Ξέρεις Κάτι Ψηφοφόρε; Εσύ Φταις!

Όσο κι αν νυχθημερόν λυσσομανά η επικοινωνιακή καταιγίδα με επίκεντρο τη Χρυσή Αυγή, μια άγαρμπη κυβερνητική προσπάθεια ανιστόρητων παραγοντίσκων να εκδιώξουν το φασισμό και τη βία με τη λογική τηλεοπτικού πρωινάδικου σε ό,τι αφορά στο πολιτικό επίπεδο της υπόθεσης, αντιλαμβάνομαι ολοένα και περισσότερο πως η επαναλαμβανόμενη αποτυχία επιλογής αξιόλογου πολιτικού προσωπικού δεν πηγάζει καθόλου από την ένδεια ή την καθ' οδόν μετάλλαξη των πολιτικών μας, αλλά στην αδυναμία των ψηφοφόρων να πράξουν το καθήκον τους με τρόπο λελογισμένο.

Απλούστερα, αγαπητέ ψηφοφόρε, αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, εσύ είσαι ο απολύτως υπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει γύρω σου.

Εσύ ψήφισες  την "αλλαγή", παρέχοντας πολιτική ισχύ σε εκείνους που απροκάλυπτα δικαιολογούσαν "δωράκια στον εαυτό τους" κι εσύ ήσουν που ψήφιζες όσους διόριζαν αφειδώς καθαρίστριες και διοικητικούς υπαλλήλους σε χιλιάδες (ναι! χιλιάδες!) Οργανισμούς τύπου "Κωπαΐδας". 

Εσύ ψήφιζες όσους σήμερα βρίσκονται ελεγχόμενοι από τη Δικαιοσύνη για μίζες, και μη μου πεις ότι το δικό σου πολιτικό αισθητήριο δεν ήξερε! Και βέβαια ήξερε! Αλλά δεν σε απασχολούσε καθόλου γιατί σου αύξαναν το μισθό με δανεικά.

Εσύ πίστεψες στην "επανίδρυση του Κράτους" όταν μονιμοποιούνταν χιλιάδες συμβασιούχοι και ψήφιζες και ξαναψήφιζες όσους καταδείκνυαν το "στρατηγό άνεμο" ως υπεύθυνο για τις καταστροφικές πυρκαγιές. Δε ενδιαφέρθηκες ποτέ σου για τους πραγματικούς πολιτικούς υπευθύνους.

Εσύ ψήφισες στο κατόπι το "λεφτά υπάρχουν" μήπως κι αρπάξεις λίγα ευρώ παραπάνω, όταν ο προηγούμενος εξαντλήθηκε πολιτικά.

Και βέβαια όταν οι "κακές αγορές" έπαψαν να σε δανείζουν απηυδησμένες από τη δική σου απίστευτη αδιαφορία απέναντι στα δικά σου σοβαρά προβλήματα (που ακούστηκε χώρα να έχει συνταξιούχο υγιή εργαζόμενο στα 38 του χρόνια;) εσύ τι έκανες;

Εσύ δεν ψήφισες εκείνον που μέσα σε μόλις τρία ή τέσσερα Ζάππεια σου υποσχέθηκε να σε απογειώσει οικονομικά;

Κι αν ήταν μόνο αυτά που έχεις καταφέρει...

Ψήφισες και Χρυσή Αυγή!

Επικαλούμενος την κρίση που εσύ με την ψήφο σου προκάλεσες, ενίσχυσες και συντηρείς, δε διστάζεις να ψηφίσεις ακόμη και την πιο ακραία έκφραση πολιτικού εξτρεμισμού.

Και τώρα πάλι, κρυπτόμενος πίσω από τα γνωστά σου τσιτάτα περί "διαφθοράς", κάνεις πως δεν τους ξέρεις!

Μα καλέ μου άνθρωπε εσύ τους ψηφίζεις!

Και ξέρεις, είμαι απολύτως βέβαιος πως δε θα διστάσεις να ψηφίσεις και τον επόμενο με τα ίδια "αλάνθαστα" κριτήρια. 

Είσαι για άλλη μια φορά έτοιμος να ψηφίσεις τον "επόμενο" που θα "διώξει τα Μνημόνια", θα "διώξει τους δανειστές" ή θα θεραπεύσει τη φαλάκρα!

Μαθημένος τόσα χρόνια από τις συνέπειες των "σοφών" επιλογών σου, σε ένα συμπέρασμα έχω καταλήξει:

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν ούτε Χρυσαυγίτες, ούτε διεφθαρμένοι πολιτικοί, ούτε κουκουλοφόροι, ούτε ανίκανοι, ούτε δημαγωγοί.

Εσύ ψηφοφόρε κρύβεσαι πίσω από όλους αυτούς, εσύ τους φέρνεις στο προσκήνιο, εσύ τους δίνεις ισχύ κι εσύ είσαι απολύτως υπεύθυνος για όλα αυτά.

Κι ας σηκώνεις τους ώμους σου αδιάφορα, αποστασιοποιούμενος κάθε φορά από τις δικές σου επιλογές, σαν να μην τους έχεις ξαναδεί ή σαν κάποιος άλλος να επέβαλλε την παρουσία τους στο δημόσιο βίο.

Εσύ ψηφοφόρε φταις. Για όλα.

Λαός που δεν Εκφράζεται στο Δρόμο, Εκφράζεται στην Κάλπη!

Κι αυτό είναι καλό.

Αυτονοήτως καλό για κάθε πολίτη που συντάσσεται τη Δημοκρατία και αποτάσσεται τις σειρήνες του "τρίτου δρόμου". Ειδικά σε περιόδους κρίσης.

Το ερώτημα όμως που παραμένει επίκαιρο και βασανίζει τους "ωρυόμενους" αντι-Μνημονιακούς αγανακτισμένους, πλανάται:

"Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο Λαός με τούτα που γίνονται;"

Κοιτούν λοιπόν απορημένοι οι κομματάρχες, οι καθοδηγητές, οι εργατοπατέρες, οι κατ' επάγγελμα πολιτικοί και οι ανεπάγγελτοι δημαγωγοί τις ισχνές τους συγκεντρώσεις, τις άνευ πλήθους πορείες τους, τις χωρίς συμμετοχή απεργίες που διοργανώνουν.

Και είναι απορημένοι, καθώς συνήθιζαν να χρησιμοποιούν την κοινωνία και το λαό ως "ανθρώπινη ασπίδα" γύρω από τα καλά προστατευμένα προνόμιά  τους.

Ταύτιζαν συχνά πατρίδα και έθνος με το δικό τους βόλεμα:

"Αν χτυπηθεί η μονιμότητα θα πληγεί η Δημοκρατία" μας παραμύθιαζαν. "Αν πουληθεί η Ολυμπιακή δεν θα έχει η χώρα εθνικό αερομεταφορέα" μας προειδοποιούσαν. "Θα πληγεί η ελεύθερη έκφραση αν καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο" μας φοβέριζαν.

Και πράγματι, αποχαυνωμένα τμήματα της κοινωνίας τους ακολουθούσαν, τους χειροκροτούσαν, τους ψήφιζαν και ενίοτε σχημάτιζαν εκείνες τις κρίσιμες μάζες που ήταν επαρκείς ώστε να αποτρέψουν τη μεταρρύθμιση, να εμποδίσουν την πρόοδο.

Το Μνημόνιο μας αφύπνισε. 

Η ξαφνική διακοπή της δανειακής ρευστότητας προς την ελληνική οικονομία - ρευστότητα απότοκη της συμμετοχής της χώρας στο ευρώ και της συνακόλουθης αντίληψης των αγορών πως η ευρωζώνη αποτελούσε μια ενιαία αγορά χρέους (αντίληψη που μεταβλήθηκε άρδην) - επέβαλλε στην κοινωνία την ανάγκη να επανεκτιμήσει τη στάση της απέναντι σε μια σειρά τυπικών και άτυπων θεσμών.

Όπως διαπιστώνουμε, απεσύρθη η εμπιστοσύνη τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από το πολιτικό σύστημα γενικότερα, καθώς ούτε μονοκομματική κυβέρνηση σχηματίστηκε ούτε όμως αναδείχθηκε και κάποιος ισχυρός αντικυβερνητικός πόλος.

Το εκλογικό σώμα διέψευσε τα όνειρα απάντων των συμμετεχόντων περί σχηματισμού μιας "κλασσικού τύπου" για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα "ισχυρής" κυβέρνησης.

Ουσιαστικά, το εκλογικό σώμα ως πολιτική έκφραση της κοινωνίας, αποδυνάμωσε κάθε θεσμικό και παραθεσμικό εξάρτημα των άλλοτε πανίσχυρων κομματικών μηχανισμών: συνδικαλιστικές παρατάξεις, συντεχνιακές νομενκλατούρες και πολιτικά τζάκια που συντηρούσαν την κομματική συνδιαλλαγή.

Με την έκφραση στην κάλπη, ο λαός εκφράστηκε με τέτοια ισχύ που οι συνέπειες της μεταστροφής ακόμη καταμετρώνται.

Η αποδυνάμωση των κομμάτων εξουσίας - για παράδειγμα - προκαλεί τριγμούς στην ομαλή χρηματοδότηση των κομμάτων αυτών καθώς στηριζόταν στην προεξόφληση της εσαεί εναλλαγής τους στην εξουσία και άρα στην εξασφάλιση του μεγαλύτερου μέρους της κρατικής επιχορήγησης.

Πιο σημαντικό βέβαια γεγονός αποτελεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος - και πάλι εξαιτίας της εκλογικής μεταβολής και των νέων συσχετισμών - να αντιτάξει μια σθεναρή και συμπαγή άμυνα προστασίας του προνομιακού χώρου του Δημοσίου και των μονίμων υπαλλήλων του.

Η αδύναμη τρικομματική κυβέρνηση, σοβαρά απασχολημένη με τη διατήρηση των εσωτερικών της ισορροπιών και συναφώς την προσπάθεια διατήρησης και νομής της εξουσίας, δεν κατόρθωσε να αποφύγει τα πρώτα ρήγματα στο "ιερό των ιερών" θεσμό της ισοβίου προστασίας του κρατικού υπαλλήλου.

Πράγματι λοιπόν είναι αξιοθαύμαστη η στάση της κοινωνίας τόσο απέναντι στις "πατρικές" παραινέσεις των πάλαι ποτέ κομμάτων εξουσίας να επιστρέψει η εκλογική δύναμη στη βάση της όσο και απέναντι στις κραυγές της αντιπολίτευσης περί δήθεν ανάγκης γενικευμένης κινητοποίησης κατά του Μνημονίου.

Σοφότερος απάντων ο λαός, αδιαφορεί τόσο για την τύχη των άλλοτε μονομάχων της εξουσίας όσο και για τις πολιτικές φιλοδοξίες αριστερών γερόντων και πρώην επαναστατημένων εφήβων.

Αδιαφορώντας όμως για αυτούς, αδιαφορεί και αφήνει χωρίς καμία πολιτική ισχύ και τα πολιτικά τους προτάγματα, εις όφελος πραγματικά πια της Ελλάδας.

-Αδιαφορεί για τους οδυρμούς των 40ρηδων συνταξιούχων, 

-Αδιαφορεί για την οδύνη των άγαμων θυγατέρων

-Αδιαφορεί για το οικονομικό πλήγμα υπηρετούντων σε απ' αιώνων άχρηστους οργανισμούς

-Αδιαφορεί για εφάπαξ που κόβονται γιατί ουδέποτε κατεβλήθη ανάλογη εισφορά

-Αδιαφορεί για επιδόματα που μηδενίστηκαν καθώς πλέον η "πλύση των χειρών" δεν συνιστά λόγο για επίδομα

-Αδιαφορεί για ΔΕΚΟ που επιτέλους παραδίδονται στον ιδιωτικό τομέα απαλλάσσοντας τους πολίτες από περιττά βάρη και το κράτος από άσχετες δραστηριότητες

-Αδιαφορεί για το νεόκοπο συνδικαλιστικό λόγο που παροτρύνει στη διατήρηση απαρχαιωμένων και ζημιογόνων για την οικονομία θεσμών

Ο Ελληνικός λαός υποφέρει.

Εντούτοις, έχει αποκρυσταλλώσει την άποψή του για τη Νέα Εποχή.

Σφίγγει τα δόντια, πονάει για τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους του και για τις δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις που κλείνουν όμως δεν κάνει πίσω:

Έχει διακηρύξει με τον πιο δεσμευτικό και αποτελεσματικό τρόπο αυτόν της κάλπης κι όχι του δρόμου, πως όσο και να τον φοβίσουν οι πολιτικοί ταγοί, όσο και να κλάψουν μπροστά του εργατοπατέρες και δήθεν θιγμένοι ψευτο- επαναστάτες, όσο και να του κουνήσουν απειλητικά το δάχτυλο επαγγελματίες κομματοκαρεκλοκένταυροι, η Ελλάδα θα προχωρήσει απαλλαγμένη από τα βάρη και τα λάθη του παρελθόντος.

Όχι λοιπόν! Ο λαός δεν κατέβηκε κι ούτε πρόκειται να κατέβει στο δρόμο για κανέναν από τους πρώην προνομιούχους. 

Αδίκως τον καλούν κι αναίτια αναμένουν να υπακούσει πια σε τέτοια καλέσματα.

Ναι, οι επιχειρήσεις θα εξακολουθήσουν να πιέζονται και ναι η ανεργία δεν πρόκειται να τιθασσευτεί.

Ταυτόχρονα όμως, το "οξυγόνο" - η αποδοτικότητα των φόρων δηλαδή - που χρειάζεται το "κράτος-τέρας" θα μειώνεται και θα πέφτουν τα άχρηστα κομμάτια του, αφήνοντας σιγά-σιγά την οικονομία να δομείται σε υγιείς βάσεις.

Παράλληλα, με την Τροϊκανή πίεση, δημιουργούνται οι δικλίδες ασφαλείας που δεν θα επιτρέψουν την επιστροφή στη φαυλότητα. Η μονιμότητα καταργείται θεσμικά κι όχι απλώς νομικίστικα, η κινητικότητα στο Δημόσιο είναι γεγονός μαζί και η πρώτη αποκρατικοποίηση!

Ναι, οι μέρες που έρχονται θα είναι πιο δύσκολες. 

Όμως σήμερα ο λαός γιόρτασε την Πρωτομαγιά από το σπίτι του. Ήσυχα, ψύχραιμα και προπαντός κρατώντας κλειστά τα αυτιά του σε όλους όσους τον (ξανα-)καλούσαν να επιστρέψει στα σκοτεινά χρόνια της κομματοκρατίας.

Καλό Μήνα!

Είσαι Νέος Επιχειρηματίας; Ένα Μοναδικό Τεστ Δεξιότητας Αποκλειστικά για Σένα!

Αντιλαμβάνεσαι  προφανώς ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα αν είσαι νέος επιχειρηματίας ή αν σκέφτεσαι να δραστηριοποιηθείς σ' αυτό το χώρο. Κρίση, έλλειψη ρευστότητας, γραφειοκρατία έρχονται να σταθούν εμπόδια στην προοπτική σου και στις προσδοκίες σου.

Πριν λοιπόν κάνεις τις επιλογές σου, ανακάλυψε με το παρακάτω τεστ αν διαθέτεις εκείνες τις δεξιότητες που θα σου επιτρέψουν να ελαχιστοποιήσεις τις πιθανότητες λήψης λάθος αποφάσεων.

Με το τεστ αυτό θα εκτιμηθούν οι ικανότητές σου σε καίριους τομείς της επιχειρηματικότητας και το αποτέλεσμα θα σου αποκαλύψει εκείνες τις πλευρές της επαγγελματικής σου προσωπικότητας που χρειάζεται να εστιάσεις με προσοχή γιατί ίσως έχεις ελλείψεις.

Πάρε χαρτί και μολύβι και πάμε λοιπόν!


