Δήλωση Ευάγγελου Βενιζέλου για το Κλείσιμο της Βουλής

"Καταστρατήγηση του Συντάγματος και ουσιαστική θεσμική παρεκτροπή συνιστά η έμφοβη απόφαση του κ. Καραμανλή να προβεί σε πρόωρη λήξη της 2ης Τακτικής Συνόδου της Βουλής.

Έτσι παραγράφονται και αμνηστεύονται όλα τα τυχόν υφιστάμενα ποινικά αδικήματα Υπουργών για την περίοδο μέχρι το 2007 και επιπλέον η κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να εμφανίζεται ασφαλής και σίγουρη στην Ολομέλεια της Βουλής γιατί στην πραγματικότητα δεν διαθέτει ούτε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ούτε τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής, η οποία δεν αποδεικνύεται σε μυστικές ψηφοφορίες"

http://www.evenizelos.gr/statements/1197--2-

Την πατήσατε κι εσείς ε;

Είναι ο Βενιζέλος του 2009!

Αχ! Βρε  Αντώνη, Αχ!

Αντώνη, Πλήρωσε τα Ούζα!

«Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών συνιστά συντριπτική ήττα της ΝΔ, ενώ προοιωνίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές», δήλωσε προσερχόμενος στην Ιπποκράτους ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι «εκ των πραγμάτων τίθεται ζήτημα εκλογών καθώς η κυβέρνηση δεν διαθέτει ουσιαστική νομιμοποίηση και υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ κυβέρνησης και εκλογικού αποτελέσματος».

«Η νίκη του ΠΑΣΟΚ πιστώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον Γιώργο Παπανδρέου» είπε ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε επίσης ότι πρέπει να εξετασθεί και το ζήτημα της αποχής.
Δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου την 2009-06-07 μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές.
------------------------------------------------------------
Έχεις παίξει  τάβλι; Σχεδόν σίγουρα. Καλοκαιράκι, παραλία, ταβλάκι. Όσο φιλικό και να είναι το παιχνίδι, έτσι για το καλό που λένε, οι σωστοί παίχτες βάζουν κι ένα στοίχημα. Δυο ουζάκια, τους καφέδες, κάτι τέλος πάντων. Για να έχει ενδιαφέρον και το παιχνίδι.

Στο τέλος ο χαμένος πληρώνει. Δεν το λέει κανένας νόμος. Δεν είναι πουθενά γραμμένο. Είναι αυτονόητο, αν θες να είσαι μέλος της παρέας. Άπαξ και δεχτείς το στοίχημα, έτσι κάνεις.

Κι αν κάποτε ο χαμένος δεν τιμήσει το λόγο του, μάλλον απολαμβάνει κάτι μεταξύ οίκτου και περιφρόνησης. Ξέρεις εκείνο το γλυκανάλατο συναίσθημα, που εκπέμπεται στο χώρο όταν δεν εκπληρώθηκε ένα ευτελιστικό χρέος τιμής, μικρό και συμβολικό αλλά απαραίτητο για να σου εξασφαλίσει συμμετοχή στην παρέα.

Ευρωεκλογές λοιπόν.

Για μένα, στα έχω ξαναπεί, νίκησε το Μνημόνιο. Κανένα κόμμα και καμιά παράταξη δεν αναδείχθηκε με τέτοιο δυναμικό που να μπορεί να το απειλήσει. Σε κανέναν ο λαός δεν έδωσε τέτοια ισχύ ώστε να επαίρεται πως διαθέτει τέτοια λαϊκή βάση ώστε στο μέλλον να σχηματίσει ισχυρή Κυβέρνηση και πράγματι να ανατρέψει το πρόγραμμα και την πορεία της χώρας. Αυτό το λύσαμε.

Παραπέρα, πάλι, δεν πιστεύω στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν θες την άποψή μου, μια χαρά Μνημόνιο θα υπηρετήσει και όλα καλά.

Έχουμε όμως ένα θέμα άλλης τάξεως. Δημοκρατικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα. Τελεία και παύλα.

Ναι, το Σύνταγμα δεν προβλέπει την υποχρεωτική προσφυγή σε Εθνικές κάλπες. Όμως είναι αυτό το κεντρικό ζήτημα;

Έχουμε επισήμως καταγεγραμμένη τη λαϊκή βούληση, έχουμε μια Κυβέρνηση που δεν διαθέτει την πλειοψηφία, καταφανώς, ή αν θέλεις δεν επιβεβαιώθηκε -σε επίσημη εκλογική αναμέτρηση - πως όντως τη διαθέτει.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όμως με Κυβέρνηση υπό αμφισβήτηση, υπό ομηρία ή υπό την υποψία της δυσαρμονίας με τη λαϊκή βούληση. Το έχει πει κι ο Ευάγγελος, άσχετο αν τώρα κάνει την "πάπια".

Και τι θα κερδίσει, πολιτικά, η Κυβέρνηση αν παραμείνει στην εξουσία, με δεδομένο και το πολιτικό κλίμα και κυρίως την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας του χρόνου;

Δεν αντιλαμβάνεται πως μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, παρομοιάζεται με τον απρόσκλητο επισκέπτη συγγενή που πράγματι καμία Συνταγματική διάταξη δεν επικαλείται κανείς για να τον διώξει αλλά όλοι κοιτάζονται μεταξύ τους περιμένοντας πότε θα φύγει;

Μόνο φθορά έχει να εισπράξει η Κυβέρνηση με την παραμονή της στην εξουσία. Φθορά, που δε θα προέλθει μόνο από την αντίδραση των πολιτών στα επερχόμενα μέτρα αλλά και από την απαξία που θα της αποδοθεί. Για να στο πω απλά, μια Κυβέρνηση που μετά από τέτοια ήττα καμώνεται ότι το "παλεύει" και ιδίως σε τέτοιες συνθήκες, σε ένα συμπέρασμα οδηγεί τον πολίτη: μένει στην εξουσία για τους μισθούς, τους οδηγούς, τους γραμματείς και τα ένσημα.

Κοινώς, τι περιμένει ο κ. Σαμαράς μετά τη χθεσινή ήττα;
Να αντιστρέψει το κλίμα; Μα ότι είχε να δώσει μέσα στο χρονικό πλαίσιο που διαθέτει, το έδωσε. Και επιδόματα, και διορισμούς και υπαναχωρήσεις σε σημεία του Μνημονίου.

Μπορεί να δώσει κι άλλα που θα αποδώσουν σε ένα χρόνο; Μα ο ίδιος δεν ήταν που μόλις την Παρασκευή, επεξέτεινε την παροχολογία και την άσωτη δημιουργία θέσεων εργασίας μέχρι την επόμενη δεκαετία, δείγμα πως τίποτα άλλο δεν έχει να προσφέρει στην μπαλκονάτη πολιτική μας αρένα; Ή ο λαός θα εκπαιδευθεί σε ένα χρόνο ώστε να εκτιμά τις λεπτές διαφορές μεταξύ κοινωνικού φιλελευθερισμού και κεντροαριστερής διαλεκτικής;

Κρίμα για δύο ιστορικά κόμματα -τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ - και περισσότερο κρίμα για τους ηγέτες που ακόμη στεγάζονται σε αυτά και κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα. Οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργοί, καταδέχονται να αποτελούν μέρος αυτής της εικόνας;

Αυτά στη Δημοκρατία είναι χρέη τιμής. Αν δεν απολαμβάνεις την πλειοψηφία σε κάθε εθνική κάλπη, θέτεις τον εαυτό σου και την Κυβέρνησή σου στην κρίση του λαού. Ειδάλλως, δώσε στον ΑΣΕΠ -Συνταγματικό είναι κι αυτό - διορίσου υπάλληλος της Βουλής, να μη σε κουνάει κανένας.

Ψήφισε Ό,τι Θες. Μείνε Μακρυά από την "Ελιά"!

Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. 

Όχι προς την κατεύθυνση που ενδεχομένως θέλουμε εγώ ή εσύ. Προς τα εκεί που θέλουν οι πολλοί. Αλλά νομίζω ότι το κεντρικό ζητούμενο είναι η αλλαγή, η ζωοποιός αλλαγή, στις αντιλήψεις, στην κοινωνία και τελικά και δευτερευόντως στην οικονομία.

Πιθανόν, κάποιοι πολίτες δεν έχουν κάτι να κερδίσουν από μια τέτοια μεταβολή. Ίσως για λόγους προσωπικού συμφέροντος, ίσως για λόγους ιδιοσυγκρασίας, οι αλλαγές τρομάζουν καμιά φορά, ωστόσο η γενική αίσθηση είναι πως με την παρούσα και δεδομένη εικόνα της χώρας ή με την τρέχουσα διαχείριση των πραγμάτων συμφωνούν ελάχιστοι ή και κανείς.

Είναι άλλο πράγμα να αντιλαμβάνεται κανείς την παρούσα εικόνα ως μεταβατική προς μια άλλη κατάσταση κι άλλο να επιθυμεί αυτή καθεαυτή τη διατήρηση αυτής της εικόνας.

Ναι, μπορεί κάποιος να θεωρεί το Μνημόνιο και την Τρόικα "αναγκαία κακά" για χίλιους-δυο λόγους, αλλά κανείς δε θεωρεί ότι αποτελούν τον αυτοσκοπό αλλά τα εργαλεία της αλλαγής και της μετάβασης. Αντίθετα, μπορεί κάποιος να θεωρεί αυτές τις επιλογές ως ό,τι χειρότερο συνέβη στη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια και αυτονόητα θα ψηφίσει ανάλογα.

Κοινό σημείο και των δύο αντιλήψεων, μολονότι αντίθετες στην πρακτική τους, είναι η ανάγκη μεταβολής, της εξόδου από την παρούσα κατάσταση, ανεξάρτητα πως την αντιλαμβάνεται ο καθείς.

Κι αν διερευνήσουμε παραπέρα το πολιτικό φάσμα, κάθε κόμμα προσδοκά να εκφράσει αυτήν την αλλαγή, κατά πως το καθένα αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Αντίστοιχα και οι ψηφοφόροι θα προσδιορίσουν τη στάση τους και την ψήφο τους.

Υπάρχει όμως και μια πολιτική πρόταση-παραφωνία στην κατά κοινή ομολογία ανάγκη για αλλαγή της χώρας: ο πολιτικός σχηματισμός της "Ελιάς".

Διαβάζοντας τη διακήρυξη της "Ελιάς" όπως είναι αναρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα της, βρίθει φράσεων και εκφράσεων που σχετίζονται με την "αλλαγή". Κι όμως. Τόσο οι πολιτικοί που συμμετέχουν στην "Ελιά" όσο και τα επί μέρους κόμματα και πολιτικές κινήσεις που τη στηρίζουν συναπαρτίζουν τον κεντρικό κορμό των Ελληνικών Κυβερνήσεων τα τελευταία 30 τόσα χρόνια. 

