Τρία Ψέμματα που Δε θα Ακούσεις Αλλού!

               Θα ξεκινήσουμε με τρία πελώρια ψέμματα που αναμασώνται από τις μιντιακές μετριότητες. Τι στο καλό! Ιστολόγιο περί πολιτικής επικοινωνίας είμεθα. Αν δεν ασχοληθούμε και με τα ψέμματα...!

• Ψέμα πρώτον: Όλη η Ευρώπη ( ο κόσμος, οι αγορές, το σύμπαν κλπ) περιμένουν την Ελλάδα να πάρει αποφάσεις γιατί φοβούνται - σου λέει - μπας και καταρρεύσει το σύστημα αν η χώρα μας δεν εκλέξει έγκαιρα Πρωθυπουργό τεχνοκράτη, παλαιοπολιτικό, Αιγόκερω ή μελαχροινό. Μπαρούφες! 

          Η Ευρώπη έχει ήδη μπει στο σκληρό πυρήνα της κρίσης, με την πρώτη πραγματικά μεγάλη χώρα - την Ιταλία - να αποτελεί το σοβαρό πρόβλημα. Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι και τα διλήμματα σκληρά. Η ταχύτητα, το μέγεθος και η ένταση εξάπλωσης της κρίσης χρέους με φορέα μια τόσο μεγάλη οικονομία μπορεί να δρομολογήσει αναπόφευκτες και μη αναστρέψιμες εξελίξεις στη ζώνη του ευρώ. Η Ελλάδα θα υποστεί - όπως και κάθε Ευρωπαϊκή χώρα - τις συνέπειες της επερχόμενης δυσμενούς συγκυρίας, με τη διαφορά ότι έχει παραμείνει απροστάτευτη και ανοχύρωτη απέναντι στα αλλεπάληλα κύματα ύφεσης και έλλειψης ρευστότητας που έρχονται. Τελικώς, το ζήτημα δεν είναι τι προκαλούμε εμείς στην Ευρώπη. Η απάντηση σ' αυτό είναι τίποτα το σημαντικό!
          Το όλο ζήτημα είναι τι κάναμε εμείς για τη χώρα μας και την οικονομία της όλον αυτόν τον καιρό ώστε να προστατευθούμε από αυτά που έρχονται από την Ευρώπη (και) προς εμάς. Τα προβλήματα ημών και των άλλων χωρών βεβαίως είναι ανάλογα. Οι κλίμακες όμως είναι εντελώς ασύγκριτες. Το ερώτημα περί σταθερότητας ή μη του ευρώ δεν το θέτουμε στην πραγματικότητα εμείς προς τους Ευρωπαίους ή οι Ευρωπαίοι προς εμάς. Θα ήταν αδιάφορο, όσο κι αν πολλοί "κολακεύονται" να επαναλαμβάνουν ότι η "Ελλάδα "τραντάζει" το κοινό νόμισμα.Τίθεται ως ζητούμενο προς τις χώρες που μπορούν κι έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν εντός ευρώ. Άποψη του ιστολογίου είναι ότι εμείς μπορούσαμε.  Εμείς ως χώρα δηλαδή δεν έχουμε ευθύνη; Και βέβαια! Η αβελτηρία και η ιδιοτέλεια των πολιτικών μας σε συνδυασμό με την ανωριμότητα μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας είναι που δημιουργεί αμφιβολίες για το οικονομικό μας μέλλον. Όμως προβαλλόμενο αυτό το σκοτεινό μέλλον στο διεθνές σκηνικό που επιβαρύνεται περαιτέρω - και αυτό έπρεπε να το αντιληφθούμε ή ευλόγως να το έχουμε εικάσει και προβλέψει - γίνεται ακόμη πιο δυσοίωνο.

• Ψέμα δεύτερον: Αν εκλεγεί τεχνοκράτης Πρωθυπουργός σωζόμαστε, ενώ αν εκλεγεί κάτι άλλο τότε θα πάθουμε το "κάτι άλλο". 

     Τεχνοκράτης Πρωθυπουργός χωρίς ενεργή στήριξη από τα κόμματα εξουσίας και χωρίς τη σύμπραξη και τη συναίνεση της κοινωνίας για βαθιές και επώδυνες αλλαγές, απλώς θα προκαλέσει άλλη μια διάψευση ελπίδων. Και παραπέρα, θα επιβεβαιώσει με τον πιο επίσημο τρόπο ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.
      Εντέχνως όλο αυτό το διάστημα καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι κάπου υπάρχει ένας "μάγος" τεχνοκράτης ή άλλος που μπορεί με ένα δικό του τρόπο να παρακάμψει τις δυσκολίες και να εφαρμόσει κάτι τις το διαφορετικό που περίπου θα κάνει Ευρωπαίους και Έλληνες να "τρίβουν τα μάτια τους". Τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Θα απενοχοποιηθεί το πολιτικό σύστημα, αφού κατηγορήθηκε - και δικαίως - ότι είναι ανίκανο, διεφθαρμένο και εν τέλει έχει όλα τα "κακά της μοίρας μας". Τώρα, από τα χείλη των τεχνοκρατών θα ακούμε τις ίδιες προτεινόμενες λύσεις, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν άλλες, και από τα "πίσω καθίσματα" της εξουσίας που θα έχουν περάσει οι δύο μονομάχοι της εξουσίας θα ακούμε την all time classic ατάκα "τα λέγαμε αλλά δεν ακούγατε".
       Η πραγματικότητα είναι μία και είναι εκεί: ούτε μαγικές λύσεις υπάρχουν, ούτε θα βρέξει χρήμα αύριο. Η κοινωνία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να συναινέσει σε όλο το γνωστό "πακέτο". Μείωση δημοσίου, απολύσεις κι όχι εφεδρείες, εξαφάνιση προνομίων, απελευθέρωση επαγγελμάτων, πώληση ΔΕΚΟ.

• Ψέμα τρίτον: Το πρόβλημα είναι το νόμισμα. Αν η Γερμανία αλλάξει νομισματική πολιτική ή η Ελλάδα αλλάξει νόμισμα τότε δε θα χρειαστεί να υποστεί η χώρα όλη αυτήν την επώδυνη κατάσταση.

         Ένα από τα τραγικά σφάλματα της πολιτικής ηγεσίας και του κ. Παπανδρέου ήταν η σύνοψη των διλημμάτων στο εξής ένα: στο νόμισμα. Στο ευρώ δηλαδή. Υποτίθεται ότι αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ πρέπει να κάνουμε θυσίες, υπονοώντας ότι αντίθετα δε χρειάζονται οι θυσίες αυτές αν αλλάξουμε νόμισμα, υπομένοντας όμως κάποιες άλλες συνέπειες ευρύτερης εμβέλειας, όπως τις αποκωδικοποιεί ο καθένας.
      Ουδέν αναληθέστερον τούτου! Το νόμισμα δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Γιατί; Είναι απλό. Η χώρα δεν έχει αυτάρκεια σε πρώτες ύλες και ενέργεια. Ξεχνάμε τις άλλες "πολυτέλειες" που μόνο περιττές δεν είναι (φάρμακα, οχήματα, τηλεπικοινωνίες κλπ). Για να αγοράσει αυτά τα χρειαζούμενα πρέπει να τα πληρώσει σε συνάλλαγμα γιατί στο ορατό μέλλον δεν προβλέπεται να αρχίσουμε να κατασκευάζουμε από αυτοκίνητα μέχρι φάρμακα κατά του καρκίνου ή να βρούμε πετρέλαιο αύριο. Αφού λοιπόν χρειαζόμαστε οπωσδήποτε συνάλλαγμα, σήμερα τα πράγματα είναι πιο εύκολα γιατί είμαστε στο ευρώ. Αν αλλάξουμε νόμισμα, δεν αλλάζει η οικονομία και η παραγωγή της. Θα πρέπει όμως να βρίσκουμε από "κάπου" το απαραίτητο συνάλλαγμα. Τρεις είναι οι γνωστοί τρόποι (γιατί μετά περνάμε στη μεταφυσική): Δανεισμός (μπρρρρ! και είσαι και εκτός αγορών), εξαγωγές (πουλάς προϊόντα και υπηρεσίες και πληρώνεσαι σε συνάλλαγμα), εισαγωγή συναλλάγματος από διάφορες πηγές (ναυτιλία, εξωτερική βοήθεια, δωρεές(!) κλπ). Η πρώτη πηγή "πέθανε". Η δεύτερη είναι ο πυρήνας του προβλήματος: ανταγωνιστικότητα στο μηδέν άρα εισαγωγή συναλλάγματος κοντά στο μηδέν. Ο τρίτος τρόπος απλώς δεν επαρκεί γιατί το συνάλλαγμα που χρειαζόμαστε είναι πολύ περισσότερο από όσα μπορεί να μας τροφοδοτήσει το σύστημα ναυτιλίας, Ελλήνων μεταναστών κλπ.
         Όλο το ζήτημα λοιπόν είναι να δομήσει κανείς έτσι την οικονομία, ώστε οι αναταράξεις είτε από τις διεθνείς κρίσεις, είτε από τις αποφάσεις των ισχυρών - στις οποίες ποσώς συμμετέχουμε - να  προκαλούν ανατάξιμες βλάβες κι όχι ανεπανόρθωτες όπως σήμερα. Για να το πούμε εν συντομία, ελάχιστα θα μας ενδιέφερε η συζήτηση περί νομίσματος - που διεξάγεται για άλλους λόγους στην Ευρώπη και όχι με αιτία την Ελλάδα - αν εμείς και οι πολιτικοί μας είχαμε φροντίσει για όσα πρέπει.
       Είτε λοιπόν είμαστε μέσα στο ευρώ είτε έξω απ' αυτό, το ζήτημα δεν εντοπίζεται εκεί. Αν δεν έχεις ανταγωνιστικότητα τότε εισροή συναλλάγματος γιοκ! Και κατόπιν ούτε πετρέλαια, ούτε πρώτες ύλες ούτε ανταλλακτικά ούτε οχήματα και ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Είναι προφανές ότι η διεθνής κοινότητα δε θα αφήσει τη χώρα να καταρρεύσει αλλά δεν θα της παρέχει και το επίπεδο ζωής που ζήσαμε.
       Που βρίσκεται λοιπόν το θέμα; Πρέπει γρήγορα να ξεχάσουμε τα πλαστά και ψεύτικα διλήμματα. Το πρόβλημα δεν είναι το νόμισμα. Το πρόβλημα είναι η δομή της μη-οικονομίας που έχουμε. Μαζί με την έλλειψη κοινωνικής ωριμότητας. Επιμένω σ' αυτό γιατί τελικά η κοινωνία πρέπει να αποφασίσει τι θέλει:

•        Θα κυνηγά και θα επιζητεί χίμαιρες θεωρώντας ότι είναι εφικτή η "κοινωνία των 1500 ευρώ" όπου με κάποιο μαγικό τρόπο όλοι οι Έλληνες θα έχουν ένα δεδομένο εισόδημα βρέξει-χιονίσει; 
•       Θα συμβιβαστεί με την πραγματικότητα της επιχειρηματικότητας, των τραπεζών, του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας ή θα ωρύεται για την προστασία μιας σκαιάς οικονομίας των προστατευμένων επαγγελμάτων και των μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων ομού μετά των κομματοσυνδικαλιστών των ΔΕΚΟ;

Εκεί είναι τα θέματα. Και σ΄αυτά μόνο η κοινωνία και κανένας "μάγος" ή μάγος δεν μπορεί να δώσει τη λύση. Απλώς να την περιγράψει σαφέστερα μπορεί. Για να την καταλάβει η κοινωνία.     

Aηδία προ της Αβύσσου...

Είναι πραγματικά άξιοι συμπάθειας οι - όπως φαίνεται - ολίγοι εναπομείναντες υποστηρικτές της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας. Όχι εκείνοι που συντηρούν στο μυαλό τους και δεύτερες σκέψεις του τύπου "μένουμε στο ευρώ όσο αντέχουμε, κι άμα βγούμε βλέπουμε" αλλά όσοι θεωρούν το ευρώ και την Ευρώπη κομμάτι της ύπαρξης της χώρας, του πολιτισμού και της διαχρονικής της πορείας. Που θεωρούν τόσο αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδας το ευρώ και την Ευρώπη όσο - ας πούμε και την Πελοπόννησο ή την Κρήτη.

Και κάνουμε αυτήν την αναφορά σε ένα όχι τόσο τεχνοκρατικό αλλά περισσότερο απολογιστικό άρθρο, οπότε θα ξεφύγουμε για λίγο από την επιφυλακτική και λελογισμένη στάση μας απέναντι στα γεγονότα.

Ας γίνουμε σαφείς, όσο μπορούμε. Η ευκαιρία για την Ελλάδα χάθηκε. Το χρονικό παράθυρο μέσα στο οποίο μπορούσε η χώρα να συγκροτήσει εκείνα τα πολιτικά ερείσματα ώστε να έχει ελπίδα να διαμορφώσει προοπτική παραμονής εντός της Ευρωζώνης ξεπεράστηκε. Γιατί;
Η Ιταλία πλέον εντάσσεται στην "ομπρέλα" της επιτήρησης και το κόστος διάσωσής της ή το κόστος αποφυγής της ένταξής της στο μηχανισμό στήριξης, αλλά με την Ελλάδα να εξακολουθεί να παραμένει εντός της Ευρωζώνης υπό τις παρούσες συνθήκες, γίνεται απαγορευτικό για τις χώρες-μέλη. Η Ευρωζώνη με τα διαθέσιμα πολιτικά και οικονομικά της εργαλεία και με δεδομένη την άρνηση των αναπτυσσομένων χωρών - των μόνων που διαθέτουν ρευστότητα - όπως διεφάνη κατά το πρόσφατο G20 στις Κάννες, αδυνατεί να διαχειριστεί την Ιταλική κρίση με την Ελλάδα να αυξάνει τα ρίσκα και τα κόστη διάσωσης.
Και για να το πούμε ακόμη πιο απλά, η παρουσία της Ελλάδας στην Ευρωζώνη δεν επιτρέπει την ασφαλή διάσωση της Ιταλίας αλλά και ενδεχομένως και της Ισπανίας που μπορεί να ακολουθήσει.
Κατά συνέπεια και εφόσον η Γερμανία δεν προσανατολιστεί σε μια άλλη οικονομική κατεύθυνση - αναλαμβάνοντας βεβαίως η ίδια και ο λαός της το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό βάρος μιας τέτοιας επιλογής - η παρτίδα έχει χαθεί.

Οι πολιτικές διεργασίες και τα αηδιαστικά παίγνια προσωπικής πολιτικής διάσωσης του κ. Παπανδρέου και του κ. Σαμαρά στο εσωτερικό πολύ μικρή αξία έχουν πλέον, αφού η οικονομική πραγματικότητα έχει ήδη διαμορφώσει το σκηνικό της επόμενης ημέρας. Η απλή αποδοχή εκ μέρους της οποιασδήποτε συνθέσεως Κυβέρνησης, της δανειακής σύμβασης της 26ης Οκτωβρίου δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ευόδωση της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Η μέγιστη ωφέλεια που θα μπορούσε να προέλθει δεν θα ήταν κάτι παραπάνω από μια αποφυγή της άτακτης χρεωκοπίας αλλά και πάλι υπό προϋποθέσεις απολύτου και ακριβούς τήρησης και επίτευξης όλων των οικονομικών στόχων.