1. Καμία επιχείρηση δεν επιβιώνει χωρίς έναν καλά μελετημένο, βιώσιμο, έξυπνο επιχειρηματικό σχέδιο. Ποιο από τα παρακάτω θα σου ταίριαζε;

Α. Τα 18 σημεία του Σαμαρά
Β. Το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (αυτής της εβδομάδας)
Γ. Η προγραμματική συμφωνία της τρικομματικής Κυβέρνησης
Δ. Το κυβερνητικό πρόγραμμα των Οικολόγων Ελλάδας



2. Η εταιρεία σου πρέπει να έχει μια επωνυμία, μια μάρκα, ένα μπραντ που αμέσως να εκπέμπει αξιοπιστία, στιβαρότητα και εμπιστοσύνη στον καταναλωτή. Ποιο από τα παρακάτω κατά τη γνώμη σου συγκεντρώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και θα το επέλεγες (σε αυτή την ερώτηση απάντησε αυθόρμητα χωρίς να σκεφτείς);

Α. Δημόσιο
Β. ΔΗΜΑΡ
Γ. Ζάππειο (1, 2, 3...)
Δ. ΣΥΡΙΖΑ

3. Θα χρειαστείς καλές ιδέες μάρκετινγκ και προβολής της επιχείρησής σου. Ιδέες για σλόγκαν, για διαφήμιση, για προώθηση. Ποια από τα παρακάτω σου φαίνονται λέξεις-κλειδιά που θα απογείωναν τα προϊόντα σου;

Α. Τιτανικός
Β. Ανάπτυξη-Ανάπτυξη-Ανάπτυξη
Γ. Φετίχ
Δ. ΕΕΤΗΔΕ



4. Πρόκειται να προσλάβεις καινούριο προσωπικό. Χρειάζεσαι συνεργάτες δυναμικούς, ικανούς και με προσόντα. Ποιον από τους παρακάτω θα ήθελες διευθυντή προσωπικού;

Α. Τον Υπουργό Μανιτάκη
Β. Τον Στρατούλη
Γ. Τον Προκόπη Παυλόπουλο
Δ. Τον Μαύρο Πητ


5. Όσο θα αναπτύσσεται η επιχείρησή σου θα χρειάζεσαι συνεργάτες με διαπραγματευτικές ικανότητες ώστε να κλείνουν για σένα τα καλύτερα συμβόλαια. Ποιον από τους παρακάτω θεωρείς πρότυπο/ιδανικό μοντέλα ικανού και επιτυχημένου διαπραγματευτή;

Α. Το Γιώργο
Β. Τον Γ. Α. Παπανδρέου
Γ. Τον ΓΑΠ
Δ. Τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς

6. Για σένα, η ιδανική ομάδα μάνατζερς στους οποίους θα ανέθετες εν λευκώ τη διαχείριση και τη λειτουργία της επιχείρησης θα αποτελείτο από:

Α. Σαμαρά-Βενιζέλο-Κουβέλη
Β. Τσίπρα-Καμμένο
Γ. Χιούι-Λιούη-Ντιούι
Δ. Πούτιν-Απόλλωνα-Μασκοφόρο Εκδικητή

7. Λειτουργικά έξοδα. Ο βραχνάς κάθε εταιρείας. Έχεις έναν μπούσουλα ώστε να διατηρείς  τα πάντα νοικοκυρεμένα;

Α. Τον Κρατικό Προϋπολογισμό
Β. Το Βιβλίο των Μικρών Εξερευνητών
Γ. Το  "Είναι ο Καπιταλισμός Ηλίθιε" του Μπογιόπουλου
Δ. Την περίφημη φράση: "Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά"

8. Οι δημόσιες σχέσεις είναι σημαντικό στοιχείο της επιχειρηματικότητας. Βρίσκεσαι σε επιχειρηματικό φόρουμ. Σε προσεγγίζει κάποιος δημοσιογράφος και  σε ρωτάει:"Κατά τη γνώμη σας, η κρίση δεν μπορεί να ξεπεραστεί γιατί..." τι απαντάς;

Α. Μας ψεκάζουν
Β. Άντε βρε νούμερο!
Γ. Μαζί τα φάγαμε.
Δ. Το τέλος ακινήτων είναι προσωρινό.

9. Οι φήμες που κυκλοφορούν στην αγορά άλλοτε αποτελούν ευκαιρία και άλλοτε πρόκειται για εσκεμμένες διαδόσεις. Ποιες από τις παρακάτω φράσεις σου φαίνονται απολύτως αξιόπιστες;

Α. Το 2013 θα είναι έτος ανάπτυξης
Β. Η ελληνική οικονομία είναι πια θωρακισμένη
Γ. Μέχρι το τέλος του έτους θα τεθούν σε διαθεσιμότητα 25.000 υπάλληλοι του Δημοσίου
Δ. Οι Έλληνες μπορούν να μας εμπιστευθούν γιατί δεσμευόμαστε.

10. Ένας καλός επιχειρηματίας πρέπει να προβλέπει τις εξελίξεις. Πόσο εκτιμάς τον φορολογικό συντελεστή το 2014;

Α. 25%
Β. 45%
Γ. 100%
Δ. Καφετί με βούλες

11. Ο επιχειρηματίας κάνει δουλειές και με το κράτος. Εξάλλου, το κράτος είναι ο μεγαλύτερος πελάτης. Βέβαια, οι πολιτικοί δεν μιλούν συχνά ξεκάθαρα ώστε να μπορείς να διακρίνεις τους τομείς ενδιαφέροντος. Εσύ όμως σε ποιον από τους παρακάτω τομείς θεωρείς ότι θα επιδιώξει οπωσδήποτε το κράτος να επιτύχει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης ώστε να επενδύσεις;

Α. Εκπαίδευση στελεχών του Δημοσίου σε θεωρία πιθανοτήτων-στατιστική και ανώτερη στοιχηματική/συμπλήρωση δελτίου/ων αγώνων
Β. Εναλλακτικές μορφές ωτικής και ρινικής εξόρυξης υλικών ως πρακτική εφαρμογή στο προσωπικό των ΔΕΚΟ
Γ. Οργάνωση και στελέχωση Βουλής και άλλων οργανισμών ή υπηρεσιών από νεωτέρους κλάδους των γενεαλογικών δέντρων του πολιτικού προσωπικού
Δ. Ανάπτυξη πρωτοποριακών μεθόδων συλλογής και διάχυσης μέχρις εξαερώσεως φόρων, τελών και εισφορών.

12. Βρήκες λοιπόν το κατάλληλο προσωπικό, το προϊόν, έκανες τις προωθητικές ενέργειες, πληρώνεις τους φόρους σου, έχεις το πλάνο σου και περιμένεις πελάτες και σιγά-σιγά έρχονται και έσοδα. Που θεωρείς ότι θα καταλήγει ένα μεγάλο μέρος των εσόδων;

Α. Σε φόρους
Β. Σε έκτακτους φόρους
Γ. Σε προοδευτικούς φόρους.
Δ. Στο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα.


Το τεστ δεξιοτήτων για νέους επιχειρηματίες τελείωσε! Για να δούμε και τα αποτελέσματα.

Αν μάζεψες περισσότερα:
Α. Τότε πράγματι είσαι αρκετά ικανός. Αλλά καλύτερα να φύγεις για το εξωτερικό. Καταλαβαίνεις γιατί.
Β. Κι εσύ ικανός είσαι. Μήπως να έφευγες για έξω;
Γ. Είσαι πολύ ικανότερος από ότι νομίζεις. Καλύτερα για σένα να επιλέξεις μια χώρα εκτός Ελλάδος ώστε να ξεκινήσεις την επιχείρησή σου.
Δ. Ακόμα εδώ είσαι; Λάθος! Γρήγορα για μια σοβαρή χώρα.

Καλή Επιτυχία!

Ναι! Ευρώ και Τρόικα με Κάθε Θυσία!

-Γιατί για πρώτη φορά στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας υπάρχει πρόγραμμα που εκτελείται, χωρίς να φοβόμαστε τον κάθε πολιτικάντη μήπως και επαναλάβει το "λεφτά υπάρχουν", την "επανίδρυση του Κράτους" ή τις αρλούμπες των συνιστωσών του κάθε σκουριασμένου αριστερίζοντα.

-Γιατί μ' αρέσει να ακούω τους πολιτικάντιδες στα κανάλια να ολοφύρονται πως "χρειάζεται διοικητική μεταρρύθμιση" για την απομάκρυνση επιόρκων υπαλλήλων ή διορισμένων με πλαστά πτυχία!

-Γιατί δε χορταίνω να μαθαίνω για -επιτέλους! -απογραφές συνταξιούχων "μαϊμού". Και μάλιστα απανωτές!

-Γιατί για πρώτη φορά βλέπω τόσες λίστες που δεν θα δημοσιεύονταν εις τον αιώνα τον άπαντα.

-Γιατί απολαμβάνω να μαθαίνω ότι επιτέλους μπαίνει  κάποια τάξη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και να αποδίδεται Δικαιοσύνη.

-Γιατί είναι απίθανη η διαπίστωση ότι οι τελευταίες εφεδρείες ενός αποτυχημένου πολιτικού συστήματος εξαντλούνται και τα "βαριά ονόματα" της οικογενειοκρατίας αποσύρονται το ένα μετά το άλλο.

-Γιατί ο κάθε δημαγωγός που έμαθε να παίζει με τις έννοιες του "ΟΧΙ", του "έθνους" και της "πατρίδας" ευτελίζεται το πολύ μια εβδομάδα μετά.

-Γιατί επιτέλους κάποιος σ' αυτή τη χώρα τακτικά επιθεωρεί, αξιολογεί και επιμένει να εφαρμοστεί μια συγκεκριμένη πολιτική απαιτώντας να δίνεται λογαριασμός για το κάθε σεντ που δαπανάται και να βρίσκονται κονδύλια για κάθε εκτροπή του προϋπολογισμού!

-Γιατί χρειάστηκε να έρθει η Τρόικα ώστε να αντιληφθεί μια κοινωνία ολόκληρη ότι ναι! οι Υπουργοί και η Κυβέρνηση πρέπει να δίνουν σε κάποιον λογαριασμό!

-Γιατί ποσώς με απασχολεί πλέον αν στην Κυβέρνηση βρίσκεται ο Κουβέλης, ο Λαφαζάνης, ο Σαμαράς ή ο Πέπε Γκρίλο! Επιτέλους η χώρα διαθέτει ένα σταθερό πλαίσιο λειτουργίας.

-Γιατί κάποιοι που εμφανίζονταν ως "σωτήρες" είτε πολιτικοί είτε επιχειρηματίες είτε τραπεζίτες "βρήκαν το δάσκαλό τους" από την Τρόικα!

-Γιατί μ' αρέσει να ακούω ότι οι εκπαιδευτικοί δεν επιθυμούν αξιολόγηση, οι φαρμακοποιοί ενοχλούνται αν πωλούνται φάρμακα δίπλα από απορρυπαντικά και οι 45άρηδες πρώην ένστολοι και νυν συνταξιούχοι να μαζεύονται για βόλτα στο Σύνταγμα! Επιτέλους, αποκαλύπτονται πρόδηλα στο κοινωνικό σύνολο οι επιδιώξεις κάθε συντεχνίας με μια διαφορά: Δεν υπάρχει έδαφος πολιτικής εκμετάλλευσης και συναλλαγής!

Αν κάποιος μπορούσε να επιθυμήσει πιο ισχυρή, πιο προσηλωμένη, πιο αποτελεσματική διακυβέρνηση δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κάτι άλλο εκτός της Τρόικα!

Κράτος - Απατεών!

Μετά από λίγο καιρό - απαραίτητης! - "μπλογκοαπραξίας", επανερχόμαστε.
Κράτος-Απατεών λοιπόν και αν σε τρομάζει ο τίτλος διάβασε παρακάτω. Μετά μπορείς να διαφωνήσεις, να συμφωνήσεις ή ό,τι άλλο θες.

Έρχεται λοιπόν το υπέροχο ελληνικό κράτος και βγάζει σε διαβούλευση (α, ρε Γιώργο με τα οπενγκαβ σου!) ένα νομοσχέδιο με το βαρύγδουπο τίτλο:«Ρυθμίσεις για την τροποποίηση και τη βελτίωση συνταξιοδοτικών, δημοσιονομικών, διοικητικών και λοιπών διατάξεων του Υπουργείου Οικονομικών».
Ο σχετικός σύνδεσμος εδώ: http://www.opengov.gr/minfin/?p=1803
Μέχρι εδώ καλά θα μου πεις. Μια βελτίωση όλων αυτών τη χρειαζόμαστε. Μαζί σου κι εγώ.

Έτσι όμως και διαβάσεις το νομοσχέδιο στις λεπτομέρειες θα βρεις μια διαταξούλα πολύ "πονηρή"!

Διάβασε:
"5. α. Ενστάσεις, που κατά την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου αυτού εκκρεμούν για εκδίκαση ενώπιον της καταργούμενης με τις διατάξεις της παρ. 1 Επιτροπής Ελέγχου Πράξεων Κανονισμού Συντάξεων, λογίζονται ως σιωπηρώς απορριφθείσες και τίθενται στο αρχείο, τα σχετικά δε παράβολα επιστρέφονται στους δικαιούχους. Κατά της σιωπηρής αυτής απόρριψης μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε έχει έννομο συμφέρον το ένδικο μέσο της έφεσης ενώπιον του αρμοδίου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κατ’ εξαίρεση εντός προθεσμίας ενός (1) έτους από την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου αυτού."

Τι σημαίνει αυτό;

Σε απλά ελληνικά, οι δημόσιοι υπάλληλοι που ήταν επιφορτισμένοι με την εξέταση των ενστάσεων των συνταξιούχων (το ξαναγράφω ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ, όχι των εχόντων και κατεχόντων) έπεισαν τον αρμόδιο Υπουργό να περάσει σε νόμο τη δυνατότητα να πετάξουν χιλιάδες φακέλους στο αρχείο! Αδιαφορώντας βεβαίως Υπουργός και υπάλληλοι για την τύχη χιλιάδων ενστάσεων και των συνταξιούχων που τις είχαν υποβάλλει, περιμένοντας -οι αφελείς!- ότι το κράτος θα κάνει τη δουλειά του!
Αντί λοιπόν να ψηφίσει νόμο η Βουλή ώστε οι υπάλληλοι να κάνουν τη δουλειά τους, να κάνουν υπερωρίες αν θες (ανατριχιαστικό ε;) ώστε να διεκπεραιώσουν στις νόμιμες προθεσμίες τις ενστάσεις, τούτοι εδώ εξαναγκάζουν χιλιάδες ανθρώπους και οικογένειες να καταφύγουν στο Ελεγκτικό Συνέδριο! Με τα γνωστά έξοδα, τις γνωστές αργές και χρονοβόρες διαδικασίες και την ταλαιπωρία.

Πρόσεξε: ΟΛΕΣ οι υποθέσεις απορρίπτονται με μια φρασούλα! ΟΛΕΣ! Από τυπικές, μικρές ασήμαντες μέχρι τις πιο σύνθετες!

Συνέπειες;
-Για τους υπαλλήλους που είχαν το "άγχος" πως θα ανταποκριθούν στις προθεσμίες των ενστάσεων: Χαράς Ευαγγέλια! Όλες οι υποθέσεις έτσι "με τη μία" που λένε, στον κάλαθο των αχρήστων και χωρίς διάκριση. Μπράβο Υπουργέ μας!

Για τους πολίτες;
-Απώλεια του δικαιώματος να εξεταστεί η υπόθεσή τους σε δεύτερο βαθμό από τη διοίκηση, χωρίς να χρειαστεί να υποστούν έξοδα και ταλαιπωρία στα δικαστήρια.

Για το κράτος;
-Έσοδα από τα παράβολα στο Ελεγκτικό Συνέδριο από τις χιλιάδες των -αναγκαστικών! -προσφυγών


Ο επίλογος;
Δεν φταίει καμία Τρόικα και κανένας Γερμανός. Καμία Μέρκελ ή Τόμσεν.
Όταν μέσα στην κρίση έρχεται αυτό το κράτος να επιβαρύνει αλύπητα τους συνταξιούχους, να απαλλάξει από φόρτο εργασίας τους υπαλλήλους του και να δημιουργήσει -πατώντας πάνω σε δικαιώματα και νόμους - χάος στα πινάκια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

Κρίμα κύριε Σαμαρά μου! Πολύ κρίμα!

Δώσε Μέρκελ τα Λεφτά να τα Κάνουμε Εφάπαξ!

