ανατολική Ασία ή και στη Μέση Ανατολή;

       Κι αν στην αρχή, δεχτήκαμε τη γραφειοκρατία ως μια καλή μέθοδο για να συζητάμε οι Ευρωπαϊκοί λαοί μεταξύ μας, να παίρνουμε το χρόνο μας για να βρίσκουμε ισόρροπες λύσεις και διεξόδους, δυστυχώς εγκλωβιστήκαμε μέσα σ' αυτή, και είμαστε πια ικανοί να αφήσουμε πραγματικά προβλήματα εκτός ατζέντας γιατί δεν πήραν αριθμό πρωτοκόλλου στο Ευρω-Κοινοβούλιο ή γιατί κάποια παράγραφος μιας από τις χιλιάδες πια Ευρωπαϊκές Οδηγίες δεν είναι σαφής.

         Και τα προβλήματα σωρεύονται, ο πληθυσμός της Ευρώπης γερνά, η μετανάστευση από τρίτες χώρες διογκώνεται, η Ευρώπη δεν έχει σαφή σύνορα γιατί ακόμη δεν έχει συζητήσει σοβαρά το θέμα καθώς προηγούνται επί της διαδικασίας πιθανόν οι οδηγίες για τα βιολογικά προϊόντα ή ποιο φυλλομετρητή πρέπει να έχουν τα λειτουργικά συστήματα των προσωπικών υπολογιστών.

        Κι αν δούμε τι γίνεται σε άλλες γωνιές της Γης, η Αμερική βρίσκεται ακόμα στην κορυφή της τεχνολογικής προόδου, η Ρωσία αναζητά δυναμικά νέους ρόλους στη γεωπολιτική σκακιέρα, η Κίνα και η Ινδία συνεχίζουν με αμείωτη ένταση να παράγουν νέους δισεκατομμυριούχους.

       Κι εμείς στην Ευρώπη, αναδιφούμε αν η Μέρκελ έβαλε τα κλάματα πριν ή μετά την διένεξη του Παπανδρέου με το Σαρκοζύ ή αν πράγματι ένας φόρος στις ρέγγες θα πλήξει τις οικονομίες του Βορρά ή του Νότου. Κι ακόμη η Τρόικα περιμένει αν η Ελλάδα θα βάλει σε κλήρωση τις θέσεις στις λαϊκές αγορές των Πατησίων ή του Αιγάλεω. 

       Για να κατανοήσει κανείς πόσο πραγματικά γελοία είναι η συζήτηση, ας προβάλλει τα "καυτά" ευρωπαϊκά ζητήματα σε οποιαδήποτε άλλη ισοδύναμη χώρα: Αν βλέπαμε ας πούμε τον Ομπάμα να μας μιλούσε για την πιθανή απόσχιση της Καλιφόρνια αν η πολιτεία δεν έβαζε φόρο στους σέρφερ! Κι αν απαντούσε ο Πούτιν με κανά δυο πιασάρικα hashtags στην Ουκρανική κρίση! Οι πραγματικές δυνάμεις παίρνουν θέση. Με σθένος, με αποφασιστικότητα με την ευθύνη του ισχυρού. Προφανώς υπέρ των συμφερόντων τους, προφανώς με γνώμωνα το συσχετισμό δυνάμεων. Αλλά σε κάθε περίπτωση παίρνουν θέση, αν θέλουν να λαμβάνονται υπόψη στο διεθνές σύστημα ασφάλειας και ισχύος.

        Δε χρειάζεται να είναι κανείς μάγος ή προφήτης για να καταλάβει ότι αν συνεχίσει η Ευρώπη  με αυτό το ρυθμό και με αυτή την προοπτική, δεν μπορεί να πάει πολύ μακρυά.

        Τα προβλήματα του Ευρωπαίου πολίτη σοβαρεύουν, από την άποψη ότι γίνονται ολοένα και πιο μόνιμα, ο κόσμος όμως προχωρά με ταχείς ρυθμούς και η Ευρώπη έχει πάρα μα πάρα πολλά χρόνια να εμφανίσει κάτι σημαντικό σε οποιοδήποτε τομέα, δείγμα πως μάλλον "βγήκε στη σύνταξη" για να το μεταφράσουμε σε ελληνικούς όρους.

         

        Και βεβαίως δεν είναι μόνο τα εσωτερικά ζητήματα: η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, ποτισμένη με τη  γλυκερή ραστώνη των υψηλόμισθων χιλιάδων πλέον υπαλλήλων και αξιωματούχων της, αποφεύγει πλέον να εμφανιστεί στο διεθνές προσκήνιο. Φοβάται να κάνει και το παραμικρό λάθος κι έτσι δεν κάνει απολύτως τίποτα! Μπορείτε να θυμηθείτε άνετα τη θέση των Αμερικανών ή των Ρώσων για το Κυπριακό, ας πούμε. Κι έχετε να πείτε υπέρ ή κατά. Ποια είναι η θέση της Ευρώπης; Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα! Ομίχλη! Ομοίως για τη Μέση Ανατολή. Για τα θέματα της ενέργειας. Για την Αφρική. Ναι, κάποιοι Γάλλοι βρίσκονται εκεί. Αλλά γιατί; 

        Δυστυχώς, η Ευρώπη τελειώνει. Και προφανώς δεν της φταίει το νόμισμα, η οικονομία ή οι εξωγήινοι. Χρειάζεται να επανέλθει στο δρόμο της ενοποίησης, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, το ταχύτερο. Να επανέλθει σε μια διαδικασία που απαιτεί υπαναχώρηση των εθνικών ή εθνικιστικών ονειρώξεων και πηγαία αφοσίωση στο Ευρωπαϊκό Όραμα. Ειδάλλως, το καλύτερο στο οποίο μπορεί να προσβλέπει είναι ένα "βελούδινο" διαζύγιο...

Το Οικονομικό Αεικίνητο

"Δεν θέλω ένα εκατομμύριο δολλάρια μόνο για μένα! 

Θέλω όλοι οι άνθρωποι να έχουν ένα εκατομμύριο δολλάρια!"

Ντόναλντ Ντακ-κάτοικος Λιμνούπολης

    Από την εποχή του Λεονάρντο ντα Βίντσι ακόμα, εκατοντάδες επιστήμονες, μηχανικοί, εφευρέτες, ερασιτέχνες ή και τσαρλατάνοι της επιστήμης, ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν ή και κατασκεύασαν συσκευές που θεωρητικά θα κινούνται διαρκώς χωρίς να καταναλώνουν άλλη ενέργεια, από τη στιγμή που θα τεθούν σε λειτουργία. Το περίφημο "αεικίνητο". 

   Περίπλοκα μηχανήματα, με μπάλες που ανεβοκατεβαίνουν, με γρανάζια τορνεμένα με απίστευτη ακρίβεια και γενικά με κάθε τεχνική λεπτομέρεια που θα μπορούσε να σκεφτεί και το πιο οξυδερκές πνεύμα, υπόσχονταν κάτι που η επιστήμη έχει απορρίψει αμετάκλητα: το "αεικίνητο" δεν είναι μόνο πρακτικά αδύνατο να κατασκευαστεί αλλά ούτε καν είναι δυνατό θεωρητικά να σχεδιαστεί!

    Βεβαίως ακόμη και σήμερα, όπως συμβαίνει πάντοτε με θέματα που η επιστήμη απορρίπτει αλλά όχι με έναν πολύ ευθύ, εύληπτο  και κατανοητό τρόπο, εξακολουθούν αρκετοί άνθρωποι σε όλον τον κόσμο να κατοχυρώνουν πατέντες και εφευρέσεις που κατονομάζουν ως "αεικίνητα"!

    Γιατί πως να πείσεις έναν μορφωμένο άνθρωπο που όμως δεν έχει μυηθεί στον πρώτο και στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ότι δυστυχώς το σύμπαν είναι έτσι κατασκευασμένο που να μην επιτρέπει την παραγωγή ενέργειας αλλά μόνο την αλλαγή της από τη μια μορφή στην άλλη και μάλιστα με τρόπο που δεν είναι ούτε αναστρέψιμος αλλά ούτε και τέλειος; 

    Και ίσως για τους ίδιους άγνωστους σε εμάς λόγους που κάνουν αδύνατη την κατασκευή του μηχανικού "αεικίνητου", καθώς και οι δύο νόμοι της θερμοδυναμικής είναι εμπειρικοί νόμοι, δεν προκύπτουν δηλαδή αυθόρμητα από κάποια μαθηματική ή λογική (Αριστοτέλεια θα έλεγε κανείς) σχέση, να είναι εξίσου αδύνατη η "κατασκευή" και ενός "οικονομικού αεικίνητου" δηλαδή μιας οικονομίας που θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να ζει χωρίς να χρειάζεται να καταβάλλει κόπο και προσπάθεια. 

      Κι επειδή σύγχρονοι μελετητές και φυσικοί βρίσκουν βασικές ομοιότητες ανάμεσα στην θερμοδυναμική και στη θεωρία της πληροφορίας, ενώ αρκετοί είναι οι οικονομολόγοι που μελετούν την σχέση μεταξύ πληροφορίας και οικονομίας, κάπου εκεί ανάμεσα ίσως να μας αποκαλυφθεί και η θεωρητική ερμηνεία των οικονομικών φαινομένων που εμπειρικά διαπιστώνουμε. Και τότε ίσως να διακρίναμε ανάγλυφη την ομοιότητα μεταξύ του "θερμοδυναμικού θανάτου",  την θεωρητική εκείνη κατάσταση προς την οποία τείνει το σύμπαν όταν τα πάντα μέσα σε αυτό θα έχουν ισορροπήσει στην ίδια θερμοκρασία ώστε να είναι πλέον αδύνατη η παραγωγή έργου, και ενός επίσης θεωρητικού "οικονομικού θανάτου" όπου η απόλυτη εξίσωση των εισοδημάτων θα έχει εξαφανίσει κάθε διάθεση για πρόοδο, παραγωγή ή νεωτερισμό. Προσέξτε τη λεπτομέρεια: ο "θερμοδυναμικός θάνατος" δεν αναφέρεται απαραίτητα σε ένα "παγωμένο σύμπαν" αλλά σε ένα σύμπαν όπου η θερμοκρασία του είναι ίδια παντού!

   Που να ήξερε ο κακομοίρης ο Ντόναλντ όταν ευχόταν με αφέλεια κάθε άνθρωπος να έχει στη διάθεσή του κι από ένα εκατομμύριο δολλάρια, ότι στην πραγματικότητα η ευχή του θα μπορούσε να προκαλέσει την απόλυτη κατάρρευση της χάρτινης καρτουνίστικης οικονομίας του!

  Κι αν νομίζεις ότι όλα αυτά τα έγραψα για να θεωρητικολογήσω, κάνεις λάθος!

  Για την ελληνική οικονομία τα έγραψα και θα σου εξηγήσω γιατί:

  Είναι φυσικό σε κάθε κρίση να ακούγονται φωνές σωτηρίας, μαζί με τις κραυγές της απόγνωσης. Σοφοί και λιγότερο σοφοί, δημοσιογράφοι, δημοσιογραφούντες και πολιτικοί, αναλυτές, επαγγελματίες της αγοράς ή κοινοί πολίτες έχουν ή διαμορφώνουν στην πορεία το δικό τους μοντέλο εξόδου από τη δύσκολη κατάσταση.