Μοναδική και ίσως ύστατη εναπομένουσα ελπίδα - και πάλι για όσους βρίσκουν χρήσιμη την παραμονή μας στην Ευρωζώνη - θα ήταν η συγκρότηση Κυβέρνησης τεχνοκρατών, με την ευρεία πολιτική στήριξη των κομμάτων εξουσίας και με επαρκή χρονικό ορίζοντα η οποία θα λειτουργούσε όχι στη βάση της εφαρμογής της δανειακής σύμβασης αλλά περιβαλλόμενη με όλες τις εγγυήσεις  που θα της επέτρεπαν να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος. Να τεθεί δηλαδή ως στόχος  σε αυτήν την Κυβέρνηση η παραμονή της χώρας στο ευρώ και όχι η απλή διεκπεραίωση όρων και μέτρων που τίθενται εκ της  δανειακής συμβάσεως. Εν κατακλείδι, να αφεθεί η τεχνοκρατική Κυβέρνηση να κινηθεί ευρύτερα από τη σύμβαση και με εντονότερο ρυθμό ώστε με βεβαιότητα και ασφάλεια να εγγυηθεί τον εθνικό στόχο της απρόσκοπτης λειτουργίας της χώρας μέσα στην Ευρωζώνη.

Από την άλλη, είναι σαφές ότι η "επαναστατική" δυναμική της μειοψηφίας των υποστηρικτών της απόσχισης της χώρας από την Ευρώπη και το ευρώ, ενισχυόμενη από την καταστροφική πολιτική ιδιοτέλεια των ταγών και των ηγετών εκείνων των παρατάξεων που υποτίθεται ότι επιδιώκουν την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας και βεβαίως από την εκκωφαντική σιωπή όσων πολιτών, διανοουμένων ή άλλων κοινωνικών δυνάμεων ευθυγραμμίζονται με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν επιτρέπουν την ευόδωση μιας εφικτής πολιτικής λύσης που θα μπορούσε έστω και τώρα να προσπαθήσει έστω να απομακρύνει αυτό το ενδεχόμενο.

Δυστυχώς όμως, τέτοιες προτάσεις δεν απηχούν την τρέχουσα βούληση πολιτικών και πολιτών και οι συνέπειες σύντομα θα γίνουν ορατές. Κρίμα...

Όλοι και Όλα Υπέρ του Γιώργου!

        Αυτή τη στιγμή και λίγες ώρες πριν την έναρξη της διαδικασίας για την παροχή ή μη ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση και στον κ. Παπανδρέου, αν αναλογιστεί κανείς πόσο αριστοτεχνικά έχει οργανώσει υπέρ του προσωπικού του πολιτικού συμφέροντος το πολιτικό παίγνιο ο Πρωθυπουργός, θα εκνευριστεί. 

           Και ο εκνευρισμός θα προέλθει από την αίσθηση ότι αν με την ίδια επιμέλεια και την ίδια προσοχή ο κ. Παπανδρέου είχε ασχοληθεί και με τα ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. 

       Ο Γιώργος λοιπόν, φαινομενικά από το "πουθενά", σχεδίασε και ανακοίνωσε αρχικά ένα σχέδιο δύο φάσεων - ψήφο εμπιστοσύνης και δημοψήφισμα, το οποίο εξελίχθηκε σε ψήφο εμπιστοσύνης και κυβέρνηση εθνικής ευθύνης όπως την ονομάζει - προκειμένου ολόκληρο το σύμπαν να κινηθεί προς προστασία του δικού του πολιτικού προφίλ, αδιαφορώντας για την τύχη της χώρας.

           Γιατί; 

           Προσέξετε πως διαμορφώνονται όλα τα ενδεχόμενα σενάρια. Δεν αναφέρουμε πιο θεωρούμε πιθανότερο- το έχουμε κάνει σε προηγούμενο άρθρο - αλλά τα αναφέρουμε όλα :

•         Σενάριο 1ο:   Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παρέχουν ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια ο κ. Παπανδρέου προχωρά σε συνομιλίες με τον κ. Σαμαρά προκειμένου να σχηματιστεί Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή συνεργασίας.

                 Αν υλοποιηθεί αυτό το σενάριο, τότε ο κ. Παπανδρέου δεν θα έχει "πέσει" από την Κυβέρνηση, με την στήριξη των Βουλευτών του, και θα έχει όλη την άνεση να διαπραγματευτεί με τον κ. Σαμαρά. Άρνηση του κ. Σαμαρά να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση θα έχει ως συνέπεια την χρεωκοπία, εφόσον οι Ευρωπαίοι κατέστησαν σαφές ότι απαιτείται η συναίνεση των κομμάτων εξουσίας προς εφαρμογή του δανειακού προγράμματος. Συνεπώς ο κ. Παπανδρέου ενισχυμένος από τη νωπή ψήφο εμπιστοσύνης και την άρνηση του κ. Σαμαρά μπορεί να αποδώσει την χρεωκοπία στη Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος θα έχει το άλλοθι της τήρησης των Συνταγματικών επιταγών. Προφανώς και η πίεση των Ευρωπαίων προς τον κ. Σαμαρά θα είναι αφόρητη, μαζί με την πίεση και μερίδας της κοινωνίας που δε θα ήθελε να βρεθεί προ δυσμενών γεγονότων. Ο κ. Σαμαράς θα οδηγηθεί να "πράξει το αυτονόητο" κατά τη δική του έκφραση, με Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου! 

             Από την άλλη, αν ο κ. Σαμαράς αποδεχθεί την συμμετοχή του - ή μέσω διορισμού Υπουργών κοινής αποδοχής - σε μια Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου, δηλαδή ευοδωθούν οι συνομιλίες των δύο ανδρών, τότε απλώς ο κ. Παπανδρέου θα έχει "προικοδοτηθεί" με τις ψήφους των Βουλευτών της ΝΔ για τα επόμενα εφαρμοστικά νομοσχέδια, ενώ σε κάθε δύσκολη συγκυρία ο κ. Σαμαράς θα καταγγέλλεται για αποσταθεροποίηση της Κυβέρνησης εθνικής ευθύνης! Με αυτή τη μέθοδο η παγίδα είναι προφανής: ο Παπανδρέου μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για όσο επιθυμεί.

             Σε μια τρίτη περίπτωση που ο κ. Παπανδρέου θα έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια πιεστεί να παραιτηθεί προς σχηματισμό Κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η πίεση αυτή δεν μπορεί να προέλθει από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί θα έχουν ήδη δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης τους και ψήφος εμπιστοσύνης υπό προϋποθέσεις δεν υπάρχει! Η πίεση λοιπόν μόνο απ' έξω μπορεί να προέλθει. Δηλαδή να "εκνευριστούν" οι εταίροι μας και να προκαλέσουν τον κ. Παπανδρέου - προσωπικά κι όχι γενικώς προς το πολιτικό σύστημα της χώρας -  να παραιτηθεί. Σε αυτήν την περίπτωση, ο κ. Παπανδρέου θα έχει ανατραπεί ως Πρωθυπουργός που έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, αλλά "εκβιάσθηκε" πολιτικά - δια της οικονομικής ασφυξίας - από εξωθεσμικά κέντρα. Εδώ, ο κ. Παπανδρέου το μόνο που έχει να κάνει είναι να προκαλέσει την ασφυκτική αλλά και "ονομαστική" πίεση των όποιων εξωθεσμικών παραγόντων, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να κατονομαστεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός υπό την έννοια ότι θα τεθεί ο ίδιος στο στόχαστρο των εξελίξεων από τους εταίρους. Μέχρι στιγμής απευθύνονται γενικά στο πολιτικό σύστημα της χώρας και στα κοινοβουλευτικά κόμματα.

•            Σενάριο 2ο:  Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν παρέχουν ψήφο εμπιστοσύνης.

                     Ο κ. Παπανδρέου "πέφτει".  Όμως η πτώση του είναι ηρωική. Γιατί θα έχει επιβεβαιωθεί - πολιτικά - η άποψή που τελευταία έντονα ο ίδιος προβάλλει ότι επειδή εξασφάλισε το γενναίο "κούρεμα", με το οποίο ελαφρύνεται ο λαός αλλά χάνουν οι τραπεζίτες και άλλοι του "κατεστημένου" και κατά συνέπεια τον πολέμησαν μέχρι πτώσεώς του. Αυτός προφασίζεται ότι  θα προσέτρεχε στην κρίση του λαού για όλα αυτά- δια του δημοψηφίσματος το οποίο από τα χείλη του ίδιου δεν έχει αποκηρυχθεί- αλλά τα "ντόπια και ξένα συμφέροντα" που δεν εμπιστεύονται το λαό, όπως ο ίδιος, δεν του το επέτρεψαν. Καθόλου άσχημη πολιτική κεφαλαιοποίηση της κατάστασης, για έναν Πρωθυπουργό σε αυτή την δύσκολη συγκυρία. Βεβαίως θα απολέσει την εξουσία και ενδεχομένως και το κόμμα, αλλά ως Παπανδρέου που τον "έριξαν" κι όχι επειδή παραιτήθηκε.

•        Σενάριο 3ο:  Εξαιτίας κάποιου "τυχαίου" ή εξωτερικού παράγοντα, δεν κατορθώνουμε να φτάσουμε στην ψηφοφορία. Για παράδειγμα, πιέζουν τόσο αφόρητα οι Ευρωπαίοι προς είτε άμεσα σχηματισμό Κυβέρνησης εθνικής ενότητας ώστε να ψηφιστεί η σύμβαση και μετά να οδηγηθούμε σε εκλογές, είτε απαιτούν την ψήφισή της από την παρούσα Βουλή και άμεσα με 180 ψήφους.

      Είναι σαφές ότι αυτή η πίεση ήδη υπάρχει. Αν υποθέσουμε ότι "ξαφνικά" κλιμακώνεται με έντονες δηλώσεις, αποφάσεις ή και παρασκηνιακές διεργασίες των δανειστών. Σε αυτήν την περίπτωση ο κ. Παπανδρέου πρέπει να παραιτηθεί υπέρ ενός Πρωθυπουργού κοινής αποδοχής. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η πίεση των δανειστών θα πρέπει να είναι τόσο έντονη και τόσο ορατή ώστε να είναι εμφανής η ανατροπή μιας Συνταγματικής διαδικασίας - αυτής της ψήφου εμπιστοσύνης - την οποία ανατροπή θα μπορεί να επικαλείται στο μέλλον ο κ. Παπανδρέου ότι δεν τον "άφησαν" να ζητήσει δημοκρατικά την ψήφο εμπιστοσύνης της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Το αποτέλεσμα δηλαδή αυτής της διαδικασίας δε θα το μάθει ποτέ κανείς!

Τι παρατηρούμε;

Ότι πολύ απλά ο κ. Παπανδρέου με οποιοδήποτε αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας το πολιτικό "εφεύρημα" του "πακέτου" δημοψηφίσματος και ψήφου εμπιστοσύνης κατόρθωσε να διαμορφώσει τέτοιες συνθήκες ώστε όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ο ίδιος να αποκομίζει ένα ελάχιστο πολιτικό κεφάλαιο, ικανό όμως να τον διατηρήσει σε ενεργό πολιτική δράση και να μην "εξαφανιστεί" από την ιστορία. Παράλληλα, κατορθώνει είτε να περάσει τη δανειακή σύμβαση με τη σύμπραξη του κ. Σαμαρά - είτε με τον κ. Παπανδρέου Πρωθυπουργό είτε με κάποιον κοινής αποδοχής- και κατά συνέπεια να επιμεριστεί το πολιτικό κόστος και να μεγιστοποιηθούν τα άλλοθι.

Τα "θύματα" των επιλογών του κ. Παπανδρέου, είναι κυρίως οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι εγκλωβισμένοι στην όλη κατάσταση, είτε δώσουν την εμπιστοσύνη τους είτε όχι, οι  ίδιοι δεν μπορούν να αποφύγουν να ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση είτε μόνοι τους είτε σε σύμπραξη με τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας. Επίσης, το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και αν ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση όπως έκαναν με όλα τα άλλα μέτρα ή νομοσχέδια μέχρι τώρα, δεν μπορούν να αποτρέψουν την πτώση της Κυβέρνησης και άρα την απώλεια της Βουλευτικής τους έδρας για έναν μεγάλο αριθμό από αυτούς!

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου!

"Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου

που σαν Όλυμπος κρατάς

φίλε του φτωχού εργάτη

και παιδί της αγροτιάς...."

(δημοφιλές πολιτικό τραγουδάκι του '60)

            Μερικές φορές, προκειμένου να υπηρετηθεί ο πολιτικός στόχος, να στηθεί το σχεδιασμένο σκηνικό της "επόμενης ημέρας" όπως το φαντάζεται ή το επιθυμεί εκείνος ή εκείνοι που μπορούν να το διαμορφώσουν, οι διαδικασίες που επιλέγονται προκειμένου να γίνει πράξη αυτός ο σχεδιασμός φαντάζουν στον απλό παρατηρητή από άσχετες, κωμικές (αν δεν είναι τραγικές) μέχρι και επικίνδυνες. 

               Ε, μια τέτοια κατάσταση βιώνουμε και σήμερα. 

              Ο κ. Παπανδρέου - και πριν προλάβει να στεγνώσει το πληκτρολόγιό μας  σχετικά με την εκτίμησή μας περί εκλογών κοντά στην 4η Δεκεμβρίου - με τη δική του πολιτική ορολογία ουσιαστικά μας κοινοποιεί τη δική του αντίληψη περί των πολιτικών εξελίξεων. Και η δική του αντίληψη, εφόσον περιβάλλεται με τις εξουσίες που του επιφυλάσσει το αξίωμα του Πρωθυπουργού, είναι καθοριστική.

               Τι μας λέει λοιπόν ο κ. Παπανδρέου;

Πρώτον, ότι η κοινοβουλευτική ομάδα της πλειοψηφίας πρέπει να επαναβεβαιώσει την εμπιστοσύνη της προς την Κυβέρνηση. Ο Πρωθυπουργός θέτει ένα ερώτημα και αναμένει μια απάντηση από τους Βουλευτές. 

Δεύτερον, ότι ακόμη και μετά από ενδεχόμενη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης - όπου θεωρητικά η Κυβέρνηση έπρεπε να αισθάνεται αναβαπτισμένη στην Κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη και οι σχετικές εξελίξεις έπρεπε να σταματούν εδώ - αισθάνεται την ανάγκη να θέσει ερώτημα και στο εκλογικό σώμα. Δεύτερη ερώτηση και δεύτερη αναμενόμενη απάντηση.

             Αθροιστικά λοιπόν, ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται να τελεί εν αμφιβολία και μάλιστα έντονη σε σχέση με την πολιτική του και χρειάζεται απαντήσεις. Πράγματι, λοιπόν ο πυρήνας της σκέψης του διακατέχεται μόνο από ερωτηματικά, ή κάτι άλλο θέλει να μας πει;

               Αυτό που πραγματικά θέλει να μας πει ο κ. Παπανδρέου είναι ότι τα ερωτηματικά του πλέον είναι αναπάντητα, γιατί αφού δεν είναι σε θέση ο ίδιος να αντλήσει απαντήσεις από το πολιτικό του πρόγραμμα, να τις εφαρμόσει και στη συνέχεια να θέσει αυτές στην κρίση του λαού δια των εκλογών για το ορθό ή τα μη ορθό των επιλογών και των πολιτικών του, τότε δυστυχώς δεν έχει τίποτα να παρουσιάσει ως πολιτική διέξοδο.