Αυτή η είδηση:
"Από τα εφάπαξ των συνταξιούχων του Δημοσίου θα αρχίσει η εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του κράτους, όπως διαβεβαιώνει η κυβέρνηση."

αξίζει ένα ποιηματάκι!

Δώσε Μέρκελ τα λεφτά
να τα κάνουμε εφάπαξ,
και να ξέρεις η Ελλάς
δε θα σου τα φάει άπαξ!

Είπαμε τόσα πολλά
κάναμε και τόσο κόπο
να μας δώσεις τα λεφτά
να τα βάλουμε στον τόκο!

Κι αν ο άνεργος στενάζει
κι αν το μαγαζάκι κλείνει
πάνω απ' όλα το εφάπαξ
του υπαλλήλου που τα ξύνει

Είπαμε τόσες αρλούμπες
"ν' ανασάνει η αγορά"
μα σας κοροϊδέψαμ' όλους!
Στο εφάπαξ τα λεφτά!

Κι αν  το Κράτος σας χρωστάει
ΦΠΑ κι επιστροφή,
υπαλλήλους να πληρώσεις,
κρίμα! Είστ' ιδιωτικοί!

Φέρε Μέρκελ τα λεφτά
εμείς θέλουμε εφάπαξ!
Κι αν δεν το 'χεις καταλάβει
ο Δημόσιος είν' ο Άναξ!

Βάλε τώρα Γερμανούς
κυρά-Μέρκελ να δουλεύουν
τα εφάπαξ τα δικά μας
να πληρώνουν. Προλαβαίνουν!

Γιατί έτσι και δεν έρθει
το μπαγιόκο με το φέσι
ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσαυγή
θα σου στείλουμε πεσκέσι!

Έτσι είμαστε εμείς
οι νεο-Ελληναράδες.
Χρέος λέμε επαχθές,
μα στο εφάπαξ οι παράδες!

Με γεια μας!

Η Μεγάλη Τετάρτη της Νέας Ελλάδας!

Η τελευταία προσπάθεια του ελληνικού πολιτικού και κοινωνικού κατεστημένου να διατηρήσει τη χώρα στην κατάψυξη του "σοβιετικού χειμώνα" -όπου για πολλά χρόνια οι πελατειακές κρατικοδίαιτες συναλλαγές πολιτών, πολιτικών και επαγγελματιών (διάβαζε: κλειστών όσο τα καταστήματα τις Κυριακές!) απομυζούσαν τον πλούτο, τις επιδοτήσεις, το εισόδημα - καταρρέει.

Η πολυδιαφημισμένη "συγκυβέρνηση" όπου δεν ήταν τίποτα άλλο από μια "συμμαχία" των προθύμων του πελατειακού κράτους, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν μπόρεσε να αντισταθεί μπροστά στην πραγματικότητα, δεν μπόρεσε να υπερασπισθεί όσα ανερυθρίαστα συνυπέγραψαν οι "τρεις σωματοφύλακες της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας" σε εκείνο το άνευ νοήματος πλέον πόνημα: "Διακήρυξη της Κυβέρνησης" που προέβλεπε την πρόθεσή της να "αναθεωρήσει όρους της Δανειακής Σύμβασης".

Όλα αυτά κατέρρευσαν παταγωδώς.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι μια Κυβέρνηση που αποτυγχάνει.
Πρόκειται για μια νοοτροπία, για μια στάση ζωής, που σβήνει.

Η ελεγχόμενη και μακρά δανειοδότηση και εξάρτηση του Ελληνικού Δημοσίου, σε στενή εξάρτηση με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, συναντά ευρύτερες αντιδράσεις εξαιτίας του γεγονότος ότι άπαντες οι μέχρι τώρα μετέχοντες στο "πάρτυ" της συναλλαγής γνωρίζουν ότι πλέον λεφτά για το κράτος δεν υπάρχουν!

Η χώρα "κλειδώνει" στην ευρωπαϊκή προοπτική, όποια κι αν είναι αυτή αλλά δεν αφήνεται να πορευτεί μόνη και άμοιρη.

Κανείς δεν γνωρίζει αν όντως το ευρώ και η Ευρωζώνη θα υπάρχουν και μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια.

Εντούτοις, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή πορεία παραμένει ενεργή. Η χώρα παραμένει κομμάτι της Ευρωπαϊκής αναζήτησης και δεν αποσύρεται στην χαώδη και απρόβλεπτη τριτοκοσμική αναζήτηση που προσπάθησαν να της επιβάλλουν και εγχώριοι σωτήρες.

Ακόμη κι αν οι μετέπειτα εξελίξεις θέλουν το ΣΥΡΙΖΑ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ή το Κόμμα Ελλήνων Ουφολόγων να αναλάβει την εξουσία, αυτή η προοπτική περιορίζεται, καθορίζεται και προβάλλεται μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο λειτουργίας.

Πιο σημαντικό είναι το γεγονός της αποστράγγισης και ουσιαστικά διακοπής της ροής κεφαλαίων και ισχύος προς συνδικαλιστικά και άλλα κομματικά παράκεντρα εξουσίας, είτε μέσω της εξ' ανάγκης πώλησης των ΔΕΚΟ, είτε μέσω της εν τοις πράγμασι αμφισβήτησης της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας είτε ακόμη και με την περικοπή -βαθιά και απολύτως δικαιολογημένη - της εφ' όρου ζωής οικονομικής εξασφάλισης των κρατικών υπαλλήλων. Είναι τέτοια η αρνητική μακροπρόθεσμη προοπτική εισοδημάτων όλων όσων μετέχουν της κρατικής μηχανής που ευτυχώς δεν επιτρέπει την πρόβλεψη ότι στο ορατό διάστημα θα αποτελούν κεντρικό πόλο στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό.

Ναι, η "παλιά" Ελλάδα αποδυναμώνεται δραματικά και όσες πολιτικές δυνάμεις θα ήθελαν να πολιτευτούν με αυτά τα "παλιά" υλικά θα διαπιστώσουν (όπως ο Φώτης κι ο Βαγγέλης!) πως αυτά θα απομείνουν εξαιρετικά αποδυναμωμένα, ανίσχυρα και άνευ νοήματος.

Η "Νέα Ελλάδα" έρχεται με ρυθμούς γοργούς.
Προφανώς και αυτή η μετάβαση δε θα γίνει χωρίς να μας δείξουν οι γνωστοί-άγνωστοι "σκηνοθέτες" του πολιτικού μας θεάτρου των τελευταίων χρόνων (μεγαλοσυνδικαλιστές και εργατοπατέρες μαζί με τους πολιτικούς τους πάτρωνες) πόσο καλά γνωρίζουν το δρόμο της καταστροφής.
Θα μας μιλήσουν για απεργίες, θα μας ταλαιπωρήσουν, θα μας εμποδίσουν να μετακινηθούμε, να εργαστούμε, να μιλήσουμε, να δημοσιεύσουμε στο πνεύμα πάντοτε της δικής τους αντίληψης: τα δικά τους κεκτημένα είναι ο πυλώνας της "Δημοκρατίας"!

Κι όμως!
Αυτή τη φορά, οι δυνάμεις της δημιουργίας έχουν έναν σύμμαχο!
Την Ευρώπη και τη Διεθνή Κοινότητα.
Για λίγο λοιπόν καιρό ακόμα θα τους ανεχτούμε και τους Αριστερούς και τους Δεξιούς αλλά και τους Ακροδεξιούς σκελετούς.

Ας πάρουμε τη δόση και μετά ας κάνουν ό,τι θέλουν!

Από το νέο έτος ξεκινά η Νέα Ελλάδα!

Η Χρυσή Αυγή ως Παράγοντας Ενίσχυσης της Κρίσης.

Προφανώς, η πλειοψηφούσα άποψη θα ισχυριστεί πως τα φαινόμενα εθνικιστικών παραληρημάτων αποτελούν σύμπτωμα μιας κοινωνίας υπό πίεση και ιδιαιτέρως υπό οικονομική πίεση.
Αν όμως εξετάσουμε το ζήτημα από την οπτική γωνία που θέλει την κοινωνία ως συλλογική οντότητα ικανή να κάνει τις επιλογές της, στο πλαίσιο αναζήτησης μιας ορθολογικής διεξόδου από την κρίση, τότε η ανάδειξη του εθνικού απομονωτισμού, ως ανταπάντησης στις προκλήσεις, αναδεικνύει και την ευθύνη της κοινωνίας όταν η ίδια αποφασίζει τα μέσα και τους τρόπους με τα οποία θα οδηγηθεί σε ασφαλείς λύσεις.
Πιο απλά, η κοινωνία από την γκάμα των επιλογών που έχει στη διάθεσή της προκειμένου να αθροίσει δυνάμεις και να διαμορφώσει τη δική της πορεία, αποφασίζει εν μέσω κρίσης να απομονωθεί, να υπερτονίσει τον εθνικισμό και να αποστασιοποιηθεί από την παγκόσμια κοινότητα.
Η Χρυσή Αυγή, ως εκφράζουσα ακριβώς αυτήν την επιλογή, της απομόνωσης, όχι μόνο ως πολιτική άποψη αλλά και ως ευρύτερη στάση απέναντι στη Διεθνή Κοινότητα, αποτελεί - εκτός των άλλων "ιδιοτήτων" της - και ένα σημαντικό παράγοντα ο οποίος συντείνει σε μέγιστο βαθμό στην απόφαση της χώρας να αποστασιοποιηθεί από τα διεθνή τεκταινόμενα και από τις προσεγγίσεις της διεθνούς κοινότητας στο ελληνικό ζήτημα.
Επιλέγοντας Χρυσή Αυγή, ως διαρκώς διογκούμενη πολιτική δύναμη, η κοινωνία απλώς απαντά πως δεν επιθυμεί να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν ταυτίζεται με τις ευρωπαϊκές απαντήσεις στην οικονομική κρίση και εν τέλει δε θέλει να απαντήσει στην κρίση με ευρωπαϊκά μέσα.
Με δεδομένο ότι το εγχώριο δυναμικό δεν επαρκεί ώστε να προσδώσει στη χώρα μια αξιόπιστη ώθηση που θα οδηγήσει σε εκτός κρίσης περιοχές, τουλάχιστον χωρίς να σημειωθούν καταστροφικού τύπου μεταβολές στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, η απομόνωση που εκφράζει η Χρυσή Αυγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια σημαντική επιβράδυνση και άρα σημαντική αποδυνάμωση της χώρας.

Χρειαζόμαστε τους Ευρωπαίους, χρειαζόμαστε τη Διεθνή Κοινότητα, τους χρειαζόμασταν πάντοτε και βεβαίως σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες και οπωσδήποτε υπό τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν και στο άμεσο μέλλον - οι οποίες αναμένονται πολύ πιο δυσμενείς - θα τους χρειαστούμε ακόμη περισσότερο.
Η ισχυροποίηση της Χρυσής Αυγής και η ανάδειξή της ως σημαντικού πολιτικού πόλου, θα απομακρύνει τη χώρα - αν δεν το κάνει ήδη - από τη διεθνή της προοπτική, θα αφαιρέσει δυνάμεις και εν τέλει θα επιταχύνει το δρόμο προς την καταστροφική πορεία.
Να λοιπόν ένας αξιόπιστος δείκτης που αξίζει να παρατηρεί κανείς αν επιθυμεί να γνωρίζει σε ποιο σημείο της κρίσης βρισκόμαστε: Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο πιο γρήγορα και βαθιά εισχωρούμε στον πυρήνα της οικονομικής κρίσης και πόση έκταση αυτός καταλαμβάνει στο σώμα της κοινωνίας.

Ελλάς: Υπό Νέα Διεύθυνση!

Η οποιαδήποτε διοίκηση μιας οποιασδήποτε επιχείρησης κρίνεται για την επιτυχία ή την αποτυχία της, εκ του αποτελέσματος. Από τα ψυχρά νούμερα που απεικονίζουν την εικόνα της επιχείρησης στον ισολογισμό της. Στον πραγματικό ισολογισμό της κι όχι βεβαίως σε αυτόν που δημοσιεύει για τα "μάτια του κόσμου".

Η επιτυχία οδηγεί προφανώς σε βιωσιμότητα και ανάπτυξη και πλούτο για τους μετόχους και τους εργαζόμενους. Και η επίτευξη της σωστής εικόνας επιτυγχάνεται όχι μόνο με τη λήψη των αρεστών αποφάσεων αλλά στην πλειονότητα με την αποφασιστικότητα, τον ορθολογισμό των αριθμών και την ικανότητα της διοίκησης να γίνεται δυσάρεστη αλλά χρήσιμη, όχι για τον κάθε εργαζόμενο ή μέτοχο ξεχωριστά αλλά για το σύνολο.

Συμπερασματικά, ο βαθμός της επιτυχίας συναρτάται όχι με τον αριθμό των εύκολων αποφάσεων αλλά ακριβώς από το πλήθος των δυσάρεστων και μάλιστα από την ικανότητα αυτές οι δύσκολες αποφάσεις να επιβληθούν σε όλους.

Στο project "Ελλάδα", διοίκηση/Κυβέρνηση και μέτοχοι-εργαζόμενοι δηλαδή πολίτες ανέβαλλαν για πολλά χρόνια όχι μόνο τη λήψη των δύσκολων αποφάσεων αλλά σε πολλές περιπτώσεις ούτε καταδέχονταν να τεθεί προς συζήτηση μια δυσάρεστη απόφαση. Οποιαδήποτε δυσάρεστη απόφαση.

Η συνέπεια;
Η επιχείρηση- η χώρα!- να τεθεί υπό νέα Διεύθυνση!


Όταν αποφασίζαμε την είσοδο της χώρας στη ζώνη του ευρώ - με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες - θα έπρεπε να αντιληφθούμε ότι ταυτόχρονα ένα μεγάλο πακέτο μετοχών αυτής της χώρας περνούσε σε άλλα χέρια, σε Ευρωπαϊκά, προκειμένου να εισρεύσει φρέσκο χρήμα στην επιχείρηση. Κι όταν μιλάμε για νέους μετόχους, εννοούμε τον κάθε κάτοχο ευρώ στην Ευρωζώνη! ναι, ο Ευρωπαίος φορολογούμενος έχει γίνει μέτοχος αυτής της χώρας, όπως κι εμείς εξάλλου (αλλά με πολύ μικρότερο πακέτο!) γίναμε μικρομέτοχοι των άλλων χωρών.

Όταν ψηφίζει ο Γερμανός, ο Γάλλος ή ο Ιταλός επηρεάζει άμεσα την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, όπως κι όταν ψηφίζει ο Έλληνας συμβαίνει το ίδιο, κατά το βάρος με το οποίο συμμετέχει η κάθε χώρα στην πολυεθνική που λέγεται Ευρωζώνη.

Για να το κάνω πιο απλό, αν οι Γερμανοί αποδοκιμάσουν την πολιτική Μέρκελ - την πολιτική, όχι την πολιτικό! - τότε νέες παράμετροι, πιο σκληρές ή πιο χαλαρές δεν το ξέρουμε, τίθενται για το πρόβλημα χρέους στην Ευρώπη. Γιατί έτσι αποφάσισαν οι μεγαλομέτοχοι, με οικονομικούς όρους, Γερμανοί!

Τι αποφασίζει λοιπόν σήμερα η πλειοψηφία των μετόχων; Η οποία σημειωτέον ΔΕΝ αποτελείται από Έλληνες;

Πως η θυγατρική "Ελλάς" χρειάζεται νέα Διεύθυνση! Νέο μάνατζμεντ. Και νέα εταιρική πολιτική.

Τι λένε οι εργαζόμενοι/πολίτες της θυγατρικής/χώρας;
Αντιδρούν στην απόφαση της διοίκησης. Αναμενόμενο. Κι όμως!


Όπως έχουμε γράψει πολλάκις, η σύγχρονη "δημοκρατία των αγορών" δεν προσμετρά τη συνισταμένη της βούλησης των πολιτών με βάση ιδεολογικούς συσχετισμούς, αλλά με όρους οικονομικής ισχύος.