Στις περισσότερες όμως από τις προτάσεις, λησμονούν ένα βασικό εμπειρικό κανόνα: δεν είναι δυνατή η "κατασκευή" μιας οικονομίας που να μοιάζει με "Οικονομικό Αεικίνητο". Δηλαδή να μην παράγει, να μην προοδεύει, να μην ανακαλύπτει αλλά να στηρίζεται σε πέντε-δέκα "εξυπνάδες" ώστε να διατηρείται στη ζωή για πάντα. "Εξυπνάδες" του τύπου "η χώρα δανείζεται, στη συνέχεια κάνει τα δανεικά μισθό, με τη σειρά του ο μισθός γίνεται είσπραξη για τις επιχειρήσεις και φόρος για το κράτος και πάλι από την αρχή". Ναι, αλλά σε κάθε κύκλο και χωρίς πραγματική παραγωγή το χρήμα που δανείστηκε η χώρα φεύγει σε εκείνους που παράγουν τα προϊόντα τα οποία αγοράζουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις. Κοινώς, το δανεικό χρήμα καταλήγει στις τσέπες του Κινέζου που φτιάχνει κινητά. Τόσο απλά! Κι αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα από τα δεκάδες που κυκλοφορούν και διακινούνται είτε ως "υψηλή θεωρία" από τους πολιτικολογούντες οικονομικούς είτε ως "λαϊκή δοξασία" προς άγραν ψήφων από κατ' επάγγελμα πολιτικούς.

  

Ψάξτε για τη "λεπτομέρεια" πίσω από κάθε οικονομική παρλαπίπα που ακούτε και θα καταλάβετε το λάθος. Πολλές φορές είναι τόσο προσεκτικά κρυμμένο που ούτε έμπειροι στο χώρο δεν μπορούν εύκολα να το ξεχωρίσουν: "Γιατί δεν βγάζει η χώρα ένα ομόλογο εσωτερικού δανεισμού να το αγοράσουν τα νοικοκυριά, να σωθεί και το κράτος;" πλασάρεται τελευταία ένα σενάριο. Μα γιατί το χρήμα που διαθέτουν τα νοικοκυριά είναι στις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν να το κάνουν (αν και όποτε!) δάνειο προς τις επιχειρήσεις και αυτές με τη σειρά τους το κάνουν θέσεις εργασίας. Αν το κράτος φτιάξει ένα καλό "λαϊκό ομόλογο", τα νοικοκυριά θα σηκώσουν λεφτά από τις τράπεζες και αυτές με τη σειρά τους θα έχουν μικρότερα ποσά διαθέσιμα για δάνεια. Μόνο αν με κάποιο τρόπο τα νοικοκυριά είχαν τόσο πολύ διαθέσιμο εισόδημα επαρκές και για αποταμίευση και για επένδυση (και για την εφορία σου λέω εγώ) θα είχε νόημα μια τέτοια πρόταση. Και μάντεψε πότε τα νοικοκυριά θα έχουν τόσο πολύ διαθέσιμο εισόδημα; Μπίνγκο! Όταν υπάρχει παραγωγή και ζήτηση για ελληνικά προϊόντα. Μέχρι τότε...ξηρασία!


Κι εδώ λοιπόν καταλήγω στην ουσία: γιατί η Ελλάδα δεν έπρεπε να βγει στις αγορές σε αυτή τη χρονική περίοδο; Κατ' αρχάς αυτό το "δεν έπρεπε" τεχνικά, μας το είπε τόσο το υψηλό επιτόκιο όσο και η σύνθεση των ενδιαφερομένων να αγοράσουν αυτό το ομόλογο, οι οποίοι ήταν κατά κύριο λόγο επενδυτικά σχήματα (hedge funds) και μόνο 4% ασφαλιστικά ταμεία του εξωτερικού, δηλαδή μακροπρόθεσμοι επενδυτές.
Αλλά ποιος είναι ο ουσιαστικός λόγος που δεν έπρεπε να γίνει αυτό;
Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ:
Φαντάσου ότι μαζί με το Ελληνικό Δημόσιο, την ίδια μέρα έβγαινε στις διεθνείς αγορές μια ελληνική επιχείρηση να ζητήσει κεφάλαια για να επενδυθούν σε ένα νέο ανταγωνιστικό και πρωτοποριακό προϊόν. Πρόσεξε τώρα: και οι δύο -Δημόσιο και Επιχείρηση - ανταγωνίζονται για την εξασφάλιση κεφαλαίων από την ίδια δεξαμενή: τους επενδυτές που έχουν αποφασίσει να διαθέσουν κεφάλαια στην Ελλάδα.
Οπότε, αντιλαμβάνεσαι ότι σε αυτό το -θεωρητικό!- ανταγωνισμό, το Δημόσιο απελπισμένο για ρευστότητα, απλώς θα υποσχόταν ένα πολύ υψηλό επιτόκιο που καμία επιχείρηση σε αυτόν τον κόσμο δε θα μπορούσε να υποσχεθεί και μάλιστα με ένα καινοτόμο προϊόν.
Αντίθετα τώρα, στον πραγματικό κόσμο, καμία ελληνική επιχείρηση δεν έφερε στη χώρα σε μια μέρα 3 δις ευρώ από ένα προϊόν της! Εντούτοις, το Δημόσιο το κατάφερε!

Που καταλήγουμε; Πως η Ελλάς πούλησε για άλλη μια φορά στο εξωτερικό, ώστε να φέρει χρήμα στη χώρα, αυτό που ήξερε να πουλάει πάντα: λεμόνια; Όχι! αυτοκίνητα; Όχι! Υπέροχα εκτυπωμένα χαρτιά με φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του εκάστοτε ΥΠΟΙΚ από κάτω, στα οποία υποσχόμεθα ότι θα αποπληρώσουμε σε πέντε, δέκα ή όσα έτη!
Κοινώς, μας λείπουν χρήματα -τι νέο! - δεν μπορέσαμε και δεν μπορούμε να τα εξασφαλίσουμε από την παραγωγή και τελικώς τα αναζητούμε ως δανεικά. Απλά κι εύκολα! Αλλά για πόσο;

Δηλαδή, θα ήταν απείρως προτιμότερο αν ένα πολύ μικρότερο ποσό κατόρθωνε να φέρει στη χώρα μια ελληνική εταιρεία μέσω των πωλήσεών της και της προσέλκυσης επενδύσεων, ώστε ένα ακόμη μικρότερο να κατέληγε στο κράτος ως φόρος (με συνεπακόλουθο βέβαια την περαιτέρω συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα) παρά η επιστροφή στις αγορές με σκοπό την απέλπιδα αναζήτηση ρευστότητας.

Πολύ σύντομα, θα αντιληφθούμε πως δεν μπορείς να αγνοείς τους νόμους της φύσης χωρίς συνέπειες!

Ανέκδοτο σε Πέντε Λέξεις: Δε Θα Ληφθούν Νέα Μέτρα!

Και εντελώς ξαφνικά, η Κυβέρνηση, τα κόμματα που τη στηρίζουν, τα ΜΜΕ και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, με προεξάρχοντα τον κ. Πρωθυπουργό, άρχισαν να διακηρύσσουν προς ένα ανύπαρκτο ακροατήριο πως "δε θα ληφθούν νέα μέτρα" και βεβαίως μετά των σχετικών κλισέ συνοδευτικών περί "θυσιών του Ελληνικού Λαού" που πρέπει (από ποιους και γιατί;) να "γίνουν σεβαστές" ή παρόμοια φληναφήματα.

Γιατί φληναφήματα; Μα οι περίφημες "θυσίες" του λαού που βρίθει άγαμων θυγατέρων, 40ρηδων απόμαχων της ζωής και βεβαίως συνταξιούχων καθώς και κατατρεγμένων "ελευθέρων πολιορκημένων πλην όμως κρατικώς προστατευμένων" επαγγελματιών, δεν είναι τίποτα παραπάνω από όσα πρέπει να γίνουν στο πλαίσιο ενός αυτονόητου ορθολογισμού πως σε αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν είναι δωρεάν και υποστήριξη χρειάζονται μόνο οι ανήμποροι κι όχι οι ροδομάγουλοι κατακουρασμένοι τρόφιμοι ή πρώην τρόφιμοι του Ελληνικού Δημοσίου και του κρατικού κορβανά, έφηβοι συνταξιούχοι ή εργαζόμενοι σε οργανισμούς ή κρατικές εταιρείες με ανύπαρκτο ή άχρηστο έργο.  

Και το μείζον ερώτημα που η ίδια η Κυβέρνηση έχει θέσει (γιατί κανείς άλλος ούτε από εταίρους ούτε από δανειστές δεν το έχει κάνει) είναι αν θα "ληφθούν νέα μέτρα". 

Η απάντηση είναι μία και απολύτως προφανής:

Το κεντρικό πολιτικό σύστημα, η Κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα, πολύ απλά επιθυμούν δύο πράγματα διακαώς:

Πρώτον, να μη θιχτούν οι θέσεις αργομισθίας των κηφήνων πελατών τους, οπότε αναγκαστικά θα προχωρήσει σε οριζόντια μέτρα εναντίον μισθωτών, συνταξιούχων και εν γένει φορολογουμένων και 

Δεύτερον, το πολιτικό κόστος για αυτά τα μέτρα σε καμία περίπτωση να μην τα επωμιστεί το πολιτικό προσωπικό που θα τα επιβάλλει.

Η εικόνα λοιπόν είναι ξεκάθαρη:

Από τη μια μεριά η Τρόικα, πολύ απλά επιδιώκει το αυτονόητο, ήτοι κλείσιμο των οργανισμών που επιβαρύνουν το δημόσιο προϋπολογισμό (ως έχει συμφωνηθεί) μεταξύ των οποίων είναι και οι αμυντικές βιομηχανίες καθώς και την απόλυση (διαθεσιμότητα ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να το περιγράψει) ενός ορισμένου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων, αλλά χωρίς τα τερτίπια των κομματικών επιτελείων (διάβαζε κλείνω την ΕΡΤ και προσλαμβάνω στη ΔΤ τους ίδιους!).

Από την άλλη μεριά η Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία στην αγωνία της μήπως έστω και ένας κομματικός πελάτης βρεθεί εκτός αργομισθίας, ωρύεται πως της επιβάλλουν "νέα μέτρα" προκειμένου να τα πάρει με σκοπό να διασώσει τις θέσεις της κομματικής της πελατείας και ταυτόχρονα να έχει καταδείξει ως υπευθύνους την Τρόικα, το Μνημόνιο και βεβαίως τη γνωστή "διεθνή συνωμοσία εναντίον της Ελλάδος"(!)

Ναι, αν η Ελληνική Κυβέρνηση αρνηθεί να προχωρήσει στα αυτονόητα συμφωνηθέντα "δέοντα" και μέχρις εφευρέσεως του χρηματόδεντρου (φήμες λένε ότι στα εργαστήρια του ΣΥΡΙΖΑ αναπτύσσεται κάτι τέτοιο...) τότε προφανώς το όποιο κενό -χρηματοδοτικό ή δημοσιονομικό - θα χρειαστεί να καλυφθεί με οριζόντια μέτρα. Πόσο οριζόντια; Όσο χρειάζεται.

Και βεβαίως, όχι δε θα χρειαστούν -και κανείς δεν τα έχει επιβάλλει στην Ελλάδα - οριζόντια ή φοροεισπρακτικά μέτρα όσο τηρούνται απλώς τα συμφωνηθέντα. 

Θυμίζω ότι ο κ. Σαμαράς έχει υπογράψει ανάλογη επιστολή στο παρελθόν περί ανάγκης εφαρμογής του Μνημονίου, έχει ομολογήσει το "αμάρτημά" του σχετικά με την αρχική άρνησή του να στηρίξει το ΜΟΝΑΔΙΚΟ χρηματοδοτικό εργαλείο που υπάρχει για τη χώρα μας και μάλιστα ενώπιον της Μέρκελ αλλά είναι και ο ίδιος πολιτικός που με την ίδια ευκολία που χαρακτήριζε "λάθος" το Μνημόνιο και διηγούνταν τα "Παραμύθια του Ζαππείου", προχωρούσε σε οριζόντιες περικοπές συντάξεων και μισθών στηλιτεύοντας την "ανευθυνότητα" του κ. Τσίπρα.