Από τους πρωταγωνιστές των πλέον πρόσφατων μειζόνων εξελίξεων που διαδραματίστηκαν στη χώρα μας μέχρι πίσω στο 1981 και της Μεταπολίτευσης. Παρόντες σε όλες τις καταστάσεις, συμφωνούντες με όλες τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από το ΠΑΣΟΚ, διαφωνούντες με κάθε τι πέρα από την εκάστοτε επιλογή της κομματικής ηγεσίας. Κι όμως, παρόντες και σήμερα στην ώρα της αλλαγής και της ανάγκης για κάτι διαφορετικό.

Η ψήφος υπέρ της "Ελιάς" ουσιαστικά είναι επιχείρημα πολιτικής αμνηστίας για όλους εκείνους που συμμετείχαν και συνδιαμόρφωσαν ενεργά και από θέσεις εξουσίας τις προϋποθέσεις για την χρεωκοπία της χώρας το 2010.

Κι αν δεχτούμε πως και βέβαια υπήρξαν στιγμές και στοιχεία προόδου στις παρελθούσες πολιτικές των σήμερα μετεχόντων στην "Ελιά", δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε πως οι βασικοί πρωταγωνιστές εκείνων των πολιτικών που πέρα από το "δεξιό" ή "αριστερό" πρόσημο που σήμερα αναζητούν στην Κυβέρνηση, θα αποφύγουν το αποτυχημένο πρόσημο που έβαλαν μια για πάντα στην πολιτική τους. Ναι, υπήρχαν και καλές στιγμές στο ΠΑΣΟΚ για τη χώρα. Αλλά ο τελικός απολογισμός δε νομίζω ότι κρίνεται ως επιτυχημένος από τους πολίτες.

Είναι στιγμές λοιπόν, που ο πολιτικός "επαγγελματισμός", που θέλει την συμμετοχή στις εκλογικές αναμετρήσεις με ζήλο κι ανεξάρτητα της καταγραφείσας πολιτικής ιστορίας του κάθε πολιτικού, πρέπει να υποχωρεί μπροστά στην ιστορική ανάγκη να σηματοδοτηθεί η αλλαγή στη χώρα.

Γιατί πως αλλιώς εκτός από "επαγγελματία της πολιτικής" μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν πολιτικό που "βρέξει-χιονίσει", απαντά "ναι σε όλα" ανεξάρτητα της ερώτησης;

Αν θέλεις, έστω και εμβληματικά και σημειολογικά, αφού οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται την ιστορική ανάγκη, να τεθούν δια της κάλπης και πολιτικά στο περιθώριο όσοι κυρίαρχα διαμόρφωσαν και συνέδραμαν στην παρούσα κατάσταση.

Γι' αυτό σου λέω: Ψήφισε ό,τι θες. Αλλά μείνε μακρυά από την "Ελιά".

Η Μουσική Επιτυχία των Ευρωεκλογών! Απολαύστε Υπεύθυνα!

Αντί Άρθρου: Αν Πιστεύτε Πως Αυτή η Κυβέρνηση Μπορεί...Δείτε το Βίντεο!

Τώρα τι λέτε; Μπορεί;

Ευάγγελος Βενιζέλος: Και Πάλι ο Χαμένος της Υπόθεσης!

Είναι περίεργο αυτό που συμβαίνει με τον κ. Βενιζέλο.

Θεωρητικά διαθέτει όλα τα εχέγγυα για μια επιτυχημένη πολιτική καριέρα: Ευφυΐα, ρητορική ικανότητα, καθηγητική τήβεννο, ανήκει σε ένα κόμμα με αυτονόητα σημαντική πολιτική ιστορία και επιρροή και επίσης έχει τη δική του ομάδα στελεχών που τον στηρίζουν.

Κι όμως. Για έναν ανεξήγητο λόγο, στις πολιτικά κρίσιμες -για τον ίδιο - στιγμές, δεν κατορθώνει να κεφαλαιοποιεί πολιτικά κέρδη.

Έχει χάσει εσωκομματικές εκλογές από το Γιώργο, όταν ο κ. Παπανδρέου βαλλόταν πανταχόθεν και ο κ. Βενιζέλος εμφανιζόταν να προηγείται στις προτιμήσεις των μελών και των φίλων του ΠΑΣΟΚ.

Έχει διατελέσει, μετά από  επιλογή του, Υπουργός Οικονομικών σε μια εξαιρετικά δυσμενή συγκυρία, καταφέρνοντας στο τέλος να μείνει στην ιστορία ως ο "Υπουργός του Χαρατσιού". 

Ανέλαβε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, όταν το κόμμα βρέθηκε σε απίθανα χαμηλά ποσοστά κι έτσι έφτασε να ηγείται αντί ενός κόμματος εξουσίας, να εξισώνεται με τη νεοπαγή ΔΗΜΑΡ σε μια ανισομερή συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.

Ο κ. Βενιζέλος δείχνει να ξέρει το δρόμο για την πηγή, να διαθέτει όλα τα απαραίτητα εφόδια, χάρτες και πυξίδες, κι όμως να μην μπορεί να πιει νερό.

Τα λέγαμε κι από το 2011 εδώ: http://tyxaios.blogspot.gr/2011/10/blog-post_18.html

Σήμερα, ο κ. Βενιζέλος απέναντι σε μια πολιτική πρόκληση που εμφανίστηκε στη δεδομένη συγκυρία, αποφάσισε να στηρίξει άνευ όρων τον κ. Σαμαρά και την Κυβέρνησή του.

Προφανώς αμφιταλαντευόμενος, αφού αρχικά είχε συγκροτήσει μέτωπο με τον κ. Κουβέλη, εν συνεχεία σκεπτικιστής απέναντι σε μια "ηρωική έξοδο" αφού προφανώς άκουσε τον κ. Σαμαρά και εν τέλει πειθόμενος, αφού ομίλησε και ο "Διεθνής Παράγοντας", αποφάσισε να πάρει το δρόμο της νέας συγκυβέρνησης έναντι του πινακίου των Υπουργικών θώκων.

Προφανώς και αυτή του η στάση επαινείται για την συνεισφορά του στη σταθερότητα, στο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συνεισφέρει στην παρούσα φάση, αλλά ελέγχεται ως προς τη δική του πολιτική πρόοδο.

Κοινώς, ο κ. Βενιζέλος ως πολιτικό πρόσωπο, βρέθηκε για άλλη μια φορά στο δίλημμα μεταξύ της δικής του πολιτικής πορείας και της γενικότερης πολιτικής αστάθειας. Ασύμμετρα μεγέθη στα οποία ο κ. Βενιζέλος, εξ' αιτίας δικών του πολιτικών επιλογών, βρίσκεται διαρκώς ενώπιόν τους.

Επέλεξε λοιπόν να είναι ο "δεύτερος" σε μια Κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, στηρίζοντας πλέον όλες τις επερχόμενες επώδυνες επιλογές για τις οποίες ο κ. Πρωθυπουργός ήδη έχει δώσει το στίγμα με το "βίαιο" κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης. 

Ενέδωσε στην ξεκάθαρη πρόταση του κ. Σαμαρά πως "από δω κι εμπρός έτσι θα πάμε, και σ' όποιον δεν αρέσει ας ρίξει την Κυβέρνηση", επιλέγοντας να στηρίξει εκείνη ακριβώς την πολιτική που οδήγησε τον ίδιο και το κόμμα του να ασθμαίνουν πίσω από το ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα ή πίσω κι από άλλους.

Παράλληλα, ο ελιγμός του έμπειρου κ. Κουβέλη να θέσει τη ΔΗΜΑΡ σε μια γκρίζα ζώνη όπου άλλοτε θα στηρίζει και άλλοτε όχι, καθιστώντας το κόμμα του απαραίτητο στα "δύσκολα" αλλά όχι "συνένοχο" στα επώδυνα, αφήνει στον κ. Βενιζέλο να επωμιστεί ολόκληρο το βάρος στήριξης μιας "Δεξιάς" πολιτικής από μια κεντροαριστερή συναίνεση.

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο κ. Κουβέλης πρόλαβε κι έφυγε.

Εγκλώβισε τον κ. Βενιζέλο στο "Κυβερνητικό κλουβί του τρόμου" όπου πλέον αν αποχωρήσει θα στιγματιστεί μόνος αυτός με την πρόκληση πρόωρων εκλογών και ταυτόχρονα διατηρεί την πρωτοβουλία σχετικά με τα νομοσχέδια που θα ψηφίζει ή όχι, απολαμβάνοντας την "ασυλία" που του δίνει η εκτός Κυβέρνησης παρουσία.

Ταυτόχρονα, ο κ. Βενιζέλος θα σύρεται από τον κ. Σαμαρά σε αποφάσεις και μέτρα για τα οποία η μόνιμη "απειλή" θα είναι η αποσταθεροποίηση της χώρας, ενώ προφανώς θα βλέπει τα ήδη ισχνά ποσοστά του να φθίνουν.

Κι ας μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν ξεκινούν με την ίδια βάση ποσοστών τη νέα Συγκυβέρνηση. Σε αυτήν την ιδιότυπη "συμβίωση", ο κίνδυνος να φθαρεί το μικρότερο κόμμα σε τέτοιο βαθμό που να το οδηγήσει εκτός Βουλής στις επόμενες εκλογές είναι ορατός.

Μα πως την πάτησε πάλι έτσι ο Ευάγγελος;!

Πολιτική Ιδιοτέλεια ή Πολιτική Ανοησία;

Διαβάζω δύο ειδήσεις για τις οποίες προφανώς δε γνωρίζω εάν αποτελούν τελικές θέσεις ή προτάσεις ή απλώς κακόβουλες διαρροές.
Σε κάθε περίπτωση όμως αποτυπώνουν την αντίληψη των κυβερνώντων για τα πράγματα.
Και αυτή η αντίληψη μόνο υγιής δεν είναι.
Διαβάστε λοιπόν κι εσείς:
Είδηση πρώτη:
"Για την ακρίβεια, ο πολίτης θα υποχρεούται να δηλώσει στην Εφορία τον πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών του ώστε να ορίζεται ως τεκμήριο εισοδήματος βάση του πτυχίου που κατέχει.

Αυτό σημαίνει, ότι αφενός όσα πιο πολλά πτυχία έχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερο φόρο θα πληρώσει και αφετέρου όποιος πτυχιούχος δεν το δηλώνει για να αποφύγει τη δυσβάστακτη  φορολόγηση, θα θεωρείται παράνομος και υπόδικος για ψευδή δήλωση και απόκρυψη στοιχείων από την Εφορία και το Ελληνικό Δημόσιο, με λίγα λόγια για φοροδιαφυγή(!)