Ειδάλλως, θα βλέπαμε αντίστροφα φαινόμενα από αυτά που βιώνουμε σήμερα: θα βλέπαμε για παράδειγμα, πολίτες και επιχειρήσεις να αγοράζουν -για πατριωτικούς λόγους - ελληνικά ομόλογα, να χρηματοδοτούν μανιωδώς το ελληνικό κράτος και να επαναπατρίζουν κεφάλαια μόνο και μόνο για να αγοράσουν "μετοχές" της αγαπημένης τους χώρας.

Κι όμως! αυτό όχι μόνο δε συμβαίνει αλλά η πραγματικότητα μας επιβεβαιώνει ακριβώς το αντίθετο:

Πολίτες και επιχειρήσεις αγοράζουν μανιωδώς την μετοχή της πολυεθνικής Ευρωζώνης, μεταφέροντας στα εδάφη της τις επιχειρήσεις τους, διασφαλίζοντας τη μετοχή "ευρώ", αποφεύγοντας να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και μάλιστα (και ορθώς!) διαμαρτύρονται εντόνως διότι αυτά "κουρεύτηκαν"!

Σε λεκτικό επίπεδο, δηλαδή, οι πολίτες μπορεί να ουρλιάζουν περί του εθνικού κινδύνου, νυχθημερόν όμως και σε ό,τι αφορά στην "τσέπη τους" ψηφίζουν με επιμονή τη "Νέα Διεύθυνση" της χώρας, αγοράζοντας διαρκώς τις μετοχές της και άρα τις αποφάσεις της!

Η υποκατάσταση της πολιτικής "δημοκρατίας" από τη "δημοκρατία των αγορών" το "προλεταριάτο του κεφαλαίου" επιβάλλει ακόμη και ασυνείδητα τη νέα πραγματικότητα.

Κι αυτό είναι ενθαρρυντικό!

Νησιά και άλλα. Ας τα Συζητήσουμε Όλα.

Πως αντιλαμβανόμαστε τη χώρα, είτε ως ολότητα είτε στα επί μέρους ζητήματα, τα προηγούμενα χρόνια της τεχνητής ευμάρειας;

Μα όπως ακριβώς μας υπέβαλλαν οι οικονομικές "φούσκες" που δημιουργήσαμε, βασιζόμενοι στον άκριτο υπερδανεισμό ο οποίος με τη σειρά του βασίστηκε στην ψευδαίσθηση πως ανήκουμε ως οικονομία στην Ευρώπη. Δηλαδή, δανειζόμασταν με επιτόκια Γερμανίας (να γιατί το ευρωομόλογο ή η νομισματική χαλάρωση δεν έχει να κάνει με το ελληνικό πρόβλημα) για να ζήσουμε με όρους Ελλάδας. Απλά, λειτουργούσαμε εμείς οι αδύναμοι με τις "πλάτες" των ισχυρών.

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμασταν την εξέλιξη της Ελλάδας ήταν γραμμικά ανοδικός και άκαμπτος. Μόνιμα η  χώρα διατηρούσε εκτός δημόσιας συζήτησης μια σειρά ζητημάτων, θεωρούμενα ως απαράβατες σταθερές, ως παραμέτρους αυτής της πορείας που είχαμε σχηματίσει και προεξοφλήσει για το μέλλον της χώρας:

-Ναι, δεν ήταν υπό συζήτηση οι αμοιβές και η υπηρεσιακή κατάσταση των εργαζομένων στο Δημόσιο, κάτω από οποιεσδήποτε μεταβολές. Η μηχανοργάνωση, οι εξελίξεις στην ιατρική, στα φάρμακα, στη γνώση άφηναν παγερά αδιάφορους κοινωνία και πολιτικούς. Τι κι αν άλλοι λαοί προσαρμόστηκαν, επανασχεδίασαν, αντικατέστησαν, εμείς παραμείναμε προσηλωμένοι σταθερά σε πρότυπα δεκαετίας '50. Χαρτί και καλαμάρι...

-Ναι, ήταν απολύτως εκτός πραγματικότητας όποιος ψέλλιζε κάτι για ανάγκη επανεξέτασης του ασφαλιστικού, των κλειστών επαγγελμάτων, των προνομίων και γενικώς κάθε κατάστασης που θα μετέβαλλε τις σταθερές παραμέτρους του συστήματος.

Μια γενική αποτίμηση, θα μπορούσε να αναπαρασταθεί με την εικόνα της γενικότερης αποδοχής από την κοινωνία της εν λόγω κατάστασης: Αν ήσουν "τυχερός" και εντασσόσουν σε μια από τις προνομιούχες κατηγορίες -Δημόσιος Υπάλληλος, προνομιούχος επαγγελματίας, κομματικό ή συνδικαλιστικό στέλεχος - τότε η υπόλοιπη κοινωνία καρτερικά αποδεχόταν την τύχη σου και δε σε ενοχλούσε. Ναι, ουδείς αμφισβητούσε την κατάσταση.

Από την άλλη, αν ήσουν "άτυχος" από οποιαδήποτε άποψη, τότε και πάλι η υπόλοιπη κοινωνία δεν έκανε τίποτα για σένα. Δεν κατόρθωνες να διοριστείς; Ποιος νοιάστηκε! Δεν κατόρθωνες να πάρεις μια άδεια ταξί ή φαρμακείου; Ας πρόσεχες να έχεις καλύτερες "άκρες"!

Κι αν κάποτε προσέφευγε κανείς σε Ευρωπαϊκά Όργανα ώστε να διεκδικήσει το αυτονόητο, τότε το κράτος και μέρος της κοινωνίας τον αντιμετώπιζε ως περίπου "προδότη" αυτής της σαχλαμάρας που ονομαζόταν "κοινωνικό συμβόλαιο".

Είναι αξιοσημείωτο, για να κάνουμε και τη σχετική σύνδεση, ότι
οι "βολεμένοι" του συστήματος - με οποιοδήποτε τρόπο - συνήθιζαν να ταυτίζουν και το κάνουν και σήμερα, το "βόλεμα" με την πατρίδα! Προφανείς οι λόγοι: αμφισβητείς το "βόλεμα"; Τότε αμφισβητείς και την πατρίδα!

Βεβαίως, λόγω αυτής της τεχνητής ταύτισης, διεπράχθησαν μερικά από τα πιο σημαντικά οικονομικά "κακουργήματα" τις συνέπειες των οποίων βιώνουμε σήμερα.

Μέσα λοιπόν σε αυτή την "ωραία ατμόσφαιρα" ήρθε η Τρόικα να αμφισβητήσει τα πάντα!

Και έρχεται από "σπόντα" -πιθανώς μέσα στο πάρε-δώσε ιδεών που ανταλλάσσονται μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών "σωτήρων" - να αμφισβητηθεί και το κοινωνικό και οικονομικό καθεστώς των ελληνικών μικρών νησιών.


Υπό άλλες συνθήκες, προφανώς αυτή η συζήτηση θα προσέκρουε πάνω στους "βράχους ηθικής" και στους Ηρακλειδείς του συστήματος.

"Δεν επιτρέπεται να συζητάμε τέτοια πράγματα!"

Κι όμως! Η παρουσία της Τρόικας το επιτρέπει!
Μέσα στη γενικότερη αμφισβήτηση όλων εκείνων των πάλαι ποτέ "σταθερών" της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής μας ζωής, έρχεται και αυτή η συζήτηση, έρχεται και αυτό το ζήτημα στο μικροσκόπιο της δημόσιας σφαίρας.

Τι λέμε λοιπόν στους ανθρώπους που ζουν στα νησάκια;
Πως η χώρα κάνει "ότι μπορεί" για αυτούς - προφανώς μακαρίζουμε εαυτούς που δεν είμαστε στη θέση τους!- βεβαίως τους λέμε ότι δεν πρέπει να τα εγκαταλείψουν διότι, ανερυθρίαστα, τους διαμηνύουμε ότι τους χρειαζόμαστε, λέει, για να αποδείξουμε ότι έχουμε ΑΟΖ!

Μια γεωπολιτική έννοια, την οποία ούτε ρωτάμε αν μπορούμε να υπερασπιστούμε επαρκώς, καθώς οι αμυντικοί μας προϋπολογισμοί συρρικνώνονται, και επίσης ανερυθρίαστα τη διασυνδέουμε με υποτιθέμενο ορυκτό πλούτο.

Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά είναι πραγματικότητα, δηλαδή αν πράγματι καθόμαστε πάνω σε μια δεύτερη Σαουδική Αραβία, ούτε αν πράγματι το Διεθνές Δίκαιο λειτουργεί με τον τρόπο που κάποιοι φαντάζονται:"Κύριε Πρόεδρε αυτές οι πέντε κατσίκες και τα δυο γεροντάκια καταδεικνύουν περίτρανα την πλούσια οικονομική ζωή της βραχονησίδας μας!"


Ως σχολιαστής ρωτώ:
Ποιος παράγοντας είναι ηθικά ορθότερος;
Εκείνος που προτείνει να προσφερθούν κίνητρα στους ανθρώπους να μετακινηθούν προκειμένου να μειωθεί το κόστος διαχείρισης ή εκείνος που τους αφήνει στην τύχη τους προκειμένου να προσποριστεί το όποιο κέρδος;

Εκείνος που ξεκινά μια συζήτηση - ανεξάρτητα που θα καταλήξει - ή εκείνος που την αποσιωπά γνωρίζοντας ότι μια σειρά συμφερόντων, ναυτιλιακών, τουριστικών κλπ, επιμένει στη στρεβλή διαχείριση προκειμένου να κερδίσει;


Είμαστε σε μια εποχή που -δυστυχώς!- δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας, αλλά -ευτυχώς! -είμαστε σε μια εποχή που εξ' ανάγκης είμαστε υποχρεωμένοι να τα συζητάμε όλα!

Για να επιστρέψουμε στην αρχή: η διάκριση μεταξύ "τυχερών" και "άτυχων" τείνει να εξαλειφθεί. Η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να πάρει θέση σε μια νέα συνολική συζήτηση επί παντός ζητήματος και οι όποιοι "προστάτες" είναι πια αδύναμοι να επιβάλλουν τη σιωπή!

Η Λύση: Τρώγοντας ΦΑΓΕ και πίνοντας Coca-Cola!

"Aν ξυπνήσεις, μονομιάς θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς."

Σίγουρα, κάποιος μας κάνει πλάκα. Οπωσδήποτε, ένα "σκοτεινό κέντρο" στην Κυβέρνηση, επινοεί διαρκώς κωμικές καταστάσεις ώστε να προκαλεί θυμηδία, χρήσιμη αναμφίβολα σε συνθήκες κρίσης. Ειδάλλως, είναι αδύνατον να εξηγήσει κανείς πως είναι δυνατόν να επιλέγονται λύσεις της δεκαετίας του 1950 - συμβολαιογραφικές πράξεις με τα ούλα τους! σφραγίδες, μελάνια και χαρτόσημα- σε σύγχρονα προβλήματα όπως η ανάγκη διασταύρωσης στοιχείων ώστε να αποδοθούν συντάξεις ή άλλες παροχές.

Και τα βρεφικά γάλατα, με τη βούλα της (απεργούσης για τα μιστά!) Δικαιοσύνης (μονο)πωλούνται αποκλειστικά στα προστατευμένα με τείχη της Πολιτείας φαρμακεία!

Και μια σειρά  ατέλειωτη παλινδρομήσεων - καταστροφικών - επαναφέρει τα μαύρα σύννεφα αλλά αυτή τη φορά με κωμική χροιά: τα μισθολόγια των καλών μας εφοριακών δεν προσαρμόζονται, οι εφορίες δεν κλείνουν, οι εκπαιδευτικοί δεν θέλουν να ακούσουν για αξιολόγηση και το νέο φορολογικό αναμένεται να αποτελέσει το Χρυσόβουλο εξασφάλισης των αμοιβών χιλιάδων άχρηστων υπαλλήλων του Δημοσίου. Πάντοτε εις βάρος ανέργων, επιχειρήσεων και εργαζομένων στην παραγωγή.

Αρκετά λοιπόν με την πλάκα!
Ήδη η αγορά, ο κόσμος της παραγωγής και της πραγματικής οικονομίας καταδεικνύει με τη στάση του την μελλοντική τάση:
Κυρίες και κύριοι, αναζητείστε αλλού υποζύγια. Αναζητείστε αλλού τα "γομάρια" του ποιητή Βάρναλη.

Προφανώς, την απόφαση της οικονομικής μετανάστευσης δεν είναι εύκολο να την υλοποιήσουν όλες οι επιχειρήσεις και όλοι οι επιχειρηματίες ή ελεύθεροι επαγγελματίες.

Αλλά η τάση δημιουργήθηκε. Είναι εδώ!
Όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη και στην αδήριτη ανάγκη πως το μέλλον και η μοίρα της χώρας είναι στην Ευρωπαϊκή προοπτική, απλώς θα κάνουν πράξη αυτήν την επιλογή.

Αν δεν πειστούν οι κομματικοί πάτρωνες συμφερόντων -πολιτικοί αλλά και πολίτες - ότι:

-Μόνο ως αστείο μπορεί να εκληφθεί η τρέχουσα εικόνα ότι εργαζόμενοι των 500 ευρώ μπορούν να χρηματοδοτούν συντάξεις των 2.000

-Μόνο ως πλάκα μπορεί να δει κανείς την άποψη ότι χιλιάδες επιχειρήσεις και εργαζόμενοι πρόθυμα θα πληρώνουν 680.000 μισθούς υπαλλήλων άχρηστων οργανισμών, για να ξαναπληρώσουν συμβολαιογράφους και άλλους "πορφυρογέννητους" για υπηρεσίες που έπρεπε να παρέχονται ηλεκτρονικά και δωρεάν.

-Μόνο ως κακόγουστη φάρσα είναι δυνατόν να παιχτεί το έργο της υψηλής φορολόγησης της επιχειρηματικότητας, με τις γύρω χώρες και ακόμη κι άλλες ευρωπαϊκές παρέχουν κίνητρα φορολογικά και χρηματοδοτικά για την εγκατάσταση επιχειρήσεων και μεταφορά κεφαλαίων.

-Μόνο ως ανόητη καρικατούρα μπορεί να γίνει κατανοητή η εμμονή πληρωμής συντάξεων σε άγαμες θυγατέρες και 40ρηδες συνταξιούχους.

Τι κάνουμε οι υπόλοιποι;
Ενισχύουμε εκείνους που αποφασίζουν να διασώσουν την αξιοπρέπειά τους, τη σοβαρότητα της επιχείρησής τους (καταντάει ανέκδοτο πλέον η φράση:"επιχείρηση στην Ελλάδα"!!!) και εν τέλει την αυθεντική ελληνικότητα του ορθού λόγου. Ειδάλλως, η κατρακύλα στον παραλογισμό "πληρώστε για να σωθεί ο αργόμισθος κι αν δε διασωθεί...ξαναπληρώστε!" γελοιοποιεί όχι μόνο τον πολιτικό που το υποστηρίζει αλλά και τον αφελή που αγόγγυστα συνεχίζει να συμμετέχει στο "πάρτυ".


Τελικά, πόσες διασταυρώσεις, πόσο διοικητικό έργο και πόσες καντρίλιες πρέπει να κάνει αυτό το κράτος ώστε να σταματήσει να πληρώνει χιλιάδες "μαϊμούδες";

Για πόσο ακόμα θα περιμένουμε -πληρώνοντας βεβαίως - να επιλυθούν τα μυριάδες "υπαρξιακά" ερωτήματα σχετικά με το "πόσοι υπάλληλοι δεν χρειάζονται", "πόσα χρόνια εφεδρεία θα προσφέρουμε";

Κι ακόμη για πόσο θα περιμένουμε τη συναίνεση του κάθε πολιτικάντη που ανατράφηκε και θέριεψε από αυτά τα λάθη; Και τελικά μέχρι πότε ο κάθε ακραίος Χρυσαυγίτης ή εξτρεμιστής αριστερός θα μας κλωτσάει καμιά 50αριά χρόνια πίσω;
Όχι. Δεν αξίζει να συνεχίσει κανείς να τροφοδοτεί με το υστέρημά του όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες που μας κάθησαν στο σβέρκο μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους.

Ας συνεχίσει λοιπόν το "έργο" του όλος αυτός ο θολός συρφετός, ενώ οι υπόλοιποι θα απολαμβάνουμε μανιωδώς το γιαουρτάκι της ΦΑΓΕ και θα πίνουμε τα αναψυκτικά της 3Ε και βεβαίως θα στηρίζουμε όλους όσους ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.