Και βεβαίως είναι ακριβώς ο ίδιος Πρωθυπουργός που πριν λίγο καιρό μας διαβεβαίωνε πως ο κίνδυνος εξόδου από το ευρώ παρήλθε επειδή υπεγράφη η συμφωνία του ΤΑP.

Και πράγματι, θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον αν τελικά προχωρούσε σε εκλογές ο κ. Σαμαράς να γίνουμε θεατές μιας πολιτικής σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο "αντι-μνημονιακούς" μονομάχους! τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ!

Ξέρεις Κάτι Ψηφοφόρε; Εσύ Φταις!

Όσο κι αν νυχθημερόν λυσσομανά η επικοινωνιακή καταιγίδα με επίκεντρο τη Χρυσή Αυγή, μια άγαρμπη κυβερνητική προσπάθεια ανιστόρητων παραγοντίσκων να εκδιώξουν το φασισμό και τη βία με τη λογική τηλεοπτικού πρωινάδικου σε ό,τι αφορά στο πολιτικό επίπεδο της υπόθεσης, αντιλαμβάνομαι ολοένα και περισσότερο πως η επαναλαμβανόμενη αποτυχία επιλογής αξιόλογου πολιτικού προσωπικού δεν πηγάζει καθόλου από την ένδεια ή την καθ' οδόν μετάλλαξη των πολιτικών μας, αλλά στην αδυναμία των ψηφοφόρων να πράξουν το καθήκον τους με τρόπο λελογισμένο.

Απλούστερα, αγαπητέ ψηφοφόρε, αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, εσύ είσαι ο απολύτως υπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει γύρω σου.

Εσύ ψήφισες  την "αλλαγή", παρέχοντας πολιτική ισχύ σε εκείνους που απροκάλυπτα δικαιολογούσαν "δωράκια στον εαυτό τους" κι εσύ ήσουν που ψήφιζες όσους διόριζαν αφειδώς καθαρίστριες και διοικητικούς υπαλλήλους σε χιλιάδες (ναι! χιλιάδες!) Οργανισμούς τύπου "Κωπαΐδας". 

Εσύ ψήφιζες όσους σήμερα βρίσκονται ελεγχόμενοι από τη Δικαιοσύνη για μίζες, και μη μου πεις ότι το δικό σου πολιτικό αισθητήριο δεν ήξερε! Και βέβαια ήξερε! Αλλά δεν σε απασχολούσε καθόλου γιατί σου αύξαναν το μισθό με δανεικά.

Εσύ πίστεψες στην "επανίδρυση του Κράτους" όταν μονιμοποιούνταν χιλιάδες συμβασιούχοι και ψήφιζες και ξαναψήφιζες όσους καταδείκνυαν το "στρατηγό άνεμο" ως υπεύθυνο για τις καταστροφικές πυρκαγιές. Δε ενδιαφέρθηκες ποτέ σου για τους πραγματικούς πολιτικούς υπευθύνους.

Εσύ ψήφισες στο κατόπι το "λεφτά υπάρχουν" μήπως κι αρπάξεις λίγα ευρώ παραπάνω, όταν ο προηγούμενος εξαντλήθηκε πολιτικά.

Και βέβαια όταν οι "κακές αγορές" έπαψαν να σε δανείζουν απηυδησμένες από τη δική σου απίστευτη αδιαφορία απέναντι στα δικά σου σοβαρά προβλήματα (που ακούστηκε χώρα να έχει συνταξιούχο υγιή εργαζόμενο στα 38 του χρόνια;) εσύ τι έκανες;

Εσύ δεν ψήφισες εκείνον που μέσα σε μόλις τρία ή τέσσερα Ζάππεια σου υποσχέθηκε να σε απογειώσει οικονομικά;

Κι αν ήταν μόνο αυτά που έχεις καταφέρει...

Ψήφισες και Χρυσή Αυγή!

Επικαλούμενος την κρίση που εσύ με την ψήφο σου προκάλεσες, ενίσχυσες και συντηρείς, δε διστάζεις να ψηφίσεις ακόμη και την πιο ακραία έκφραση πολιτικού εξτρεμισμού.

Και τώρα πάλι, κρυπτόμενος πίσω από τα γνωστά σου τσιτάτα περί "διαφθοράς", κάνεις πως δεν τους ξέρεις!

Μα καλέ μου άνθρωπε εσύ τους ψηφίζεις!

Και ξέρεις, είμαι απολύτως βέβαιος πως δε θα διστάσεις να ψηφίσεις και τον επόμενο με τα ίδια "αλάνθαστα" κριτήρια. 

Είσαι για άλλη μια φορά έτοιμος να ψηφίσεις τον "επόμενο" που θα "διώξει τα Μνημόνια", θα "διώξει τους δανειστές" ή θα θεραπεύσει τη φαλάκρα!

Μαθημένος τόσα χρόνια από τις συνέπειες των "σοφών" επιλογών σου, σε ένα συμπέρασμα έχω καταλήξει:

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν ούτε Χρυσαυγίτες, ούτε διεφθαρμένοι πολιτικοί, ούτε κουκουλοφόροι, ούτε ανίκανοι, ούτε δημαγωγοί.

Εσύ ψηφοφόρε κρύβεσαι πίσω από όλους αυτούς, εσύ τους φέρνεις στο προσκήνιο, εσύ τους δίνεις ισχύ κι εσύ είσαι απολύτως υπεύθυνος για όλα αυτά.

Κι ας σηκώνεις τους ώμους σου αδιάφορα, αποστασιοποιούμενος κάθε φορά από τις δικές σου επιλογές, σαν να μην τους έχεις ξαναδεί ή σαν κάποιος άλλος να επέβαλλε την παρουσία τους στο δημόσιο βίο.

Εσύ ψηφοφόρε φταις. Για όλα.

Ναι! Οι ΗΠΑ Διδάσκουν Νομιμότητα και Διακυβέρνηση. Εμείς;

Με επικείμενη την λελογισμένη επιβολή του Διεθνούς Δικαίου εναντίον όχι της Συρίας -όπως ανοήτως αναπαράγεται - αλλά εναντίον ενός καθεστώτος και με σκοπό της παραδειγματικής τιμωρία μιας ειδεχθούς πράξης και των υπευθύνων για την διάπραξή της, ας επωφεληθούμε αντλώντας διδάγματα για τη χώρα μας.

Οι ηγεσίες των κρατών δεν βρίσκονται στην εξουσία ούτε για να διορίζουν οπαδούς κομματικών παρατάξεων, ούτε για να εξυπηρετούν ιδιοτελή μικροσυμφέροντα με σκοπό την επανεκλογή τους.

Ασκούν εξουσία με σκοπό την υπηρέτηση των συμφερόντων των χωρών τους αλλά με γνώμονα τη νομιμότητα και την ορθή διακυβέρνηση. Και γι' αυτές τις επιλογές τους βεβαίως κρίνονται και  επιδοκιμάζονται ή όχι.

Με απλά λόγια, οι ηγεσίες αισθάνονται την υποχρέωση να παίρνουν αποφάσεις. Περισσότερο ή λιγότερο ορθές, ευχάριστες ή επώδυνες αλλά πάντοτε με κυρίαρχο κριτήριο το εθνικό συμφέρον και τις ευρύτερες επιδιώξεις τους.

Αντίθετα, οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες, κοντόφθαλμες και τυχοδιωκτικές -υπό την έννοια της υπηρέτησης πρωτίστως του κομματικού συμφέροντος και της διατήρησης στην εξουσία - προτιμούν να παραπλανούν, να αποφεύγουν τις αποφασιστικές επιλογές, να κινούνται στον εύκολο δρόμο των ανοησιών του τύπου "η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας" ή "στηρίζουμε το Διεθνές Δίκαιο αλλά δεν μετέχουμε".

Με περισσή ευκολία οι Έλληνες πολιτικοί μπορούν να υποστηρίξουν μέχρι τελικής πτώσεως τη διατήρηση του "Οργανισμού για την Αποξήρανση της Κωπαΐδας", αρνούνται όμως πεισματικά να συντάξουν, να εφαρμόσουν και να παρακολουθήσουν μια σοβαρή πολιτική επιλογή, ένα εθνικό σχέδιο ή μια επώδυνη αλλά χρήσιμη λύση.

Οι ΗΠΑ και οι ηγεσίες εκεί, παίρνουν αποφάσεις. Σχεδιάζουν, υλοποιούν, κινητοποιούν τους εθνικούς τους πόρους, υπερασπίζονται τις θέσεις τους και επωφελούνται.

Δεν φοβούνται ούτε πολιτικό κόστος, ούτε δημοσκοπήσεις, ούτε τυχάρπαστες πολιτικές προσωπικότητες. Μελετούν, συναποφασίζουν και δρουν.

Με λύπη διαπιστώνουμε το ασύντακτο συρφετό που απαρτίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα: Η επίσημη Κυβέρνηση πρακτικά δεν παίρνει ουσιαστική θέση σε κανένα ζήτημα, η αντιπολίτευση μιλά γενικώς και αορίστως για "ανθρώπινα δικαιώματα" και "κακούς Αμερικανούς", ο ΥΠΕΞ κ. Βενιζέλος προτρέχει να επικροτήσει.

Κι ο λαός; Αχ, αυτός ο λαός! Εκπαιδεύεται να διακρίνει σιωνιστικές συνωμοσίες, να υιοθετήσει άκριτα μπαρούφες περί "ξανθού γένους", να πιστέψει προφητείες από "γέροντες", να συνταχθεί με καθεστώτα που ούτε γνωρίζει τη σκληρότητα και την τυραννία τους, να ενθουσιαστεί με σαχλαμάρες περί "διατάραξης σχέσεων με τους Άραβες" (λες και τα τελευταία χρόνια πνιγήκαμε στη ρευστότητα από τα περίφημα "πετροδόλλαρα"!)

Μια Κυβέρνηση και μια κοινωνία κι ένα πολιτικό σύστημα που με την ίδια ευκολία που τη μια επιζητεί την "Αμερικάνικη Βοήθεια" - ακόμη δε στέγνωσε το μελάνι από την πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Λευκό Οίκο- ταυτόχρονα δε διστάζει να επαινέσει σκληρούς δικτάτορες και με βεβαιότητα πολύπειρου διπλωμάτη να αναλύσει στα καφενεία και στις αυλές πόσο "στυγνή" είναι η αμερικανική επικυριαρχία.

Δυστυχώς όμως για εμάς, ο κόσμος αποτελείται και από κράτη που είναι σοβαρά. Και παίρνουν αποφάσεις. Και δεν κυβερνώνται από "ανδρεοπαπανδρεϊκές" ηγεσίες που παραμυθιάζουν τον κόσμο με ανοησίες και τεχνάσματα προκειμένου να εξασφαλίσουν προνόμια και θέσεις.

Ναι, η Δύση έχει αξίες, για να μην τρελαθούμε κιόλας με τις δικές μας πολιτικές ηγεσίες που το κύμα της οικονομικής κρίσης τις ανέδειξε από το βούρκο της πολιτικής ενώ διαφορετικά θα αποτελούσαν απλώς καρικατούρες. Και είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί και να επιβάλλει τις αξίες της -ευτυχώς!- σε πείσμα όλων των θαυμαστών των Καντάφι, των Κάστρο, των Σαντάμ και των Άσαντ αυτού του κόσμου.