Μετά από επικοινωνία δημοσιογράφου με πηγές του Υπουργείου Οικονομικών, σε ερώτηση περί της εγκυρότητας του δημοσιεύματος για το νέο φορολογικό Νομοσχέδιο, όχι απλά δεν διαψεύστηκε αλλά θεωρώντας το αυτονόητο τονίζουν ότι «βρίσκεται υπό εξέταση από τη σύσταση της επιτροπής των κομμάτων για να δούμε ποια από αυτά τα νέα φορολογικά τεκμήρια θα συμπεριληφθούν τελικά στο νέο σύστημα φορολόγησης».
από εδώ: http://www.newsbomb.gr/chrhma/story/233028/erhetai-forosakoma-kai-sta-ptyhia


Είδηση δεύτερη:
"αποφεύγονται οι απολύσεις στο δημόσιο και οι οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, δεν θίγονται τα εργασιακά, αλλά αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια – το μέτρο αυτό ίσως να επηρεάσει μεγαλύτερη ομάδα ασφαλισμένων – ενώ θα υπάρξουν κλιμακωτές μειώσεις στις συντάξεις και κάτω από τα 700 ευρώ.

Επίσης, δεν θα κοπούν τα 30 ευρώ από τις συντάξεις του ΟΓΑ, ενώ γίνεται μάχη για τα ειδικά μισθολόγια των αστυνομικών. Θα υπάρξουν όμως μεγάλες περικοπές στους μισθούς των Πανεπιστημιακών αλλά και των δικαστικών οι οποίες θα ξεπεράσουν το 30% και σε ορισμένες περιπτώσεις οι μειώσεις θα φτάσουν και το 40%."
από εδώ: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=172832&catID=11

Αντιλαμβάνεστε την εικόνα;
Μπορείτε να συλλάβετε το αποτέλεσμα;

Άνεργοι πτυχιούχοι θα κληθούν να καταβάλλουν φόρο, μόνο και μόνο επειδή είναι πτυχιούχοι προκειμένου να συντηρηθεί το πελατειακό κράτος. Προκειμένου να μην απολυθούν Δημόσιοι Υπάλληλοι άχρηστων οργανισμών.
Εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, το μείζον της ελληνικής κοινωνίας καλείται να καταβάλλει επιπλέον φόρο όχι για το εισόδημά του αλλά για τα προσόντα του προκειμένου να μην θιγούν ολίγες εκατοντάδες προνομιούχων υπαλλήλων του Δημοσίου.

Στην πράξη, ολόκληρη η κοινωνία καλείται να γονατίσει μπροστά σε κάποιους καρεκλοκένταυρους.

Αυτά.
Μάλλον η ελπίδα της ανάκαμψης πέθανε και μαζί με αυτήν το όραμα για μια νέα Ελλάδα.

Για 15.000...

Τόμοι αναλύσεων, άρθρων, απόψεων, προτάσεων γράφονται, διατυπώνονται, προπαγανδίζονται σχετικά με το Ελληνικό Ζήτημα, μιας κι έχει πάψει προ πολλού να περιορίζεται στον όρο Ελληνική Κρίση.

Τελικά, όπως αποδεικνύεται από την εξέλιξη των πραγμάτων, η καρδιά του Ζητήματος δεν βρίσκεται ούτε στην ιδεολογία, ούτε στην οικονομική συνταγή που θα προκριθεί. Δε βρίσκεται ούτε στη σύνθεση της Κυβέρνησης, ούτε στα πρόσωπα που τη στελεχώνουν, ούτε στην έξωθεν πίεση, ούτε στην έσωθεν αντιπολίτευση.

Τα έχουμε δοκιμάσει όλα. Και τεχνοκράτες και πολιτικούς στο τιμόνι, και Δεξιούς και Αριστερούς στην Κυβέρνηση και στην Αντιπολίτευση και το καρότο και το μαστίγιο.

Το όλο Ζήτημα εδράζεται στη νοοτροπία.

Στην αρρωστημένη νοοτροπία των κατοίκων αυτής της χώρας που θεωρούν δεδομένο το κέρδος άνευ ρίσκου.

Και μην πάει το μυαλό σας ότι αναφέρομαι στους υπαλλήλους του Δημοσίου μόνο ή στους μετά βύσματος διορισμένους. Αναφέρομαι και στον επιχειρηματία και στον συμβολαιογράφο και στον ταξιτζή αλλά και στον εργαζόμενο στη ΔΕΚΟ.

Όλοι αυτοί - κουράζομαι να βάζω το πλην εξαιρέσεων γιατί το πλήθος και η επιρροή των εξαιρέσεων είναι αμελητέα - έμαθαν να κερδίζουν τη ζωή τους, το παντεσπάνι ή το ξεροκόμματο χωρίς να ρισκάρουν. Χωρίς να αντιλαμβάνονται το κέρδος ως ανταμοιβή ρίσκου κι όχι ως υποχρέωση του κράτους, το οποίο ήταν επιφορτισμένο να βρίσκει όλα τα απαραίτητα κεφάλαια ώστε να τα αποδίδει σε όλους αυτούς, δανειζόμενο.

Όχι ρίσκο λοιπόν ήταν και παραμένει το κεντρικότερο, το απόλυτο, το ξεκάθαρο εργαλείο επιβίωσης του Έλληνα.

Μισθός χωρίς ρίσκο απόλυσης, φαρμακείο χωρίς ρίσκο ελεύθερης διαμόρφωσης της τιμής του φαρμάκου και χωρίς ρίσκο εμφάνισης ανταγωνιστών, ταξί χωρίς ρίσκο νέων αδειών, δικηγόροι χωρίς ρίσκο δημιουργίας δικηγορικών εταιρειών. Και βέβαια, επιχειρήσεις χωρίς ρίσκο απώλειας εσόδων, αφού σε κάθε περίπτωση μόλις τα πράγματα σκούραιναν το κράτος τράβαγε μια περαίωση, μια αμνηστία μια επιδότηση, ένα ΕΣΠΑ. Αλλά υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα που θα άξιζε κανείς να αναφέρει. Πάρε ακίνητο γιατί σίγουρα θα κερδίσεις, ήταν το μόνιμο επενδυτικό μοτίβο της κάθε ελληνικής οικογένειας. Το πρόβλημα δεν ήταν στο ακίνητο φυσικά αλλά στο "σίγουρα"!

Παντού και πάντα χωρίς ρίσκο. Οι αγορές δάνειζαν και οι Έλληνες ζούσαν σε έναν ασφαλή κόσμο, μόνοι τους, αφού είχαν εξασφαλίσει την απόλυτη επένδυση. Την απόλυτα "ασφαλή" επένδυση.

Και βεβαίως η ίδια ακριβώς νοοτροπία αντανακλά - πως θα ήταν δυνατόν να μη γίνει άλλωστε- και στη σημερινή συζήτηση περί Μνημονίου, αποκρατικοποιήσεων και συναφών θεμάτων.

Είναι πραγματικά ανόητο να επιδιώκει κανείς μεγάλου μεγέθους συναλλαγές - την πώληση της ΔΕΗ ας πούμε ή κάποιου άλλου κρατικού μαγαζιού - δηλαδή να επιδιώκει το κέρδος, χωρίς να έχει επίγνωση του ρίσκου. Ναι, υπάρχει κίνδυνος να χάσεις λεφτά! Και ναι, χωρίς να αναλάβεις αυτόν τον κίνδυνο δεν πρόκειται να βγάλεις και λεφτά!

Υποκρισία ή άγνοια δεν έχει σημασία. Κέρδος άνευ ρίσκου δεν υπάρχει. Κι όπου υπήρξε -φαινομενικά - για ένα διάστημα, το σύστημα που στήθηκε πάνω σε αυτή τη λογική απλώς κατέρρευσε!

Και που βρισκόμαστε τώρα;
Χρειαζόμαστε χρήμα.
Άρα, πρέπει να αναλάβουμε ρίσκα. Όσο δεν τα αναλαμβάνουμε, όσο κρυβόμαστε στο σάπιο καβούκι μας, τόσο η αξία των επενδύσεών μας και των κεφαλαίων μας θα καταβαραθρώνεται, είτε σε επίπεδο κρατικό είτε σε επίπεδο ατομικό.

Πρέπει το κράτος να δημιουργήσει ρίσκο. Να παράγει κίνδυνο ώστε να παραχθεί και κέρδος. Και χρήμα.

Κι έρχομαι στο προκείμενο.
Δεν θα απολυθούν - λένε οι εγχώριοι κομματάρχες της Κυβέρνησης - δημόσιοι υπάλληλοι. Ρίσκο λοιπόν μηδέν. Και διαχέεται αυτή η λανθασμένη και καταστροφική αντίληψη στην κοινωνία και στην οικονομία. Με τις συνέπειες που αναφέρθηκαν.
Και βέβαια σε αυτό το περιβάλλον αποστροφής του κινδύνου, το κράτος θέλει να πουλήσει (προκειμένου να προστατέψει τους πελάτες των κομματικών μαγαζιών). Μα, ποιος αγοράζει; Ποιος βάζει τα λεφτά του όταν ξέρει ότι το κέρδος είναι όνειρο απατηλό;

Πως αλλάζει λοιπόν αυτή η νοοτροπία; Πως το μήνυμα της αύξησης του ρίσκου άρα και της βούλησης για παραγωγή πλούτου θα περάσει στην κοινωνία;

Δεν είναι συμβολική λοιπόν η υλοποίηση της δέσμευσης περί απολύσεων στο Δημόσιο.
Είναι απαραίτητη επειδή ακριβώς είναι λειτουργική με κεφαλαιώδη σημασία για την επιτυχία ή μη όποιας πρωτοβουλίας προς την θετική κατεύθυνση.
Είναι μια αναγκαία, μα εντελώς αναγκαία, προϋπόθεση. Δεν είναι ικανή βεβαίως από μόνη της να μας τραβήξει από το τέλμα. Είναι όμως απολύτως εφικτή η υλοποίησή της, τα αποτελέσματά της πολλαπλασίως σημαντικά και θα αποτελέσει το πιο ισχυρό μήνυμα της τελευταίας 30ετίας.

Θα σηματοδοτήσει με πολύ εκκωφαντικό τρόπο τη βούληση για αλλαγή νοοτροπίας. Θα καταστήσει γνωστό στους πάντες ότι αυτή η χώρα θέλει πραγματικά κι όχι στα λόγια να αλλάξει και να κερδίσει το στοίχημα.