Το αστείο τελειώνει εδώ!

H Γενιά του Πολυτεχνείου σε Παραλήρημα!

Εκεί κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη που ίπταντο του Ειρηνικού, πραγματοποιούσαν συχνά αναγκαστικές προσγειώσεις σε μικρά νησιά. Αυτά τα νησάκια, αποκομμένα από τον πολιτισμό, ήταν κατοικημένα από ιθαγενείς οι οποίοι βλέποντας τα "σιδερένια πουλιά" για πρώτη φορά στη ζωή τους και παράξενα ντυμένους ανθρώπους να κατεβαίνουν από την "κοιλιά" αυτών των παράξενων "πουλιών", υιοθετούσαν αμέσως την πιο προφανή και κατάλληλη για τα δικά τους μέτρα, ερμηνεία: επρόκειτο αναμφίβολα περί "θεών" και βεβαίως οι ακατανόητες μηχανές τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά υπερφυσικές κατασκευές.

Οι ιθαγενείς, με την αναχώρηση των αεροσκαφών αυτών, πεπεισμένοι για τη θεϊκή παρουσία κατασκεύαζαν σε πολλές περιπτώσεις ξυλινα ομοιώματα, προσέφεραν λατρευτικά δώρα και ήταν πιο σίγουροι από ποτέ ότι και θεοί υπήρχαν και κάποια στιγμή θα ξαναέκαναν την εμφάνισή τους!

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ήταν αδιανόητη για τους ιθαγενείς-κατοίκους αυτών των νησιών. Αυτούς τους όρους ερμηνείας είχαν στη διάθεσή τους και με αυτούς και μόνον μπορούσαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο και τα φαινόμενά του. 

Στο μικρό μας νησί που λέγεται Ελλάδα, στο δικό μας αποκομμένο μικρόκοσμο που ξαφνικά και αναπάντεχα ένα απόγευμα "προσγειώθηκε" το "σιδερένιο πουλί" της Τρόικας και οι εντελώς αλλόκοτοι εκπρόσωποί του κατέβηκαν κι άρχισαν να μας κυρήττουν τις δικές τους οικονομικές και κοινωνικές θέσεις και επιταγές, τους υποδέχθηκε μια άλλη φυλή ιθαγενών: η "Γενιά του Πολυτεχνείου". 

Οι όροι ερμηνείας του σύγχρονου κόσμου, των αγορών, της κοινωνίας και της πολιτικής, ήταν αποκλειστικά παράγωγα και αποκυήματα αυτής της γενιάς και εμείς οι αποδέκτες και ευλαβείς χρήστες αυτών των όρων. Και η σύγκρουση είναι φοβερή!

Σήμερα, σε μια στιγμή οριακή για την εξέλιξη και διαμόρφωση της Ελλάδας της "μετά-Κρίσης" εποχής, η Γενιά του Πολυτεχνείου παραληρεί! Εκβράζει με οδυνηρούς σπασμούς εξαιτίας της πολυεπίπεδης επίθεσης που δέχεται κάθε εικόνα και κάθε σύμβολο του συλλογικού της ασυνείδητου, αντιδρώντας στη μεγάλη μεταβολή.

Περισφυγμένη με δύναμη από την Τροϊκανή μέγγενη, ωρύεται και συσπάται!

Αλλά, δυστυχώς γι' αυτήν, οι δικοί της όροι ερμηνείας του κόσμου έρχονται να προσεγγίσουν μια επόμενη, μια νεώτερη γενιά που με δυσκολία αντιλαμβάνεται τα προ-μεταπολιτευτικά κελεύσματα και παραστάσεις.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου και οι εκπρόσωποί της σε ΜΜΕ, πολιτική, οικονομία και κοινωνικές τάξεις προσπαθεί με κόπο και αγωνία να βρει ευήκοα ώτα για τις δικές της παραληρηματικές εκκωφαντικές κραυγές:

Με τις μας απειλεί;

-Με κωμικά άρθρα και πρωτοσέλιδα περί "πραξικοπημάτων" και μάλιστα επιστρατεύοντας τις πλέον σοβαροφανείς μιντιακές της εφεδρείες! Σύμβολα κι αυτά του "αντι-δικτατορικού" αγώνα!

-Με σκανδαλολογία γενικευμένη, στην οποία εμφανίζονται ποσά που συναγωνίζονται τα απιθανικομμύρια του Σκρουτζ Μακ Ντακ!

-Με γενικευμένες κοινωνικές αντιδράσεις και απανωτές απεργίες, προβάλλοντας και πάλι τα κλασσικά πρόσωπα-σύμβολα αλλοτινών "επιτυχημένων" αγώνων.

-Με εξακολουθητική παραίνεση και προπαγάνδα μαζική πως είναι "καλό" οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ να αμοίβονται με 14, 15, 16 κι όσους μισθούς θέλουν ενώ εμείς οι υπόλοιποι ουδένα λόγο έχουμε να αμφισβητήσουμε αυτήν την πρακτική. Επιπλέον και για έναν ακατανόητο λόγο είμαστε υποχρεωμένοι να στηρίξουμε κιόλας την ιερή υποχρέωση του κράτους να διατηρεί όλα αυτά τα προνόμια γιατί "έτσι πρέπει"!

-Με ποινικές διώξεις εναντίον του ελεύθερου λόγου, στα πλαίσια μιας "ιρανικού τύπου" δημοκρατίας. Είπαμε: η Γενιά του Πολυτεχνείου άνετα μπορεί να δεχτεί τη Μέρκελ με αγκυλωτό στο χέρι. Αυτό δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα εφόσον διαπράττεται από ιδεολογικά αποδεκτά πρόσωπα ή ΜΜΕ. Όχι, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει σύμβολα της "λαϊκής πίστης" όχι λόγω πίστης αλλά λόγω "λαϊκής". 

-Με ακόμη πιο σκληρή φορολογία σε ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρήσεις. Παράλογα πιο σκληρή και ανεξήγητα άδικη.

-Με ισχυρότερη ριζοσπαστικοποίηση και ενίσχυση των πολιτικών άκρων, δεξιά κι αριστερά και με ακόμη μεγαλύτερη και πιο ενεργή εμπλοκή τους στα κοινωνικά πράγματα.

Κι όμως!

Όλα τα παραπάνω, που σταχυολόγησα από την τρέχουσα επικαιρότητα, έρχονται να συνθέσουν ένα σκηνικό που σε συνδυασμό με τη στάση της Τρόικας και ειδικά του ΔΝΤ, έρχεται να καταδείξει ένα και μόνο γεγονός:

Η Γενιά του Πολυτεχνείου δε θα παραδωθεί εύκολα! Δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχθεί ότι ο κεντρικός πυρήνας της οικονομικής της αντίληψης πρόκειται σύντομα να διαρραγγεί και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι αυτό που είχε επιβάλλει στην κοινωνία και εκείνο με το οποίο κρατούσε μια ολόκληρη χώρα αλυσοδεμένη για τριάντα τόσα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, θα εξαφανιστεί.

Τι φοβάται η Γενιά του Πολυτεχνείου; Ποιος είναι ο εφιάλτης που κάθε βράδυ την ξυπνά έντρομη και κάθιδρη;

Οι απολύσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων!

Ναι. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, μικρό ή ανούσιο αλλά είναι η πραγματικότητα.

Η Γενιά του Πολυτεχνείου βάσισε ολόκληρη την κοσμοαντίληψή της πάνω σ'αυτό το -ας το πούμε - μοντέλο λειτουργείας.

-Το κράτος και η λειτουργεία του έπρεπε να εξαρτηθεί άμεσα από διορισμένους υπαλλήλους που είχαν το ιδεολογικό εχέγγυο: είναι "δικός μας" έγραφαν πάνω τα κομματικά χαρτάκια διορισμού κάποτε, "δημοκρατικός".  Και όχι μόνο σε θέσεις ταπεινές αλλά και πιο πάνω! Αρκούσε να ήσουν "πίσω" από την Πολυτεχνειακή καγκελόπορτα εκείνο το βράδυ και αυτομάτως ήσουν κατάλληλος για Πρόεδρος Οργανισμού, εκπρόσωπος της χώρας σε Διεθνής Οργανισμούς, κρατικός τραπεζίτης ή ό,τι άλλο σου κατέβαινε στο κεφάλι, εσένα ή της κομματικής νομενκλατούρας.

-Η Γενιά του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να δεχτεί ένα κράτος που θα λειτουργεί απαλλαγμένο από ιδεολογικές αγκυλώσεις και κομματικό έλεγχο. Ένα κράτος τεχνοκρατικά δομημένο. Στη δική της κοσμοθεωρία, το κράτος έπρεπε να λειτουργεί υπό "κοινωνικό έλεγχο" με τη δικαιολογία πως μόνον έτσι δε θα ξανασυνέβαινε το "κακό" της Χούντας. "Ευτυχώς που ελέγχουμε εμείς την κατάσταση...γιατί ποιος ξέρει τι και πότε θα γίνει ξανά κάτι..." έλεγαν σε όλους τους τόνους. Με την "σφραγίδα" της δημοκρατικότητας που είχαν λάβει δια παντός, τα μέλη της Γενιάς του Πολυτεχνείου κατέλαβαν ολόκληρη τη θεσμική και κρατική μηχανή.

-Η Γενιά του Πολυτεχνείου κραδαίνοντας το τρόπαιο της μονιμότητας κράδαινε και το λάβαρο της αξιοπιστίας της ταυτόχρονα:" Εμείς Κυβερνάμε κι όσο Κυβερνάμε εμείς δε σας κουνάει κανείς!" έλεγε με στεντόρεια φωνή! Ανοιγόκλεινε επιχειρήσεις με κρατικό χρήμα, κουμάνταρε δουλειές με το διεφθερμένο της ιστό σε δημόσια διοίκηση και κοινωνία και ήταν ο απόλυτος άρχοντας της οικονομίας. Πρώτα έπρεπε να συμφιλιωθείς μαζί της και μετά να περάσεις από το "γκισέ" ή το "γραφείο", αλλιώς δουλειά δεν έκανες και χρήμα δεν έβλεπες!

Και τώρα; Τι μας λένε τώρα;

Πως το "Μνημόνιο" είναι κακό! Το χειρότερο! 

Πως θα ξαναφέρει στη χώρα τη Χούντα, τον πανικό, τα άκρα, τη "Βαϊμάρη"! Πως αυτό ευθύνεται για αυτοκτονίες, για την βαριά φορολογία, για τους πενιχρούς μισθούς και την ανεργία.

Αυτοί, οι προύχοντες μια Γενιάς, δεν ευθύνονται για όλα αυτά! Αυτοί πάντοτε "φυλούσαν Θερμοπύλες" κατά την προσφιλή τους έκφραση και μάλιστα με το "αζημείωτο"!

Ελπίδα όμως υπάρχει!

Και είναι η νέα Γενιά, η Γενιά του Διαδικτύου, της παγκοσμιοποίησης και της φιλελεύθερης οικονομίας.

Αυτή η νέα Γενιά αδιαφορεί για τους εφιάλτες της Πολυτεχνειακής τυραννίας, αδιαφορεί για τις συντάξεις, τα εφάπαξ και τα προνόμια που επεφύλαξε για τον εαυτό της αυτή η τυραννία και τώρα ολοφυρώμενη που τα χάνει ουρλιάζει, 

Φόρο 35% ζητά η Γενιά του Πολυτενείου για να θρέψει τις άγαμες θυγατέρες της και τους εφήβους συνταξιούχους της; Και μας απειλεί και με κοινωνική αναταραχή; Λυπάμαι, αλλά δε θα πάρουμε!

Πόσο εύκολο είναι σήμερα να ανοίξεις την επιχείρησή σου στην Αγγλία, στη Βουλγαρία ή στο Γιβραλτάρ; Τόσο εύκολο όσο πριν χρόνια πήγαινες άνετος στην κλαδική για διορισμό!

Τι μας ζητά; Να στηρίξουμε τους ξεθωριασμένους της αγώνες και τις αραχνιασμένες της αρχές της μονιμότητας και της ισόβιας σύνταξης; Όχι! Προτιμάμε να στηρίξουμε την ελεύθερη αγορά, τον ανταγωνισμό και την επιχειρηματικότητα!

Οι λύσεις βρίσκονται "εκεί έξω" και μόλις λίγα κλικ του ποντικιού και του πληκτρολογίου μας. Ζούμε στο 2012, σε μια Ελλάδα που είτε μπορεί να αποτελέσει το προσωπικό επιτραπέζιο του κ. Τσίπρα, είτε την συνολική αποτυχία των κομμάτων "εξουσίας", είτε την απόλυτη οικονομική όαση των επομένων ετών. Πάντως, σε καμιά περίπτωση δε θα πισωγυρίσει σε "μονιμότητες", σε άκρατες παροχές και σε "παρτυ" διορισμών.

Σύμβολο και οροθέσιο του γκρεμίσματος: Όπως το θέτει η Τρόικα και ελπίζω να το διατηρήσει μέχρι τέλους σε αυτό το δρόμο, το επιχείρημά της: Απόλυση 15.000 υπαλλήλων τώρα! Χωρίς διαπραγματεύσεις και χωρίς να πρέπει να εστιάσουμε σε αξιολογήσεις, συνομιλίες, χρονοτριβή. Χωρίς φιοριτούρες εφεδρείας, προσυνταξιοδότησης ή άλλης εφεύρεσης. 

Μέγιστο χτύπημα στην καρδιά του δράκου που λέγεται "Γενιά του Πολυτεχνείου" Και βεβαίως τελικό κι ολοκληρωτικό.

Όχι! Δεν κινδυνεύουμε ούτε από πραξικοπήματα, ούτε από τερατώδη σκάνδαλα, ούτε καν από εξωγήινους που θα έρθουν να μας εξαϋλώσουν έτσι και δε βρουν στη θέση του αύριο το πρωί το "Κρατικό Κέντρο Ελέγχου Αναπαραγωγής Χταποδιού" ή το "Κρατικό Ινστιτούτο Χαρταετού". Δε θα μας πειράξει κανείς! Κι ούτε θα το καταλάβουμε. 

Μέχρι τότε όμως θα ακούσουμε και θα δούμε τόσα μα τόσα πολλά γελοία σενάρια που θα έχουμε να διηγούμαστε μέχρι τα βαθειά γεράματα!

Η Απεργία των Συντεχνιών.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η χώρα βρίσκεται για άλλη μια φορά σε σημείο κρίσιμο. Αναμενόμενο εξαιτίας τόσο της ανικανότητας του πολιτικού συστήματος όσο και της επίμονης ακινησίας και άρνησης να παραδώσουν τα κεκτημένα τους - πάντοτε εις βάρος όσων δεν μετέχουν στο "πάρτυ" - όλες οι συντεχνίες που συναλλάσσονται από τη Μεταπολίτευση και μετά με κόμματα και συμφέροντα.

Το Μνημόνιο ως συγκροτημένο και άκαμπτο οικονομικό πρόγραμμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την επιβίωση της Ελληνικής Οικονομίας, έχει ασκήσει τεράστια πίεση στα θεμέλια της περίφημης "Γενιάς του Πολυτεχνείου".

Της γενιάς δηλαδή που άντλησε πολιτική ισχύ από την αντιπαράθεσή της με τη Χούντα και  κατόπιν την εξαργύρωσε οικονομικά, χωρίς όμως να μεταβάλλει ουσιωδώς τα πολιτικά μέσα πίεσης με τα οποία αρχικά συστάθηκε και εξοπλίστηκε.

Εν ολίγοις, φτάνουμε στο σήμερα όπου η "Μνημονιακή πολιτική" κατόρθωσε να συμπιέσει πολιτικά τα μεταπολιτευτικά κόμματα, να συνθλίψει πολιτικές "οικογένειες" που μας έμειναν "αμανάτι" μετά το 1974, να αποκαλύψει σκάνδαλα στην πολιτική και στην κοινωνία που αν κάποιος τα περιέγραφε μόλις δύο χρόνια πριν θα τον λοιδωρούσαν ομοθυμαδόν άπαντες.