            Στην παρούσα φάση λοιπόν, ο κ. Παπανδρέου μας λέει με τους πιο δραματικούς τόνους πως τέλειωσαν οι απαντήσεις του άρα και οι πολιτικές του. Το εκλογικό σώμα είναι αρμόδιο να επιλέξει ένα καινούριο "κατάλογο" απαντήσεων, μια καινούρια Κυβέρνηση. Μεσολαβεί όμως ένα θεσμικό κενό μεταξύ της Παπανδρεϊκής δήλωσης αδυναμίας και του εκλογικού σώματος, αφού το εκλογικό σώμα πρέπει να κληθεί να αποφασίσει δια των εκλογών, αφού Συνταγματικά δεν είναι όργανο που μπορεί να κινηθεί "αυτεπαγγέλτως". Αυτό το θεσμικό κενό αναμένεται να καλυφθεί κατά το επόμενο διάστημα, με τρόπο που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Θα προκληθούν εκλογές αλλά πως; Το μόνο που όρισε ο κ. Παπανδρέου είναι ο περίπου χρονικός ορίζοντας μέχρι του οποίου "κάποιος" πρέπει να προκαλέσει εκλογές. Μέχρι του δημοψηφίσματος δηλαδή.

          Με απλά λόγια, κι επειδή επ' ουδενί δεν αναμένεται να υλοποιηθεί το συγκεκριμένο δημοψήφισμα, επειδή ούτε δανειακές συμβάσεις ούτε διλήμματα περί του νομίσματος τίθενται στην κρίση του λαού, μόνο πολιτικές τίθενται, ο κ. Παπανδρέου οριοθέτησε το χρόνο μέσα στον οποίο αναμένει την πρόκληση εκλογών. Και το έκανε ξεκάθαρα. Από υποβολής πρότασης για ψήφο εμπιστοσύνης μέχρι και τα μέσα Ιανουαρίου. Μέσα σε αυτό το διάστημα ο κ. Παπανδρέου προκαλεί την όποια διαθέσιμη θεσμική δυνατότητα υπάρχει ώστε να προχωρήσει η χώρα σε εκλογές. Και προς τα εκεί οδεύουμε.

           Γιατί όμως ο Πρωθυπουργός πολύ απλά δεν παραιτείται; 

           Εκεί έρχεται το τραγουδάκι στον πρόλογο του άρθρου.

          Ο κ. Παπανδρέου δεν βλέπει τον εαυτό του σε μια παραίτηση. Δεν θεωρεί ότι θα παραιτηθεί ο ίδιος μόνο αλλά μια ολόκληρη πολιτική γενιά από την προοπτική της εξουσίας. Είναι βαθιά πεπεισμένος ότι αν παραιτηθεί θα έχει προκαλέσει την πολιτική εξαφάνιση της παπανδρεϊκής κληρονομιάς, θα έχει καταναλώσει την πολιτική υποθήκη των προκατόχων και προγόνων του Πρωθυπουργών, θα έχει αναλώσει και απολέσει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα το βαρύ πολιτικό κεφάλαιο που τον συνοδεύει.

          Αντίθετα αν τον "ρίξουν", θα έχει διατηρήσει την πολιτική νομιμοποίηση που θα του επιτρέπει να επικαλείται την απώλεια της μάχης αλλά όχι του πολέμου.  Θα μπορεί να ερμηνεύσει την ήττα του ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής διαμάχης με τους πολιτικούς του αντιπάλους ή οποία ήταν προβλέψιμη υπό τις παρούσες συνθήκες και άρα θεμιτή στο πλαίσιο ενός πολιτικού παιγνίου, και όχι ως πλήρη αποδοχή από μέρους του δια της παραιτήσεως της δικής του πολιτικής αδυναμίας, δια παντός εγγραφείσα στην ιστορική μνήμη. Έγγραφη παραίτηση του κ. Παπανδρέου, ως ντοκουμέντο, θα προσυπέγραφε και θα σημειοδοτούσε την πολιτική εξαφάνιση των "Παπανδρέου" από την ελληνική πολιτική σκηνή. Και βέβαια, για να αναφερθούμε και σε πιο πρακτικά θέματα, μια παραίτηση θα απομείωνε και το διαθέσιμο διεθνές κύρος που πρέπει να διαφυλαχθεί ώστε να λειτουργήσουν τα σενάρια της "επόμενης ημέρας" που έχουμε περιγράψει από εδώ.

           Εκλογές λοιπόν. Μένει να δούμε πως. Κι όταν δούμε το πως θα ξέρουμε - και θα πούμε  - για τον "αόρατο παράγοντα" το σκηνοθέτη, που κρύβεται πίσω από αυτό το εκ πρώτης όψης κωμικοτραγικό σκηνικό. 

           

Η 4η Δεκεμβρίου, οι Εκλογές και το "Ευτυχές 2012".

    Για τα πρόσφατα γεγονότα στις παρελάσεις και την πολιτειακή μας ηγεσία, δε θα σχολιάσω. Τα λέγαμε ήδη από πέρσι εδώ!

   Σχετικά με το σημερινό μας θέμα, έχουμε ξαναγράψει για το μαθηματικό μοντέλο το οποίο χρησιμοποιούμε για την πρόβλεψη εκλογικών αποτελεσμάτων, ενώ πρόσφατα έχει εμπλουτιστεί και με τη δυνατότητα να προσεγγίζει χρονικά, τα πολιτικά συμβάντα ιδιαίτερης σημασίας. Χρησιμοποιούμε την ιδέα του πολιτικού χρόνου ως αλληλουχία και εναλλαγή διαδοχικών πολιτικών εξελίξεων,  που άλλοτε επιταχύνονται και άλλοτε όχι, μαζί με μια ποικιλία κοινωνικών παραμέτρων που αντλούνται από στατιστικά στοιχεία διαφόρων οργανισμών που δημοσιεύονται κατά καιρούς στο διαδίκτυο.
     Αυτά από τεχνικής πλευράς. Τι προβλέπει λοιπόν το μοντέλο μας σχετικά με τις επερχόμενες εξελίξεις;
     Εκλογές την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου. Ή κάπου εκεί πολύ κοντά.

    Τρεις βασικοί άξονες κατευθύνουν πλέον τις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες και συναφώς προσδιορίζουν με μεγάλη ακρίβεια και τις εξελίξεις:

• Η εκμετάλλευση από την Κυβέρνηση του πολιτικού χρόνου που θα μεσολαβήσει μεταξύ της επίτευξης της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου και της ορατής αποτυχίας διαχείρισής της μαζί με τις συνέπειες που θα επέλθουν τόσο από τις προβλέψεις  (επιτροπείας κλπ) όσο και από τις "εσκεμμένα τοποθετημένες μαύρες τρύπες" της συμφωνίας. Άλλο τέτοιο "παράθυρο" χρονικό δεν πρόκειται να υπάρξει στο ορατό μέλλον. Είναι σαφές ότι η Κυβέρνηση θα επιδιώξει την πολιτική και επικοινωνιακή κεφαλαιοποίηση της "ελάφρυνσης χρέους από τις πλάτες του λαού", που βεβαίως μόνο περί τέτοιας ελάφρυνσης δεν πρόκειται.
• Δια της ενεργού παρουσίας της ευρωπαϊκής επιτροπείας διαμορφώνεται ένα άκαμπτο πλαίσιο δράσης, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτικό άλλοθι της επόμενης Κυβέρνησης, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να το επικαλείται εμφανιζόμενη ως "αθώα του αίματος" αφού δεν θα έχει μετάσχει στην συνομολόγηση της συμφωνίας  που επέβαλλε την επιτροπεία αφενός και αφετέρου θα "νομιμοποιείται" να καμώνεται την αδύναμη να αντιδράσει αλλά γενναίως να αντιδρά φραστικά - και μόνο βεβαίως-  στα όποια νέα μέτρα.
• Είναι αναγκαία η εκτόνωση της μη ελεγχόμενης - πολιτικά ή κομματικά - κοινωνικής αντίδρασης σε μια χρονική περίοδο που θα δρομολογηθούν παρασκηνιακά ουσιώδους σημασίας προϋποθέσεις στο οικονομικό πεδίο για τις μετέπειτα εξελίξεις. Η εκλογική διαδικασία μπορεί να λειτουργήσει ως διαδικασία αποπροσανατολισμού και συγκράτησης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Εδώ είναι αναγκαίο να υπογραμμίσουμε ότι τα πρόσφατα επεισόδια καταδεικνύουν ότι ναι μεν συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις ανέχονται ακραίες μορφές αντίδρασης, αυτές όμως οι μορφές υιοθετούνται δε ως πράξη και από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που δεν μετέχουν στην εκλογική δύναμη αυτών των παρατάξεων. Ελλείψει ενός ώριμου πολιτικού συστήματος που να είναι σε θέση να διαχειριστεί την κοινωνική δυσανεξία, η κοινωνία "διδάσκεται" και εμπεδώνει μεθόδους αντίδρασης από όποιον "βρεθεί" να της παράσχει τέτοιες διεξόδους.

     Επίσης, στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο πρέπει να επισημάνουμε πως η παρούσα Κυβέρνηση διαχειρίστηκε ένα εξαιρετικά πυκνό πολιτικό χρόνο. Μέσα σε δύο μόλις χρόνια υπέγραψε τουλάχιστον - γιατί έχουμε και τις επί μέρους - τρεις μείζονος σημασίας διεθνείς συμφωνίες (Μνημόνιο, 21η Ιουλίου και 26η Οκτωβρίου), αναθεωρώντας ανά τρίμηνο την οικονομική της πολιτική και κρινόμενη για τις πράξεις ή τις παραλείψεις της εξαιρετικά αυστηρά στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, οδηγώντας τη σε πρωτοφανή ρυθμό  έμπρακτης πολιτικής φθοράς, αφού σε κάθε ψηφοφορία έχανε έναν με δύο βουλευτές. Αυτό δεν το αναφέρουμε για να απαλλάξουμε την Κυβέρνηση εκ των βαρέων ευθυνών της. Κάθε άλλο. Έχει όμως σημασία να παρατηρήσουμε το γεγονός της τόσο έντονης πίεσης, ως μοναδικό ίσως στην πρόσφατη ή και στην πιο παλιά μας Ιστορία.
    Ίσως ποτέ άλλοτε Ελληνική Κυβέρνηση - και μαζί της και η χώρα - δεν σύρθηκε σε τόσο ταχείες συνομολογήσεις διεθνών συμφωνιών (τρεις μέσα σε μόλις δύο χρόνια!), σε τόσο πυκνές αναθεωρήσεις της οικονομικής της πολιτικής, ωσάν να επρόκειτο όχι για Κράτος αλλά για επιχείρηση και μάλιστα μικρομεσαία. Βεβαίως τα σφάλματα της Κυβέρνησης είναι πολλά και μερικά εξ' αυτών σημαντικά. Αλλά σε ποια επιχείρηση αλλάζουν άρδην ανά τρίμηνο οι πολιτικές, οι προβλέψεις, οι στόχοι, χωρίς να παρέχεται ένας αναγκαίος χρόνος ώστε να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα; Επιπλέον, σε ποια επιχείρηση - και θυμηθείτε αναφερόμαστε σε Κράτος!- μέσα σε δύο μόλις χρόνια θα προχωρούσαμε από δανειακή σύμβαση σε αναδιάρθρωση 21% κι από εκεί σε "κούρεμα" 50%; Όλα αυτά αποτελούν οικονομικά συμβάντα κι επιλογές μείζονος σπουδαιότητας και δεν υιοθετούνται άκριτα και χωρίς ενδελεχή σπουδή από κανέναν νουνεχή επιχειρηματία, τραπεζίτη ή ειδικό, αλλά και όταν υιοθετούνται "μετά φόβου Θεού" αφήνουμε και τον κατάλληλο χρόνο να παρέλθει. ώστε να "λειτουργήσουν" οι επιλογές μας. Στην περίπτωσή της χώρας μας τίποτα από αυτά δεν έγινε ή δεν φάνηκε να γίνεται.
    Αυτή η διαπίστωση μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ναι μεν πρόκειται για μια ανίκανη Κυβέρνηση, αλλά μας υποψιάζει εντόνως και για τις στοχεύσεις εκείνων που μας σύρουν σε αυτές τις επιλογές. Η ανικανότητα της Κυβέρνησης, η κοινωνική δυσαρέσκεια, οι πασίγνωστες αδυναμίες της Ελληνικής Οικονομίας, της Δημόσιας Διοίκησης και των άλλων δομών της χώρας δεν επαρκούν  ως αίτια ώστε να εξηγήσουν τον λόγο που επιλέχθηκε αυτή η παράδοξη πορεία για την Ελλάδα η οποία και επιταχύνεται. Αυτές οι αδυναμίες μόνο ως προφάσεις θα μπορούσαν να εκληφθούν. Ωστόσο, μας παρέχουν ενδείξεις προς επιβεβαίωση των δυσμενών σεναρίων που έχουμε εγκαίρως περιγράψει και εδώ.
    Μάλλον δικαιωνόμαστε ως προς την επιτάχυνση των εξελίξεων, την οποία και αναμέναμε, ενώ στην περίπτωση που το βασικό σενάριο των εκλογών υλοποιηθεί, τότε ο κ. Παπανδρέου "απελευθερώνεται" από τα ελληνικά πολιτικά πράγματα ώστε να διαδραματίσει τον πολιτικό ρόλο που θεωρούμε ότι του επιφυλάσσεται στη Νοτιο-Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή σχετικά και με την εμπλοκή του Τουρκο-Ισραηλινού άξονα, τη διαπραγματευτική ατζέντα του οποίου θα χειριστεί ο νυν Πρωθυπουργός ίσως και μετά από κάποιο "θερμό επεισόδιο" μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, το οποίο δε θα μας εξέπληττε αν συνέπιπτε χρονικά και με τις δικές μας εξελίξεις.
    Υπό αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων, οι εικαζόμενες κατ' εμάς εκλογές θα προκύψουν ως αποτέλεσμα και εξωγενών πιέσεων ή παραγόντων που αναμένουμε να ενσκήψουν, εκτός από τις εσωτερικές ανάγκες που θα υπηρετήσουν και τις περιγράψαμε παραπάνω.
    Επομένως, η νέα χρονιά, το "ευτυχές 2012" αναμένεται να μας συναρπάσει ακόμη περισσότερο κι από τα μετα-Μνημονιακά χρόνια!  
  

Όταν Κανείς δε Συμφωνεί με την Πολιτική σου...Φεύγεις!

    Είναι παράξενο - μαζί με τα άλλα παράξενα που συμβαίνουν τελευταία - το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός με τη συγκεκριμένη Κυβέρνηση έχει κατορθώσει να διαμορφώσει και να ασκεί μια πολιτική με την οποία δε συμφωνεί κανείς. Μα κανείς.