Όχι, σε κανένα μέρος του κόσμου δε θα συναντήσετε κοινωνίες αγγέλων. Και βέβαια, ο κόσμος αυτός είναι πολύπλοκος κι όχι ασπρόμαυρος όπως θα ήθελε να μας τον παρουσιάσει το εγχώριο πολιτικό προσωπικό που αρέσκεται σε απλουστεύσεις και δίπολα "εχθρών-φίλων". Όχι, δε ζούμε σε έναν κόσμο που "οι από δω" είναι οι "καλοί" ό,τι κι αν πουν ό,τι κι αν κάνουν. Αυτός ο κόσμος υπάρχει μόνο στη φαντασία της Αριστεράς και των ψευτο-δεξιών υπηκόων της. Το Δόγμα πως "ο Αριστερός είναι άγιος εξ' ορισμού" απλώς είναι ένα φληνάφημα.

Κι αν ξύπνησε μέσα τους ο "συντροφικός πόνος" για τον Σοσιαλιστή-Μπααθιστή Άσαντ, όπως προηγουμένως για τον Καντάφι ή πιο πριν για τον Σαντάμ (εξέχοντα μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς παλιότερα) ας το πάρουν απόφαση.

Η Διεθνής Κοινότητα ανέχεται. Κι αυτό δε σημαίνει ότι αδιαφορεί ή ότι έχει δώσει μόνιμη ασυλία σε κανέναν τύραννο. Όταν υπερβαίνονται τα εσκαμμένα, υπάρχουν ηγεσίες, υπάρχουν δυνάμεις ώστε το Διεθνές Δίκαιο - που δεν είναι μια ιδέα υπερασπιζόμενη από καναπέδες, κρεβάτια και γραφεία - να επικρατήσει.

Κι αν οι Έλληνες πολιτικοί, μέσα στον μικρόκοσμό τους που υπάρχουν μόνο ρουσφέτια και "δουλίτσες", θεωρούν ότι κι ο υπόλοιπος κόσμος λειτουργεί παρομοίως, τόσο το χειρότερο γι' αυτούς: η Δυτική Κοινότητα υπάρχει, εξελίσσεται, προοδεύει και δεν έχει καμία σχέση με τους πλαδαρούς, ανεύθυνους και αδιάφορους ημεδαπούς πολιτικάντηδες.

Και βεβαίως αν νομίζουν πως και το σύνολο του Ελληνικού λαού έχει ξεχάσει πως ανήκει στη Δύση, των αξιών, της οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας και της προόδου, τόσο το χειρότερο γι' αυτούς. Υπάρχει ακόμα μια ήρεμη μειοψηφία που στηρίζει τη νομιμότητα, το Δυτικό τρόπο ζωής και σκέψης και δεν τρέφεται ούτε με νεο-ναζιστικά δηλητήρια ούτε με αριστερές σκουριές.

Όχι, δεν ντρεπόμαστε να φωνάξουμε για άλλη μια φορά:Ναι, ανήκουμε στη Δύση!

Μη Σώζεις Όποιον Δε Θέλει να Σωθεί!

Καλοκαίρι και η εποχή επιβάλλει τα πράγματα να περιγράφονται απλά. Όχι απλοϊκά! Απλά.
Τρίτος χρόνος της κρίσης, κατά την άποψη του γράφοντος διανύσαμε μόνο τον προθάλαμο, την "εισαγωγή" στα κρίσιμα που έπονται, και ακόμη στο συλλογικό νου των Ελλήνων δεν είναι ξεκάθαρος ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν.

Η ελληνική πολιτική, κοινωνική και οικονομική σκέψη δεν έχει ακόμη κατορθώσει να διαμορφώσει τις δικές της απαντήσεις στις σύγχρονες προκλήσεις. Αποφεύγει να αντικρίσει την πραγματικότητα, αναβάλλει, φαντασιώνεται ουτοπίες, δύσκολα όμως αρθρώνει λόγο ουσίας.

Το αμείλικτο ερώτημα εξακολουθεί να παραμένει: θέλει να σωθεί ο Έλλην; Να βγει όντως από την κρίση που  τον μαστίζει;

Μια ματιά τριγύρω, θα δείξει την πραγματική εικόνα:
Μόλις μέσα σε τρία χρόνια, ο "απόγονος του Περικλέους" αποφάσισε να αντιδράσει στην κρίση όχι με ορθολογικές επιλογές, ούτε με "νοικοκυραίικες" λογικές.
Στράφηκε σε καταστροφικές, αποκρουστικές ή ουτοπικές ιδεολογίες δείχνοντας το πραγματικό του πρόσωπο.
Έδωσε σε ανιστόρητες και ανήθικες πολιτικές δυνάμεις το έρεισμα της Δημοκρατίας, προκαλώντας την Ιστορία:"Δώστε χρήμα ή γίνομαι Ναζιστής" είναι το συμπέρασμα. Γιατί να μην το πούμε απλά; Και γιατί να μην το καταδείξουμε; Αφού αυτή είναι η σκληρή κι ωμή πραγματικότητα.

Μη φανταστεί κανείς ότι πρόκειται και για καμιά σπουδαία κοινωνική διεργασία! Στο βάθος, πρόκειται για επιλογή που εδράζεται στην "ευκολία" του τσαμπουκά: Όχι, δε θα δουλέψω. Όχι, δε θα προσαρμοστώ. Και βέβαια όχι, δε θέλω να πληρώσω. Θα σου δείξω τα "μπράτσα" μου, θα σταθώ με θράσος απέναντί σου και θα σε τρομάξω! Απλώς για να μην πληρώσω.

Κι αν μερικούς τους τρομάζει η ναζιστική ιδεολογία, προστρέχουν σε εναλλακτικές "εύκολες" επιλογές, με κατά βάση το ίδιο ζητούμενο:
Από την φαντασία των 600δις που θα έσωζαν τη χώρα(!) μέχρι την ονείρωξη της άρνησης πληρωμής του χρέους κι από την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, μέχρι τα απιθανικομμύρια των υδρογονανθράκων, όλες οι εναλλακτικές περιορίζονται στην εξής μία: Γίνεται να βγούμε από την κρίση με κάποιο "μαγικό" τρόπο;
Ναι, για κάποιους -πολλούς!- γίνεται! Για πολλούς είναι εφικτή η σύνταξη των 1500 ευρώ στα 45 και η τροφοδότησή της από έναν μισθό των 500 ευρώ όταν και όπου υπάρχει! Ή από μια ανεργία του 27%!

Και πάλι έρχεται το ερώτημα: Θέλει πράγματι να σωθεί ο Έλλην;
Κι αν θέλει πραγματικά, πως γίνεται να γεμίζει τα παράνομα διασκεδαστήρια και ταυτόχρονα να ωρύεται που το κράτος δεν έχει έσοδα; Πως γίνεται να στερεύει το κράτος από ρευστότητα και να μην έχει ακόμη ξεκαθαρίσει τις φορολογικές δηλώσεις των πολιτών; Είναι λογικό για μια οικονομία που φυτοζωεί με δανεικά να συζητά ακόμη - με...θρησκευτικά επιχειρήματα!- αν πρέπει να ανοίγουν καταστήματα την Κυριακή; Κι αν ο "φίλος του επιχειρηματία" Σαμαράς δεν επιτρέπει να αγοράσει κανείς αύριο μια άδεια ταξί, ή να πουλήσει βρεφικό γάλα στο ψιλικατζίδικο φαντάσου τι θα κάνει ο νέος "λαϊκός ήρωας" Τσίπρας!

Ο κατάλογος ατέλειωτος!

Το συμπέρασμα ένα: Όχι! Δε θέλει!

Και πως νομιμοποιείται ηθικά εκείνος που θέλει να σε σώσει όταν εσύ δε θέλεις; Απλώς δε νομιμοποιείται!

Άφησέ τον λοιπόν στη μοίρα που εκείνος επέλεξε για τον εαυτό του. Στην αντίφασή του και στην διπολικού τύπου προσωπικότητά του, που ταυτόχρονα θεωρεί το δανειστή του υπεύθυνο και για τα υπερβολικά δανεικά και για τα καθόλου δανεικά.

Και πως θα τον αφήσεις στη μοίρα του;
Κατ' αρχήν μην τον κοροϊδεύεις, αφήνοντας να εννοηθεί πως μπορεί να σωθεί με τον τρόπο που ο ίδιος προτιμά. Φύγε κι άστον να κάνει αυτό που επιθυμεί!
Τόσες χώρες υπάρχουν να σε υποδεχτούν να εργαστείς, να επιχειρήσεις ή να ζήσεις.

Μην αγοράζεις τα προϊόντα του. Μην παίζεις το παιχνίδι του με τις ανόητες αυξομειώσεις ΦΠΑ. Αστεία πράγματα στην εποχή του παγκόσμιου εμπορίου. Κάνε αγορές από όπου μπορείς από το εξωτερικό. Αν πράγματι θέλει να σωθεί θα πρέπει να παράγει κάτι αξιόλογο και ανταγωνιστικό. Και θα το κάνει. Αν δε θέλει δεν μπορεί να τον σώσει κανείς. Μην στερείς από τον εαυτό σου την ποιότητα και τη σωστή τιμή, επειδή κάποιος σου καμώνεται τον κακομοίρη!

Δε βαρέθηκες ακόμη τον μουτρωμένο και άξεστο ταβερνιάρη ή ξενοδόχο των παμβρώμικων δωματίων-κλουβιών ενός νησιού που δεν έχει ούτε γιατρό; Αποδείξεις δεν είχε ούτε πριν την κρίση, οπότε δεν το αναφέρω! Ψάξε για αξιοπρεπή και φτηνά καταλύματα διακοπών στο εξωτερικό. Μην πέφτεις θύμα της τουριστικής αφίσας και τελικά καταλήγεις να τρως πανάκριβη σάπια ντομάτα στην "χωριάτικη" και μάλιστα στη "μαύρη αγορά" και βαφτισμένη στο μηχανόλαδο! Άστον αυτόν! Θα σωθεί μόνος του με τον τρόπο που προτιμά.

Εσύ, μην ξεχνάς, είσαι Ευρωπαίος πολίτης. Τα συμφέροντά σου είναι στην Ευρώπη. Εκμεταλλεύσου το και μην αφήσεις ούτε λεπτό να σε παρασύρει η Ελλάδα του Ναζισμού, της μιζέριας των "ανοικτών διαγωνισμών" για την ΕΡΤ(!), των προφάσεων πως "δεν πρέπει να κοπούν άλλο μισθοί και συντάξεις" (ας μην κοπούν, αρκεί να τις πληρώνει όποιος το ισχυρίζεται!) και της λοιπής μπουρδολογίας.

Ο Έλλην δε θέλει να σωθεί κι ας τον αφήσουμε στην ησυχία του.
Αλλά κυριολεκτικά όμως!

Νέα Ελλάδα!...Όπως λέμε...Λεφτά Υπάρχουν!

                                                                                                         "Όση ώρα εγώ μιλάω εσείς παραγγέλνετε!"

                                                                                                                                  Υπουργός Υγείας

Έχει πράγματι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς την εξέλιξη του Πρωθυπουργικού σχεδιασμού, όπως αυτός άρχισε να ξετυλίγεται από την ημέρα που αιφνιδίως αποφάσισε να κλείσει τη Δημόσια Τηλεόραση.