Μέχρι στιγμής η οικονομία αιμορραγεί. Και μάλιστα ραγδαία.
Ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση γιγαντώνονται.
Κι όλα αυτά γιατί η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν αποφασίζει να σπάσει άπαξ και δια παντός το κατεστημένο της μονιμότητας. Την φαντασίωση και την ιδεοληψία ότι υπάρχει κέρδος μακριά από το ρίσκο.
Για 15.000 λοιπόν που πρέπει για κομματικούς και πολιτικούς λόγους να διατηρήσουν τη μονιμότητά τους και μαζί με αυτούς να διατηρηθεί η παράλογη και καταστροφική οικονομικο-κοινωνική μας δομή, θα χαθούν κι άλλες ευκαιρίες, θα χρειαστούν κι άλλα μέτρα, θα πουληθούν ίσως και εθνικές υποδομές που (όχι ότι δε χρειάζεται) ίσως θα έπρεπε να διατηρηθούν ως εθνικές εφεδρείες ή να εξεταστεί βαθύτερα το καθεστώς ιδιωτικοποίησής τους.
Για 15.000...

Κι Αν Τελικά Δεν Γίνουν Εκλογές;

Υποθετικό σενάριο.

Όλα δείχνουν ότι οδηγούμαστε αργά ή γρήγορα σε μια προεκλογική περίοδο - αν δεν είμαστε ουσιαστικά ήδη σ' αυτή - με φυσική τελική κατάληξη τη διεξαγωγή εκλογών.

Όμως!

Ας εξετάσουμε την πιθανότητα να μην οδηγηθούμε τελικά σε εκλογές και ας δούμε πως θα μπορούσε αυτό να συμβεί καθώς και τις συνέπειες.

Τα δεδομένα:

• Βρισκόμαστε μόλις λίγες εβδομάδες μετά από ένα πρωτόγνωρο και δυσάρεστο γεγονός για κάθε οικονομία: την αναδιάρθρωση χρέους, με ακόμη άγνωστες τις συνέπειες στην πραγματική οικονομία.
• Τρέχουμε ένα εξαιρετικά απαιτητικό δανειακό πρόγραμμα - πανάκριβο - με μια πολύ συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και με πολύ αυξημένα ρίσκα.
• Έχουμε μπροστά μας συγκεκριμένες ημερομηνίες, σημαντικές τόσο για τα οικονομικά τεκταινόμενα - αναθεωρήσεις του δανειακού προγράμματος από την Τρόικα και αξιολογήσεις - όσο και αυξημένου κοινωνικού βάρους, όπως η 25η Μαρτίου και η 1η Μαΐου.

Εδώ, επίτρεψέ μου να προσθέσω άλλα τρία στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι βάσιμα, για την υποθετική εξέλιξη του σεναρίου της μη διεξαγωγής εκλογών:

• Μια προεκλογική εκστρατεία θα αποδυναμώσει τη δυνατότητα ελέγχου της δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτείται για την αποφυγή του εκτροχιασμού του προγράμματος, εφόσον θα αποτελέσει αφορμή για ποικίλες διεκδικήσεις και διακανονισμούς μεταξύ διαφόρων συνδικαλιστικών και άλλων συμφερόντων. Ήδη διεξάγεται μια συζήτηση για το εκλογικό επίδομα και είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν κι άλλες. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε και την "παραδοσιακή" χαλάρωση του κρατικού μηχανισμού και την επικέντρωσή του στο εκλογικό "παίγνιο"  
• Η οποιαδήποτε επόμενη Κυβέρνηση - εκτός και αν παραμείνει η ίδια στην πλειοψηφία της - θα χρειαστεί και αυτή το χρόνο της ώστε να αναλάβει ουσιαστικό έργο, δεδομένης της προσωποκεντρικής δομής της δημόσιας διοίκησης. 
• Η πιθανότητα κατακόρυφης αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας υποδαυλιζόμενη από τα κομματικά συμφέροντα - θεμιτά βεβαίως στο δημοκρατικό μας πλαίσιο - ενδέχεται να προκαλέσει ανατροπή των συσχετισμών και να οδηγήσει σε μια δύσκολα διαχειριζόμενη πολιτική απεικόνιση στο Κοινοβούλιο. Υπάρχει ένα ορατό ενδεχόμενο - μικρής πιθανότητας επί του παρόντος - να προκύψει μια Βουλή που να αδυνατεί να συγκροτήσει μια συνεργατική πλειοψηφία.

Έχουμε κατά συνέπεια δύο - τουλάχιστον - "ενδιαφερόμενους" που θα είχαν βάσιμο λόγο να αποφευχθούν οι εκλογές, με δεδομένο βεβαίως ότι αυτό είναι εντός των συνταγματικών πλαισίων αφού η θητεία της παρούσας Βουλής λήγει το 2013.

• Πρώτος ενδιαφερόμενος είναι η πλευρά των δανειστών, ο οποίοι θα αισθανθούν τουλάχιστον άβολα επί δίμηνο (προεκλογική περίοδος και ο μήνας μετά τις εκλογές) αφού δε θα έχουν ούτε αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή απέναντί τους, ενώ θα καλούνται να χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία εντός αυξημένου πολιτικού ρίσκου.
• Δεύτερος ενδιαφερόμενος είναι η ελληνική οικονομία, η οποία για τους ίδιους λόγους με αυτούς που περιγράψαμε παραπάνω θα διέλθει μια περίοδο αβεβαιότητας η οποία αν συνδυαστεί με ένα "ατύχημα" είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό θα δει τους δείκτες της να υποφέρουν δραματικά.

Εδώ θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε και αν τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι σαφές ότι τα μεν κόμματα εξουσίας θα ήθελαν να δουν καταγεγραμμένη την εκλογική τους δύναμη το καθένα για τους λόγους του -ο κ. Σαμαράς προφανώς επειδή θεωρεί ότι θα δρέψει την πρώτη του εκλογική νίκη και ο κ. Βενιζέλος για να κεφαλαιοποιήσει την ισχύ του στη μετα-Παπανδρεϊκή εποχή για το ΠΑΣΟΚ - τα δε μικρότερα κόμματα θα ήθελαν να κεφαλαιοποιηθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη η αντι-μνημονιακή τους πολιτική, αφού γι' αυτά θα αποτελέσει μια μοναδική -ίσως - ευκαιρία να δουν τέτοιο αριθμό βουλευτών τους να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.
Ας εξετάσουμε όμως ένα άλλο επίπεδο κομματικών σχεδιασμών:

• Θέλει πραγματικά η ΝΔ και ο κ. Σαμαράς να κληθούν ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία να γίνουν αυτό που έγινε το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου από το 2010 μέχρι σήμερα; 
• Θέλει πραγματικά ο κ. Βενιζέλος μετάσχει σε μια προεκλογική εκστρατεία που θα επιβεβαιώσει την δραματική πτώση της εκλογικής δημοφιλίας τόσο των ηγετικών στελεχών όσο και του σχηματισμού που ηγείται; 
• Θέλουν πραγματικά τα μικρότερα κόμματα να κληθούν να αποφασίσουν την τύχη της χώρας εάν και εφόσον το εκλογικό σώμα τους αποδώσει τέτοια δύναμη που εκ των πραγμάτων θα πρέπει ή να συμμετάσχουν σε ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα ή να προκαλέσουν και πάλι εκλογές, οδηγώντας την χώρα σε αβέβαιες οικονομικές εξελίξεις;
• Και εν τέλει, τι θα γίνει αν επιβεβαιωθεί από τις εκλογές το πλέον πιθανό σενάριο που θέλει μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής και που να βρίσκεις άλλον τέτοιες εποχές; Απλώς θα έχουμε χάσει ένα μήνα που θα αναλωθεί σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και την επομένη των εκλογών θα βρισκόμαστε - πολιτικά - στην ίδια κατάσταση που είμαστε και τώρα, με τη διαφορά ότι θα έχουμε δαπανήσει ένα αξιοσέβαστο ποσό και πολύ κοινωνικό κεφάλαιο.Και βεβαίως πολύτιμο χρόνο.

Είναι εφικτή η αναβολή των εκλογών από το εσωτερικό πολιτικό σύστημα;
Μάλλον όχι. Κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα δείχνουν να έχουν αυτοδεσμευθεί σε μια πορεία που οδηγεί σε εκλογές και δύσκολα θα την άλλαζαν για λόγους που σχετίζονται με δικές τους πολιτικές επιλογές.
Μια καλή αφορμή θα αποτελούσε ίσως μια "παρότρυνση" που θα προερχόταν από το εξωτερικό, κυρίως υπό τη μορφή μιας δυσμενούς εξέλιξης στο οικονομικό πεδίο, χωρίς να αποκλείεται και κάποιας άλλης μορφής "επεισοδίου" που θα καθιστούσε τις εκλογές όχι πρώτης προτεραιότητας επιλογή.

Και η εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας;
Εδώ επιτρέψτε μου να σχολιάσω ένα μύθο. Πως αναλύεται η περίφημη "λαϊκή δυσαρέσκεια"; Ποιοι κομματικοί φορείς την εκφράζουν και από ποιες κοινωνικές τάξεις προέρχεται και εν τέλει επί ποίων πολιτικών επιλογών αντιπαρατίθεται;