  Για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, διαφωνεί και στηλιτεύει την πολιτική του κ. Παπανδρέου, κι αυτό δημιουργεί ερωτηματικά όχι μόνο για την  αποτελεσματικότητα των επιλογών του αλλά και για το γνήσιο των προθέσεών του.

      Θεωρητικά, αν υπήρχε κάποιος που θα έπρεπε να συμφωνεί με την πολιτική του κ. Παπανδρέου, αυτός θα έπρεπε να είναι ο ίδιος. Κι όμως. Πολλάκις έχει δηλώσει ότι αυτή η πολιτική τον πονάει, τον ενοχλεί ως σοσιαλιστή και σε καμία περίπτωση δε θα την ακολουθούσε αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές ή αν υπήρχε κατά την άποψή του άλλη διέξοδος. Σε κάθε περίπτωση πάντως δε συμφωνεί.

      Στη συνέχεια, θα έπρεπε με όσα αποφασίζει και πράττει η Κυβέρνηση, να συμφωνεί η "Τρόικα". Οποία έκπληξη! Η "Τρόικα" ήρθε, έφυγε, ξανάρθε, έγινε ο (γνωστός) κακός χαμός, εξαγγέλθηκαν μέτρα - τι μέτρα; χιλιόμετρα! - και βρισκόμαστε λίγο πριν την καταγραφή των θέσεων της Τρόικας στην περίφημη έκθεσή της σχετικά με την Ελλάδα και την επόμενη δόση. Από ό,τι φαίνεται όμως, δε συμφωνεί και πολύ η Τρόικα με τα όσα έκανε ο κ. Παπανδρέου μέχρι σήμερα. Θα ήθελε η Τρόικα περισσότερα; Πιο σκληρά μέτρα; Ταχύτερη προσαρμογή; Δεν το γνωρίζουμε ακριβώς- το εικάζουμε βέβαια- πριν αποτυπωθεί στην έκθεση, αλλά πάντως δεν άφησε η όλη διαδικασία την εντύπωση ότι η Τρόικα ξετρελάθηκε με την πολιτική του κ. Παπανδρέου. Μάλλον το αντίθετο. Ούτε η Τρόικα λοιπόν είναι ευχαριστημένη με όσα γίνονται.

       Ίσως θα έπρεπε να αναζητήσουμε υποστηρικτές της πολιτικής του κ. Παπανδρέου στο κόμμα ή στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Μάλλον θα απογοητευτούμε. Θα συναντήσουμε βουλευτές και στελέχη που συνδράμουν με "βαριά καρδιά", ψευτο-διαφωνούντες, διαφωνούντες, αλλά κανέναν ένθερμο υποστηρικτή της συγκεκριμένης πολιτικής. Δε θα επεκταθώ στην αντιπολίτευση. Είναι γνωστά. Απλώς θα επισημάνω ότι η πολιτική του κ. Παπανδρέου δεν βρίσκει υποστηρικτές, ούτε μεταξύ εκείνων που ιδεολογικά βρίσκονται στο πνεύμα του Μνημονίου. Όλοι του διαμηνύουν ότι ή εφαρμόζει λάθος πολιτική ή ότι  εφαρμόζει λάθος την σωστή πολιτική. Το συμπέρασμα των υπόλοιπων κομμάτων πάντως είναι ότι ο κ. Παπανδρέου εφαρμόζει κάτι λάθος. 

   Ευρύτερα, στην κοινωνία, η κατάσταση είναι γνωστή και ορατή. Όσοι αντιδρούν στις μεταρρυθμίσεις είναι στα "κάγκελα". Δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε υποστηρικτές εκεί. Όσοι επιδιώκουν και υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις, προσάπτουν στην Κυβέρνηση ότι υποκρίνεται προκειμένου να αποφύγει το πολιτικό κόστος και μόνο αν πιεστεί με κάποιο τρόπο έντονα προχωρά σε υποτυπώδεις αλλαγές, ενώ καταφεύγει στην άγρια φορολογία και στις περικοπές. Συμπέρασμα; Και πάλι η γενική εντύπωση όλων των κοινωνικών ομάδων είναι πως ο κ. Παπανδρέου εφαρμόζει κάτι λάθος.

         

        Φθάσαμε λοιπόν στο σημείο όπου κανείς δε συμφωνεί με ό,τι γίνεται. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους βέβαια, αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι η αντίληψη ότι αυτή η πολιτική, η ιδιόμορφη πολιτική του κ. Παπανδρέου, είναι λανθασμένη. Και το χειρότερο είναι πως δεν εντοπίζεται σε καμία κοινωνική, πολιτική ή άλλη ομάδα κάποιος που να υποστηρίζει το συγκεκριμένο μόρφωμα. Και χωρίς υποστηρικτές, με ποιους θα εφαρμόσεις οτιδήποτε; Και πολύ περισσότερο που θα βρεις τις κοινωνικές συμμαχίες ώστε να επιτύχουν αυτές οι πολιτικές; 

        Μάλλον λοιπόν, ελλείψει οπαδών, ο πολιτικός χρόνος του κ. Παπανδρέου παρήλθε. Το δεδομένο είναι ότι ο επόμενος Πρωθυπουργός - όποιος κι αν είναι αυτός - θα κληθεί να κινηθεί αποφασιστικά προς τη μια ή προς την άλλη κατεύθυνση. Πάντως, η περίοδος της ακινησίας παρήλθε. Και μας κόστισε πολύ, μα πάρα πολύ ακριβά...

Γιώργο, ξέρεις...

• Παιδιά σ' αυτή τη χώρα λιποθυμούν από ασιτία.
• Οι σωροί των σκουπιδιών απειλούν τη δημόσια υγεία.
• Το κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί με στοιχειώδη ταχύτητα και αξιοπιστία στις υποθέσεις των πολιτών. Ποτέ δεν ήταν ικανοποιητικές οι υπηρεσίες προς τους πολίτες αλλά στην παρούσα φάση η κατάσταση σε σχέση με τις απαιτήσεις των καιρών είναι αποκαρδιωτική. 
• Κανείς -ούτε εσύ - δεν μπορεί να εγγυηθεί το εισόδημα εργαζομένων και μισθωτών, εφόσον δεν υπάρχει ακόμη και τώρα ένα σταθερό φορολογικό σύστημα αλλά ένα θλιβερό παζλ έκτακτων εισφορών και τελών. Κανείς δε γνωρίζει πως και τι πρέπει να πληρώσει ή αν θα χρειαστεί στο άμεσο μέλλον να ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη. Κανείς δε γνωρίζει τι θα ισχύσει με συμβάσεις, με επιδόματα, με όλα όσα συζητάς με την Τρόικα ή με όποιον άλλον.
• Η ανομία κυριαρχεί και ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την απρόσκοπτη λειτουργία υπηρεσιών και θεσμών, καθώς πλήθος συνδικαλιστών ή άλλων καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, Πανεπιστήμια, σχολεία, Δημόσιες Επιχειρήσεις. Οι απεργίες, οι πορείες και οι καταλήψεις εξανεμίζουν κάθε ελπίδα ηρεμίας και φυσιολογικής λειτουργίας της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.
• Διάφορες επαγγελματικές τάξεις δεν γνωρίζουν ακριβώς τι πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον σχετικά με την εργασία τους και κατά συνέπεια με τους όρους διαβίωσής τους. Αυτό συμβαίνει τόσο στο Δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Άδειες επαγγελματιών, εφεδρεία, εργασιακές συμβάσεις είναι όλα μέρος μιας ατέρμονης συζήτησης, χωρίς ορατό αποτέλεσμα.
• Καθημερινά, ανακοινώνονται αποσπασματικά μέτρα, εξαιρέσεις, προϋποθέσεις, περιορισμοί που επηρεάζουν χιλιάδες ανθρώπους. Άλλοτε εντός του ενιαίου μισθολογίου εντάσσονται οι ΔΕΚΟ και άλλοτε όχι, άλλοτε ο ΦΠΑ στη μπουγάτσα έχει 23% και άλλοτε όχι. Ένας τεράστιος τραγέλαφος, που δυστυχώς προκαλεί ανασφάλεια, ενθαρρύνει την προσπάθεια για εξαιρέσεις και δημιουργεί αθροιστικά ένα απίστευτο αποσυντονισμό.
• Η Κυβέρνηση δεν ομιλεί ενιαία και σταθερή γλώσσα. Πότε σε βλέπουμε να μας λες ότι θα πληρώσουμε μέχρι και το τελευταίο ευρώ των δανείων, πότε μας λες ότι εξετάζουμε την ελάφρυνση του χρέους. Πότε μας λες ότι σωθήκαμε και πότε ότι πρέπει να κάνουμε θυσίες για να σωθούμε. 

Πρέπει να σου πω Γιώργο - θα το έχεις πληροφορηθεί εξάλλου - ότι το nick name που ακούγεται σε μεγάλα επενδυτικά σπίτια είναι το "George the Short". Ξέρεις γιατί; Γιατί κάθε φορά που προσπαθείς να πάρεις πρωτοβουλία, να κάνεις δηλώσεις, να επιβεβαιώσεις ότι κάτι έγινε, οι δείκτες γυρίζουν προς τα κάτω και οι επενδυτές κερδίζουν σορτάροντας. 

Γιώργο, ξέρεις....δεν ισχυρίζομαι ότι όλα αυτά προέκυψαν εκουσίως, δηλαδή πως εσκεμμένα προκάλεσες όλη αυτή την κατάσταση. Όμως η κατάσταση αυτή υπάρχει και μάλλον βαίνει επιδεινούμενη. Σου ζητάω να το ξανασκεφτείς αν μπορείς. Αν έχεις την ικανότητα να ανταπεξέλθεις.

Γιώργο ξέρεις...πολλοί άνθρωποι είναι πολύ καλοί. Με καλές προθέσεις, τίμιοι και αγνοί. Και πρόθυμοι να προσφέρουν γιατί αναλαμβάνουν και την ευθύνη και το καθήκον και όλα αυτά ιδιαιτέρως προς την Πατρίδα τα θεωρούν σημαντικά. Ειδικότερα, πολλοί καλοί άνθρωποι έχουν ασχοληθεί με την πολιτική και έχουν κερδίσει με την αφοσίωση και τις καλές τους προθέσεις την λαϊκή εμπιστοσύνη. Δεν σε γνωρίζω, αλλά θεωρώ ότι μπορεί κι εσύ να ανήκεις σε αυτήν την κατηγορία. Των καλών ανθρώπων και των τίμιων πολιτικών. Δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω. 

Όμως! Γιώργο, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ένας καλός άνθρωπος είναι απαραίτητα και ικανός για κάποια ορισμένη εργασία. Αν δηλαδή αρκεί η καλοσύνη και η τιμιότητα - αρετές σημαντικές και αξιοσέβαστες - για να κάνει κανείς τον χειρουργό ή το μηχανικό ή τον πολιτικό. Θα συμφωνήσεις ότι χρειάζεται και κάτι άλλο. Ιδιαίτερα στην παρούσα κατάσταση. Γιώργο, πρέπει να το ξανασκεφτείς αν μπορείς. Αν διαθέτεις εκείνες τις ικανότητες, τις πολιτικές, τις τεχνοκρατικές, τις διοικητικές που απαιτούν οι καιροί και οι περιστάσεις. Η χώρα βρίσκεται προ σοβαρών εξελίξεων και εισέρχεται σε αυτές όντας στην κατάσταση που σου περιέγραψα πιο πάνω. 

Αντικειμενικά, ως επικεφαλής της Κυβέρνησης, εσύ είσαι ο υπεύθυνος για τις αποφάσεις, τις επιλογές και τις συνέπειες. Το αφήνω όμως στην άκρη αυτό. Αυτό που έχει σημασία αυτή τη στιγμή είναι να απαντήσεις στον εαυτό σου το ερώτημα αν μπορείς να συνεχίσεις να βρίσκεσαι στην ηγεσία της χώρας. Όχι όμως με την αξιέπαινη αλλά ανούσια στην παρούσα φάση, προσέγγιση του φιλόπατρι Έλληνα, που πιστεύω ότι είσαι. Αλλά με την ωριμότητα του ανθρώπου που γνωρίζει τα όριά του, αναγνωρίζει τα σφάλματα και τις αδυναμίες του, γνωρίζει τι μπορεί να αναλάβει και τι όχι, αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα των καταστάσεων και βεβαίως έχει συναίσθηση των βαρύτατων συνεπειών που μπορεί να επιφέρει σε εκατομμύρια ανθρώπους και συμπατριώτες του η μια ή η άλλη απόφασή του.

Γιώργο, κάθε στρατιώτης που συμμετέχει σε ένα πόλεμο είναι γενναίος, άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο. Οι δειλοί ή οι προδότες δεν εμφανίζονται ή εξαφανίζονται πολύ γρήγορα από το πεδίο της μάχης. Όμως, αλίμονο αν κάθε γενναίος και πατριώτης αναλάμβανε και την ηγεσία του στρατού. Εκεί χρειάζονται κάποιες ειδικές ικανότητες που δεν τις διαθέτουν όλοι. Όπως συμβαίνει και σε κάθε τομέα και δραστηριότητα που χρειάζονται γνώσεις, εμπειρία, ικανότητα.

Όπως συμβαίνει και τώρα. 

Γιώργο ξέρεις...τα πράγματα είναι δύσκολα κι εσύ δε φαίνεται να ανταποκρίνεσαι. Δεν μπόρεσες να τα καταφέρεις σε ένα έργο ομολογουμένως δύσκολο αλλά το χειρότερο είναι ότι η κατάσταση έγινε πολύ χειρότερη από όταν την παρέλαβες. Και φως στον ορίζοντα δεν υπάρχει. Ούτε κάποια κίνησή σου φαίνεται ότι έχει πιθανότητες επιτυχίας, λαμβάνοντας υπόψη τη μέχρι σήμερα απόδοσή σου. Η κατάσταση φαίνεται ότι σε υπερβαίνει. Ίσως υπό άλλες συγκυρίες να ήσουν ένας θαυμάσιος Πρωθυπουργός, ένας οραματιστής ή ένας μοντέρνος ηγέτης. Όμως αυτό το μοντέλο δε φαίνεται ότι αποδίδει σήμερα.

Γιώργο ξέρεις...πρέπει να το ξανασκεφτείς. Μήπως δεν μπορείς και η λαϊκή εντολή στα χέρια σου εξελίσσεται σε χειρουργικό εργαλείο στα χέρια ενός άσχετου με την Ιατρική; 

Γιώργο ξέρεις...πρέπει να αφήσεις ενεργή - ως ύστατη προσφορά - την τελευταία ελπίδα που έχει αυτή η χώρα, να δοκιμάσει και κάποιος άλλος, όποιος κι αν είναι αυτός. Προσωπικά δε με απασχολεί αν θα είναι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος ή έστω η Παπαρήγα. Φοβάμαι μόνο μην πιστέψεις ότι μολονότι απέτυχες μέχρι σήμερα, μπορεί κάτι να γίνει και να πετύχεις ως απόρροια κάποιου θαύματος, αύριο. 

Γιώργο ξέρεις...τουλάχιστον κάντο για τα παιδάκια που λιποθυμούν στα σχολειά τους. Κάποιος άλλος μπορεί και να σκεφτόταν να παρέχει ένα ελάχιστο πρόγευμα στα σχολειά μέρες που είναι...