Η αποτυχία ουσιαστικής ανάταξης των εσόδων, είτε μέσω ουσιαστικών αποκρατικοποιήσεων, είτε μέσω περιορισμού των δαπανών - αποτυχία αναμενόμενη καθώς η τρικομματική ηγετική ομάδα της χώρας ήταν ούτως ή άλλως ταγμένη στην προστασία του κομματικού κράτους - οδήγησε σε μια σειρά προσχεδιασμένων επιλογών που τελικό σκοπό έχουν την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Εκλογών που ας μη γελιόμαστε, έχουν ως ελατήριο την εκ νέου καθυστέρηση έναντι οιουδήποτε  τιμήματος, την αποφυγή ραγδαίων και σημαντικών απολύσεων στο δημόσιο. Με απλά λόγια, οι πρόωρες εκλογές δεν θα είναι τίποτα άλλο από μια επιπλέον προσπάθεια καθυστερήσεων, μήπως και σωθούν κάποιες χιλιάδες αργόμισθων ψηφοφόρων.

Η αδυναμία της δικομματικής Κυβέρνησης - όπως και των προηγούμενων βεβαίως - να προχωρήσουν σε γνήσια και γενναία μέτρα συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, επιβάλλει την εφεύρεση της "Νέας Ελλάδας", την εικονική αναδόμηση του πολιτικού σκηνικού και τελικώς τη δοκιμασία στις κάλπες και αυτού του σχήματος. Όχι για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο για το διαγωνισμό "Σώστε τους Αργόμισθους"!

Ναι, ο κ. Σαμαράς προσπάθησε να μας πείσει με μια σειρά κινήσεων ότι είναι ο άνθρωπος της ελεύθερης αγοράς. Ναι, αποκρατικοποίησε την ΑΤΕ, ναι προσπάθησε με τον ΟΠΑΠ, με τη ΔΕΣΦΑ και επιστράτευσε προληπτικά τους βαριά εργαζόμενους καθηγητές που απειλούσαν με απεργία εν μέσω εξετάσεων.

Και ναι, ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να κάνει και κάτι με τους αγωγούς - άνευ ουσίας αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία - κι όλα αυτά είναι πολύ καλά. Επίσης πολύ καλό ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Όχι το άνοιγμά της που θα ακολουθήσει. Αλλά ας μην του χρεώσουμε και κάτι που δεν έγινε ακόμη!

Κι όμως, όπως γράφαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, μολονότι όλα αυτά είναι θαυμάσια, ο κ. Σαμαράς έφτασε στο όριό του. Στο όριο ενός αμιγώς επαγγελματία Έλληνα πολιτικού. Στον κολοφώνα του! 

Μέχρι εκεί μπορεί. Και ενώ σε άλλες εποχές θα τρίβαμε τα μάτια μας με αυτές τις κινήσεις, σήμερα όχι μόνο δεν αρκούν αλλά η πρακτική τους αξία στην οικονομική δίνη που βρισκόμαστε, τείνει στο μηδέν.

Οπωσδήποτε κάποιος έπρεπε να τα κάνει και όλα αυτά. Αλλά είναι τόσο λίγα, τόσο ανεπαίσθητα μικρά που χρησιμεύουν μόνο ως ανούσια επιχειρήματα σε κομματικά ακροατήρια.

Ευχαριστούμε για αυτά τα ολίγα κύριε Σαμαρά, αλλά μάλλον είναι ώρα να φεύγετε! Όχι μόνο γιατί η χώρα χρειάζεται πολύ πιο επιθετικές και θαρραλέες κινήσεις προς την απελευθέρωση της οικονομίας αλλά και να διαφυλάξετε τη δική σας υστεροφημία.

Τι αποφάσισε λοιπόν να μας "πουλήσει" το πρωθυπουργικό "πολιτικό μάρκετινγκ";

Το νέο προϊόν: "Νέα Ελλάδα"!

Μια πολιτική παρλαπίπα, όπου ο άνεργος και ο καλοπληρωμένος αργόμισθος του Δημοσίου, ο επιχειρηματίας του ιδιωτικού τομέα κι ο κομματικά διορισμένος σύμβουλος της ΔΕΚΟ, ο ιδιωτικός υπάλληλος και ο προαλειφόμενος για Ευρωβουλευτής βολεμένος συνδικάλας θα αγωνίζονται μαζί υπό τη νέα επωνυμία του κ. Σαμαρά.

Κι ενώ κάποτε ο κ. Παπανδρέου υφάρπαζε ψήφους και εξουσία υποσχόμενος ότι τα "λεφτά υπάρχουν", καθοδηγώντας τις διψασμένες για διορισμό και δουλίτσες με το δημόσιο μάζες προς τις κάλπες, σήμερα ο κ. Σαμαράς ζητά την πολιτική μας ανοχή κι επιζητά την μελλοντική μας ψήφο, στο όνομα της Ελλάδας.

Όχι όμως δημιουργώντας συνθήκες ίδιες και ίσες για όλους, αλλά προσπαθώντας να πάρει ψήφο και πολιτική ισχύ εκ νέου, με τις διαφορές υπέρ των βολεμένων.

Και για να προλάβω τους καλούς αναγνώστες που θα αναρωτηθούν γιατί ενώ αναγνωρίζω στον κ. Σαμαρά κινήσεις προς την ορθή κατεύθυνση, προτείνω την πολιτική του αποδοκιμασία, θα σημειώσω ότι κάθε πολιτικός είναι υπηρέτης της χώρας. Αν μας "κάνει" για ένα διάστημα ή για μια "αγγαρεία" καλώς. Αν "κουράστηκε" ή αν οι πολιτικές του δυνάμεις δεν αρκούν για το παραπέρα, τότε...αντίο!

Κι αν η Αριστερά, μέσα στον οικονομικό της παραλογισμό, μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα οδηγήσουν σε μια ολική κατάρρευση του κομματικού κράτους εξαιτίας της απόλυτης έλλειψης ρευστότητας που το τρέφει, τότε καλώς να ορίσει!

Το ευκταίο θα ήταν η συγκρότηση ενός εθνικού σχεδίου ρεαλιστικού και ορθολογικού για έξοδο από την κρίση και επιστροφή στις αγορές.

Όσο αυτό δεν υπάρχει και κυριαρχεί η συνθηματολογία, η επανάληψη επικοινωνιακών μοτίβων και η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων που έρμαια κι αυτά στην προσπάθεια για πολιτική επιβίωση αναγκάζονται να καταπίνουν περισπούδαστες δηλώσεις τους προκειμένου να βρουν μια θεσούλα γύρω από τον γενναιόδωρο κρατικό κορβανά, δυστυχώς το Μνημόνιο, τα νέα μέτρα και οι επιπτώσεις στην κοινωνία θα μας τυραννούν για πολύ ακόμα. 

Ευάγγελος Βενιζέλος: Και Πάλι ο Χαμένος της Υπόθεσης!

Είναι περίεργο αυτό που συμβαίνει με τον κ. Βενιζέλο.

Θεωρητικά διαθέτει όλα τα εχέγγυα για μια επιτυχημένη πολιτική καριέρα: Ευφυΐα, ρητορική ικανότητα, καθηγητική τήβεννο, ανήκει σε ένα κόμμα με αυτονόητα σημαντική πολιτική ιστορία και επιρροή και επίσης έχει τη δική του ομάδα στελεχών που τον στηρίζουν.

Κι όμως. Για έναν ανεξήγητο λόγο, στις πολιτικά κρίσιμες -για τον ίδιο - στιγμές, δεν κατορθώνει να κεφαλαιοποιεί πολιτικά κέρδη.

Έχει χάσει εσωκομματικές εκλογές από το Γιώργο, όταν ο κ. Παπανδρέου βαλλόταν πανταχόθεν και ο κ. Βενιζέλος εμφανιζόταν να προηγείται στις προτιμήσεις των μελών και των φίλων του ΠΑΣΟΚ.

Έχει διατελέσει, μετά από  επιλογή του, Υπουργός Οικονομικών σε μια εξαιρετικά δυσμενή συγκυρία, καταφέρνοντας στο τέλος να μείνει στην ιστορία ως ο "Υπουργός του Χαρατσιού". 

Ανέλαβε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, όταν το κόμμα βρέθηκε σε απίθανα χαμηλά ποσοστά κι έτσι έφτασε να ηγείται αντί ενός κόμματος εξουσίας, να εξισώνεται με τη νεοπαγή ΔΗΜΑΡ σε μια ανισομερή συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.

Ο κ. Βενιζέλος δείχνει να ξέρει το δρόμο για την πηγή, να διαθέτει όλα τα απαραίτητα εφόδια, χάρτες και πυξίδες, κι όμως να μην μπορεί να πιει νερό.

Τα λέγαμε κι από το 2011 εδώ: http://tyxaios.blogspot.gr/2011/10/blog-post_18.html

Σήμερα, ο κ. Βενιζέλος απέναντι σε μια πολιτική πρόκληση που εμφανίστηκε στη δεδομένη συγκυρία, αποφάσισε να στηρίξει άνευ όρων τον κ. Σαμαρά και την Κυβέρνησή του.

Προφανώς αμφιταλαντευόμενος, αφού αρχικά είχε συγκροτήσει μέτωπο με τον κ. Κουβέλη, εν συνεχεία σκεπτικιστής απέναντι σε μια "ηρωική έξοδο" αφού προφανώς άκουσε τον κ. Σαμαρά και εν τέλει πειθόμενος, αφού ομίλησε και ο "Διεθνής Παράγοντας", αποφάσισε να πάρει το δρόμο της νέας συγκυβέρνησης έναντι του πινακίου των Υπουργικών θώκων.

Προφανώς και αυτή του η στάση επαινείται για την συνεισφορά του στη σταθερότητα, στο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συνεισφέρει στην παρούσα φάση, αλλά ελέγχεται ως προς τη δική του πολιτική πρόοδο.

Κοινώς, ο κ. Βενιζέλος ως πολιτικό πρόσωπο, βρέθηκε για άλλη μια φορά στο δίλημμα μεταξύ της δικής του πολιτικής πορείας και της γενικότερης πολιτικής αστάθειας. Ασύμμετρα μεγέθη στα οποία ο κ. Βενιζέλος, εξ' αιτίας δικών του πολιτικών επιλογών, βρίσκεται διαρκώς ενώπιόν τους.

Επέλεξε λοιπόν να είναι ο "δεύτερος" σε μια Κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, στηρίζοντας πλέον όλες τις επερχόμενες επώδυνες επιλογές για τις οποίες ο κ. Πρωθυπουργός ήδη έχει δώσει το στίγμα με το "βίαιο" κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης. 

Ενέδωσε στην ξεκάθαρη πρόταση του κ. Σαμαρά πως "από δω κι εμπρός έτσι θα πάμε, και σ' όποιον δεν αρέσει ας ρίξει την Κυβέρνηση", επιλέγοντας να στηρίξει εκείνη ακριβώς την πολιτική που οδήγησε τον ίδιο και το κόμμα του να ασθμαίνουν πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα ή πίσω κι από άλλους.

Παράλληλα, ο ελιγμός του έμπειρου κ. Κουβέλη να θέσει τη ΔΗΜΑΡ σε μια γκρίζα ζώνη όπου άλλοτε θα στηρίζει και άλλοτε όχι, καθιστώντας το κόμμα του απαραίτητο στα "δύσκολα" αλλά όχι "συνένοχο" στα επώδυνα, αφήνει στον κ. Βενιζέλο να επωμιστεί ολόκληρο το βάρος στήριξης μιας "Δεξιάς" πολιτικής από μια κεντροαριστερή συναίνεση.

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο κ. Κουβέλης πρόλαβε κι έφυγε.

Εγκλώβισε τον κ. Βενιζέλο στο "Κυβερνητικό κλουβί του τρόμου" όπου πλέον αν αποχωρήσει θα στιγματιστεί μόνος αυτός με την πρόκληση πρόωρων εκλογών και ταυτόχρονα διατηρεί την πρωτοβουλία σχετικά με τα νομοσχέδια που θα ψηφίζει ή όχι, απολαμβάνοντας την "ασυλία" που του δίνει η εκτός Κυβέρνησης παρουσία.