• Ποιοι είναι περισσότερο δυσαρεστημένοι - σε ποσοστό κι όχι στην ένταση της διαμαρτυρίας - εκείνοι που επιθυμούν να συνεχίσει η χώρα στην πορεία του άκρατου δανεισμού και στην επιλεκτική πριμοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων ή εκείνοι που θα ήθελαν μια χώρα Ευρωπαϊκή και παραγωγική;
• Η δυσαρέσκεια όλων εκείνων που βαρέθηκαν να τροφοδοτούν με τον κόπο και την εργασία τους ένα σπάταλο και πελατειακό κράτος δεν αποτελεί "κρίσιμη μάζα";
• Γιατί να είναι περισσότερο δυσαρεστημένος εκείνος που έχασε την "κρατική προστασία" - την οποία κατείχε υπό μορφή μονιμότητας, προνομίου, επιδόματος, άδειας κλειστού επαγγέλματος - από εκείνον που θα ήθελε επιτέλους να δει ένα ευέλικτο και παραγωγικό κράτος και κυρίως αποτελεσματικό και συμμαζεμένο;
• Επειδή οι "κλασσικοί δυσαρεστημένοι" είναι εκείνοι που δίνουν ραντεβού στις πλατείες φωνάζοντας, καταστρέφοντας και ασχημονώντας, γιατί αυτό αποκλείει εξίσου δυσαρεστημένος να είναι κι ο καταστηματάρχης ή ο επαγγελματίας που υφίσταται τις συνέπειες της ασυδοσίας των ταραξιών αλλά και της κρατικής αδιαφορίας, την οποία χρηματοδοτεί φορολογούμενος;
• Γιατί η δυσαρέσκεια του απολυθέντος - λέμε τώρα! δεν το είδαμε ακόμα!- δημοσίου υπαλλήλου να είναι περισσότερο βαρύνουσα από τον απολυθέντα ιδιωτικό και γιατί να εφευρίσκονται απίστευτα επιχειρήματα από τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να διατηρείται αυτός ο τεράστιος αριθμός απασχολούμενων στο δημόσιο; Ο κύκλος "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι άρα αυξημένοι φόροι για μισθούς και λειτουργικά κόστη άρα κλείσιμο της ιδιωτικής επιχείρησης που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει άρα ανεργία στον ιδιωτικό τομέα" γιατί δεν πρέπει να κλείσει;
• Τελικώς, αν αποδειχθεί ότι η πλειοψηφία των εκλογέων διατηρήσει τους βασικούς συσχετισμούς και προκύψει εκ νέου μια Κυβέρνηση "τύπου" Παπαδήμου, η "λαϊκή δυσαρέσκεια" που έχουν αναλάβει εργολαβικώς να ερμηνεύουν και να διερμηνεύουν κυρίως οι αριστερές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από όψιμους δεξιούς νοσταλγούς των ηρωικών ημερών της εμφυλιοπολεμικής περιόδου, θα ενστερνισθούν και θα σεβασθούν την άποψη της πλειοψηφίας; Θα σταματήσουν να βυσσοδομούν εις βάρος της ευρωπαϊκής πορείας όπως την αποφάσισαν οι πολλοί σε μια δημοκρατία; Ή μήπως την επομένη κιόλας των εκλογών θα είμαστε πάλι εδώ να σχολιάζουμε άλλη μια "πορεία" μια "διαδήλωση" ή μια "έντονη αντιπαράθεση" για το πως θα διώξουμε - έτσι, ηρωικά! - την Τρόικα;

Όλοι και Όλα Υπέρ του Γιώργου!

        Αυτή τη στιγμή και λίγες ώρες πριν την έναρξη της διαδικασίας για την παροχή ή μη ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση και στον κ. Παπανδρέου, αν αναλογιστεί κανείς πόσο αριστοτεχνικά έχει οργανώσει υπέρ του προσωπικού του πολιτικού συμφέροντος το πολιτικό παίγνιο ο Πρωθυπουργός, θα εκνευριστεί. 

           Και ο εκνευρισμός θα προέλθει από την αίσθηση ότι αν με την ίδια επιμέλεια και την ίδια προσοχή ο κ. Παπανδρέου είχε ασχοληθεί και με τα ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. 

       Ο Γιώργος λοιπόν, φαινομενικά από το "πουθενά", σχεδίασε και ανακοίνωσε αρχικά ένα σχέδιο δύο φάσεων - ψήφο εμπιστοσύνης και δημοψήφισμα, το οποίο εξελίχθηκε σε ψήφο εμπιστοσύνης και κυβέρνηση εθνικής ευθύνης όπως την ονομάζει - προκειμένου ολόκληρο το σύμπαν να κινηθεί προς προστασία του δικού του πολιτικού προφίλ, αδιαφορώντας για την τύχη της χώρας.

           Γιατί; 

           Προσέξετε πως διαμορφώνονται όλα τα ενδεχόμενα σενάρια. Δεν αναφέρουμε πιο θεωρούμε πιθανότερο- το έχουμε κάνει σε προηγούμενο άρθρο - αλλά τα αναφέρουμε όλα :

•         Σενάριο 1ο:   Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παρέχουν ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια ο κ. Παπανδρέου προχωρά σε συνομιλίες με τον κ. Σαμαρά προκειμένου να σχηματιστεί Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή συνεργασίας.

                 Αν υλοποιηθεί αυτό το σενάριο, τότε ο κ. Παπανδρέου δεν θα έχει "πέσει" από την Κυβέρνηση, με την στήριξη των Βουλευτών του, και θα έχει όλη την άνεση να διαπραγματευτεί με τον κ. Σαμαρά. Άρνηση του κ. Σαμαρά να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση θα έχει ως συνέπεια την χρεωκοπία, εφόσον οι Ευρωπαίοι κατέστησαν σαφές ότι απαιτείται η συναίνεση των κομμάτων εξουσίας προς εφαρμογή του δανειακού προγράμματος. Συνεπώς ο κ. Παπανδρέου ενισχυμένος από τη νωπή ψήφο εμπιστοσύνης και την άρνηση του κ. Σαμαρά μπορεί να αποδώσει την χρεωκοπία στη Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος θα έχει το άλλοθι της τήρησης των Συνταγματικών επιταγών. Προφανώς και η πίεση των Ευρωπαίων προς τον κ. Σαμαρά θα είναι αφόρητη, μαζί με την πίεση και μερίδας της κοινωνίας που δε θα ήθελε να βρεθεί προ δυσμενών γεγονότων. Ο κ. Σαμαράς θα οδηγηθεί να "πράξει το αυτονόητο" κατά τη δική του έκφραση, με Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου! 

             Από την άλλη, αν ο κ. Σαμαράς αποδεχθεί την συμμετοχή του - ή μέσω διορισμού Υπουργών κοινής αποδοχής - σε μια Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου, δηλαδή ευοδωθούν οι συνομιλίες των δύο ανδρών, τότε απλώς ο κ. Παπανδρέου θα έχει "προικοδοτηθεί" με τις ψήφους των Βουλευτών της ΝΔ για τα επόμενα εφαρμοστικά νομοσχέδια, ενώ σε κάθε δύσκολη συγκυρία ο κ. Σαμαράς θα καταγγέλλεται για αποσταθεροποίηση της Κυβέρνησης εθνικής ευθύνης! Με αυτή τη μέθοδο η παγίδα είναι προφανής: ο Παπανδρέου μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για όσο επιθυμεί.

             Σε μια τρίτη περίπτωση που ο κ. Παπανδρέου θα έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια πιεστεί να παραιτηθεί προς σχηματισμό Κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η πίεση αυτή δεν μπορεί να προέλθει από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί θα έχουν ήδη δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης τους και ψήφος εμπιστοσύνης υπό προϋποθέσεις δεν υπάρχει! Η πίεση λοιπόν μόνο απ' έξω μπορεί να προέλθει. Δηλαδή να "εκνευριστούν" οι εταίροι μας και να προκαλέσουν τον κ. Παπανδρέου - προσωπικά κι όχι γενικώς προς το πολιτικό σύστημα της χώρας -  να παραιτηθεί. Σε αυτήν την περίπτωση, ο κ. Παπανδρέου θα έχει ανατραπεί ως Πρωθυπουργός που έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, αλλά "εκβιάσθηκε" πολιτικά - δια της οικονομικής ασφυξίας - από εξωθεσμικά κέντρα. Εδώ, ο κ. Παπανδρέου το μόνο που έχει να κάνει είναι να προκαλέσει την ασφυκτική αλλά και "ονομαστική" πίεση των όποιων εξωθεσμικών παραγόντων, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να κατονομαστεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός υπό την έννοια ότι θα τεθεί ο ίδιος στο στόχαστρο των εξελίξεων από τους εταίρους. Μέχρι στιγμής απευθύνονται γενικά στο πολιτικό σύστημα της χώρας και στα κοινοβουλευτικά κόμματα.

•            Σενάριο 2ο:  Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν παρέχουν ψήφο εμπιστοσύνης.

                     Ο κ. Παπανδρέου "πέφτει".  Όμως η πτώση του είναι ηρωική. Γιατί θα έχει επιβεβαιωθεί - πολιτικά - η άποψή που τελευταία έντονα ο ίδιος προβάλλει ότι επειδή εξασφάλισε το γενναίο "κούρεμα", με το οποίο ελαφρύνεται ο λαός αλλά χάνουν οι τραπεζίτες και άλλοι του "κατεστημένου" και κατά συνέπεια τον πολέμησαν μέχρι πτώσεώς του. Αυτός προφασίζεται ότι  θα προσέτρεχε στην κρίση του λαού για όλα αυτά- δια του δημοψηφίσματος το οποίο από τα χείλη του ίδιου δεν έχει αποκηρυχθεί- αλλά τα "ντόπια και ξένα συμφέροντα" που δεν εμπιστεύονται το λαό, όπως ο ίδιος, δεν του το επέτρεψαν. Καθόλου άσχημη πολιτική κεφαλαιοποίηση της κατάστασης, για έναν Πρωθυπουργό σε αυτή την δύσκολη συγκυρία. Βεβαίως θα απολέσει την εξουσία και ενδεχομένως και το κόμμα, αλλά ως Παπανδρέου που τον "έριξαν" κι όχι επειδή παραιτήθηκε.

•        Σενάριο 3ο:  Εξαιτίας κάποιου "τυχαίου" ή εξωτερικού παράγοντα, δεν κατορθώνουμε να φτάσουμε στην ψηφοφορία. Για παράδειγμα, πιέζουν τόσο αφόρητα οι Ευρωπαίοι προς είτε άμεσα σχηματισμό Κυβέρνησης εθνικής ενότητας ώστε να ψηφιστεί η σύμβαση και μετά να οδηγηθούμε σε εκλογές, είτε απαιτούν την ψήφισή της από την παρούσα Βουλή και άμεσα με 180 ψήφους.

      Είναι σαφές ότι αυτή η πίεση ήδη υπάρχει. Αν υποθέσουμε ότι "ξαφνικά" κλιμακώνεται με έντονες δηλώσεις, αποφάσεις ή και παρασκηνιακές διεργασίες των δανειστών. Σε αυτήν την περίπτωση ο κ. Παπανδρέου πρέπει να παραιτηθεί υπέρ ενός Πρωθυπουργού κοινής αποδοχής. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η πίεση των δανειστών θα πρέπει να είναι τόσο έντονη και τόσο ορατή ώστε να είναι εμφανής η ανατροπή μιας Συνταγματικής διαδικασίας - αυτής της ψήφου εμπιστοσύνης - την οποία ανατροπή θα μπορεί να επικαλείται στο μέλλον ο κ. Παπανδρέου ότι δεν τον "άφησαν" να ζητήσει δημοκρατικά την ψήφο εμπιστοσύνης της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Το αποτέλεσμα δηλαδή αυτής της διαδικασίας δε θα το μάθει ποτέ κανείς!