Αφήστε με να Ησυχάσω...

Γεννήθηκε εκεί μεταξύ των δυο μεγάλων πολέμων. Στο χωριουδάκι του. Το '40 ήταν πέντε χρονών.Κατοχή. Στερήθηκε το φαΐ, το σχολειό, τον μεγάλο αδερφό του. Για την Ελλάδα. Οι Γερμανοί έφυγαν. Εμφύλιος. Από τη μια η Κυβέρνηση κι από την άλλη το ΕΑΜ. Και βεβαίως οι ξένοι. Ήταν 1950 κι εκείνος ήταν κιόλας 15. Δούλευε. Σκληρά. Ούτε ένσημα, ούτε τίποτα. Του ζητούσαν να μη φύγει, να μείνει να σώσει την Ελλάδα. Και πήγαινε και ένα ψευτονυχτερινό σχολείο. Τον ιδρώτα του τον μοιραζόταν με το κράτος και το αφεντικό του. Δεν το 'ξερε και δεν τον ένοιαζε. Στάλα, στάλα πλούτιζαν κράτος κι αφεντικά κι η Ελλάδα άλλαζε πρόσωπο. Έβγαινε από την απόλυτη φτώχεια και τον μισερό Εμφύλιο. Με τη δική του δουλειά. Οι άλλοι πάλευαν για την εξουσία.

Πιο μετά στη δεκαετία του '60 έφτασε στα 25. Είχε τελειώσει το Πανεπιστήμιο. Μηχανικός. Γράφτηκε και στα Ταμεία, άρχισε να δουλεύει πιο συστηματικά, πιο επίμονα. Ήρθε η Χούντα. Πάλι του ζητούσαν να σώσει την Ελλάδα. Πήγε και φαντάρος. Κύπρος, '74, Μεταπολίτευση. Συνέχεια του ζητούσαν να σώσει την Ελλάδα. 

Έφτασε το 1975. Αυτός ήταν 45. Του ζητούσαν να δουλεύει σκληρά για να μπει η χώρα στην Ευρώπη. Του άρεσε η ιδέα. Και δούλευε. Και τα λεφτά που ακούμπαγε κάθε μήνα στο Ταμείο του πηγαίναν στην Τράπεζα Ελλάδος και γινόντουσαν φτηνά δάνεια για τους "μεγάλους". Για κείνον το επιτόκιο ήταν θεόρατο. Δεν πειράζει. Για την Ελλάδα. Δεν μπόρεσε να μεγαλώσει το σπιτάκι του. Έπεσε στη "λιτότητα" του θείου Καραμανλή. Για την Ελλάδα.

Ήρθε ο Αντρέας. 1981. Αλλαγή. Έβλεπε κόσμο και κοσμάκη να διορίζεται στο Δημόσιο. Χαμογέλασε. Αυτός μόνο να δουλεύει ήξερε. Φώναζαν οι πολιτικοί απ' τα μπαλκόνια πως θα σωθεί η Ελλάδα άμα το κράτος φορτωθεί κάθε προβληματική βιομηχανία κι επιχείρηση. Ναι, αυτές που φτιάχτηκαν με τον ιδρώτα του, με τα λεφτά απ' το ταμείο του. Μετά Μητσοτάκης. Πρώτο "κούρεμα" στο ασφαλιστικό.Πάνε πάλι οι κόποι του. Ψαλιδίστηκαν. Και μετά Σημίτης. Είχε ξεπεράσει τα 55. Νέα Μεγάλη Ιδέα. Η Ελλάδα στο ευρώ. Κάντε υπομονή είπαν και πάλι οι πολιτικοί. Θα μπούμε στο ευρώ και θα γίνουμε αναπτυγμένη χώρα. Για την Ελλάδα! 

Μπήκαμε στο ευρώ. Καραμανλής. Ολυμπιακοί Αγώνες. Τον φλόμωσαν στην επανίδρυση του κράτους και στην εξωτερική πολιτική του βέτο. Στην τσέπη του τίποτα. Για την Ελλάδα. Και πάλι. 

Μετά ήρθε η κρίση. Παπανδρέου. Τρόικα. Αυτός ήταν πια 75 χρονώ. Είχε πάρει μια ψευτοσύνταξη στο μεταξύ. Παίρνεις πολλά του λένε. Αν συνεχίσεις να παίρνεις τόσα θα καταρρεύσουμε. 

-Από μένα;

-Από σένα.

Του είπαν κι άλλα. Αν καταρρεύσουμε θα καταρρεύσει και η Ευρώπη μαζί και το ευρώ. 

-Μα ρε παιδιά από τη δική μου σύνταξη θα καταστραφεί ο κόσμος όλος;

-Από τη δική σου. Παίρνεις πολλά. Κι έχεις και μεγάλο σπίτι. 

-Ποιο; τα 75 τετραγωνικά;

-Ναι. Πρέπει να πληρώσεις ειδικό τέλος. Φόρο. Αλλιώς δεν έρχεται η Τρόικα.

-Δε θάρθει η Τρόικα αν δεν πληρώσω για τα 75 τετραγωνικά μου;

-Ναι. Είναι περίπλοκο, δεν το καταλαβαίνεις.

Στο δρόμο τον κοιτούσαν οι άνεργοι με φθόνο.

-Συνταξιούχος! 

Του λεγαν συνέχεια ότι τα μέτρα είναι άδικα αλλά πρέπει να τα δεχτεί για να σώσει την Ελλάδα.

2011. Είναι 76 χρονώ. Είδε Κατοχή, Εμφύλιο, Χούντα. Είδε να του παίρνουν φόρους, έκτακτους και τακτικούς, να του πίνουν τον ιδρώτα και το αίμα. 

-Αφήστε με να ησυχάσω...ψέλλισε.

Ο Βενιζέλος θα ανακοίνωνε σε λίγο τα νέα μέτρα. Για να σωθεί η Ελλάδα.

-Αφήστε με να ησυχάσω...ξαναπε. Κι έκλεισε τα μάτια του. 

Ο Τυφλός Χειρουργός

Είναι της μόδας η χρησιμοποίηση από ημεδαπούς και αλλοδαπούς ειδήμονες και αξιωματούχους, του παραδείγματος με τον περίφημο "ασθενή"-Ελλάδα που πρέπει να "πάρει το φάρμακό του". Κάποιοι δε, με πολύ στόμφο είναι η αλήθεια, μεταχειρίζονται και πιο μπρούτες σκηνές του ιατρικού χώρου προκειμένου να αναπαραστήσουν εναργέστερα την οικονομική κατάσταση και την αναγκαία θεραπεία. 

-Πρέπει να κόψουμε λίπος, λένε. 

Ως "λίπος" προφανώς θεωρούν κάθε αντιπαραγωγική δαπάνη του δημοσίου και ως "μυικό ιστό" συμπληρώνω εγώ θα ορίζαμε εκείνο το κομμάτι της οικονομίας που παράγει εισόδημα.

Στην παρούσα φάση όμως και για να αξιοποιήσουμε το παράδειγμα προς τέρψη της θλιβερής μας εικόνας, έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιος και πως επιλέγει το είδος της θεραπείας και επιβάλλει την εφαρμογή της από τον ασθενή.

Αρχικά, ο χειρουργός- Πρωθυπουργός συχνά-πυκνά έβγαινε από το χειρουργικό θάλαμο για να μας κάνει ανακοινώσεις:

-Ο ασθενής ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση όταν τον ανέλαβα, αλλά τον έσωσα και συνεχίζω την επέμβαση! Μας ανήγγειλε ο θεράπων ιατρός μας.

Κι εμείς οι "λοιποί συγγενείς" τον πιστεύαμε και μακαρίζαμε εαυτούς και αλλήλους που ευτυχώς προλάβαμε τα χειρότερα.

Μετά όμως η κατάσταση άρχιζε να μας βάζει σε υποψίες. Ο χειρουργός αντί να βρίσκεται εντός του χειρουργείου, περνούσε ολοένα και περισσότερο χρόνο με τους συγγενείς στον προθάλαμο. Ενίοτε έφευγε και εκτός του Νοσοκομείου, πότε για κανό, πότε για ταξιδάκι -ιατρικό πάντα - και πότε για να δώσει συνέντευξη τύπου. Επικαλούνταν κούραση, διαβουλεύσεις με ξένους καθηγητές ιατρικής για το πρόβλημα ή ακόμη και επεξεργασία μιας νέας θεραπείας. Πολλές φορές επικαλούνταν και διαφωνίες με την ομάδα του ή αποχωρήσεις συνεργατών του. Κάθε φορά όμως που έβγαινε με την πράσινη μπλούζα και τη μάσκα από το χειρουργείο, όλοι πέφταμε πάνω του για να μάθουμε νεώτερα:

-Μην ανησυχείτε καθόλου! Εγώ και η ομάδα μου ξανασώσαμε τον ασθενή! Μας διαβεβαίωνε.

-Μα, γιατρέ, δεν είχε σωθεί εδώ κι ενάμιση χρόνο που ξεκίνησε η επέμβαση;

-Και βέβαια είχε σωθεί. Αλλά ξέρετε πως είναι αυτά. Κάτι επιπλοκές από εδώ, κάτι αιμορραγίες από εκεί, είχα και κανά δυο ατυχίες με τους βοηθούς μου, δεν μας αφήνουν να ολοκληρώσουμε τη θεραπεία. Αλλά να ξέρετε ότι τον σώζουμε κάθε μέρα! Κι αυτό είναι καλό! Δεν είναι;

Μουδιασμένοι οι συγγενείς, κουνούσαμε με ανακούφιση το κεφάλι. 

-Ε, για να το λέει ο γιατρός έτσι θάναι...

Εν τω μεταξύ, διάφοροι συνεργάτες του γιατρού έβγαιναν στον προθάλαμο και διαβεβαίωναν με τη σειρά τους πως ο ασθενής θα βγει όπου νάναι από το χειρουργείο. Και όποιος τους αμφισβητούσε, τον κατηγορούσαν ως κινδυνολόγο, Κασσάνδρα ή άσχετο.Κάποιοι από τους συγγενείς βεβαίως, που σταυροκοπιόντουσαν τακτικά, πρότειναν να πάρουν τον άνθρωπό τους από το Νοσοκομείο και να τον πάνε σε κανά Μοναστήρι, να του δώσουν κανά βοτάνι που είχαν ακούσει ότι κάνει καλό. Άλλοι συγγενείς συνιστούσαν γιόγκα. Τι να πουν κι αυτοί στην απελπισία τους. Ή στην κουτοπονηριά τους. 

Κάποια στιγμή ο γιατρός κι ενώ την προηγούμενη μέρα είχε για άλλη μια φορά διαβεβαιώσει πως ο ασθενής είχε διασωθεί, βγήκε από το χειρουργείο για να ανακοινώσει κάτι καινούριο:

-Ξέρετε, ο ασθενής δεν μπορεί να διασωθεί ολόκληρος.

-Ωχ! Γιατρέ μου! Τι εννοείτε; ρώτησαν με αγωνία οι συγγενείς.

-Πρέπει να κόψουμε κάποια περιττά κομμάτια που τον επιβαρύνουν. Πάντως, το μεγαλύτερο μέρος του ασθενή θα διασωθεί.

-Γιατρέ μου, τι λέτε; Πως είναι δυνατόν αυτό;

-Θα κόψουμε λίπος. Τον επιβαρύνει και δεν τον αφήνει να ανασάνει και να ανανήψει. Μην ανησυχείτε, όλα θα πάνε καλά. Θα είναι μια απολύτως συντεταγμένη χρεοκοπία, εεε, με συγχωρείτε λιποαναρρόφηση ήθελα να πω. Όποιος δε συμφωνεί, προφανώς δε θέλει να σωθεί ο ασθενής. Θα τον πάρει στο λαιμό του! Και να ξέρετε: μόνο λίπος θα αφαιρέσουμε. Ούτε γραμμάριο ζωτικού ιστού. Η επιστήμη μίλησε!

Οι φράσεις του γιατρού πάγωσαν τους συγγενείς. Δεν περίμεναν κάτι τέτοιο γιατί είχαν λάβει τόσες πολλές διαβεβαιώσεις από το γιατρό που δεν πίστευαν στ' αυτιά τους. Δε θα σωθεί ολόκληρος; Αλλά από την άλλη αυτή η εικόνα του ανθρώπου τους να τον βλέπουν πιο υγιή, πιο αδύνατο και αθλητικό τύπο, από εκεί που βρίσκεται στο κρεβάτι του πόνου, τους έδινε κάποια αισιοδοξία.

-Άντε να δούμε γιατρέ. Προχώρα.

Ο γιατρός με κάθε σοβαρότητα εξήγγειλε το πρόγραμμα των τομών που θα επέφερε στον ασθενή, εξήγησε πως θα το κάνει και πότε θα τελειώσει. Οι μέρες περνούσαν.

Και τότε συνέβη κάτι αναπάντεχο. Κάτι που ούτε οι πιο καχύποπτοι συγγενείς δεν περίμεναν.

Ένας ξένος συνεργάτης του γιατρού, διεμήνυσε στους συγγενείς του ασθενή ότι στο χειρουργείο είχε κοπεί το ρεύμα. Επικρατούσε σκοτάδι! Μάλλον δεν είχε πληρώσει κανείς την έκτακτη εισφορά... Και επιπλέον κάτι που δεν ήξερε κανείς μέχρι τότε: 

Ο χειρουργός και η ομάδα του ήταν όλοι τυφλοί! Απίστευτο! Κάτι είχαν ψιλιαστεί οι συγγενείς όταν κάποιες φορές ρωτούσαν το χειρουργό για την πορεία του ασθενή και το βλέμμα του έδειχνε κενό. Αλλά και πάλι πως να πάει το μυαλό τους σε κάτι τόσο εξωπραγματικό. Τυφλός ο χειρουργός!

Οι καημένοι συγγενείς κατάλαβαν το λάθος τους με τρόμο! Είχαν δώσει τη συγκατάθεσή τους σε κάτι φρικιαστικό. Ούτε ο χειρουργός, ούτε οι ομάδα του μπορούσαν να κάνουν κάτι για τον ασθενή. Μια ομάδα τυφλών, εξοπλισμένων με νυστέρια, σε ένα σκοτεινό θάλαμο χειρουργείου με έναν εξαντλημένο άρρωστο στην κλίνη...θα είχαν αρχίσει ήδη τις περικοπές...

Γιώργος, Αντώνης, Βαγγέλης: Η Ελληνική Τρόικα της Αποτυχίας!

Πότε η ευθύνη του κυβερνήτη καθίσταται μεγαλύτερη; Όταν βρίσκεται στη φάση αναζήτησης λύσεων και ως εκ τούτου καθυστερεί ή όταν οι λύσεις βρίσκονται μπροστά του αλλά αυτός δεν τις εφαρμόζει; Ασφαλώς, η απάντηση σε κάθε περίπτωση βρίσκεται στο δεύτερο σκέλος. Κάθε πολιτικός προωθεί την υπόσχεση, το σχεδιασμό, το όραμα ενώ κρύβεται στην ευθύνη, στην αποτυχία και στις δύσκολες αποφάσεις, Κοινότοπο. Σήμερα όμως δεν βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση. Δηλαδή, δεν βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίσταση όπου η πολιτική πρέπει να παράγει λύσεις. Έχει τις λύσεις μπροστά της. Απλά δεν τις εφαρμόζει. Κι αυτό είναι που πολλαπλασιάζει το μέγεθος της ευθύνης. Δεν αναζητούμε λύσεις, δε χρειάζεται να σταθμίσουμε υποσχέσεις, προγράμματα, να αξιολογήσουμε πρόσωπα και κόμματα ή να ανακαλύψουμε νέες πολιτικές. Οι λύσεις είναι μπροστά στα μάτια μας.