Ταυτόχρονα, ο κ. Βενιζέλος θα σύρεται από τον κ. Σαμαρά σε αποφάσεις και μέτρα για τα οποία η μόνιμη "απειλή" θα είναι η αποσταθεροποίηση της χώρας, ενώ προφανώς θα βλέπει τα ήδη ισχνά ποσοστά του να φθίνουν.

Κι ας μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν ξεκινούν με την ίδια βάση ποσοστών τη νέα Συγκυβέρνηση. Σε αυτήν την ιδιότυπη "συμβίωση", ο κίνδυνος να φθαρεί το μικρότερο κόμμα σε τέτοιο βαθμό που να το οδηγήσει εκτός Βουλής στις επόμενες εκλογές είναι ορατός.

Μα πως την πάτησε πάλι έτσι ο Ευάγγελος;!

Επιστράτευση Εκπαιδευτικών! Ψηφίζω και "με τα δύο χέρια" Σαμαρά, αν...

Δεν θεωρώ πως ο κ. Σαμαράς ως πολιτική προσωπικότητα, διαφέρει σημαντικά από ό,τι έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η πολιτική μας σκηνή.
Ανήλθε στην εξουσία μετά από κάποια "Ζάππεια", εμφανίστηκε διαφωνών με το Μνημόνιο από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης ενώ κατέστη ο θερμότερος υπέρμαχος κατόπιν.

Ακολούθησε την πολιτική "πεπατημένη" ώστε να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος και εφαρμόζει την μνημονιακή κατά τον ίδιο "λάθος συνταγή".

Τίποτα ιδιαίτερο και τίποτα αξιόλογο. Από την πλευρά της πολιτικής πρακτικής δεν είναι τίποτα άλλο από μια παραλλαγή του "λεφτά υπάρχουν" ή της "επανίδρυσης του κράτους" για όσους θυμούνται.

Πιστεύω, εντούτοις, πως με δεδομένη  τη διαχρονική αδυναμία (ή όπως αλλιώς επιθυμεί ο καθείς να την ονομάσει) του πολιτικού προσωπικού της χώρας να διαχειριστεί με στοιχειώδη σοβαρότητα τα τεκταινόμενα, ένα πράγμα αξίζει να εκτιμά κανείς: τις σποραδικές θετικές κινήσεις που είτε εκούσια είτε ακούσια, είτε δηλαδή από τύχη, συγκυρία, αβλεψία είτε από σχεδιασμό στοχευμένο και μελετημένο ή ακόμη και αδέξιο ή επάλληλο, κοινώς από "σπόντα"(!).

Τι έχουμε λοιπόν με την περίπτωση Σαμαρά;
Δεν γνωρίζω αν ορισμένες χαρακτηριστικές κινήσεις του "βγήκαν" από πίεση της Τρόικα, από δική του ικανότητα ή από άλλο λόγο, όμως κατά τη δική μου ιδεολογική και κοινωνικο-οικονομική αντίληψη, προσμετρώνται στα θετικά, ανεξάρτητα από τα ελατήρια που τα προκάλεσαν. Και μάλιστα στα εξαιρετικά θετικά!
Παραθέτω:
-Ιδιωτικοποίηση της Αγροτικής Τράπεζας.
-Ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ
-Επιστράτευση των εκπαιδευτικών.

Γιατί;
Θεωρώ ότι το κράτος αρχίζει στα σοβαρά - κι όχι στα λόγια -να απαλλάσσεται από εκείνες τις εστίες που συντηρούσαν την στρεβλή ελληνική αντίληψη περί οικονομίας. Και ταυτόχρονα, αποτελούσαν πυλώνες και βραχίονες της κρατικής - διάβαζε κομματικής - παρέμβασης στην αγορά.
Θα ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος αν το κράτος έδινε έστω και για ένα ευρώ τις ΔΕΚΟ ή τις άλλες επιχειρήσεις του, για ένα και μόνο λόγο: να περιοριστεί στα αμιγώς ελεγκτικά και ρυθμιστικά και νομοθετικά του καθήκοντα και να πάψει να αποτελεί τον προνομιούχο επιχειρηματία ή εργοδότη, στρεβλώνοντας κάθε έννοια ελεύθερης οικονομίας.
Εδώ, εισέπραξε και κάποια ποσά.

Όμως ο κ. Σαμαράς προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: Μολονότι στηρίζεται από τρία διαφορετικά κόμματα, παρά το γεγονός ότι και τα τρία αυτά κόμματα φημίζονται για τις συνδικαλιστικές τους περγαμηνές, ο Πρωθυπουργός υπογράφει διάταγμα επιστράτευσης των εργαζομένων στην εκπαίδευση ΠΡΙΝ και όχι κατά τη διάρκεια της επαπειλούμενης απεργίας.

Και γιατί είναι αυτό σημαντικό;

Απλούστατα, διότι υπενθυμίζει πως το κράτος είναι εδώ όχι για να ικανοποιεί συνδικαλιστικά ή κλαδικά συμφέροντα, πως ο εκάστοτε Υπουργός δεν είναι ο κατ' επάγγελμα συνομιλητής και διεκπαιρεωτής συντεχνιακών αιτημάτων αλλά ως πρώτιστο καθήκον έχει να διασφαλίζει την ομαλή λειτουργία των υπηρεσιών που εποπτεύει.

Η κίνηση του κ. Σαμαρά μας επαναφέρει στον πολιτισμένο κόσμο της αυτονόητης υποχρέωσης των κρατικών λειτουργών να υπηρετούν τον πολίτη πρωτίστως και να εκτελούν τα καθήκοντά τους κυρίως και δευτερευόντως να προβάλλουν τα όποια αιτήματά τους.

Αυτό το απλό γεγονός, πρώτα η εκπλήρωση του καθήκοντος για το οποίο αμοιβόμαστε έναντι οιουδήποτε αιτήματος, το είχαμε ξεχάσει.

Κρατώ μια επιφύλαξη ως προς την έκβαση αυτής της διαδικασίας, καθώς η πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, καθώς μας διδάσκει πως συνήθως η Κυβέρνηση υποχωρεί ατάκτως μετά από αρκετή συνδικαλιστική πίεση και βεβαίως μετά από εσωκομματικές διαβουλεύσεις, πάντοτε εις όφελος των απεργούντων.

Αν όμως, παρ' ελπίδα, ο κ. Σαμαράς κινηθεί με αποφασιστικότητα επιβολής του νόμου, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος - στην πραγματικότητα για το πολιτικό όφελος - και κατορθώσει να ευθυγραμμίσει τον κλάδο των εκπαιδευτικών με τη νομοθετική ρύθμιση που θα αποφέρει μείωση της δαπάνης του κρατικού προϋπολογισμού, τότε νομίζω ότι ο κ. Σαμαράς πράγματι θα έχει κάνει άλματα σε σχέση με τα παιδικά βηματάκια των προγενεστέρων του.

Όντως, ακόμη κι αν φύγει για διακοπές στο υπόλοιπο της θητείας του, θα έχει συμβάλλει με θεαματικό τρόπο τόσο με τις αποκρατικοποιήσεις όσο και με την επιλογή του στο θέμα των εκπαιδευτικών στον πραγματικό εκσυγχρονισμό της χώρας που πάμπολλοι επαγγέλθηκαν αλλά ουδείς ετόλμησε.

Ναι λοιπόν! Θα ψηφίσω αναφανδόν τον κ. Σαμαρά αν κατορθώσει το μέχρι σήμερα ακατόρθωτο: να τηρηθεί ένας νόμος που έχει ψηφισθεί, από έναν κλάδο Δημοσίων Υπαλλήλων (προσέξτε! των υπέρμαχων της νομιμότητας όταν πρόκειται για αργίες, ωράριο και αμοιβή!) που δε διστάζει να απεργήσει ακόμη και στην κρίσιμη περίοδο των εξετάσεων αδιαφορώντας για την κοινωνία και τους φορολογούμενους πολίτες.

Ας γνωρίζει λοιπόν ο κ. Πρωθυπουργός, ότι δεν υπέγραψε αυτός την επιστράτευση των απεργούντων εκπαιδευτικών. Ενεργεί ως εντολοδόχος της δοκιμαζόμενης κοινωνίας η οποία διψά για γρήγορες και ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Και σε καμία περίπτωση και καμία συντεχνία δε μπορεί να καθυστερήσει ή να αναβάλλει την πορεία προς μια νέα εποχή, στην οποία δεν έχουν θέση ούτε η "επαναστατική γυμναστική" άλλων περιόδων ούτε τα "παραδοσιακά αλισβερίσια" κράτους και συνδικαλιστών.

Επιτέλους: η κατάργηση των προνομίων ως αίτημα του Μνημονίου ας γίνει πράξη! Και τρεις μήνες διακοπές επ' αμοιβή είναι δυσανάλογο προνόμιο.

Αν δε, επιπλέον, ο κ. Σαμαράς αφήσει να οδηγήσει η αγορά τα πράγματα και στον τομέα των κρατικά ελεγχόμενων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και δεν υποκύψει σε όψιμα συνδικαλιστικά αιτήματα περί σφαγής των ισχνών αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων υπέρ βωμών και εστιών άλλων συντεχνιών, θα έχει ανέλθει στον κολοφώνα της ελληνικής πολιτικής των τελευταίων τριάντα ετών!

Μακάρι!

Η Κρίση σε λίγο Αρχίζει! Τι; Νόμιζες πως Τελειώσαμε;

Δεν συμμερίζομαι την - άνευ στοιχείων - όψιμη πρωθυπουργική και εν πολλοίς τρι-κομματικο-κυβερνητική αισιοδοξία.

Πολύ περισσότερο, δεν συμμερίζομαι την επιμονή του συνόλου - ναι! του συνόλου - του πολιτικού συστήματος να μας παρουσιάζει εδώ και τρία χρόνια την οικονομική κρίση ως μια κατάσταση που μπορεί να διαχειριστεί. Ο καθένας από την δική του σκοπιά βεβαίως, αλλά το κοινό σημείο όλων των εν δυνάμει "εθνικών σωτήρων" είναι πως έχουν τη δυνατότητα να μας οδηγήσουν σε ασφαλή οικονομικά μεγέθη.

Οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας βασίζουν το αφήγημά τους σε μια απλοϊκή υπόθεση, που αν δεν κρύβει σκοπιμότητα (που κρύβει!) τουλάχιστον προδίδει αφέλεια:

Τι είναι η κρίση κατά το πολιτικό μας σύστημα;

Μια παροδική κατάσταση, σοβαρή βεβαίως, στην οποία πλήττεται οικονομικά η χώρα, γίνεται το "ξαναμοίρασμα της τράπουλας" - ανάδειξη νέων ελίτ, καταστροφή των παλιών κλπ - αλλά σε ένα ορατό χρονικό διάστημα (ο ΓΑΠ έλεγε τρία χρόνια, ο Σαμαράς βλέπει φως κι ο καθείς τοποθετείται όπως θέλει...) η χώρα θα ανακάμψει.

Και μάλιστα, όχι μόνο θα ανακάμψει - έτσι λένε! - αλλά και μεγάλες κοινωνικές ομάδες που  απολάμβαναν προνόμια στο "προ κρίσης" σύστημα θα εξακολουθούν να αποτελούν και τους προνομιούχους του "μετά".