Το Μνημόνιο λοιπόν ήρθε για να ανατρέψει, να εκθεμελιώσει τα προνόμια -πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά - μιας ολόκληρης γενιάς. Ιστορικής γενιάς αλλά κορεσμένης και εν πολλοίς διεφθαρμένης και διαφθείρουσας.

Πως απαντά λοιπόν η ακόμη δεσπόζουσα "Γενιά του Πολυτεχνείου" στα σύγχρονα ερωτήματα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας;

Με...απεργία!
Συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν εκπροσωπούν παρά συντεχνίες στρατιών δημοσίων υπαλλήλων, προνομιούχων και μονίμων, "ιδιωτικούς" υπαλλήλους των καλοπληρωμένων μας ΔΕΚΟ (που τον τίτλο της Ανωνύμου Εταιρείας και τα "γαλόνια" της ιδιωτικής οικονομίας τα θυμούνται ΜΟΝΟ όταν το κράτος/μέτοχος επιβάλλει περικοπές) και βεβαίως ομάδες "ειδικών μισθολογίων" -ναι, των γνωστών καλοπληρωμένων "απαραίτητων" υπαλλήλων - και επίσης γερά προστατευμένα επαγγέλματα-κάστρα άπαρτα βουνά!

Με απεργία λοιπόν, οι προνομιούχοι των επιδομάτων "ταχείας διεκπεραίωσης", του "πλυσίματος χεριών", του εντελώς απαραίτητου Οργανισμού Αποξήρανσης της Κωπαΐδας, της προστατευμένης άδειας άσκησης επαγγέλματος και μαζί τους η άγαμη θυγατέρα, ο έφηβος συνταξιούχος και μαζί τους μπροστάρηδες διάφορα μέλη ΔΣ (συνδικαλιστές φυσικά!) διαφόρων Δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων και μελλοντικοί Υπουργοί και Βουλευτές από τα "σπλάχνα" του συνδικαλιστικού κινήματος!

Αν νομίζετε ότι όλοι αυτοί απεργούν για τον άνεργο, τον ελεύθερο επαγγελματία της αγοράς, τον μικροσυνταξιούχο ή τον αναξιοπαθούντα κάνετε λάθος.

Όλοι αυτοί δε δίνουν δεκάρα τσακιστή γι' αυτούς.
ΑΝ έδιναν δε θα κρατούσαν για χρόνια τις υποθέσεις τους στα δικαστήρια. Γιατί μέσα σ' αυτούς είναι και απολυμένοι που περιμένουν να επιδικαστούν αποζημιώσεις. Και οι αρμόδιοι "απέχουν"!
ΑΝ έδιναν δε θα περίμενε ο συνταξιούχος για χρόνια την πενιχρή του σύνταξη. Θα δούλευαν οι μόνιμοι υπάλληλοι των Ταμείων.
ΑΝ έδιναν δε θα περίμενε στην ουρά ο πολίτης. Θα τον εξυπηρετούσε ο εφοριακός (που απεργεί επί τριήμερο! Αμ πως! Περισσότερα προνόμια πιο σκληρός ο αγώνας!)
ΑΝ έδιναν...απλούστατα δε θα είχαμε τον Τόμσεν πάνω από το κεφάλι μας!

Απεργία λοιπόν!
Το ξέρει καλά αυτό το παιχνιδάκι η Γενιά του Πολυτεχνείου.
Από την εποχή της Χούντας που έκανε τον αγώνα της από το Παρίσι και το Βερολίνο αφήνοντας τον απλό λαό χωρίς ηγεσία μέχρι τις μέρες του 1974 που άρχισε να επιστρέφει μόλις ήταν βέβαιη ότι τα "πράγματα ηρέμησαν". Στο ενδιάμεσο βέβαια εκμεταλλευόταν άγρια τη λαϊκή αγανάκτηση κεφαλαιοποιώντας πάνω της.

Το ίδιο εργάκι και τώρα:
Συμπαρασύρει τον άνεργο ώστε να διατηρηθούν τα προνόμια του βολεμένου.
Προσκαλεί σε αγώνα τον ταλαιπωρημένο πολίτη προκειμένου να συνεχίσει να εισπράττει το "ειδικό μισθολόγιό" του ο προνομιούχος.
Ομογενοποιεί τον πραγματικό ελεύθερο επαγγελματία με τον "δικτυωμένο" κάτοχο μιας άδειας προστατευμένου επαγγέλματος.

Αίτημά τους η ακινησία! Ζητούμενό τους η διαιώνηση των προνομιακών τους εισοδημάτων εις βάρος του συνόλου. Βεβαίως και για τους απογόνους τους. Γιατί αυτή είναι η περιούσια Γενιά!
Ένα τοτέμ στο κέντρο της Ελλάδας που για κάποιο άγνωστο λόγο είμαστε ταγμένοι να ταΐζουμε αγόγγυστα και να προσερχόμαστε αυθόρμητα όποτε σημαίνει προσκλητήριο για "επαναστατική γυμναστική"!

Απεργία λοιπόν!
Η Γενιά του Πολυτεχνείου στο Κύκνειο Άσμα της! 

Προς Τρόικα:Τώρα Ήρθε η Ώρα!

Κατ' αρχάς, να ευχηθούμε καλό, παραγωγικό κι ενδιαφέροντα Χειμώνα!

Μετά από ένα απαραίτητο διάλειμμα επιστρέφουμε στο χώρο της επικοινωνιακής ανάλυσης μέσα από τα άρθρα και τις επισημάνσεις μας.

Δεν ήταν έκπληξη λοιπόν για εμάς η ανεκδοτολογικής χρησιμότητας όπως αποδείχθηκε, λίστα προεκλογικών και μετεκλογικών δεσμεύσεων και προγραμματικών συμφωνιών του κ. Σαμαρά, της Κυβέρνησής του και των πολιτικών σχηματισμών του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ που τον στηρίζουν.

Ένα προς ένα τα σημεία που αποτελούσαν τον καμβά και τη συγκολλητική ουσία που επέτρεψαν το σχηματισμό της παρούσας Κυβέρνησης, εξαφανίστηκαν.

Εκτός από ένα, μέχρι στιγμής, και κατά την άποψή μας το ουσιωδέστερο: τις  απολύσεις Δημοσίων Υπαλλήλων, χωρίς τα χρυσόχαρτα της εφεδρείας ή όποιας άλλης "εφεύρεσης" του πελατειακού κράτους.

Ήρθε λοιπόν η ώρα της Τρόικας!

Απέναντι πλέον στους δανειστές δεν αντιπαρατίθεται μια ισχυρή Κυβέρνηση αλλά ένα αδύναμο πολιτικό συνονθύλευμα, πρόθυμο να διαπραγματευθεί την πολιτική του επιβίωση δια της θυσίας των πάντων στο βωμό μιας κομματικής πελατειακής βάσης. Στο φάντασμα μιας βεβαιότητας εργασιακής απασχόλησης - εκείνης του Δημοσίου - την οποία επιθυμούν να διακρατήσουν ως μελλοντικό πολιτικό αντάλλαγμα έναντι ψήφων, οι πολιτικοί μας ηγέτες.

Αν λοιπόν οι δανειστές επιθυμούν όντως μια σοβαρή πολιτική και κοινωνική μετάλλαξη, ικανή να διαχειριστεί την εποχή μετά την Κρίση, δεν έχουν άλλη επιλογή από εκείνη της επιμονής μέχρι τελικής πτώσης στην απόλυση Δημοσίων Υπαλλήλων και στο κλείσιμο ανώφελων Οργανισμών και Υπηρεσιών του Δημοσίου. Απλά και ξεκάθαρα.

Η εναλλακτική επιλογή της εκκένωσης θέσεων δια της εφεδρείας, αφήνει πολιτικές υποσχέσεις επανάκαμψης και επαναπλήρωσης αυτών των "κενών" από μελλοντική κομματική πελατεία και εξασφαλίζει την εξαΰλωση των μακροπρόθεσμων δανείων σε χρόνο μεταγενέστερο.

Η μάχη μεταξύ δανειστών - που επιθυμούν την παγίωση των νέων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δεδομένων - και ημετέρων πολιτικών που προσπαθούν να προβάλλουν το "προσωρινό" του πράγματος, επιβάλλοντας αντίστοιχου χαρακτήρα μέτρα, αναμένεται με ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση, η συγκυρία είναι ιδανική.
Το ταμειακό πρόβλημα έχει περάσει από το Κράτος στο χρηματωπιστωτικό σύστημα, που διακαώς αναζητά την επόμενη δόση της ανακεφαλαιοποίησης και από εκεί μεταφέρεται στην κοινωνία που βεβαίως δεν θα επιθυμούσε να θυσιάσει ακόμη και τις αποταμιεύσεις της προκειμένου να περισώσουν τις θέσεις τους μερικές χιλιάδες Δημοσίων Υπαλλήλων.

Κάθε ανεδαφική δικαιολογία έχει καταρρεύσει, αφού η γνωστή προπαγάνδα πως "έχουμε τους λιγότερους υπαλλήλους στον ΟΟΣΑ" απέτυχε, καθώς ναι έχουμε λιγότερους αλλά με αναλογίες και παραγωγικότητα και κόστος λειτουργίας που αντιστοιχεί σε συνταγή καταστροφής.

Με λιγότερους γιατρούς και περισσότερες καθαρίστριες, λιγότερους εκπαιδευτικούς και περισσότερους διοικητικούς υπαλλήλους, περισσότερα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια και λιγότερα κέντρα υγείας, δεν είναι μια ελλειμματική κρατική μηχανή. Είναι ο ορισμός του βολέματος με τα "λεφτά των άλλων".

Επίσης απέτυχε παταγωδώς και το μοντέλο "πάρτε όλοι από λίγα και μετά βλέπουμε" καθώς οι οριζόντιες περικοπές και μειώσεις, απλώς διεύρυναν τις ανόητες μισθολογικές διαφορές και εξουθένωσαν ακόμη και εκείνους τους Δημοσίους Υπαλλήλους που εργάζονταν με ζήλο και σε κρίσιμες θέσεις.

Τι απομένει;

Απλώς το αυτονόητο. Η ρεαλιστική προσέγγιση.
Οι δαπάνες του κράτους πρέπει να μειωθούν, όχι μέσα από τη μείωση των μισθών αλλά από την απελευθέρωση ολόκληρων τομέων κρατικής παρουσίας.
Το κράτος πρέπει να πάψει να κάνει τον κάμεραμαν, τον ταχυδρόμο, τον νερουλά, τον ηλεκτρολόγο, τον μπούκερ. Πρέπει να πάψει να λειτουργεί με λογικές του 1950, με πρωτόκολλο, χαρτιά, ακριβοπληρωμένους μεταφορείς φακέλλων, κλητήρες και "Οργανισμούς για την Κωπαΐδα".

Να πάψει να καταβροχθίζει με μανία τους φόρους και τα δάνεια, καίγοντας κάθε ελπίδα ανάκαμψης.

Απολύσεις και μάλιστα καθαρές και βεβαίως άμεσα!

Τρόικα: Ήρθε η ώρα!

Αξία σε Κίνδυνο: Ιστορίες Καπιταλιστικής Τρέλας!

Που αρχίζει το η αλήθεια και που σταματά το ψέμα ή η αφέλεια όσων με ευκολία κατεβάζουν το μολύβι από το αυτί και αρχίζουν να γράφουν πάνω στο χαρτί νούμερα, προσπαθώντας να αποδείξουν αν η μεταβίβαση ενός κρατικού περιουσιακού στοιχείου σε ιδιώτες ή η αποτίμηση μιας πηγής εσόδων ή ακόμη και η επιλογή συγκεκριμένων μέτρων είναι σωστή κίνηση, λανθασμένη κίνηση ή ακόμη και σκάνδαλο;
Όμηροι, κράτος και κοινωνία, πολίτες και πολιτικοί, σε μια λανθάνουσα αριστερή κουλτούρα που έχει εμποτίσει πολύ βαθειά ακόμη και επαιρόμενους "φιλελεύθερους" στη χώρα μας, συχνά αδυνατούμε να αντιληφθούμε που κρύβεται η πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα δεν είναι καλή ή κακή όμως. Δεν είναι σωστή ή λάθος. Είναι εκεί και μας περιμένει να την αντιμετωπίσουμε.
Ποιο στοιχείο μας λείπει, λοιπόν, ώστε να έχουμε επαφή με τον πραγματικό κόσμο ο οποίος ζει, κινείται και συναλλάσσεται με όρους καπιταλιστικούς κι ας μη μας φοβίζουν οι λέξεις. Παγκοσμίως ο κομμουνισμός, ως οικονομική αντίληψη των πραγμάτων, πέθανε. Ωραίο περιτύλιγμα, όμορφες λεξούλες περί αταξικής κοινωνίας και κοινωνικού κράτους αλλά ...μας τελείωσε! Απορρίφθηκε ακόμη και από λαούς και κοινωνίες και χώρες που τον επεδίωξαν και με πολύ κόπο και αίμα τον εξέθρεψαν, τον επέβαλλαν σε εαυτούς και αλλήλους και τελικώς κατέδειξαν τη βαρβαρότητα να υπόσχεται η νομενκλατούρα οικονομικούς και κοινωνικούς παραδείσους μόνο και μόνο για να καρπώνεται η ίδια και η κομματική ελίτ τα προνόμια και τον άνετο τρόπο ζωής εις βάρος του λαού.
Το στοιχείο που μας λείπει είναι η έννοια της αξίας σε κίνδυνο.
Μιας βασικής έννοιας του καπιταλισμού, που συνδέεται με το ρίσκο, την ανάληψη κινδύνου και τη συνακόλουθη αποκόμιση του  κέρδους ή την αποδοχή της ζημίας.
Ας δούμε τα πράγματα απλά, όπως είναι στη φύση τους.
Σε μια κοινωνία "αριστερών καταβολών", ας υποθέσουμε ότι έχεις στην τσέπη σου 100.000 ευρώ. Όσο έχεις ακόμα ευρώ, βεβαίως!
Επειδή η σκέψη σου είναι αριστερή - ακόμη κι αν δεν το ξέρεις!- εσύ μετράς και ξαναμετράς τα λεφτά σου και σου βγαίνουν 100.000 ευρώ. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω. Χαμογελάς ευτυχισμένος και χαϊδεύες το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό στην τσέπη σου!
Έρχεται λοιπόν κάποιος - κακός, πολύ κακός άνθρωπος! - και σου προτείνει μια φαινομενικά παράλογη συναλλαγή: Να του "πουλήσεις" τα 100.000 ευρώ σου έναντι αντιτίμου 93.831 ευρώ ακριβώς!
Επειδή ακριβώς είσαι αριστερών πεποιθήσεων, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις όπως είπαμε, τον πλακώνεις στο ξύλο επειδή ήρθε ο αχρείος ή να σου κάνει πλάκα με τα λεφτά σου ή να σε κλέψει. Μετά βεβαίως τον καταγγέλλεις ως περιφερόμενο απατεώνα που πίνει το αίμα του λαού κλπ. κλπ. Κλείσε και κανά δρόμο, κάνε και καμιά διαμαρτυρία ή απεργία.
Αν την ίδια ακριβώς κατάσταση την εξετάσουμε όχι με το αριστερό υπερήφανο φρόνημα αλλά στο φως της πραγματικότητας, του καπιταλισμού και την έννοια της αξίας σε κίνδυνο, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Έρχεται και πάλι λοιπόν ο "παλαβός" και "κακός" έμπορος και σου εξηγεί την πρότασή του.
Εσύ φίλε μου έχεις 100.000 ευρώ στην τσέπη σου. Μπράβο! Όμως δεν ξέρεις τον κίνδυνο που έχει μέσα του αυτό το ποσό. Κατά συνέπεια, δεν ξέρεις πόσα ακριβώς έχεις κι άσε με να σου εξηγήσω:
Επειδή στον πραγματικό κόσμο, έρχεται το κράτος και σου λέει ότι ο φόρος για τα εκατό χιλιάρικα είναι 45%, μόλις πας να τα δηλώσεις αυτά τα λεφτάκια θα μείνεις με 55.000 στο χέρι. Σωστά; Σωστά! Πάμε παραπέρα. Γιατί τα δήλωσες; Για να αγοράσεις καλούδια με ΦΠΑ 23%. Τι σου μένει σε πραγματική αγοραστική δύναμη; Μόνο 42350! Αυτά έχεις στην πραγματικότητα! Αν δηλαδή θες να βγεις από το σπίτι σου και να χρησιμοποιήσεις τα χρήματά σου, αμέσως αυτά από 100.000 έγιναν 42350!
Τι σου λέω εγώ τώρα;
Πούλησέ μου τα 100.000 έναντι ποσού 93831. Τα παίρνεις, βγαίνεις από το σπίτι σου και πας στην εφορία. Ο συντελεστής είναι 40%. Σου αφήνει λοιπόν η εφορία στο χέρι 56298,7 ακριβώς! Μετά πας να αγοράσεις τα ίδια καλούδια με πριν και ΦΠΑ 23% και πάλι. Πόση είναι η αγοραστική σου δύναμη τώρα; 43350! Ένα ολόκληρο χιλιάρικο παραπάνω! Τι σου έδωσα εγώ λοιπόν;
Χίλια ευρώ παραπάνω από ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ έχεις!
Ναι, το ξέρω, ο φόρος κι ΦΠΑ κι όλα τα κακά πραγματάκια δεν είναι καπιταλστικά και φιλελεύθερα. Είναι όμως πραγματικότητα. Και ακριβώς αυτός είναι ο πυρήνας της Δυτικής σκέψης: η αποτίμηση της πραγματικότητας. Η προσαρμογή και η διαχείριση αυτού του πραγματικού κόσμου.
Άπλωσε τώρα τον τρόπο σκέψης του μικρού μας παραδείγματος σε ολόκληρο το φάσμα των ειδήσεων που καλύπτουν την επικαιρότητα.
Από πωλήσεις τραπεζών, τα "ισοδύναμα μέτρα" του Σαμαρά, την Τρόικα, τους δανειστές, τις περικοπές, τα ποσά που ακούγονται δεξιά κι αριστερά περί δημόσιας περιουσίας, αξιοποίησης, αποκρατικοποίησης και ρώτησε τον εαυτό σου:
Για κάθε ποσό που μου λένε, γιατί στο καλό δε μου λένε και τον κίνδυνο που αυτό κρύβει μέσα του; Γιατί ε;