Τι παρατηρούμε;

Ότι πολύ απλά ο κ. Παπανδρέου με οποιοδήποτε αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας το πολιτικό "εφεύρημα" του "πακέτου" δημοψηφίσματος και ψήφου εμπιστοσύνης κατόρθωσε να διαμορφώσει τέτοιες συνθήκες ώστε όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ο ίδιος να αποκομίζει ένα ελάχιστο πολιτικό κεφάλαιο, ικανό όμως να τον διατηρήσει σε ενεργό πολιτική δράση και να μην "εξαφανιστεί" από την ιστορία. Παράλληλα, κατορθώνει είτε να περάσει τη δανειακή σύμβαση με τη σύμπραξη του κ. Σαμαρά - είτε με τον κ. Παπανδρέου Πρωθυπουργό είτε με κάποιον κοινής αποδοχής- και κατά συνέπεια να επιμεριστεί το πολιτικό κόστος και να μεγιστοποιηθούν τα άλλοθι.

Τα "θύματα" των επιλογών του κ. Παπανδρέου, είναι κυρίως οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι εγκλωβισμένοι στην όλη κατάσταση, είτε δώσουν την εμπιστοσύνη τους είτε όχι, οι  ίδιοι δεν μπορούν να αποφύγουν να ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση είτε μόνοι τους είτε σε σύμπραξη με τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας. Επίσης, το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και αν ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση όπως έκαναν με όλα τα άλλα μέτρα ή νομοσχέδια μέχρι τώρα, δεν μπορούν να αποτρέψουν την πτώση της Κυβέρνησης και άρα την απώλεια της Βουλευτικής τους έδρας για έναν μεγάλο αριθμό από αυτούς!

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου!

"Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου

που σαν Όλυμπος κρατάς

φίλε του φτωχού εργάτη

και παιδί της αγροτιάς...."

(δημοφιλές πολιτικό τραγουδάκι του '60)

            Μερικές φορές, προκειμένου να υπηρετηθεί ο πολιτικός στόχος, να στηθεί το σχεδιασμένο σκηνικό της "επόμενης ημέρας" όπως το φαντάζεται ή το επιθυμεί εκείνος ή εκείνοι που μπορούν να το διαμορφώσουν, οι διαδικασίες που επιλέγονται προκειμένου να γίνει πράξη αυτός ο σχεδιασμός φαντάζουν στον απλό παρατηρητή από άσχετες, κωμικές (αν δεν είναι τραγικές) μέχρι και επικίνδυνες. 

               Ε, μια τέτοια κατάσταση βιώνουμε και σήμερα. 

              Ο κ. Παπανδρέου - και πριν προλάβει να στεγνώσει το πληκτρολόγιό μας  σχετικά με την εκτίμησή μας περί εκλογών κοντά στην 4η Δεκεμβρίου - με τη δική του πολιτική ορολογία ουσιαστικά μας κοινοποιεί τη δική του αντίληψη περί των πολιτικών εξελίξεων. Και η δική του αντίληψη, εφόσον περιβάλλεται με τις εξουσίες που του επιφυλάσσει το αξίωμα του Πρωθυπουργού, είναι καθοριστική.

               Τι μας λέει λοιπόν ο κ. Παπανδρέου;

Πρώτον, ότι η κοινοβουλευτική ομάδα της πλειοψηφίας πρέπει να επαναβεβαιώσει την εμπιστοσύνη της προς την Κυβέρνηση. Ο Πρωθυπουργός θέτει ένα ερώτημα και αναμένει μια απάντηση από τους Βουλευτές. 

Δεύτερον, ότι ακόμη και μετά από ενδεχόμενη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης - όπου θεωρητικά η Κυβέρνηση έπρεπε να αισθάνεται αναβαπτισμένη στην Κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη και οι σχετικές εξελίξεις έπρεπε να σταματούν εδώ - αισθάνεται την ανάγκη να θέσει ερώτημα και στο εκλογικό σώμα. Δεύτερη ερώτηση και δεύτερη αναμενόμενη απάντηση.

             Αθροιστικά λοιπόν, ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται να τελεί εν αμφιβολία και μάλιστα έντονη σε σχέση με την πολιτική του και χρειάζεται απαντήσεις. Πράγματι, λοιπόν ο πυρήνας της σκέψης του διακατέχεται μόνο από ερωτηματικά, ή κάτι άλλο θέλει να μας πει;

               Αυτό που πραγματικά θέλει να μας πει ο κ. Παπανδρέου είναι ότι τα ερωτηματικά του πλέον είναι αναπάντητα, γιατί αφού δεν είναι σε θέση ο ίδιος να αντλήσει απαντήσεις από το πολιτικό του πρόγραμμα, να τις εφαρμόσει και στη συνέχεια να θέσει αυτές στην κρίση του λαού δια των εκλογών για το ορθό ή τα μη ορθό των επιλογών και των πολιτικών του, τότε δυστυχώς δεν έχει τίποτα να παρουσιάσει ως πολιτική διέξοδο.

            Στην παρούσα φάση λοιπόν, ο κ. Παπανδρέου μας λέει με τους πιο δραματικούς τόνους πως τέλειωσαν οι απαντήσεις του άρα και οι πολιτικές του. Το εκλογικό σώμα είναι αρμόδιο να επιλέξει ένα καινούριο "κατάλογο" απαντήσεων, μια καινούρια Κυβέρνηση. Μεσολαβεί όμως ένα θεσμικό κενό μεταξύ της Παπανδρεϊκής δήλωσης αδυναμίας και του εκλογικού σώματος, αφού το εκλογικό σώμα πρέπει να κληθεί να αποφασίσει δια των εκλογών, αφού Συνταγματικά δεν είναι όργανο που μπορεί να κινηθεί "αυτεπαγγέλτως". Αυτό το θεσμικό κενό αναμένεται να καλυφθεί κατά το επόμενο διάστημα, με τρόπο που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Θα προκληθούν εκλογές αλλά πως; Το μόνο που όρισε ο κ. Παπανδρέου είναι ο περίπου χρονικός ορίζοντας μέχρι του οποίου "κάποιος" πρέπει να προκαλέσει εκλογές. Μέχρι του δημοψηφίσματος δηλαδή.

          Με απλά λόγια, κι επειδή επ' ουδενί δεν αναμένεται να υλοποιηθεί το συγκεκριμένο δημοψήφισμα, επειδή ούτε δανειακές συμβάσεις ούτε διλήμματα περί του νομίσματος τίθενται στην κρίση του λαού, μόνο πολιτικές τίθενται, ο κ. Παπανδρέου οριοθέτησε το χρόνο μέσα στον οποίο αναμένει την πρόκληση εκλογών. Και το έκανε ξεκάθαρα. Από υποβολής πρότασης για ψήφο εμπιστοσύνης μέχρι και τα μέσα Ιανουαρίου. Μέσα σε αυτό το διάστημα ο κ. Παπανδρέου προκαλεί την όποια διαθέσιμη θεσμική δυνατότητα υπάρχει ώστε να προχωρήσει η χώρα σε εκλογές. Και προς τα εκεί οδεύουμε.

           Γιατί όμως ο Πρωθυπουργός πολύ απλά δεν παραιτείται; 

           Εκεί έρχεται το τραγουδάκι στον πρόλογο του άρθρου.

          Ο κ. Παπανδρέου δεν βλέπει τον εαυτό του σε μια παραίτηση. Δεν θεωρεί ότι θα παραιτηθεί ο ίδιος μόνο αλλά μια ολόκληρη πολιτική γενιά από την προοπτική της εξουσίας. Είναι βαθιά πεπεισμένος ότι αν παραιτηθεί θα έχει προκαλέσει την πολιτική εξαφάνιση της παπανδρεϊκής κληρονομιάς, θα έχει καταναλώσει την πολιτική υποθήκη των προκατόχων και προγόνων του Πρωθυπουργών, θα έχει αναλώσει και απολέσει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα το βαρύ πολιτικό κεφάλαιο που τον συνοδεύει.

          Αντίθετα αν τον "ρίξουν", θα έχει διατηρήσει την πολιτική νομιμοποίηση που θα του επιτρέπει να επικαλείται την απώλεια της μάχης αλλά όχι του πολέμου.  Θα μπορεί να ερμηνεύσει την ήττα του ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής διαμάχης με τους πολιτικούς του αντιπάλους ή οποία ήταν προβλέψιμη υπό τις παρούσες συνθήκες και άρα θεμιτή στο πλαίσιο ενός πολιτικού παιγνίου, και όχι ως πλήρη αποδοχή από μέρους του δια της παραιτήσεως της δικής του πολιτικής αδυναμίας, δια παντός εγγραφείσα στην ιστορική μνήμη. Έγγραφη παραίτηση του κ. Παπανδρέου, ως ντοκουμέντο, θα προσυπέγραφε και θα σημειοδοτούσε την πολιτική εξαφάνιση των "Παπανδρέου" από την ελληνική πολιτική σκηνή. Και βέβαια, για να αναφερθούμε και σε πιο πρακτικά θέματα, μια παραίτηση θα απομείωνε και το διαθέσιμο διεθνές κύρος που πρέπει να διαφυλαχθεί ώστε να λειτουργήσουν τα σενάρια της "επόμενης ημέρας" που έχουμε περιγράψει από εδώ.

           Εκλογές λοιπόν. Μένει να δούμε πως. Κι όταν δούμε το πως θα ξέρουμε - και θα πούμε  - για τον "αόρατο παράγοντα" το σκηνοθέτη, που κρύβεται πίσω από αυτό το εκ πρώτης όψης κωμικοτραγικό σκηνικό. 

           

Το Δράμα του Ευάγγελου.

      Είχε ξεκινήσει με πολύ καλές προοπτικές και φιλοδοξίες. Διέθετε όλα εκείνα τα τυπικά για ένα κορυφαίο πολιτικό στέλεχος προσόντα και ποιότητες, που υπόσχονται πολλά και βεβαίως ακουμπούν μέχρι και το ύπατο αξίωμα. Βρέθηκε όμως προ δύο αστάθμητων παραγόντων: την κρίση και το Γιώργο.

       

        Η πολιτική ελίτ της χώρας, τα τζάκια, τα "ονόματα",  η αθηνοκεντρική ελαφρώς ψευδίζουσα - για πιο σικ! -  σεβαστή παρέα του Κολωνακίου και των περιχώρων όμως είχε άλλη άποψη. Δεν χωρούσε έναν ακόμη επαρχιώτη στους κόλπους της. Κι ας ήταν κι από τη Θεσσαλονίκη.