Με απλά λόγια, όλοι οι "βολεψάκηδες" - από κλειστά επαγγέλματα μέχρι σκληρά εργαζόμενους σε δημόσιους οργανισμούς που έπαψαν να έχουν αντικείμενο κανά δυο αιώνες τώρα-απλώς προσπαθούν να "κρατηθούν από τη βάρκα" ώστε μετά την κρίση να επανέλθουν στην προτεραία κατάσταση.

Αν προσέξατε λοιπόν τα κυβερνητικά μηνύματα των τελευταίων ημερών -που δεν είναι διαφορετικά από εκείνα των τελευταίων τριών ετών - το Δημόσιο καμώνεται πως θα "απολύσει" προτάσσει όμως πως θα προσλάβει ταυτόχρονα. Ο χρεωκοπημένος δημόσιος εργοδότης όχι μόνο αρνείται να παραδεχτεί πως δεν μπορεί καλά-καλά να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, αλλά ανερυθρίαστα βγαίνει και στην αγορά εργασίας ως αξιόπιστη επιχείρηση προς άγραν εργαζομένων!

Θεωρεί το κράτος μας, λοιπόν, και μαζί του κι όσοι πιστοί της κρατικής μηχανής, πως η κρίση όχι μόνο είναι παροδική, όχι μόνο βρίσκεται σε αποδρομή αλλά πως άνετα μπορεί να διατηρήσει ή και να επεκτείνει τις "συνήθεις" εργασίες του.

Όμως η κρίση - η πραγματική κρίση - δεν άρχισε ακόμη. 

Κι αν αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που βιώνουμε εδώ και τρία χρόνια, σε πληροφορώ πως δεν ήταν τίποτα άλλο από μια "απλή" κρίση ρευστότητας. Μια "κοινή" δημοσιονομική κρίση η οποία βεβαίως διογκώθηκε, επεκτάθηκε και τείνει να γίνει κοινωνική. Κι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο.

Κατ' αρχήν το "τείνει" δεν ερμηνεύεται ως αδιαφορία ή απομείωση της σημασίας των απογοητευτικών και επώδυνων μεγεθών της φτώχειας και της ανεργίας που από καιρό βασανίζουν την ελληνική κοινωνία.

Αναφέρεται στην τάση μόνιμης ανατροπής των κοινωνικών αντιλήψεων και των κοινωνικών θεσμών που εγκαθίδρυσαν και παγίωσαν προηγούμενες οικονομικές και πολιτικές επιλογές των Ελλήνων.

Η οικονομική κρίση όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, έχει αρχίσει να καταφέρνει μη αντιστρεπτά πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, στη δομή και στη λειτουργία του. Αντιλήψεις δεκαετιών αρχίζουν να αμφισβητούνται, οικονομικοί θεσμοί που γνωρίσαμε και εμπιστευθήκαμε (από τράπεζες και επιχειρήσεις μέχρι τον "λαδιάρη" υπάλληλο της Χ δημόσιας υπηρεσίας) αποχωρούν, κλείνουν, αλλάζουν και μεταμορφώνονται.

Αλλού η αλλαγή φαίνεται θετική, αλλού όχι, το ζητούμενο όμως εδώ είναι να αναγνωρίσουμε την αλλαγή αυτή καθ' εαυτή. 

Η διάχυση λοιπόν της οικονομικής κρίσης στον κοινωνικό ιστό, πήρε αρκετό χρόνο για να καταγραφεί και στα εκλογικά αποτελέσματα αλλά και στον κοινωνικο-οικονομικό χάρτη της χώρας.

Γιατί όμως λέμε ότι ακόμη δεν έχει αρχίσει η κρίση;

Απλούστατα, γιατί ακόμη μεγάλες κοινωνικές ομάδες πιστεύουν στην "αντιστροφή":

-Εργαζόμενοι πιστεύουν ότι η επιχείρησή τους ή η τράπεζά τους θα διασωθεί και μαζί μ' αυτήν και η ελπίδα για "κάποια στιγμή" επιστροφή στα κεκτημένα

-Άνεργοι πιστεύουν πως θα προσληφθούν μόλις η "ύφεση αντιστραφεί"

-Επιχειρηματίες θεωρούν (ευτυχώς όχι πολλοί!) πως οι "δουλειές θα ανοίξουν"

Έχουν άδικο όλοι αυτοί;

Υπό την έννοια πως κάποια στιγμή τα οικονομικά μεγέθη θα βελτιωθούν, όχι. Αλλά όποιος θεωρεί ότι η βελτίωση θα σημάνει και επιστροφή στο παρελθόν πλανάται.

Οδηγούμαστε - με πολύ επώδυνο τρόπο είναι η αλήθεια - σε μια "άλλη" πραγματικότητα. Κι αυτό είναι το χρονικό σημείο που αυτή η διαφορετική πραγματικότητα αρχίζει και μας δείχνει το πρώτα της σημάδια και εδώ ακριβώς έρχεται η κυβερνητική "αισιοδοξία" να ξορκίσει το "κακό". Γιατί αν αλλάξει η κοινωνική δομή και οι κοινωνική συσχετισμοί, τότε θα αλλάξει και η πολιτική τάξη.

Που βρισκόμαστε λοιπόν;

Μα ακριβώς στο σημείο όπου η κρίση - η πραγματική κρίση - αρχίζει να ενσκήπτει. Και γιατί "πραγματική"; Μα γιατί πρόκειται για τη μετάλλαξη εκείνη της κρίσης που επάγει μη αναστρέψιμα αποτελέσματα και ήδη κάνει την παρουσία της αισθητή στο σύνολο της κοινωνίας.

Και ακριβώς αυτή η αίσθηση είναι που ενεργοποιεί τα "πολιτικά αντανακλαστικά" της επιτηδευμένης αισιοδοξίας.

Ας απολαύσουμε όμως την αισιοδοξία - έστω και επιτηδευμένη - καθώς τα "απροσδόκητα" γεγονότα είναι μπροστά μας!

Πείτε στον κ. Σαμαρά την αλήθεια! Εκτίθεται...

Σιγά μην εκτίθεται!

Με την ίδια ακριβώς "φιλαλήθεια" με την οποία ομιλούσε στα πολλαπλά "Ζάππεια" περί "λανθασμένης συνταγής" και πακτωλούς δισεκατομμυρίων και μυριάδες θέσεις εργασίας, ομιλεί σήμερα περί φωτός στην "άκρη του τούνελ"!

Ασύστολες ανακρίβειες χωρίς αντίκρυσμα καθώς εκστομίζονται βασιζόμενες είτε  στην ανευθυνότητα που απολαμβάνει η θέση της αντιπολίτευσης είτε από στην προσδοκία πως όταν έρθει η ώρα των δυσάρεστων αποφάσεων δεν θα βρίσκεται στην Κυβέρνηση. Τόσο απλά.

Τι κι αν ο Υπουργός του των Οικονομικών προσπαθεί να περιγράψει τη δυσμενή εικόνα, χωρίς όμως κι αυτός να γίνεται επαρκώς ακριβής και άρα δυσάρεστος;

Ο επικεφαλής του τριμερούς κυβερνητικού σχήματος αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να δώσει μια νότα βερμπαλιστικής αισιοδοξίας στον, ομολογουμένως δεκτικό σε τέτοιες προσπάθειες, λαό.

Αγνοεί λοιπόν ο Πρωθυπουργός -προφανώς ηθελημένα - τα απανωτά πρόσφατα πλήγματα στον κεντρικό κορμό της πραγματικής οικονομίας: την αποχώρηση ή την παύση λειτουργίας σημαντικών επιχειρηματικών μονάδων της χώρας, την κρίσιμη φάση που διέρχεται ο τραπεζικός κλάδος καθώς μέγιστης σημασίας διεργασίες πρόκειται σύντομα να τεθούν σε υλοποίηση και μάλιστα σε ιστορικά εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα, το μόνιμο πρόβλημα της διόγκωσης του χρέους της χώρας.

Τρεις τομείς - επιχειρήσεις.τράπεζες και χρέος - των οποίων η μορφή, η δυναμική και η σύνθεση άλλαξε ή σύντομα πρόκειται (για τις τράπεζες) να αλλάξει με τρόπο που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια. Κυριολεκτικά, δυο-τρεις φορές τον αιώνα!

Κι όμως! Ο Πρωθυπουργός της χώρας διαπιστώνει ότι βλέπει φως!

Κι αν ήταν μόνον αυτά, τότε ίσως και να δικαιολογούσε κανείς την ανεξήγητη πρωθυπουργική αισιοδοξία.

Σε επίπεδο αριθμών, το συνταρακτικό γεγονός πως η ΕΛΣΤΑΤ- η Εθνική Στατιστική Αρχή - κατέγραψε αποπληθωρισμό το Μάρτιο άραγε τον αφήνει αδιάφορο ή κάποιοι δεν τον ενημέρωσαν επαρκώς;

Η καταγραφή αποπληθωρισμού, μετά από 45 ολόκληρα έτη καθώς ανάλογο φαινόμενο είχαμε στη χώρα το 1968(!), δυστυχώς απεικονίζει μια εξόχως ζοφερή πραγματικότητα: το καταστροφικό σπιράλ της μείωσης των τιμών ως αιτία της συρρίκνωσης της παραγωγής και των εισοδημάτων, που με τη σειρά της η μείωση των τιμών θα μικρύνει περισσότερο τα εισοδήματα και την παραγωγή.

Και άρα τη φοροδοτική ικανότητα. Και δυστυχώς την ικανότητα της χώρας να αποπληρώνει χρέη.

Ο δείκτης λοιπόν, αδιάψευστα κατέγραψε αυτό που η κοινωνία ήδη είχε ενσωματώσει: η οικονομία όχι μόνο συρρικνώνεται λόγω ύφεσης, αλλά έχει ενεργά εισέλθει σε φάση αποπληθωρισμού που καταδεικνύει πως η επιστροφή στην ανάπτυξη δεν είναι ζήτημα "προσπαθειών" ή "ανάκαμψης", δηλαδή να κάνουμε καλύτερο το φορολογικό, να απορροφήσουμε περισσότερο ΕΣΠΑ ή να κάνουμε διαρθρωτικές αλλαγές. Είναι πλέον συστημική η συρρίκνωση της οικονομίας από την οποία δεν μπορούμε να εξέλθουμε ακόμη κι αν σήμερα εγκατασταθούν στη χώρα μας όλες οι εταιρείες του δείκτη DOW JONES, ας πούμε! Θα τις πτωχεύαμε και αυτές, καθώς φτιάξαμε μια "ρουφήχτρα", μια "μαύρη τρύπα" χρήματος!

Πρακτικώς, χρειάζονται τεράστιες ποσότητες χρήματος και επί μακρό χρόνο να εισρέουν στην ελληνική οικονομία ώστε να μπορέσει να βγει από μια τέτοια κατάσταση αποπληθωριστικού σπιράλ.

Ξέρει κάτι ο Πρωθυπουργός γι' αυτό; Μάλλον όχι, καθώς όλες οι πηγές χρήματος συνοψίζονται στην εξής μία: Τρόικα!

Για να γίνει κατανοητό, ακόμα κι αν κάποιος μας δάνειζε με ΜΗΔΕΝΙΚΟ επιτόκιο, μας χάριζε χρήμα δηλαδή!, πάλι δε θα μας έσωζε καθώς εμείς "τρέχουμε" με αρνητικό "πληθωρισμό". Και το "μηδέν" είναι μεγαλύτερο από το "μείον"!!!

Και -δυστυχώς! - τα παραπάνω δεν αποτελούν τα μοναδικά μας προβλήματα!

Αν παρακολουθούσε ο κ. Σαμαράς τον κ. Στουρνάρα θα μάθαινε πως η "επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος" και μάλιστα με "κάθε θυσία" επιβάλλεται ώστε να ενεργοποιηθεί η "ρήτρα του Eurogroup για νέα μείωση του δημοσίου χρέους".