Επιπλέον, η ευθύνη των πολιτικών μας γιγαντώνεται γιατί αυτές οι λύσεις προϋπήρχαν. Η αδυναμία όμως να συστήσουν ένα πραγματικά αρραγές μέτωπο σε βασικές στρατηγικές προκειμένου η χώρα να αποφύγει επαχθείς δανειακές συμβάσεις μας οδήγησε στην παρούσα κατάσταση. Δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Εξακολουθούν, παρά την περαιτέρω επιδείνωση να βαδίζουν στην ίδια καταστροφική γραμμή.

Τι γίνεται σήμερα και γιατί το άρθρο αναφέρεται στην τριανδρία του τίτλου;

Γιατί οι σοφοί μας πολιτικοί άρχοντες ανακάλυψαν ένα καινούριο παιχνιδάκι. Το ονόμασαν "επαναδιαπραγμάτευση" και οδηγούν τη χώρα σε ακόμη μεγαλύτερες - ανήκουστες μέχρι χτες - οδυνηρές καταστάσεις.

Το έχουμε ξαναγράψει και θα το επαναλάβουμε. Με συνευθύνη και των τριών βασικών προταγωνιστών της πολιτικής μας σκηνής, τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Οικονομικών και τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η χώρα οδηγείται σε μια διαδικασία πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους ευρωπαίους εταίρους στη βάση της λογικής ότι οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν και ταυτόχρονα δεν υπάρχει περιθώριο για νέα μέτρα. Τίθεται ένα εκβιαστικό δίλλημμα στην Τρόικα με την ελπίδα να επιμηκυνθούν χρονικά οι δημοσιονομικοί στόχοι και η συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας να γίνει με πολιτικούς και όχι οικονομικούς όρους.

Γιατί έχουν ευθύνη και οι τρεις; Μα διότι οι μεν θεσμικά υπεύθυνοι, Πρωθυπουργός και ΥΠΟΙΚ έχουν την αντικειμενική ευθύνη των επιλογών αυτών και ο κ. Σαμαράς διότι εμμένει στην καταστροφική πολιτική θέση να αντιτάσσεται στην πραγματικότητα των αγορών, εκμεταλλευόμενος την έντονη κοινωνική φόρτιση, στο όνομα μιας μικροπολιτικής αντιπολίτευσης, γνωρίζοντας πολύ καλά τις συνέπειες της πολιτικής του. Και οι τρεις συγκλίνουν στη - φαντασιακή - θέση ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να εκβιάσει εταίρους και δανειστές προκειμένου τελικώς να παραμείνει άθικτο το κατασκεύασμα του κομματικού κράτους σε συνδυασμό με προνόμια σε συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις που εξαγοράστηκαν με ψήφους.

Και τα δύο κόμματα εξουσίας συνηγορούν και συνυποστηρίζουν καταστροφικές θέσεις και μαζί προωθούν πολιτικά τεχνάσματα, ανασχετικά της διάσωσης:

• 
  
  Το εφεύρημα της εργασιακής εφεδρείας αντί των απολύσεων των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων.
  
  


• 
  
  Τη διατήρηση δια της πλαγίας οδού περιορισμών στο πλήρες και ξεκάθαρο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων
  
  


• 
  
  Την πλειοδοσία σε επιχειρήματα για την διατήρηση ΔΕΚΟ υπό κρατικό έλεγχο, εις βάρος των φορολογουμένων και της οικονομίας.
  
  


• 
  
  Τη διατήρηση ενός απαρχαιωμένου εργασιακού καθεστώτος αντί της πλήρους απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει οι διάφοροι εργατοπατέρες των κομματικών εργαστηρίων να διατηρήσουν προνόμια και οφέλη.
  
  


• 
  
  Εμμένουν αμφότεροι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στη φαντασίωση του Ευρωομολόγου, παραμυθιάζοντας την κοινωνία για τη "λύση που αναμφίβολα θα έρθει από την Ευρώπη", κλείνοντας στο εσωτερικό το μάτι πως δε χρειάζεται βρε αδερφέ να πάρουμε και όλα τα μέτρα ή να κάνουμε και τόσο μεγάλη προσπάθεια πια, αρνούμενοι να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες να εξηγήσουν στο λαό τα δικά τους σφάλματα και να οδηγήσουν τη χώρα με παρρησία προς τη σωστή κατεύθυνση.
  
  

Μέχρι στιγμής λοιπόν, μετράμε από το 2010 μέχρι σήμερα δύο εξαιρετικά σημαντικές χρονικές συγκυρίες - μια του πρώτου Μνημονίου και μια σήμερα - όπου το κεντρικό πολιτικό σύστημα αποτυγχάνει να αναλάβει τις ευθύνες του και οδηγεί τα πράγματα από το κακό στο χειρότερο. Στο πρώτο Μνημόνιο αντί να υπάρξει μια συνολική συμφωνία στον πολιτικό κόσμο της χώρας επί τεσσάρων βασικών αξόνων (σταθερό φορολογικό σύστημα, άνοιγμα επαγγελμάτων, απελευθέρωση αγοράς εργασίας, πώληση ΔΕΚΟ μαζί με κλείσιμο άχρηστων οργανισμών) που αναμφίβολα θα οδηγούσαν στην όσο το δυνατόν περιορισμένη έκθεσή μας στον επαχθή δανεισμό, οδηγηθήκαμε στην εύκολη λύση της άνευ όρων υπαγωγής μας σε ένα δανειακό πρόγραμμα πλήρως ελεγχόμενο από ξένα κέντρα αποφάσεων και μάλιστα επί μακρόν. Σήμερα, με την ήδη εγκατεστημένη οδυνηρή εμπειρία από την επιτήρηση, εξακολουθούμε με την ίδια επιμονή να διατηρούμε την ίδια στάση και πάλι με ευθύνη ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Αυτά που πρέπει να γίνουν είναι ορατά, είναι προς όφελος της Ελλάδας και της διάσωσης όχι μόνο της οικονομίας αλλά και βαθύτερων πτυχών της κοινωνικής συνοχής, της σταθερότητας και της υπόστασης της χώρας.

Η προσπάθεια εκδίωξης του ΔΝΤ από το δανειακό σχήμα της Τρόικας, προκειμένου να καταστεί ευκολότερη η πολιτική διαπραγμάτευση με την Ευρώπη, η εξυπνακίστικη λογική ότι μπορεί να γίνει εφικτή η πρόωρη έναρξη του δανειακού προγράμματος της 21ης Ιουλίου - ως παρέχουσα χαμηλότερα επιτόκια - και η αδιαφορία απέναντι στους κινδύνους που ελλοχεύουν σε αυτές τις επιλογές, συνιστά μια άκρως επικίνδυνη επιλογή.

Ποιοι είναι οι στρατηγικοί κίνδυνοι;

• 
  
  Η ταχεία διεύρυνση των πιέσεων των αγορών έναντι των ελληνικών αξιών με περαιτέρω συμπίεση της ήδη οριακής ρευστότητας της χώρας, με σοβαρή την πιθανότητα της λήψης "άτακτων" μέτρων και βεβιασμένων αποφάσεων υπό το κράτος έκτακτων καταστάσεων, σημειακής βίαιης βύθισης βασικών δημοσιονομικών δεικτών.
  
  


• 
  
  Η ενδεχόμενη στροφή της Ευρώπης από τη θέση της αντιμετώπισης της Ελλάδας ως εταίρου προς την κατεύθυνση αντιμετώπισης της χώρας ως προβλήματος που δεν επιδέχεται επίλυσης. Σταδιακή de facto αποδυνάμωση των δεσμών της Ελλάδας με τους εταίρους της και απομόνωσή της από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η τυπική παραμονή της Ελλάδας στην Ευρώπη δε θα μεταφράζεται σε ουσιαστική παρουσία ενώ η χώρα αναγκαστικά θα προσφύγει στην εξεύρεση εταίρων εκτός Ευρώπης, περιπλανόμενη σε γεωπολιτικές περιοχές αμφίβολης σταθερότητας.
  
  


• 
  
  Ενδεχόμενη αποχώρηση του ΔΝΤ από την Τρόικα θα αδυνατήσει δραματικά την αξιοπιστία οποιουδήποτε προγράμματος σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας, επιταχύνοντας και μεγιστοποιώντας τις παραμέτρους και τις συνέπειες των χειρότερων σεναρίων. Χωρίς τη συμμετοχή ενός φορέα που εγγυάται την αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή των συμφωνηθέντων, η αξιοπιστία του οποιοδήποτε προγράμματος απομειώνεται με συνέπεια να αυξάνονται τα κόστη διάσωσης σε απαγορευτικά επίπεδα, αφού οι αγορές θα αποτιμήσουν τα οποιαδήποτε νέα δανειακά σχήματα και τα σχετικά ρίσκα με νέους όρους που θα εμπεριέχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την πολιτική αβεβαιότητα.
  
  

Το κοινό σημείο των παραπάνω είναι η δημιουργία μη αναστρέψιμων συνεπειών.

Μέχρι πρότινος, οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία ήταν δυνατό σε κάποιο μελλοντικό χρόνο να αναστραφούν. Τόσο η ύφεση, όσο και οι άλλοι δείκτες μακροχρόνια θα ήταν δυνατό να αναστρέψουν όταν οι συνθήκες - τοπικές και διεθνείς - θα το επέτρεπαν.

Με ευθύνη όμως των πολιτικών ταγών και ως συνέπεια των επιλογών τους οδηγούμαστε σε μη αναστρέψιμες καταστάσεις.

Είναι πλέον φανερό ότι και τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν συναποφασίσει να διατηρήσουν τα πολιτικά τους κεκτημένα που συνοψίζονται στον πανάκριβο κρατικό μηχανισμό και στα κλειστά επαγγέλματα έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Για αυτόν ακριβώς το λόγο καταγράφεται και ως το μοναδικό - φευ! καταστροφικό - σημείο σύγκλισης μεταξύ τους.Είναι έτοιμοι να θυσιάσουν ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό προκειμένου να διατηρήσουν εν ζωή εκείνα τα τμήματα που απορροφούν το μείζον της εθνικού εισοδήματος και προσπάθειας.

Το δυστυχές είναι πως η κοινωνία, υπνωτισμένη από την έντονη κομματική προπαγάνδα δύσκολα θα αναλάβει το δικό της ρόλο. Οπότε τα πράγματα μάλλον κινούνται νομοτελειακά προς το χειρότερο και το κυριώτερο προς το άγνωστο.

Θέλεις Τσι-Σα; (Συγκυβέρνηση Τσίπρα-Σαμαρα;)

Γιατί τα έχεις βάλει με τη Νέα Δημοκρατία, ρωτούν σε πολλά μυνήματα αναγνώστες του ιστολογίου;

Για πολύ συγκεκριμένους λόγους και όχι διότι θεωρώ το ΠΑΣΟΚ ως το κατάλληλο κόμμα στην κατάλληλη θέση και μάλιστα στην κατάλληλη συγκυρία. Εξάλλου όποιος ενδιαφέρεται μπορεί πάντοτε να ανατρέξει σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, ώστε να αντιληφθεί τις απόψεις του ιστολογίου, όταν ακόμη τα πράγματα δεν είχαν φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα, όπως για παράδειγμα εδώ. Δεν νομίζω να αδικείται κανείς τουλάχιστον στο επίπεδο της κριτικής.

Και ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Θα τους πεις και σε εμάς;

Και βέβαια. Πρώτος λόγος είναι η άποψή μου σχετικά με το τι εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία στο πολιτικό φάσμα και πως εκφράζει σήμερα, υπό την ηγεσία του κ. Σαμαρά, τις πολιτικές της θέσεις. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια οικονομική πολιτική την εκφράζει και πως θα υλοποιήσει αυτήν την πολιτική. Πιστεύει στην ελεύθερη αγορά; Είναι έτοιμη να υπεράσπιστεί τις ευρωπαϊκές της θέσεις και την ιστορική της διαδρομή; Ή μήπως στο βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντος είναι έτοιμη να κυλήσει στη λογική του λαϊκισμού προκειμένου να προστεθεί άλλο ένα επεισόδιο στο χιλιοπαιγμένο σήριαλ (δράμα για την ακρίβεια) "Όταν είμαι στην αντιπολίτευση χαϊδεύω αυτιά προκειμένου να πάρω την εξουσία και μετά δηλώνω παντού ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι προηγούμενοι τα έκαναν ρημαδιό"; Το "Ζάππειο ΙΙ", όπως και το "Ζάππειο Ι" στηρίζεται σε παραδοχές ανάλογες με εκείνες που στηρίχθηκε το ΠΑΣΟΚ για να αναλάβει την εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Που θα βρεθούν τα ποσά για να μην πειραχθούν συντάξεις και μισθοί; Από τη φοροδιαφυγή σου λένε. Πάρ'τ' αυγό και κούρευτο, δηλαδή. Να δώσουν οι Τράπεζες ρευστότητα στην ανάπτυξη λένε, μα ξέρουν ΚΑΛΑ ότι αν τη δώσουν στις επιχειρήσεις δεν θα πάρει το κράτος, γιατί εκεί είμαστε κύριοι της Νέας Δημοκρατίας! Άρα λοιπόν θέλω από τη Νέα Δημοκρατία να υπερβεί το πολιτικό κόστος και να μας εξηγήσει επαρκώς τις θέσεις της. Δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη να μιλήσει κάποιος και κάποτε ανοιχτά στον ελληνικό λαό για την αλήθεια. Να του εξηγήσει τι συνέβαινε, τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Πρέπει κάποτε να σταματήσει το παιχνίδι της σκοπιμότητας, του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και της λαϊκίστικης σαχλαμάρας. Ναι, το ΠΑΣΟΚ το ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι. Ναι, η στρατηγική ιδεολογική νίκη του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά ήταν να υποτάξει και τον άλλοτε φιλελεύθερο χώρο σε αυτό το παιχνίδι. Αλλά μήπως να επιχειρούσε να το σταματήσει ο κ. Σαμαράς; Δεν κρίνει ότι ήρθε αυτή η στιγμή; Τρίτος και προς το παρόν τελευταίος λόγος είναι η πρόσφατη τάση απομονωτισμού από τον συγγενή της ιδεολογικό χώρο σε διεθνές επίπεδο, που φαίνεται να διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο μιας όψιμης εθνικοπατριωτικής στροφής. Χαρακτηριστικά αυτής της "Σαμαρικής Εποχής" είναι η "εγωιστική" απόρριψη θέσεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο υποτίθεται ότι είναι ενταγμένη η Νέα Δημοκρατία, η συνολική απόρριψη του Μνημονίου καθώς και κάθε προγράμματος προσαρμογής, το οποία βεβαίως συνέταξαν ομοϊδεάτες -υποτίθεται- του κ. Σαμαρά, η κοντόφθαλμη προσπάθεια να "αρπάζει" η Νέα Δημοκρατία κάθε ευκαιρία για λαϊκίστικη τοποθέτηση όπως ο πρόσφατος δημόσιος "πλειστηριασμός" μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ποιος προσφέρει περισσότερα χρόνια εργασιακής εφεδρείας στους δημόσιους υπαλλήλους και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Συνοπτικά δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία μετεξελλίσεται - όπως και το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ από πιο παλιά - σε ένα ιδιότυπο πολιτικό σχηματισμό που όμοιό του δεν θα βρούμε στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δε θα επιθυμούσα να συμβεί το ίδιο και στη χώρα...