Αντι-Μνημονίστας! Που Ήταν Κρυμμένοι Όταν Βουλιάζαμε;

Διαβάζω με μεγάλη προσοχή δακρύβρεχτα κείμενα, αναλύσεις και ανακοινώσεις του -ναι, πλειοψηφικού! - ρεύματος των απανταχού "αντι-μνημονιακών".

Δεν αναφέρομαι σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα ή παράταξη αλλά συνολικά στην "αντι-μνημονιακή" προσέγγιση από όπου κι αν προέρχεται. Από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την λαϊκιά Δεξιά των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κι από την εθνικιστική Χρυσή Αυγή μέχρι την όψιμη μεταστροφή της μνημονιακής πρώην Υπουργού κας Κατσέλη.

 

Το ερώτημά μου λοιπόν είναι το εξής:

Όταν η χώρα υπερδανειζόταν, όταν η χώρα στο βωμό του πολιτικού κόστους μοίραζε απλόχερα και αλόγιστα συντάξεις σε βρέφη κι επιδόματα σε εφήβους, όταν η χώρα μοίραζε προνόμια, πλασματικές υπερωρίες, "δωρεάν" Παιδεία και Υγεία αποσιωπώντας εντέχνως ότι τίποτα δεν είναι δωρεάν, που ακριβώς διαφωνούσαν όλοι αυτοί που σήμερα εμφανίζονται έτοιμοι να κατακρίνουν τους πάντες και τα πάντα;

 

-Πότε αντέδρασαν όταν τα συνδικάτα έκλειναν επιχειρήσεις ιδιωτικές και δημόσιες για επιδόματα αρνιού και πλυσίματος χεριών;

 

-Πότε αντέδρασαν όταν τα δανεικά γινόντουσαν άχρηστες πανεπιστημιακές σχολές για να διοριστούν ημέτεροι καθηγητές και υπάλληλοι αλλά και για να ανθίσουν τα σουβλατζίδικα και οι γκαρσονιέρες της εκλογικής περιφέρειας του κάθε κομματάρχη;

 

-Πότε αντέδρασαν όταν χτιζόντουσαν γιγάντια νοσοκομεία σε κάθε ραχούλα, όσοι σήμερα κόπτονται για την έλλειψη φαρμάκων; Βλέπετε τα κτίρια μπορούν να γίνουν προεκλογική φωτογραφία. Και τα εγκαίνια μπορούν να γίνουν κομματικό γεγονός. Τα λεφτά για τα φάρμακα όμως; 

 

-Πότε αντέδρασαν σε διορισμούς, πότε έγινε μια απεργία ώστε να πάψει το δημόσιο να εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα;

 

-Πότε αντέδρασαν όταν ο κόσμος πλήρωνε για τερατώδεις επιδοτήσεις σε κρατικές αστικές συγκοινωνίες με άθλιες υπηρεσίες αλλά με αλώβητα τα προνόμια των κομματικά διορισμένων;

 

-Πότε υπερασπίστηκαν τον κρατικό προϋπολογισμό που οι ίδιοι ψήφιζαν; Και οι "άλλοι" οι μικρότεροι πότε κατέβηκαν στους δρόμους όχι για την Νικαράγουα και τον Ορτέγκα αλλά για την τήρηση του νόμου που όριζε δαπάνες και έσοδα;

 

-Πότε ασχολήθηκαν έστω και για τα μάτια του κόσμου με την φοροδιαφυγή ΑΛΛΑ με την ίδια ζέση που σήμερα ασχολούνται με το επίδομα ανεργίας;

 

-Πότε έστω και ΕΝΑ κόμμα προχώρησε σε αναδιάρθρωση του συνδικαλιστικού του τομέα ώστε να εξοβελιστεί από την κομματική και συνδικαλιστική πρακτική το κλείσιμο των δρόμων, των λιμανιών, των αεροδρομίων;

 

-Πότε έστω και ΕΝΑΣ πολιτικός είπε ΟΧΙ στον υπερδανεισμό, όχι όμως στα λόγια αλλά στην ΠΡΑΞΗ, επιβάλλοντας στο Υπουργείο του, στο χώρο της πολιτικής του επιρροής ή εισηγούμενος στο κόμμα του και στην κοινωνία την παύση της αλόγιστης σπατάλης, την καθιέρωση της σχέσης ανάμεσα σε παροχές και εισφορές ή την διακοπή των διορισμών;

 

-Πότε ΜΙΑ επαγγελματική τάξη υπερασπίστηκε με τόση μανία, όπως υπερασπίζεται σήμερα τα κεκτημένα της, την ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ του κλάδου της; Είδατε εσείς ποτέ ΕΝΑ συνδικάτο ή ΜΙΑ επαγγελματική τάξη να αναγνωρίζει την οικονομική κατάσταση και να εισηγείται ΜΕΙΩΣΕΙΣ μισθών και παροχών προκειμένου η επιχείρηση ή ο οργανισμός που εργάζονται να γίνει βιώσιμος για να μην πω την κακιά λέξη κερδοφόρος;

 

Πολλές ιδέες ακούω και διαβάζω σχετικά με την αντι-μνημονιακή πολιτική. Καταγγελία, απαγκίστρωση, επαναδιαπραγμάτευση, λογιστικός έλεγχος και ο πλούτος απόψεων δεν έχει τέλος. Εξαιρετική παραγωγικότητα προς μια στείρα και "στεγνή" από άποψη ρευστότητας, κατεύθυνση.

Ποτέ όμως δεν παρατηρήθηκε από τους ίδιους που σήμερα νυχθημερόν εμφανίζονται ως μνημονιο-φάγοι, μια ανάλογη καταιγίδα ιδεών ή μια ανάλογη ένταση στην προσπάθεια να μην φτάσουμε ως εδώ.

Αντίθετα, πάντοτε ακούγαμε για ανάγκη περισσότερων διορισμών, περισσότερων προνομίων, ακόμα μεγαλύτερων συντάξεων, ακόμη πιο υψηλών απολαβών πάντοτε σε βάρος της χώρας. 

Που ήταν λοιπόν κρυμμένοι όλοι αυτοί τις ημέρες εκείνες;

Δεν Είμαστε Όλοι Ίδιοι!

Όχι! Δεν είμαστε. Κι αν μέχρι πρόσφατα η οικονομική ομερτά της ελληνικής κοινωνίας αποτελούσε ένα ακόμη περιουσιακό στοιχείο των ολίγων, μια υπεραξία στη διάθεση εκείνων που ωφελούντο από την σιωπή και την αδράνεια απέναντι σε κατεστημένα συμφέροντα και κερδοφόρες στρεβλώσεις, δυστυχώς γι' αυτούς η σφοδρότητα της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε και η ακόμη μεγαλύτερη εκείνης που αναμένεται, γκρεμίζει μέρα με τη μέρα τα κάστρα της προστατευόμενης σπέκουλας.

Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις δυο όχθες που μας χωρίζουν. Και θα ξεκαθαρίσω ότι η άνιση κατανομή υπέρ εκείνων που λυσσαλέα αγωνίζονται να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους είναι ορατή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα παραμείνει έτσι και στο μέλλον αφού καθημερινά η δυναμική των εξελίξεων θα μεταβάλλει αυτήν την εικόνα.

Ναι λοιπόν, οι "άλλοι" είναι περισσότεροι. Έχουν στη διάθεσή τους το σύνολο των κομματικών φορέων ακόμη κι εκείνων που φορούν το μανδύα του φιλελευθερισμού, τρομάρα τους! Ισχυρά ερείσματα στα ΜΜΕ. Συνδικαλιστικές ηγεσίες έτοιμες να τιμωρήσουν παραδειγματικά όσους εκφράζουν αντίθετες απόψεις. Τη δυνατότητα να ταλαιπωρούν τους υπόλοιπους και να απειλούν τη δημόσια ασφάλεια, την τάξη, την οικονομική λειτουργία, την ηρεμία και την ατομική ελευθερία, απεργώντας, σπάζοντας, καταστρέφοντας, κλείνοντας δρόμους, ανοίγοντας διόδια, διώχνοντας τουρίστες, κατεβάζοντας διακόπτες.

Οι "υπόλοιποι" είμαστε αδύναμοι. Σιωπηλοί. Υφιστάμεθα την ταλαιπωρία, τη βία, την κατακραυγή, την απεργία, την αλλαζονία της υπεροχής των "άλλων". Σκύβουμε το κεφάλι - κι όχι μόνο για να μη φάμε καμιά αδέσποτη - υποκύπτοντας στην εξουσία όλων όσων τόσα χρόνια ζούσαν εις βάρος μας. Προτιμούμε να ασχοληθούμε με τις δουλειές μας, να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρά μας, να παράγουμε κι όχι να καταστρέφουμε θέτοντας στην κοινωνία εκβιαστικά διλήμματα.

Ποιοι είναι όμως οι "άλλοι";

Συνήθως, έχουμε την αίσθηση ότι πρόκειται για κομματικά στελέχη ή πολιτικούς ταγούς που νέμονται την εξουσία και τα οφέλη με τα οποία αυτή συνοδεύεται. Πιστεύουμε ότι αφορά εκείνους τους λίγους που έχουν πρόσβαση σε κρατικά "ταμεία". Όμως όχι. Αφορά σε ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας. Σε μια μεγάλη μερίδα που γιγαντώθηκε όχι μόνο από τον ανήθικο εναγκαλισμό της με το κομματικό κατεστημένο. Γιγαντώθηκε κυρίως εξαιτίας της αδιαφορίας των υπολοίπων. Της αδράνειας των διαφωνούντων με το ανήθικο, το αντιπαραγωγικό, το κοινωνικά και οικονομικά παράλογο και άδικο.

Έτσι, έφθασαν στο σημείο να αποτελούν την κυρίαρχη τάση. Να επιδιώκουν και να επιβάλλουν τις θέσεις τους και την προώθηση των συμφερόντων τους παντού. Πονηρά δρώντες συνέδεσαν τα δικά τους συμφέροντα με εκλογικούς μηχανισμούς κι έφτιαξαν ένα αμάγαλμα ώστε να μην μπορεί κανείς να ξεχωρίσει εύκολα το ηθικό από το ανήθικο, το σωστό από το λάθος. Και μετά έφτιαξαν και τείχη. Τείχη δυνατά, τέτοια που δεν μπορεί εύκολα να τα διατρήσει η κοινή λογική. Συνομωσιολογικά, κλαψιάρικα, δήθεν κοινωνικά, δήθεν ότι προστάτευαν τον πολίτη ενώ στην πραγματικότητα προστατεύουν τα δικά τους συμφέροντα. Και μετά εφτιαξαν και "στόχους". Πολιτικούς, κοινωνικούς. "Να!", λένε με φωνή στεντόρεια ώστε καμία άλλη φωνή να μην μπορεί να ακουστεί. "Αυτοί τα φάγανε!". Για να κοιτάς εσύ εκεί που δείχνει το δάχτυλο και να θυμώνεις. Όμως ο σκοπός ήταν να μην κοιτάξεις εκείνον που σου φώναζε. Γιατί εκείνος ήταν ο πραγματικός υπαίτιος. Και τώρα, σήμερα, σκαρφίζονται κι άλλες μεθόδους για να περιχαρακώσουν τα πρόνομιά τους. Επιστρατεύουν μύθους καταστρεπτικούς και σκιάχτρα τρομαχτικά.. Τα ονομάζουν "επχαθές χρέος", "αγανακτισμένους" κι ό,τι άλλο. Ας ονομάσουμε λοιπόν εκείνους που κρύβονται πίσω από τα μέχρι πρότινος πανίσχυρα τείχη της κομματικής/συνδικαλιστικής προστασίας:

• 
  
  Εκατοντάδες χιλιάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι. Πάνω από εφτακόσιες χιλιάδες, σε μια απογραφή που έκαναν οι ίδιοι. Σε μια χώρα που δημογραφικά συρρικνώνεται αυτοί πολλαπλασιάζονται. Μόνιμοι, ανεξάρτητα αν χρειάζονται κι αν παράγουν. Με μισθό ανέγγιχτο που δε ρυθμίζεται με βάση πόσα μπορεί να πληρώσει ο φορολογούμενος αλλά με βάση όσα τους υποσχέθηκαν πολιτικοί και πολιτικάντιδες "με τα λεφτά των άλλων". Με χίλιες δυο ανούσιες δικαιολογίες. "Θα μας εξοντώσει το κομματικό κράτος γι' αυτό είμαστε μόνιμοι", σου λένε. Κι ας έχουν συνδικαλιστικά όργανα πανίσχυρα που όχι απόλυση δε χαμπαριάζουν ούτε κόκκο σκόνης πάνω στο σωρό των προνομίων τους. "Η μείωση των δικών μας μισθών θα παγώσει κι άλλο την αγορά". Μπαρούφες. Η μείωση των μισθών τους θα αλαφρώσει τη φορολογία και θα απελευθερώσει κεφάλαια στην αγορά.
  
  


• 
  
  Μέσα σ' όλα τα προνόμιά των δημοσίων υπαλλήλων, οι ειδικές τους κατηγορίες. Μέσα στη μέθη των προνομίων, προσπορίζονταν προνόμια πάνω στα προνόμια. Επιδόματα στους υπαλλήλους του ΥΠΟΙΚ για να κάνουν ανεξάρτητα τη δουλειά τους! Μόνο ως ανέκδοτο ακούγεται πλέον! Τρεις μήνες διακοπές οι εκπαιδευτικοί γιατί έτσι γίνεται στην Ευρώπη σου λένε! Αμ δε που γίνεται έτσι στην Ευρώπη! Μόνο σε κάτι φυλές στην Νότιο Βαλκανική! Τείχη ψεμμάτων και αποπροσανατολιστικών συγκρίσεων και στον πάτο του βαρελιού ο μισθός να καταβάλλεται για εργασία που δεν παρέχεται!
  