Σε απλά ελληνικά, χρειαζόμαστε - προφανώς - άλλη μια αναδιάρθρωση, του λεγόμενου "δημόσιου τομέα" αυτή τη φορά και προϋπόθεση γι' αυτό ώστε να γίνει κατά το δυνατόν "ανώδυνα" για την κεφαλαιακή επάρκεια της χώρας είναι η εξασφάλιση πρωτογενούς πλεονάσματος.

Σε πιο απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει πως τα κρίσιμα μεγέθη που επηρεάζονται από κάθε "μείωση δημόσιου χρέους", δηλαδή τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, οργανισμών αλλά και χρηματωπιστωτικού συστήματος θα δοκιμασθούν και πάλι.

Για να το πούμε απλούστερα, το ασφαλιστικό - το οποίο μεταφράζεται σε κρατήσεις μισθών και ύψος συντάξεων - προφανώς και θα επανεξεταστεί πολύ σύντομα ενόψει αυτής της "μείωσης χρέους".

Μόνο ένα σκέλος λοιπόν του διαγγέλματος Σαμαρά έμεινε ώστε να μπορεί κανείς να εικάσει πως ενδεχομένως μπορεί να είναι αισιόδοξος: η προσωρινή αναστολή λήψης νέων εισπρακτικών και οριζόντιων μέτρων καθώς η Τρόικα για μια ακόμη φορά επιλέγει οδηγήσει τα πράγματα σε "δραματοποιημένες καταστάσεις". Δηλαδή επιλέγει να οδηγήσει την Κυβέρνηση σε "πιστωτική ασφυξία" όπου η λήψη νέων μέτρων θα κριθεί λογιστικά αναγκαία αντί να προτάξει την ανάγκη της πρόβλεψης. Το άλλοθι και πάλι της ελληνικής κυβέρνησης προκειμένου να αναβάλλει την ανάγκη λήψης νέων μέτρων - μολονότι όλοι αναγνωρίζουν το δημοσιονομικό κενό που θα υπάρξει επιβαρυμένο δε και από την αναγγελθείσα μείωση του γνωστού "χαρατσιού" - δεν είναι παρά η εικαζόμενη επιτυχία του "φοροεισπρακτικού μηχανισμού", την οποία η χώρα αναμένει άνω του μισού αιώνος!

Βεβαίως, το ανούσιο πια μοτίβο διανθίστηκε πια και με τη μαγική φράση "αναμόρφωση φορολογικού συστήματος"!

Προετοιμαστείτε λοιπόν καταλλήλως, καθώς τα νέα διαγγέλματα περί "ανάγκης διάσωσης της χώρας" μάλλον δεν απέχουν και πολύ...!

Είσαι Νέος Επιχειρηματίας; Ένα Μοναδικό Τεστ Δεξιότητας Αποκλειστικά για Σένα!

Αντιλαμβάνεσαι  προφανώς ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα αν είσαι νέος επιχειρηματίας ή αν σκέφτεσαι να δραστηριοποιηθείς σ' αυτό το χώρο. Κρίση, έλλειψη ρευστότητας, γραφειοκρατία έρχονται να σταθούν εμπόδια στην προοπτική σου και στις προσδοκίες σου.

Πριν λοιπόν κάνεις τις επιλογές σου, ανακάλυψε με το παρακάτω τεστ αν διαθέτεις εκείνες τις δεξιότητες που θα σου επιτρέψουν να ελαχιστοποιήσεις τις πιθανότητες λήψης λάθος αποφάσεων.

Με το τεστ αυτό θα εκτιμηθούν οι ικανότητές σου σε καίριους τομείς της επιχειρηματικότητας και το αποτέλεσμα θα σου αποκαλύψει εκείνες τις πλευρές της επαγγελματικής σου προσωπικότητας που χρειάζεται να εστιάσεις με προσοχή γιατί ίσως έχεις ελλείψεις.

Πάρε χαρτί και μολύβι και πάμε λοιπόν!


1. Καμία επιχείρηση δεν επιβιώνει χωρίς έναν καλά μελετημένο, βιώσιμο, έξυπνο επιχειρηματικό σχέδιο. Ποιο από τα παρακάτω θα σου ταίριαζε;

Α. Τα 18 σημεία του Σαμαρά
Β. Το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (αυτής της εβδομάδας)
Γ. Η προγραμματική συμφωνία της τρικομματικής Κυβέρνησης
Δ. Το κυβερνητικό πρόγραμμα των Οικολόγων Ελλάδας



2. Η εταιρεία σου πρέπει να έχει μια επωνυμία, μια μάρκα, ένα μπραντ που αμέσως να εκπέμπει αξιοπιστία, στιβαρότητα και εμπιστοσύνη στον καταναλωτή. Ποιο από τα παρακάτω κατά τη γνώμη σου συγκεντρώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και θα το επέλεγες (σε αυτή την ερώτηση απάντησε αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς);

Α. Δημόσιο
Β. ΔΗΜΑΡ
Γ. Ζάππειο (1, 2, 3...)
Δ. ΣΥΡΙΖΑ

3. Θα χρειαστείς καλές ιδέες μάρκετινγκ και προβολής της επιχείρησής σου. Ιδέες για σλόγκαν, για διαφήμιση, για προώθηση. Ποια από τα παρακάτω σου φαίνονται λέξεις-κλειδιά που θα απογείωναν τα προϊόντα σου;

Α. Τιτανικός
Β. Ανάπτυξη-Ανάπτυξη-Ανάπτυξη
Γ. Φετίχ
Δ. ΕΕΤΗΔΕ



4. Πρόκειται να προσλάβεις καινούριο προσωπικό. Χρειάζεσαι συνεργάτες δυναμικούς, ικανούς και με προσόντα. Ποιον από τους παρακάτω θα ήθελες διευθυντή προσωπικού;

Α. Τον Υπουργό Μανιτάκη
Β. Τον Στρατούλη
Γ. Τον Προκόπη Παυλόπουλο
Δ. Τον Μαύρο Πητ


5. Όσο θα αναπτύσσεται η επιχείρησή σου θα χρειάζεσαι συνεργάτες με διαπραγματευτικές ικανότητες ώστε να κλείνουν για σένα τα καλύτερα συμβόλαια. Ποιον από τους παρακάτω θεωρείς πρότυπο/ιδανικό μοντέλα ικανού και επιτυχημένου διαπραγματευτή;

Α. Το Γιώργο
Β. Τον Γ. Α. Παπανδρέου
Γ. Τον ΓΑΠ
Δ. Τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς

6. Για σένα, η ιδανική ομάδα μάνατζερς στους οποίους θα ανέθετες εν λευκώ τη διαχείριση και τη λειτουργία της επιχείρησης θα αποτελείτο από:

Α. Σαμαρά-Βενιζέλο-Κουβέλη
Β. Τσίπρα-Καμμένο
Γ. Χιούι-Λιούη-Ντιούι
Δ. Πούτιν-Απόλλωνα-Μασκοφόρο Εκδικητή

7. Λειτουργικά έξοδα. Ο βραχνάς κάθε εταιρείας. Έχεις έναν μπούσουλα ώστε να διατηρείς  τα πάντα νοικοκυρεμένα;

Α. Τον Κρατικό Προϋπολογισμό
Β. Το Βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών
Γ. Το  "Είναι ο Καπιταλισμός Ηλίθιε" του Μπογιόπουλου
Δ. Την περίφημη φράση: "Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά"

8. Οι δημόσιες σχέσεις είναι σημαντικό στοιχείο της επιχειρηματικότητας. Βρίσκεσαι σε επιχειρηματικό φόρουμ. Σε προσεγγίζει κάποιος δημοσιογράφος και  σε ρωτάει:"Κατά τη γνώμη σας, η κρίση δεν μπορεί να ξεπεραστεί γιατί..." τι απαντάς;

Α. Μας ψεκάζουν
Β. Άντε βρε νούμερο!
Γ. Μαζί τα φάγαμε.
Δ. Το τέλος ακινήτων είναι προσωρινό.

9. Οι φήμες που κυκλοφορούν στην αγορά άλλοτε αποτελούν ευκαιρία και άλλοτε πρόκειται για εσκεμμένες διαδόσεις. Ποιες από τις παρακάτω φράσεις σου φαίνονται απολύτως αξιόπιστες;

Α. Το 2013 θα είναι έτος ανάπτυξης
Β. Η ελληνική οικονομία είναι πια θωρακισμένη
Γ. Μέχρι το τέλος του έτους θα τεθούν σε διαθεσιμότητα 25.000 υπάλληλοι του Δημοσίου
Δ. Οι Έλληνες μπορούν να μας εμπιστευθούν γιατί δεσμευόμαστε.

10. Ένας καλός επιχειρηματίας πρέπει να προβλέπει τις εξελίξεις. Πόσο εκτιμάς τον φορολογικό συντελεστή το 2014;

Α. 25%
Β. 45%
Γ. 100%
Δ. Καφετί με βούλες

11. Ο επιχειρηματίας κάνει δουλειές και με το κράτος. Εξάλλου, το κράτος είναι ο μεγαλύτερος πελάτης. Βέβαια, οι πολιτικοί δεν μιλούν συχνά ξεκάθαρα ώστε να μπορείς να διακρίνεις τους τομείς ενδιαφέροντος. Εσύ όμως σε ποιον από τους παρακάτω τομείς θεωρείς ότι θα επιδιώξει οπωσδήποτε το κράτος να επιτύχει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης ώστε να επενδύσεις;

Α. Εκπαίδευση στελεχών του Δημοσίου σε θεωρία πιθανοτήτων-στατιστική και ανώτερη στοιχηματική/συμπλήρωση δελτίου/ων αγώνων
Β. Εναλλακτικές μορφές ωτικής και ρινικής εξόρυξης υλικών ως πρακτική εφαρμογή στο προσωπικό των ΔΕΚΟ
Γ. Οργάνωση και στελέχωση Βουλής και άλλων οργανισμών ή υπηρεσιών από νεωτέρους κλάδους των γενεαλογικών δέντρων του πολιτικού προσωπικού
Δ. Ανάπτυξη πρωτοποριακών μεθόδων συλλογής και διάχυσης μέχρις εξαερώσεως φόρων, τελών και εισφορών.

12. Βρήκες λοιπόν το κατάλληλο προσωπικό, το προϊόν, έκανες τις προωθητικές ενέργειες, πληρώνεις τους φόρους σου, έχεις το πλάνο σου και περιμένεις πελάτες και σιγά-σιγά έρχονται και έσοδα. Που θεωρείς ότι θα καταλήγει ένα μεγάλο μέρος των εσόδων;

Α. Σε φόρους
Β. Σε έκτακτους φόρους
Γ. Σε προοδευτικούς φόρους.
Δ. Στο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα.


Το τεστ δεξιοτήτων για νέους επιχειρηματίες τελείωσε! Για να δούμε και τα αποτελέσματα.

Αν μάζεψες περισσότερα:
Α. Τότε πράγματι είσαι αρκετά ικανός. Αλλά καλύτερα να φύγεις για το εξωτερικό. Καταλαβαίνεις γιατί.
Β. Κι εσύ ικανός είσαι. Μήπως να έφευγες για έξω;
Γ. Είσαι πολύ ικανότερος από ότι νομίζεις. Καλύτερα για σένα να επιλέξεις μια χώρα εκτός Ελλάδος ώστε να ξεκινήσεις την επιχείρησή σου.
Δ. Ακόμα εδώ είσαι; Λάθος! Γρήγορα για μια σοβαρή χώρα.

Καλή Επιτυχία!