Δεν σε καταλαβαίνω! Τι ακριβώς νομίζεις ότι πρέπει να λέει ο κ. Σαμαράς;

Εντάξει, θα στα θέσω πιο απλά τα πράγματα. Ο κ. Σαμαράς, ως αρχηγός μιας Κεντροδεξιάς παράταξης εκτός κι αν σχεδιάζει να μετακινήσει ιδεολογικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατ' αρχήν θα έπρεπε να θέσει εκείνες τις ιδεολογικές σταθερές και κατ' επέκταση εκείνες τις αδιαπραγμάτευτες πολιτικές που θα εντόπιζαν το στίγμα της Νέας Δημοκρατίας στις πολιτικές συντεταγμένες. Η θολούρα και οι διαρκείς αντιφατικές προτάσεις - προς άγραν ψήφων υποθέτω - στην παρούσα φάση δεν παράγουν τίποτα. Άλλοτε θα ήταν ένα καλό και δοκιμασμένο πολιτικό "κόλπο". Σήμερα όχι. Άκου λοιπόν:

• 
  
  Άνοιγμα της αγοράς χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προαπαιτούμενα παρά μόνο την επιστημονική ή άλλη κατάλληλη επάρκεια των επαγγελματιών που ενδιαφέρονται για κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Έτσι, τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Όχι ΠΑΣΟΚικά, για να σου χαϊδέψω κι εγώ τα αυτιά Νεοδημοκράτη μου. Δεν νοείται πολιτικός χώρος που αναγνωρίζει την ελεύθερη αγορά να μην μάχεται - ναι, ΜΑΧΕΤΑΙ - για το άνοιγμα όλων ανεξαιρέτως των επαγγελμάτων. Από ταξί μέχρι φαρμακείο κι από δικηγόρο μέχρι νταλικέρη. Δυστυχώς πρέπει κανείς να υπερβεί δύο εμπόδια: πρώτον την αντίληψη των κομμάτων εξουσίας πως κάθε οικονομική ή άλλη δραστηριότητα πρέπει να τελεί υπό κρατικό έλεγχο άρα και να τυγχάνει δοσοληψίας, διαφθοράς και κομματοκρατίας και δεύτερον την ισχυρή αντίθεση του συνδικαλιστικού κατεστημένου. Αν ΔΕΝ χρειάζεσαι άδεια του κράτους για να αλλάξεις, για παράδειγμα, άρθρα στο καταστατικό της επιχείρησής σου - γιατί έτσι γίνεται στην Ελλάδα του 2011(!) - τότε ΔΕΝ χρειάζεται ούτε να "λαδώσεις" ούτε να πάρεις τηλέφωνο τον εκάστοτε αρμόδιο κομματάρχη για να "τρέξει" το θέμα σου. Δεν είδα λοιπόν όσο κι αν το έψαξα στο πρόγραμμα του "Ζάππειου ΙΙ" αυτή την απλή πρόταση. Δεν είδα να υπάρχει εκτίμηση ούτε για τη μείωση της ανεργίας, ούτε για τους φόρους που θα εισρεύσουν, ούτε για τίποτα άλλο σχετικά με ένα θέμα που θα έπρεπε να αποτελεί την προμετωπίδα ενός Κεντροδεξιού κόμματος: την πλήρη απελευθέρωση επαγγελμάτων και αγοράς. Μη μου πεις ότι ο κ. Σαμαράς εδώ δεν ακούει τους μικροπολιτικούς του συμβούλους ότι δεν είναι τώρα η ώρα που είμαστε μπροστά στις δημοσκοπήσεις να εξαγγέλλουμε τέτοια πράγματα!
  
  


• 
  
  Μείωση του κράτους παντού και με ταχύτητα. Πρόσεξέ με εδώ: Πρώτα μείωση του κράτους και μετά να δούμε πόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν και πως. Εδώ ξεκινάμε ανάποδα. Πρώτα αναφερόμαστε στους υπαλλήλους, διότι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτοί είναι ψήφοι. Χωρίς να δούμε πρώτα πόσο κράτος πρέπει να "κόψουμε". Γιατί; Μα διότι ο κομματάρχης το θέλει το κράτος. Αλλά...με δικούς του υπαλλήλους! Αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία θέλει να είναι σοβαρή πρέπει να μας πει χωρίς περιστροφές και ξεκάθαρα ποιοι ΤΟΜΕΙΣ κρατικής δραστηριότητας πρέπει να απελευθερωθούν. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από μια σειρά παρεμβάσεών ή παρουσίας του - με τη συνακόλουθη κατάργηση των σχετικών υπηρεσιών - και από μια σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Απλά και ξεκάθαρα. Όχι μισόλογα, όχι "ελληνικές απατεωνιές" του τύπου "καταργούμε ή συγχωνεύουμε τον τάδε ανύπαρκτο οργανισμό των 10 υπαλλήλων" έτσι για μόστρα. Παραδείγματα; Ιδού:
  
  

- Το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να είναι επιχειρηματίας σε οποιονδήποτε τομέα. Τα όποια κέρδη του εξαφανίζονται και γίνονται ζημίες και μάλιστα εις βάρος όλων των φορολογούμενων κι όχι μόνο των απασχολούμενων στις κρατικές επιχειρήσεις μέσω πολλών "διαδρομών": Της "ειδικής" μισθολογικής και προνομιακής μεταχείρησης των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ - αφού εκεί μπορεί να δώσει εκεί δίνει! - γεγονός όμως που ανεβάζει τα μισθολογικά κόστη και συνακόλουθα κρατάει ψηλά τις τιμές για όλη την αγορά, της εγγυοδοσίας - με δικά μας χρήματα - των επιχειρήσεων αυτών προκειμένου να αντλούν δάνεια και στη συνέχεια η κατάπτωση αυτών των εγγυήσεων προστίθεται στο κρατικό έλλειμμα και τέλος με την υποχρέωση του κράτους να συντηρεί ένα σύστημα ειδικών ταμείων ασφάλισης και περίθαλψης των εργαζομένων εκεί. Καμία λοιπόν επιχειρηματική δραστηριότητα στο κράτος ακόμη κι αν είναι - επιφανειακά - κερδοφόρα. Πώληση όλων των ΔΕΚΟ πλην - ενδεχωμένως και κατά περίπτωση - κάποιων πολύ συγκεκριμένων υποδομών (πχ. υδάτινων αποθεμάτων) το νομικό καθεστώς των οποίων θα πρέπει να εξεταστεί όχι στην κατεύθυνση άσκησης κρατικής επιχειρηματικότητας αλλά στη διαφύλαξη του ανταγωνισμού και ίσως κάποιων στρατηγικών αποθεμάτων. Πέραν αυτού όλα στην αγορά.

-Απόσυρση της κρατικής παρουσίας από ένα συρφετό δραστηριοτήτων - ζημιογόνων οικονομικά αλλά προσοδοφόρων ψηφοθηρικά - όπως ας πούμε η νομοθέτηση περιορισμών, η συγκρότηση οργανισμών ή η παροχή οικονομικών αρωγών επί τομέων θρησκευτικών, καλλιτεχνικών, τύπου και ΜΜΕ, αλιείας, συνδικαλισμού, τουρισμού και ένα σωρό άλλα ετερόκλητα μεταξύ τους ζητήματα. Το κράτος υπάρχει παντού και καταδυναστεύει. Σου επιβάλλει ουσιαστικά σε ποια επαγγελματική ένωση θα μετάσχεις - το ξέρατε ότι επιδοτεί μέχρι και τον ΣΕΒ(!); - συντηρεί εκκλησιαστικές σχολές, επιδοτεί θέατρα και παραστάσεις, μπλέκεται στο που και πως θα ψαρέψεις ακόμη και πόσα δωμάτια και πως θα είναι χτισμένο το σπίτι σου και ό,τι βάλεις πιθανό και απίθανο στο μυαλό σου. Πρέπει να παίρνεις τη γνώμη του και να περιμένεις τις αποφάσεις του για τα πάντα σχεδόν! Και δε θα γίνουμε "ζούγκλα" θα ρωτήσει ο καλομαθημένος κρατιστής; Γιατί δεν είμαστε ακόμα, θα σου απαντήσω; Έλεγχος ναι. Χρήμα κατευθυνόμενο σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όχι. Αυτό θα έπρεπε να εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Ξεκάθαρα!

-Και οπωσδήποτε η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι από καιρό έτοιμη για τη "μητέρα των μαχών": την απαγκίστρωση της κοινωνίας από τον εναγκαλισμό του δημοσίου και των κοστοβόρων προνομίων του: Όχι σε μονιμότητα, όχι στην παροχή προνομίων σε κρατικούς υπαλλήλους σε σχέση με την ελεύεθρη αγορά. Καθιέρωση ενός μισθού για κάθε υπάλληλο με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες εργασιακές συνθήκες με όρους όχι νομοθετικούς αλλά ελεύθερης αγοράς. Για όλους ανεξαιρέτως. Χωρίς επιπλέον παροχές. Και να σου χαϊδέψω και πάλι τα αυτιά, ναι να ισχύσει και για την πολιτική σκηνή. Ο Βουλευτής, ο Υπουργός, ο κάθε κρατικός λειτουργός να απολαμβάνει το μισθό του και όπως ο κάθε πολίτης όταν χρειάζεται επιπλέον ευκολίες, οδηγό, γραμματέα κλπ, αυτές να καταβάλλονται από τον ίδιο και τον μισθό του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα. Η ουσία της δημοκρατίας είναι η απάλειψη των προνομίων. Όπως ο κάθε εργαζόμενος προσέρχεται με δική του μέριμνα στην εργασία του υπό τους αυτούς όρους να προσέρχεται και ο εκάστοτε κρατικός λειτουργός. Ίδιες εργασιακές συνθήκες για όλους. Όχι ισοπεδωτική ισότητα προφανώς, αλλά άρση κάθε προνομίου που διαχωρίζει τους πολίτες σε "βολεμένους" και μη. Καμία ασυλία, κανένα προνόμιο. Δεν το ακούω αυτό από τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον θα περίμενα από τη Νέα Δημοκρατία να επαγγέλλεται την άρση κάθε παροχής σε πολιτικούς που δεν κατέχουν πλέον το αξίωμά τους, πλην εκείνων των παροχών που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Κατάλαβα...Θέλεις τη Νέα Δημοκρατία υποταγμένη στο Φιλελευθερισμό...

Καλό είναι το παιχνίδι των λέξεων. Αλλά ξέρεις που πάει το πράγμα; Δυστυχώς ο χώρος της Κεντροδεξιάς να συγκλίνει με ιδεολογικούς χώρους που τυπικά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Αντι-μνημόνιο ο Σαμαράς, αντι-μνημόνιο κι ο Τσίπρας. Όχι στη συναίνεση ο Σαμαράς, το ίδιο κι ο Τσίπρας. Να προσλάβουμε 100.000 στο δημόσιο για να πέσει η ανεργία ο Τσίπρας, να κρατήσουμε τους πενηντάρηδες σε εργασιακή εφεδρεία μέχρι τη σύνταξη ο Σαμαράς για να μην ανέβει η ανεργία. Ταύτιση πατρίδας και ΔΕΚΟ ο Σαμαράς - δεν ξεπουλάμε σου λέει - το ίδιο κι ο Τσίπρας. Το έκαναν στο παρελθόν στην "οικουμενική" δεν είναι απίθανο να το δούμε και στο μέλλον. Δυστυχώς, πρόκειται για μια εξέλιξη που ενώ δεν είναι απίθανη οι συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν ολέθριες. Διεθνής οικονομική και πολιτική απομόνωση της χώρας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Εξυπηρετεί πολιτικές φιλοδοξίες, επιλύει πολιτικά παίγνια - αδρανοποιεί ας πούμε τους άλλους "ενοίκους" της Κεντροδεξιάς "πολυκατοικίας" - αλλά δεν παράγει λύσεις. Θέλω τη Νέα Δημοκρατία να αναλάβει το ιστορικό της καθήκον και να επαναφέρει τη χώρα στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης. Δεν με νοιάζει αν η μέθοδος ονομάζεται φιλελευθερισμός, ομοιοπαθητική ή γιόγκα. Αρκεί να κεφαλαιοποιεί το δυναμικό της χώρας, να συνδέει τη χώρα με το φυσικό ιστορικό, πολιτικό, γεωγραφικό και οικονομικό της χώρο που είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος και να μην την οδηγήσει προς χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών σε επικίνδυνη περιπλάνηση σε άγνωστα νερά.

Καλά, η ανάπτυξη και η επανεκκίνηση της οικονομίας που λέει ο Σαμαράς δεν είναι θετικά στοιχεία; Προτιμάς την ύφεση του Μνημονίου;

Για να το ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά, το Μνημόνιο το θεωρώ καταστροφικό για δύο λόγους.

-Πρώτον επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις και κατ' ακολουθίαν σε συμφωνία και συντονισμό με τα δικά τους συμφέροντα.

-Δεύτερον, το Μνημόνιο - ως οικονομική αντίληψη - δεν αποτελεί "συνταγή" εξόδου από την κρίση. Αποτελεί μια "αφορμή" για ένα ευρύτερο ανασχεδιασμό της ελληνικής οικονομίας. Έχω ξαναγράψει ότι αν αντιμετωπιστεί ως μια "βήμα-προς-βήμα" διαδικασία που αν την εκτελέσει η - όποια - Κυβέρνηση ξαφνικά θα διασωθεί η χώρα τότε όχι μόνο θα αποτύχει αλλά θα επιτείνει τα προβλήματα, όπερ και εγένετο.

Ο κ. Παπανδρέου διέπραξε ένα ιστορικό σφάλμα, το οποίο προετοιμάζεται να το επαναλάβει ο κ. Σαμαράς. Θεώρησε το Μνημόνιο - το παλιό ή το καινούριο ή όποιο άλλο εμφανισθεί - ως ένα "συμβόλαιο" μεταξύ ημών και των δανειστών. Ο μεν κ. Παπανδρέου σήμερα αναρωτιέται - και μαζί με αυτόν και η χώρα - γιατί αφού το τήρησε δεν "πέτυχε", ο δε κ. Σαμαράς ισχυρίζεται ότι θα το επαναδιαπραγματευτεί. Το Μνημόνιο ΔΕΝ είναι συμβόλαιο. Είναι μια "κοινοποίηση" του τι κάνουν οι πιστωτές και οι "δάνειες δυνάμεις" σε σχέση με εμάς. Αποτελεί δική μας ευθύνη για το πως θα διαχειριστούμε τα "του οίκου μας". Και δεν το πράττουμε γιατί η μεν Κυβέρνηση έχει - λόγω παρελθόντος και ιδεολογίας - αποφασίσει να τα "παίρνει από φόρους" ώστε να προστατέψει τον κομματικό στης στρατό στο δημόσιο τομέα και η δε αντιπολίτευση γιατί έχει περιχαρακωθεί και βολευτεί γύρω από το θολούρα του "αντι-Μνημονίου" που την ενισχύει εκλογικά, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επιτέλους.