    Αλλά κι ίδιος, απέκτησε στη διαδρομή την αλαζονική νοοτροπία που ως μολυσματική ασθένεια προσβάλλει και μεταλλάσσει την πλειονότητα των πολιτικών που μετέχουν της εξουσίας. Μερικές φορές  προσβάλλει βεβαίως ακόμη και κάποιους που δεν έχουν δει εξουσία ούτε με το μακαρόνι! Εξάλλου, είχε και την προδιάθεση να ασθενήσει. Είχε τα τρία "Κ":Κυβερνητικός-Καθηγητής-και είχε και Κάβες. Πιο απλά, ήταν στέλεχος σε ένα κόμμα εξουσίας και άρα οι πόρτες άνοιγαν πολύ πιο εύκολα και οι ευκαιρίες ήταν πολύ μεγαλύτερες, ήταν Καθηγητής, ευφυής, ρήτορας, με την απαραίτητη κατάρτιση - το νομική και τη Συνταγματική - για κάθε πολιτικό και βεβαίως είχε και τις κάβες του. Κάβες σε στελέχη που πίστευαν σ' αυτόν, κάβες σε ψήφους, κάβες σε συναδέλφους του. Γενικώς είχε τον τρόπο του. Κι επιπλέον αναλάμβανε και επικίνδυνες "αποστολές". Πότε να συντάξει συνταγματικές αναθεωρήσεις και πότε να διαχειριστεί τα πολιτικά καπρίτσια του εκάστοτε αρχηγού μέσα από τις συνταγματικές δικλίδες. Ήθελε ο Γιώργος να κατεβάσει τη Φώφη για Βουλευτή κι έπρεπε ο Βαγγέλης να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.

      Όλο αυτό το - θεωρητικό - δυναμικό όμως, έπεσε κατ' αρχάς πάνω στο Γιώργο. Το πλεονέκτημα του Γιώργου είναι αυτό που φαίνεται: κανείς δεν τον θεωρεί σοβαρό αντίπαλο. Κι έτσι ο Βαγγέλης έπεσε στην πρώτη παγίδα. Θεώρησε το Γιώργο εύκολο στόχο. Και την πάτησε. Ο Γιώργος τον "εξανάγκασε" να  εκνευριστεί. Γιατί; Μα γιατί δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του Βαγγέλη πως είναι δυνατόν αυτός με τόσες ικανότητες και τόσο δυναμικό, να χάσει στις εσωκομματικές εκλογές από το Γιώργο, κι έτσι να χάσει και την ευκαιρία να γίνει Πρωθυπουργός Ο Γιώργος όμως ήταν Παπανδρέου. Δεν του χρειάζεται κόμμα ή πολιτικός φορέας για να επικοινωνήσει με το εκλογικό σώμα. Ο άλλος ήταν απλώς ο Βαγγέλης. Κι αν δεν υπάρχει κόμμα να τον αναδείξει, κανείς δεν τον θυμάται ως πολιτικό.

    Βεβαίως, ως ευφυής άνθρωπος, και σοβαρός επιστήμονας, και έμπειρος πολιτικός διέθετε τη σοφία να περιμένει. Όταν καταλάγιασε η πρώτη απογοήτευση, ο Βαγγέλης περίμενε και πάλι την ευκαιρία του. Έκανε τη "θητεία" του στο Άμυνας, μακρυά από τα κεντρικά Υπουργεία διαχείρισης της κρίσης, στον εξώστη της δημοσιότητας. Και ξαφνικά η ευκαιρία παρουσιάστηκε. Ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Όταν ο Γιώργος προσπάθησε τη συγκυβέρνηση, ο ευφυής Βαγγέλης βγήκε μπροστά με την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που έχει ένα επιτυχημένο παρελθόν και θέλει να το κεφαλαιοποιήσει στο μέλλον. Και "την έπεσε" στο Γιώργο να κάνει ανασχηματισμό αντί να μοιραστεί την εξουσία με το Σαμαρά. Και βεβαίως είχε και το επιχείρημα ότι ο Γιώργος θα μοιραζόταν την εξουσία, χωρίς να έχει εξαντλήσει εσωκομματικές λύσεις.

      "Εγώ μπορώ" είπε ο Βαγγέλης. Και ο Γιώργος του έκανε τη χάρη.

       Ο Γιώργος ήξερε. Ήξερε ότι κανείς δε μπορεί. Ότι αυτά που θα ακολουθήσουν είναι αναπόφευκτα γιατί οι αριθμοί είναι δεδομένοι, οι θεσμοί άκαμπτοι, οι Γερμανοί αποφασισμένοι και οι Έλληνες χωρίς ρευστότητα. Και την ξαναπάτησε ο Βαγγέλης.

      Ο Βαγγέλης λοιπόν απλώς πρόσφερε ένα ανέλπιστο δώρο στο Γιώργο. Οικειοθελώς προσφέρθηκε να αναλάβει το ΥΠΟΙΚ ισχυριζόμενος ότι έχει την ικανότητα και το σχέδιο για να σταθεροποιήσει τα πράγματα, να περάσει το Μεσοπρόθεσμο και στη συνέχεια να επαναδιαπραγματευτεί με τους Τροϊκανούς ή ακόμη καλύτερα με τους Ευρωπαίους πιο ήπια μέτρα, διασώζοντας το ΠΑΣΟΚ από την ανάγκη να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ και άρα να μοιραστεί την εξουσία. Ονειρευόταν λοιπόν ο Βαγγέλης ότι έτσι, βάζοντας κάτω τις ικανότητές του και καταφέρνοντας έστω και κάτι μικρό, έστω θα κέρδιζε χρόνο αν όχι χρήμα, θα τον λάτρευαν οι ξένοι που τους "κάνει για τη δουλειά", οι Έλληνες που τους εξασφάλισε πιο ήπια μέτρα και βεβαίως το ΠΑΣΟΚ που θα το διέσωζε από την ταπεινωτική παράδοση της εξουσίας. Πλάνη.

   Ο Βαγγέλης την πάτησε. Ανακάλυψε ότι για άλλη μια φορά ο Γιώργος αποδείχθηκε πολύ πιο έξυπνος και διορατικός.Και δεν του είπε βέβαια και όλη την αλήθεια. Δεν ήταν υποχρεωμένος εξάλλου, εδώ που τα λέμε. Από πολιτικής απόψεως.

       Ανακάλυψε λοιπόν ότι αυτό που κατάφερε ήταν να "πάρει το τιμόνι" ενός πλοίου που ήδη βούλιαζε αλλά ο ίδιος δεν το ήξερε. Ανακάλυψε ότι κανείς δεν του είχε εξηγήσει την πραγματικότητα, ή τουλάχιστον ο ίδιος δεν είχε την εμπιστοσύνη στους τεχνοκράτες ώστε να αντιληφθεί για ποιο πράγμα μιλάμε.  Ανακάλυψε ότι το μόνο που κατάφερε είναι να "χρεωθεί" την παρούσα κατάσταση, τα τεράστιου πολιτικού και κοινωνικού κόστος μέτρα και βεβαίως ανακάλυψε ότι ουδέν πρόσφερε αφού ο Γιώργος θα προχωρήσει στον αρχικό του σχεδιασμό, να βρει είτε πολιτικά ερείσματα συγκυβέρνησης είτε να πάει σε εκλογές. Επίσης ανακάλυψε ότι το πολιτικό του κεφάλαιο εξανεμίστηκε κυνηγώντας μια χίμαιρα.

     Ο Γιώργος - ως Παπανδρέου - θα εξακολουθεί να υπάρχει πολιτικά και την "επόμενη μέρα". Απλώς η ημέρα αυτή μπορεί να είναι λίγο μακρά. Τον Βαγγέλη δε θα τον θυμάται κανείς. Όπως κανείς δε θυμάται τους Υπουργούς Οικονομικών των Κυβερνήσεων που οδήγησαν τη χώρα σε πτώχευση. Όλοι- ας πούμε- θυμούνται τον Ελ. Βενιζέλο (!), κανείς όμως τον ΥΠΟΙΚ, τον καθηγητή Βερβαρέσσο που το Μάιο του 1932 κήρυξε τη στάση πληρωμών.

  Ο Βαγγέλης θα "άρει τας αμαρτίας" της οικονομίας και της πολιτικής, ανασχηματιζόμενος, εξωθούμενος εκτός Κυβέρνησης σε περίπτωση που τα βρουν Παπανδρέου και Σαμαράς, ή ακόμη χειρότερα καταδεικνυόμενος ως συνυπαίτιος σε περίπτωση εκλογικής ήττας. Διαλέξτε κατά περίπτωση. 

      Ο εκνευρισμός του Βαγγέλη από την σταδιακή αποκάλυψη σε αυτόν της πραγματικότητας, είναι φανερός. Επεμβαίνει ο ίδιος σε εκπομπές που ακούγεται το όνομά του, υψώνει τους τόνους σε πολιτικές ή κομματικές ή κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις, απαντά απευθείας σε Υπουργικά άρθρα, μετέρχεται "εθνικού" ύφους δηλώσεις, υιοθετεί το "αυστηρό" ύφος του Ηρακλειδέος του Νόμου ενώπιον του "Εθνικού Κινδύνου" και γενικώς  φαίνεται να τελεί υπό ηλεκτρισμένη διάθεση. 

       

         Το δράμα του Βαγγέλη ενισχύεται από το γεγονός ότι είναι ευφυής άνθρωπος. Κι ο ευφυής άνθρωπος αντιλαμβάνεται σε κάποιο χρονικό σημείο ότι τον δούλεψαν και το δυστύχημα είναι ότι άπαξ και το καταλάβει αυτό μπορεί άμεσα και να προβάλλει τις συνέπειες για τον ίδιο στο μέλλον. Και αυτό δεν είναι ρόδινο...

Όταν Κανείς δε Συμφωνεί με την Πολιτική σου...Φεύγεις!

    Είναι παράξενο - μαζί με τα άλλα παράξενα που συμβαίνουν τελευταία - το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος Πρωθυπουργός με τη συγκεκριμένη Κυβέρνηση έχει κατορθώσει να διαμορφώσει και να ασκεί μια πολιτική με την οποία δε συμφωνεί κανείς. Μα κανείς.

  Για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, διαφωνεί και στηλιτεύει την πολιτική του κ. Παπανδρέου, κι αυτό δημιουργεί ερωτηματικά όχι μόνο για την  αποτελεσματικότητα των επιλογών του αλλά και για το γνήσιο των προθέσεών του.

      Θεωρητικά, αν υπήρχε κάποιος που θα έπρεπε να συμφωνεί με την πολιτική του κ. Παπανδρέου, αυτός θα έπρεπε να είναι ο ίδιος. Κι όμως. Πολλάκις έχει δηλώσει ότι αυτή η πολιτική τον πονάει, τον ενοχλεί ως σοσιαλιστή και σε καμία περίπτωση δε θα την ακολουθούσε αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές ή αν υπήρχε κατά την άποψή του άλλη διέξοδος. Σε κάθε περίπτωση πάντως δε συμφωνεί.