  


• 
  
  Κλειστά επαγγέλματα με την εγγύηση του κράτους. Περιουσίες που συγκροτήθηκαν πάνω στην άυλη αξία αδειών που εξαρτώνται από ένα νόμο σ' ένα συρτάρι, προϊόν πιέσεων και συναλλαγών. Ιδιοκτήτες ταξί που δεν οδηγούν ταξί (!) αλλά απλώς επένδυσαν σε ένα χαρτί, όχι για να βγάλουν μεροκάματο αλλά για να κερδίσουν σε υπεραξία. Κερδοσκόποι από τους πιο σκληρούς και μάλιστα σε μια αγορά αφορολόγητη και αδιαφανή. Κι ένα σωρό άλλα κάστρα. Φαρμακοποιοί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί, γιατροί κι εγώ δεν ξέρω ποια άλλα επαγγέλματα. Δεν μπορείς σου λένε να ανοίξεις φαρμακείο απένανται σε άλλο φαρμακείο κι ας είσαι απόφοιτος της φαρμακευτικής ογδόντα πανεπιστημίων. Γιατί; Κι άλλο ανέκδοτο:"Για να προστατευθεί η δημόσια υγεία!". Δεν μπορείς σου λέει αν είσαι δικηγόρος στην Αθήνα να ασκήσεις το επάγγελμά σου στη Θεσσαλονίκη. Γιατί; Άγνωστον! Δικαιολογίες πολλές. Όλα συγκλίνουν στον πηρύνα του θέματος: μην ενοχλείτε τα μικρά ή μεγάλα συμφέροντά μας για να μην σας ενοχλήσουμε. Για να μη μείνετε χωρίς ταξί, φαρμακεία, γιατρούς κι ό,τι άλλο. Εν τω μεταξύ, αυτοί οι κοινωνικοί εκβιαστές - οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι είτε ελεύθεροι επαγγελματίες είτε εργοδότες, δεν είναι εργαζόμενοι μισθωτοί - καμώνονται ότι υπερασπίζονται τον καταναλωτή(!) που τόσα χρόνια κατέκλεβαν με προκαθορισμένες τιμές, πάντα θυμίζω σε συνεννόηση με το κράτος, με προκαθορισμένες κοινές αμοιβές και βεβαίως χωρίς να παρέχουν με τους καλύτερους όρους τις υπηρεσίες τους. "Ω!" ξαναλένε υποκριτικά "αυτοί οι συνάδελφοι είναι μειοψηφία". Όχι. Δεν είναι. Πλειοψηφία είναι και το γνωρίζουμε όλοι.
  
  


• 
  
  ΔΕΚΟ.Εδώ γίνεται το μεγάλο πάρτυ σύγκλισης κομματικών και μη συμφερόντων. Γι' αυτό και πάρα πολλοί ταυτίζουν εντέχνως τις ΔΕΚΟ με αυτή ακόμη την Πατρίδα. "Ξεπουλιέται η Ελλάδα" ουρλιάζουν οι θιγόμενοι. Μα όταν έπαιρναν τα ακριβά τους προνόμια είτε υπό μορφήν πρόωρων (πολύ πρόωρων όμως!) συντάξεων είτε άλλων παροχών εις βάρος του κρατικού προϋπολογισμού και κατά συνέπεια εις βάρος του χρέους της χώρας δεν ξεπουλιόταν η Ελλάδα; Και τι δεν ακούγεται ως δικαιολογία. Θα έρθουν οι ξένοι - μπορεί και οι Τούρκοι!- να μας αγοράσουν τη ΔΕΗ(!), θα ανέβουν οι τιμές, οι ιδιώτες θα βάλουν εργαζόμενους Πακιστανούς, Ινδούς, Εσκιμώους. Ανοησίες, χιλιοειπωμένα ψέμματα και δυστυχώς όποια επιχειρηματολογία και να αναπτύξει κανείς απλώς διαπιστώνει ότι ο συνομιλητής του δεν ενδιαφέρεται να πεισθεί. Ενδιαφέρεται να μην χάσει τα προνόμιά του. Τόσο απλά και τόσο ανατριχιαστικά ωμά. Εδώ βέβαια, όπως είπαμε, στο θέμα της πώλησης των ΔΕΚΟ εμπλέκονται και κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και περιφερόμενα ψευτο-στελέχη που γεμίζουν τα διοικητικά συμβούλια κι ένα σωρό μικροί και μεγάλοι παρατρεχάμενοι που είχαν το "κάτι τις" τους από την όλη ιστορία. Τέλος οι ΔΕΚΟ όμως, τέλος κι αυτά.
  
  


• 
  
  Ένα σωρό άλλοι προνομιούχοι - πάντοτε με τα λεφτά των άλλων - που δεν κατατάσσονται σε μια κατηγορία αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο νέμονται συνειδητά ή ασυνείδητα τον κρατικό κορβανά ή τον κοινό μας πλούτο. Συνταξιούχοι που η σύνταξή τους δεν ανταποκρίνεται στις κρατήσεις τους αλλά απλώς αποτελεί "ανταμοιβή" συνδικαλιστικής πίεσης. "Τι με νοιάζει εμένα" σου λένε. "Εγώ πλήρωσα κρατήσεις". Ναι, αλλά πόσες και πότε; Και τελικά πόσα και για πόσο χρόνο θα εισπράτεις εις βάρος των υπολοίπων; Είναι αυτονόητο ότι δεν αναφερόμαστε σε ΑΜΕΑ ή σε ανίκανους προς εργασία. Αλλά σε 45ρηδες πρόωρα συνταξιοδοτούμενους, καθ' όλα νόμιμα και καθ΄όλα παράλογα. Αυθαιρετούχοι, που θα "τακτοποιηθούν" σε άλλο ένα κρεσέντο συνδιαλλαγής, νεμόμενοι το φυσικό πλούτο με το ανεκδοτολογικό "Να γκρεμίσουν πρώτα τις βίλες", επιχειρηματίες που κατέλαβαν τις τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές συχνότητες και σήμερα έχουν αναδειχθεί σε κήνσορες του δημόσιου βίου με το αζημείωτο και ο κατάλογος μπορεί να φθάσει μέχρι τα φεγγάρια του Κρόνου.Ακόμη και γνωστοί αθλητικοί σύλλογοι συγκαταλέγονται στη "γενική κατηγορία" των προνομιούχων που τακτοποιούσαν φορολογικές ή ασφαλιστικές τους οφειλές λόγω της δημοφιλίας τους, πάντοτε με την υποστήριξη πονηρών πολιτικάντιδων.
  
  


• 
  
  Και φτάσαμε στο επίμαχο σημείο: πόσο ευθύνεται το πολιτικό σύστημα για την κατάσταση που δημιουργήθηκε; Είναι πολύ εύκολο να καταφύγει κανείς σε ακραία απλές λύσεις και να απαντήσει με διάφορα ανεδαφικά και λαϊκίστικα ή και υποκρίπτοντα δόλο φληναφήματα που είναι της μόδας. Όπως ότι οι πολιτικοί φταίνε για όλα, ή ότι αυτοί τα φάγανε ή τέλος πάντων μαζί τα φάγαμε ή κάποια παραλλαγή. Θα σε σοκάρω αλλά απλά είναι η άποψή μου. Όπως το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας πλιατσικολόγησε εις βάρος της μειοψηφίας, έτσι και το μεγαλύτερο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού πλιατσικολόγησε εις βάρος - υπό την έννοια ότι τους "πήρε όλους η μπάλλα" - των ολίγων πολιτικών που δεν το έκαναν. Έτσι, και η ελληνική κοινωνία θεώρησε ότι αυτή είναι η "κανονική" κατάσταση - ότι δηλαδή τα κεκτημένα είναι δεδομένα - έτσι και οι πολιτικοί θεώρησαν ότι αυτή είναι η "κανονική" κατάσταση και μπορούν να μοιράζουν και να μοιράζονται φανερά ή αφανή προνόμια, να συναλλάσονται και σε κάποιες περιπτώσεις να κάνουν και το "κλασσικό" δωράκι στον εαυτό τους. κι αυτά είναι δεδομένα. Δεν τα "φάγαμε μαζί" λοιπόν. "Μας τα φάγατε, μαζί" είναι η σωστή έκφραση. Γιατί δεν είμαστε όλοι το ίδιο!
  
  

Από ποιούς όμως τα "έφαγαν" πολίτες και πολιτικοί;

Από όλους έμας τους υπόλοιπους. Ναι, είμαστε μειοψηφία. Μικρή ή μεγάλη δεν το ξέρω. Αλλά σίγουρα μειοψηφία.

Όλοι εμείς λοιπόν οι υπόλοιποι που - όπως είπαμε - σιωπηλά, ακούραστα, πληρώσαμε τους φόρους, δεν στηριχτήκαμε σε προνόμια αλλά στη δουλειά και στην έμπνευση και στην ικανότητα, δεν πιστέψαμε στην απεργία, στη βία, στον κοινωνικό εκβιασμό, είμαστε η μειοψηφία. Δεν πιστέψαμε σε αόρατους εχθρούς που μας κατασκεύασαν, σε "αόρατα συμφέροντα", σε ιδεοληψίες, σε οικονομικά κατασκευάσματα αποτυχημένα εκ γενετής. Είμαστε εμείς που επωμιζόμαστε κάθε φορά το κόστος των κατεβασμένων διακοπτών, των καταλήψεων, των "αγανακτισμένων", των "πικραμένων", των "θιγμένων", των "γνωστών-αγνώστων" που αντί να αναζητήσουν το δικό τους δρόμο προτιμούν να κλείσουν το δρόμο των άλλων. Και δεν καθαρίζουν ούτε το σκουπιδαριό τους στο διάβα τους. Τόση "αγανάκτιση"!

Όλοι εμείς που κλείσαμε και κλείνουμε τα αυτιά μας στα καλέσματα των σειρήνων που φωνάζουν να διατηρηθούν τα προνόμια ακόμη κι αν η χώρα οδηγηθεί σε καταστρεπτικές "λύσεις" εκτός Ευρώπης κι εκτός Ευρωζώνης. Που κλείνουμε τα μάτια στην ανικανότητα και στα ψέμματα της πολιτικής σκηνής που άλλοτε μας κοροϊδεύει με το "λεφτά υπάρχουν" κι άλλοτε μας παραπλανά με την υπόσχεση ότι έχει λύσεις που θα εξαφανίσουν το έλλειμμα σε δύο χρόνια.

Όλοι εμείς που πιστεύουμε στην πραγματική πρόοδο και δεν δεσμευόμαστε από τους μύθους και τα ταμπού της ελληνικής μιζέριας και δε φοβόμαστε να μιλήσουμε ελεύθερα, γνωρίζοντας ότι έχουμε απέναντί μας τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας: που λέμε ναι στις πλήρη απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων, στην πλήρη άρση της μονιμότητας και του ιδιόρυθμου "μισθοστασίου" του δημόσιου τομέα, στην πλήρη πώληση των ΔΕΚΟ, στην πλήρη απελευθέρωση από τα κρατικά δεσμά όλης της αγοράς. Που δεν υποκρινόμαστε ότι στηρίζουμε την -ανύπαρκτη - δωρεάν Παιδεία και Υγεία, στηρίζοντας ουσιαστικά μόνο τα συμφέροντα των μόνιμων αργόμισθων υπαλλήλων, αλλά στηρίζουμε την ειλικρινή κοστολόγιση όλων των υπηρεσιών του κράτους ως ισότιμου ανταγωνιστή των ιδιωτών. Που αναγνωρίζουμε ότι τη διαφθορά και το "φακελλάκι" και το φροντηστήριο τα εξέθρεψαν οι στρεβλώσεις του δημόσιου τομέα, στο όνομα των προνομιούχων υπαλλήλων/ψηφοφόρων και ως τέτοια θα εξαλειφθούν μόνο αν το κράτος λειτουργήσει με όρους ελεύθερης αγοράς.

Όλοι εμείς που προσδοκούμε και επικροτούμε το κέρδος και την επιχειρηματικότητα και δεν εξαρτηθήκαμε από τις κρατικές "εργολαβίες" και μπορούμε να επιβιώσουμε και να προκόψουμε, να προσαρμοστούμε και να προοδεύσουμε. Που θεωρούμε ότι η χώρα μας δεν ανήκει στον τρίτο, στον τέταρτο ή στο νιοστό κόσμο αλλά συγκαταλέγεται ή πρέπει να συγκαταλέγεται μεταξύ των προοδευμένων και σύγχρονων κρατών της Ευρώπης.

Όλοι εμείς που αρνούμαστε να συναλλαχθούμε με κομματικές νομενκλατούρες, να βάψουμε τον κόσμο πράσινο, μπλε, κόκκινο και να τον κρίνουμε με αυτό το σαχλό κριτήριο. Που πιστεύουμε στη Δημοκρατία και στο ρόλο των κομμάτων αλλά μας αφήνει αδιάφορους η κομματική συναλλαγή. Που δεν βλέπουμε τα κόμματα ως μοχλό πίεσης, ως μέσο διευκόλυνσης των επιδιώξεών μας ή ως οχήματα ανάδειξής μας. Που εν τέλει δεν έχουμε κομματικό όφελος ή επιδιώξεις και ποτέ δεν μπήκαμε στον πειρασμό να κεφαλαιοποιήσουμε πολιτικά τις θέσεις μας.

Όλοι εμείς δηλαδή, που μεμονωμένοι, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, ασυσπείρωτοι που θα έλεγαν και οι μυημένοι στα κομματικά τερτίπια, θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε. Να αποτελούμε τη σιωπηλή, παραγωγική, αξιόπιστη μερίδα αυτής της κοινωνίας, που πάνω μας θα πατήσουν - εκ του ασφαλούς - οι υπόλοιποι για να παίξουν τα δικά τους συμφεροντολογικά παίγνια.

Αλλά η κρίση για εμάς έγινε η αφορμή να πέσουν οι μάσκες. Να πάρουν θέση και να αποκαλυφθούν οι πάντες. Και στο άμεσο μέλλον αυτό θα γίνει ακόμα πιο έντονο. Ακόμα πιο φορτικό. Να πάψουν πια οι κάθε λογής μικρο-μέτοχοι της διαφθοράς, της υποκρισίας και των προνομίων να κρύβονται πίσω από γελοίες δικαιολογίες και να σταθούν μπροστά στην κοινωνία παραδεχόμενοι ότι "Ναι! Θα κάνω ό,τι μπορώ εις βάρος των υπολοίπων ώστε να προστατευθούν τα προνόμιά μου!". Το βλέπουμε στα ταξί και σιγά-σιγά η κάθε κοινωνική ομάδα που θα καλείται να καταθέσει τα λάφυρα που σώρευε από το δικό μας κόπο, θα αποκαλύπτεται να παίξει τη δική της παράσταση στο θέατρο των δρόμων. Έργο επώδυνο. Αλλά εξόχως διδακτικό. Αφήστε πια τις δικαιολογίες και τα φτηνά εφευρήματά σας. Πείτε τουλάχιστον την αλήθεια. Δεν σας νοιάζει τι ακριβώς γίνεται στην Ευρώπη με τα επαγγέλματα, τους υπαλλήλους, τους πολιτικούς και τόσα άλλα. Σας ενδιαφέρει μια κοπτοραπτική προνομίων που ο τελικός ισολογισμός να βγαίνει πάλι υπέρ σας και εις βάρος όλων των υπολοίπων!

Υ.Γ. Δεν τον ξέρω τον Ραγκούση. Ούτε με ενδιαφέρει η πολιτική του εξέλιξη και ποσώς με απασχολεί η πολιτική στόχευση των επιλογών του. Για τους δικούς του λόγους επαγγέλεται πλήρη και πραγματική απελευθέρωση των αδειών ταξί. Λοιπή Κυβέρνηση, κόμματα, ιδιοκτήτες ταξί και ένα μέρος της κοινωνίας αντιδρούν ωθώντας τα πράγματα στην αντίθετη κατεύθυνση. Δεν ξέρω επίσης την κατάληξη του θέματος. Ούτε με αφορά άμεσα. Αλλά μην έρθεις μετά, στην περίπτωση που δεν απελευθερωθεί το επάγγελμα, και μου πεις ότι φταίνε οι πολιτικοί που δεν πάει η οικονομία και η κοινωνία μπροστά γιατί όπως αντιλαμβάνεσε θα γελάνε μαζί σου - για άλλη μια φορά! - και οι ρέγγες.