Τελικά δηλαδή, η ελληνική πολιτική σκηνή αν όντως ήθελε να χρησιμοποιήσει το Μνημόνιο, θα έπρεπε στο σύνολο ή στην πλειοψηφία της να εγγυηθεί δια της συναίνεσής της την προσήλωση όχι στα νούμερα αλλά στη φιλοσοφία του Μνημονίου, προσπαθώντας να το θέσει όχι ως οροφή προσδοκιών αλλά ως ελάχιστο εφαλτήριο πάνω στο οποίο θα συγκροτηθεί η νέα ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Πιο απλά, θα έπρεπε οι Έλληνες πολιτικοί να εγγυηθούν για τα ελληνικά δάνεια και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, έναντι των δανειστών αντί να την εγγυώνται ξένοι ηγέτες, όπως ουσιαστικά γίνεται σήμερα.

Ξέρεις τι θα ονειρευόμουν από τον κ. Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία; Με μια πραγματικά πατριωτική κίνηση να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου σε μια κοινή διακύρηξη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μαζί με όσους άλλους αρχηγούς κομμάτων "αντέχουν", όπου θα εγγυώνταν όχι απλώς την τήρηση του Μνημονίου αλλά την επίμονη και "επιθετική" προσήλωση ανεξαρτήτως χρονικών περιορισμών και εκλογικού αποτελέσματος, στην επίτευξη εκείνων των οικονομικών αποτελεσμάτων και εκείνων των άρσεων εμποδίων που θα εξέπλητταν και τους πιο αισιόδοξους αναλυτές. Πιο μακρυά, πιο ψηλά πιο δυνατά από το Μνημόνιο. Θα ονειρευόμουν την επίμονη αντιπολίτευση του κ. Σαμαρά και την ώθηση της Κυβέρνησης προς συγκεκριμένα και απτά βήματα σε ελάχιστο χρόνο, ώστε:

- Να περιορισθεί το κράτος

- Να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα

- Να αρθούν τα προνόμια.

- Κι άλλες πρόνοιες όπως εδώ

Δυστυχώς όμως. Ο κ. Σαμαράς διολίσθησε σε ατραπούς ψηφοθηρικούς, λαϊκίστικους, απομονωμένους από τη διεθνή πραγματικότητα. Ας θυμήσουμε όμως σε ποια ποσοστά εκλογικά καταλήγουν τελικώς οι "ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ". Έτσι για να τα λέμε όλα.

Το "Δόγμα Σαμψών" και οι Δηλώσεις Γιούνκερ: Η Κατάρρευση της Επαναδιαπραγμάτευσης και το "καμπανάκι" προς Σαμαρά!

"...καὶ περιέλαβε Σαμψὼν τοὺς δύο κίονας τοῦ οἴκου, ἐφ᾿ οὓς ὁ οἶκος εἱστήκει, καὶ ἐπεστηρίχθη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐκράτησεν ἕνα τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ καὶ ἕνα τῇ ἀριστερᾷ αὐτοῦ. καὶ εἶπε Σαμψών· ἀποθανέτω ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων· καὶ ἐβάσταξεν ἐν ἰσχύϊ, καὶ ἔπεσεν ὁ οἶκος ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας καὶ ἐπὶ πάντα τὸν λαὸν τὸν ἐν αὐτῷ· καὶ ἦσαν οἱ τεθνηκότες, οὓς ἐθανάτωσε Σαμψὼν ἐν τῷ θανάτῳ αὐτοῦ, πλείους ἢ οὓς ἐθανάτωσεν ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ." Παλαιά Διαθήκη, Κριτές 16: 29-30.

Κατάλαβες το "Δόγμα Σαμψών"; Πρόκειται για μια μορφή στρατηγικής "αποτροπής" για χώρες που τελούν υπό καθεστώς απειλής της υπόστασής τους: αν με "πειράξετε" η ζημιά που θα προκαλέσω - ισχυρίζεται η απειλούμενη χώρα - θα έχει τόσο μεγάλο κόστος για εσάς, όσο και για μένα βέβαια, που καλύτερα να το "ξεχάσετε"... . Ονομάστηκε έτσι από τον γνωστό βιβλικό ήρωα Σαμψών ο οποίος, όπως μας ενημερώνει το απόσπασμα που παραθέτουμε πιο πάνω, γκρέμισε το οικοδόμημα που τον κρατούσαν οι "αλλόφυλοι" εξολοθρεύοντας τόσο αυτούς όσο όμως και τον εαυτό του. Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο της εν λόγω επιλογής: η αξιόπιστη αποτροπή δομείται πάνω στην αξιόπιστη πρόκληση αυτοκαταστροφής η οποία όμως συνοδεύεται και από τη σχετική πρόκληση καταστροφής των αντιπάλων.

Ας έρθουμε τώρα στο ελληνικό ζήτημα. Και μπαίνουμε απ' ευθείας στο θέμα, αφού πλέον και η "θεσμική" Ευρώπη, ομολογεί ωμά και απροκάλυπτα ότι ανταλλάσει οικονομική βοήθεια έναντι εθνικής κυριαρχίας, γιατί αυτό μας είπε ο κ. Γιούνκερ όταν μας υπενθύμισε τα περί: "δραστικού περιορισμού της εθνικής κυριαρχίας των Ελλήνων".

Ποια είναι τα δεδομένα, συνοπτικά:

• 
  
  Η Ευρώπη όχι μόνο δεν επιθυμεί να "διασώσει" την ελληνική οικονομία - ούτε και καμιά άλλη βέβαια! - αλλά στην παρούσα φάση δεν είναι και σε θέση να το πράξει.
  
  


• 
  
  Κανένα σχέδιο που να καθιστά βιώσιμο το ελληνικό χρέος δεν έχει εμφανισθεί μέχρι στιγμής.
  
  


• 
  
  Οι ευρωπαϊκές τράπεζες - οι οποίες θυμίζω το 2008 βρέθηκαν στα όρια της κατάρρευσης και διασώθηκαν με χρήματα του ευρωπαίου φορολογούμενου - όχι μόνο δεν μπορούν να "αντέξουν" μια ενδεχόμενη ελληνική αναδιάρθρωση του χρέους, με οποιαδήποτε μορφή κι αν αυτή εκφραστεί, αλλά παραμένουν προσηλωμένες στον αρχικό τους στόχο να εγγράψουν στους ισολογισμούς τους υπεραξίες προερχόμενες από την αγορά φθηνών ελληνικών, πορτογαλικών κλπ περιουσιακών στοιχείων, τα οποία όμως εμπεριέχουν πραγματική εσωτερική αξία. Αυτό το σημείο αποτελεί και τον κεντρικό πυρήνα ολόκληρου του "ευρωπαϊκού σχεδίου διάσωσης" όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και ολόκληρου του Νότου. Για να το θέσω απλούστερα: Πως ξεκίνησε το πανηγύρι της κρίσης; Όταν στις ΗΠΑ ανακάλυψαν ότι είχαν χρηματοδοτήσει ακίνητα πολύ χαμηλής αξίας με τεράστια δάνεια και αυτά τα δάνεια τα είχαν "πουλήσει" ως τίτλους - αντλώντας ρευστότητα - σε όλο τον κόσμο και κυρίως στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Όταν οι ευρωπαϊκές τράπεζες ανακάλυψαν με τη σειρά τους ότι είχαν επενδύσει τεράστια ποσά σε ακίνητα πολύ χαμηλής αξίας, εμφανίζοντας τεράστιες "τρύπες" στους ισολογισμούς τους, τότε τα κράτη αποφάσισαν να "καλύψουν" τις "τρύπες" με ρευστότητα. Ρευστότητα προερχόμενη από τους φορολογούμενους οι Ευρωπαίοι, με εκτύπωση "φρέσκου χρήματος" οι Αμερικανοί. Όμως, κι εδώ είμαστε τώρα, αυτό το χρήμα δεν μπορεί να μετακινηθεί. Δεν μπορεί να επενδυθεί. Αν μετακινηθεί θα εμφανιστεί και πάλι η "τρύπα". Οπότε τι έκαναν; Πολύ απλά, οδήγησαν σε "κρίση ρευστότητας" τις χώρες που ήταν υπερεξαρτημένες από δανεισμό (βλέπε Ελλάδα) ώστε οι χώρες αυτές να οδηγηθούν σε ραγδαία πώληση των αξιών τους με αποτέλεσμα στο "τέλος της ημέρας" οι ευρωπαϊκές τράπεζες να εγγράψουν τις σχετικές υπεραξίες. Αγοράζουν, ας πούμε, μια παραλία, μια ΔΕΚΟ ή κάτι τελος πάντων, στο ένα εικοστό της πραγματικής αξίας, καλύπτοντας τελικά τη χασούρα από τα περίφημα subprimes.
  
  

Τι λέει τώρα ο κ. Γιούνκερ; Πολύ απλά, ότι η έννοια της "εθνικής κυριαρχίας" συρρικνώνεται προκειμένου να μην ασκηθεί κανένα δικαίωμα από εκείνα που περιβάλλουν τα κυρίαρχα κράτη. Ένα όμως από τα δικαιώματα που εντάσσονται στη σφαίρα της εθνικής κυριαρχίας είναι και εκείνο του διακανονισμού της αποπληρωμής των κρατικών χρεών. Όπως διαπιστώνεις, στην παρούσα φάση, δεν διαπραγματεύεται η Ελλάδα την αναδιάρθρωση του χρέους της. Υπάρχει το "Γαλλικό", το "Γερμανικό" αλλά όχι το Ελληνικό Σχέδιο rollover, όπως θα ήταν το φυσιολογικό για ένα κυρίαρχο κράτος. Ο κ. Γιούνκερ λοιπόν μας λέει - μας ενημερώνει καλύτερα - ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια άσκησης εθνικής κυριαρχίας επί του ελληνικού χρέους και να υποταχθούμε στο ευρωπαϊκό σχέδιο αμαχητί.

Με ποιο τρόπο τώρα σχετίζεται ο κ. Σαμαράς με όλο αυτό το θέμα; Ο κ. Σαμαράς ζητά επαναδιαπραγμάτευση επί των όρων του Μνημονίου. Ζητά επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές και γενικώς προβάλλει μια προοπτική όπου η Ελλάδα θα μπορούσε να διαμορφώσει ένα πιο ομαλό πλαίσιο εφαρμογής των δανειακών συμβάσεων. Πίσω όμως από την επαναδιαπραγμάτευση - η οποία ενδεχομένως να "κρύβεται" και στο μυαλό ορισμένων κυβερνητικών στελεχών - κρύβεται το "δόγμα Σαμψών". Δηλαδή η Ελλάδα ως μη έχουσα άλλη δυνατότητα αποπληρωμής των χρεών, θα μπορούσε να αφήσει να εννοηθεί ότι στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία με τους δανειστές θα μπορούσε να εξετάσει και άλλες λύσεις. Λύσεις αυτοκαταστροφικές - σε κάποιο βαθμό - για την ίδια αλλά και με μεγάλο κόστος για τους πιστωτές της χώρας. Υπό μια προϋπόθεση: να ασκεί το δικαίωμα της επιλογής, στο πλαίσιο άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στην περίπτωση αυτή η επαναδιαπραγμάτευση θα ήταν εφικτή, διότι η Ελλάς θα μπορούσε να μετάσχει σε τραπέζι διαπραγματεύσεων κομίζουσα μια αξιόπιστή "αντι-απειλή" απέναντι στις "απειλές" των δανειστών της. Μετά όμως το "σχόλιο" του κ. Γιούνκερ, αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με το Μεσοπρόθεσμο οι οποίες διαμορφώνουν το μελλοντικό σκηνικό, η χώρα δεν μπορεί να προσέλθει σε μια τέτοια διαπραγμάτευση διότι πολύ απλά δεν μπορεί να αντιτάξει μια ισόρροπη διαπραγματευτική επιλογή όπως επιτάσσει ως προϋπόθεση το "δόγμα Σαμψών".

Συμπέρασμα;

Η Ευρώπη μίλησε:

• 
  
  Απευθυνόμενη στο κ. Σαμαρά και συναφώς σε όποια πολιτική δύναμη προσδοκά κάποιου είδους επαναδιαπραγμάτευση, αποκλείει κάθε τέτοια προοπτική. Το πρόγραμμα πρέπει να εφαρμοστεί με σκοπό την κατάρρευση των αξιών και τη συνακόλουθη μετεγγραφή τους σε ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά οχήματα.
  
  


• 
  
  Οι Ευρωπαίοι δεν επεξεργάζονται κανένα άλλο δανειοδοτικό ή χρηματοδοτικό σχήμα που θα μπορούσε πράγματι να βγάλει την Ελλάδα από τη στενωπό.
  
  

Σε αυτό το άρθρο δεν θα προχωρήσω σε περαιτέρω ανάλυση των συνεπειών τόσο για τη χώρα μας όσο και για την Ευρώπη, αυτής της εμμονής της ευρωπαϊκής ελίτ.

Πράγματι η Ελλάδα έχει ανάγκη από βαθειές μεταρρυθμίσεις. Προσωπική μου και πολλάκις καταγραφείσα άποψη είναι πως ο δημόσιος τομέας πρέπει να συρρικνωθεί και εκεί προσδιορίζεται το μείζον θέμα του ζητήματος. Επίσης, είναι σαφές ότι το σύνολο των δαπανών πρέπει να εξορθολογισθεί, συμπεριλαμβανομένων και των παροχών και των ασφαλιστικών δεδομένων. Και βεβαίως, είναι δεδομένο ότι δεν οφελεί κανέναν -πλην των προνομιούχων - το κράτος να ασκεί οιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα μέσω των ΔΕΚΟ ή όποιου άλλου οχήματος "υποκρύπτει" κρατική επιχειρηματικότητα.

Εντούτοις, δεν θεωρώ ότι η διαδικασία αυτή του μετασχηματισμού μπορεί να εκτελεσθεί αποτελεσματικά ερήμην της κοινωνίας, με έξωθεν παρεμβάσεις και με χρονικές επιδιώξεις που δεν συντονίζονται με τα συμφέροντα της χώρας. Επίσης, το κόστος ενός "ταχέως μετασχηματισμού" από μια "σοβιετικού" τύπου οικονομία όπως είναι η ελληνική σε οικονομία της ελεύθερης αγοράς θα είναι τόσο μεγάλο - όπως μας δίδαξε η πτώση του Τείχους και σημειώναμε σε προηγούμενο άρθρο μας - ώστε αποτελεί ερώτημα αν η ελληνική κοινωνία είναι σε θέση να το καταβάλλει χωρίς σημαντικές συνέπειες.

Υπάρχει διέξοδος από έναν τόσο σφικτό εναγκαλισμό; Ας κρατήσουμε κάτι και γι' αύριο...!