      Στη συνέχεια, θα έπρεπε με όσα αποφασίζει και πράττει η Κυβέρνηση, να συμφωνεί η "Τρόικα". Οποία έκπληξη! Η "Τρόικα" ήρθε, έφυγε, ξανάρθε, έγινε ο (γνωστός) κακός χαμός, εξαγγέλθηκαν μέτρα - τι μέτρα; χιλιόμετρα! - και βρισκόμαστε λίγο πριν την καταγραφή των θέσεων της Τρόικας στην περίφημη έκθεσή της σχετικά με την Ελλάδα και την επόμενη δόση. Από ό,τι φαίνεται όμως, δε συμφωνεί και πολύ η Τρόικα με τα όσα έκανε ο κ. Παπανδρέου μέχρι σήμερα. Θα ήθελε η Τρόικα περισσότερα; Πιο σκληρά μέτρα; Ταχύτερη προσαρμογή; Δεν το γνωρίζουμε ακριβώς- το εικάζουμε βέβαια- πριν αποτυπωθεί στην έκθεση, αλλά πάντως δεν άφησε η όλη διαδικασία την εντύπωση ότι η Τρόικα ξετρελάθηκε με την πολιτική του κ. Παπανδρέου. Μάλλον το αντίθετο. Ούτε η Τρόικα λοιπόν είναι ευχαριστημένη με όσα γίνονται.

       Ίσως θα έπρεπε να αναζητήσουμε υποστηρικτές της πολιτικής του κ. Παπανδρέου στο κόμμα ή στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Μάλλον θα απογοητευτούμε. Θα συναντήσουμε βουλευτές και στελέχη που συνδράμουν με "βαριά καρδιά", ψευτο-διαφωνούντες, διαφωνούντες, αλλά κανέναν ένθερμο υποστηρικτή της συγκεκριμένης πολιτικής. Δε θα επεκταθώ στην αντιπολίτευση. Είναι γνωστά. Απλώς θα επισημάνω ότι η πολιτική του κ. Παπανδρέου δεν βρίσκει υποστηρικτές, ούτε μεταξύ εκείνων που ιδεολογικά βρίσκονται στο πνεύμα του Μνημονίου. Όλοι του διαμηνύουν ότι ή εφαρμόζει λάθος πολιτική ή ότι  εφαρμόζει λάθος την σωστή πολιτική. Το συμπέρασμα των υπόλοιπων κομμάτων πάντως είναι ότι ο κ. Παπανδρέου εφαρμόζει κάτι λάθος. 

   Ευρύτερα, στην κοινωνία, η κατάσταση είναι γνωστή και ορατή. Όσοι αντιδρούν στις μεταρρυθμίσεις είναι στα "κάγκελα". Δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε υποστηρικτές εκεί. Όσοι επιδιώκουν και υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις, προσάπτουν στην Κυβέρνηση ότι υποκρίνεται προκειμένου να αποφύγει το πολιτικό κόστος και μόνο αν πιεστεί με κάποιο τρόπο έντονα προχωρά σε υποτυπώδεις αλλαγές, ενώ καταφεύγει στην άγρια φορολογία και στις περικοπές. Συμπέρασμα; Και πάλι η γενική εντύπωση όλων των κοινωνικών ομάδων είναι πως ο κ. Παπανδρέου εφαρμόζει κάτι λάθος.

         

        Φθάσαμε λοιπόν στο σημείο όπου κανείς δε συμφωνεί με ό,τι γίνεται. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους βέβαια, αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι η αντίληψη ότι αυτή η πολιτική, η ιδιόμορφη πολιτική του κ. Παπανδρέου, είναι λανθασμένη. Και το χειρότερο είναι πως δεν εντοπίζεται σε καμία κοινωνική, πολιτική ή άλλη ομάδα κάποιος που να υποστηρίζει το συγκεκριμένο μόρφωμα. Και χωρίς υποστηρικτές, με ποιους θα εφαρμόσεις οτιδήποτε; Και πολύ περισσότερο που θα βρεις τις κοινωνικές συμμαχίες ώστε να επιτύχουν αυτές οι πολιτικές; 

        Μάλλον λοιπόν, ελλείψει οπαδών, ο πολιτικός χρόνος του κ. Παπανδρέου παρήλθε. Το δεδομένο είναι ότι ο επόμενος Πρωθυπουργός - όποιος κι αν είναι αυτός - θα κληθεί να κινηθεί αποφασιστικά προς τη μια ή προς την άλλη κατεύθυνση. Πάντως, η περίοδος της ακινησίας παρήλθε. Και μας κόστισε πολύ, μα πάρα πολύ ακριβά...

Αρλούμπες Αυτοκριτικής Ανίκανων Πολιτικών...

     Μελέτησα με προσοχή το άρτι αναρτηθέν άρθρο της νεοτευχθείσας εγχώριας πολιτικής "τρόικας" - Διαμαντοπούλου, Λοβέρδου, Ραγκούση (αλφαβητική η σειρά...)- καθώς ενόψει των επερχομένων εξελίξεων οι πολιτικές ζυμώσεις θα εντείνονται ραγδαία και θα παρουσιάζουν το ανάλογο ενδιαφέρον. Απογοήτευση.
      Όχι ότι δεν ήταν αναμενόμενη, δεδομένης της πρόσφατης αλλά και παλαιότερης εμφανούς αδυναμίας του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί αποτελεσματικά κρίσεις, πολλώ δε μάλλον κρίσεις του τρέχοντος μεγέθους, έντασης και πολυπλοκότητας. Αλλά σε κάθε περίπτωση ο καλόπιστος παρατηρητής θα μπορούσε να ελπίζει σε μια ουσιώδη μεταστροφή πριν την κορύφωση του ελληνικού δράματος.
     Ουδέν. Και το χειρότερο είναι πως όπως διαφαίνεται και από το περιεχόμενο του κειμένου, η αντίληψη των τριών Υπουργών και κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ για τα πράγματα και τις εξελίξεις δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατ' ελάχιστο από τις ίδιες καταστροφικές ιδέες. Απλώς, δείχνουν την πρόθεσή τους να συμπεριληφθούν με την "άλλη πλευρά", την υγιή.
     Κεντρικό συμπέρασμα για τον βαριεστημένο αναγνώστη που δεν ενδιαφέρεται για τα παρακάτω: Δυστυχώς, για άλλη μια φορά τα πολιτικά στελέχη τοποθετούν το προσωπικό τους συμφέρον - το οποίο στην παρούσα φάση εντοπίζεται στην πολιτική "διάσωσή" τους για την "επόμενη μέρα" - υψηλότερα από το συμφέρον της χώρας.
     Το άρθρο είναι κατάπτυστο, ως προϊόν τυχοδιωκτικής "αυτοκριτικής" με έντονες δόσεις αβάσιμης - ελλείψη απτών έργων - αποστασιοποίησης από τα κεντρικά προβλήματα, ενδεικτικό της προσπάθειας ένδυσης "προβιάς αρνιού" από τους "λύκους" της άσωτης και καταστροφικής ψηφοθηρικής συναλλαγής μεταξύ πολιτικών, συνδικαλιστών και κομματοκρατούμενου κράτους. Και ακριβώς είναι κατάπτυστο, γιατί δανείζεται ή προωθεί θέσεις όλων όσων εκλιπαρούσαν τόσα χρόνια για το αυτονόητο, και τις δανείζεται όχι για να τύχουν εφαρμογής αλλά για να χρησιμοποιηθούν ως έξοδος  πολιτικής διαφυγής των αρθρογράφων-Υπουργών.
      Ως πολιτική θέση, ως πρόταση άρνησης δηλαδή, της μέχρι τώρα καθεστωτικής παρουσίας του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και των "συνοδοιπόρων" του στην οικονομική και δημόσια ζωή της χώρας, το περιεχόμενο του άρθρου θα είχε κάποια αξία μόνο στην περίπτωση που υιοθετούνταν εγκαίρως και αποτελούσε αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για τη συμμετοχή των τριών σε θέσεις εξουσίας άρα και συνευθύνης. Τώρα πλέον, θυμίζει φτηνή δικαιολογία μετερχόμενη τις πιο τετριμμένες αρχές της επιχειρηματολογίας του ενόχου που προσπαθεί να περιορίσει την έκταση και το βάρος της ενοχής. "Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!", σημειώνουν στο άρθρο τους οι τρεις Υπουργοί. Όλοι, ποιοι; Όλοι οι πολιτικοί; Όλοι οι πολίτες; Όλοι οι ασκήσαντες εξουσία; Δυστυχώς για τους αρθρογράφους, δεν φταίμε όλοι. Και πολιτικοί υπήρχαν που διαφοροποιήθηκαν από τα κακώς κείμενα και πολίτες και κοινωνικές ομάδες υπήρξαν που εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους για τις αποφάσεις που λαμβάνονταν ή επιβάλλονταν από συγκεκριμένες ομάδες και κόμματα υπήρξαν που άσκησαν κριτική στην "σοβιετικού τύπου" δόμηση της ελληνικής οικονομίας.
     Στην παρούσα φάση, το καράβι βυθίζεται. Η αναγνώριση πως η "άλλη πλευρά" είχε δίκιο και προκειμένου να μην καταλογιστούν ευθύνες, επιχειρείται "εισπήδηση" από την "λάθος" στη "σωστή" όχθη. Ουδέν προσθέτει διότι δεν ομιλούμε περί ανανηψάντων σχολιαστών αλλά περί Υπουργών εν ενεργεία, περί πολιτικών με πολλάκις επκπεφρασμένη άποψη λόγοις και έργοις αντιδιαμετρικά κείμενη με όσα οψίμως παραδέχονται.
   
     Αγαπητή Κυρία και αγαπητοί Κύριοι Υπουργοί-αρθρογράφοι, ο "Τιτανικός" προσέκρουσε και οι ευθύνες έχουν ονοματεπώνυμο. Οι πολίτες ή μάλλον η (μειοψηφική) μερίδα των πολιτών των οποίων επικαλείσθε τις απόψεις στο άρθρο σας, έχουν και γνώση και θέσεις και μάλιστα πολύ καιρό πριν εσείς τις ανακαλύψετε. Προφανώς και με τη δική σας ενεργή συμμετοχή, οι απόψεις αυτές κατέστησαν μειοψηφία και επεκράτησαν οι καταστάσεις που σήμερα περιγράφετε.

    Οι ενεργοί και ειλικρινείς πολίτες το μόνο που θα μπορούσαν να ανεχθούν από τους τρεις συνυπευθύνους για το ναυάγιο θα ήταν η αλήθεια αφενός και αφετέρου συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες που θα βοηθούσαν πραγματικά και ουσιαστικά.

     Ποια είναι η αλήθεια;

• Γιατί ακόμη δεν έχουν απολυθεί - όχι τιθέμενοι εν εφεδρεία, αλλά απολυθεί - οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν χρειάζονται; Γιατί δεν έχουν απολυθεί κατά άμεση προτεραιότητα όσοι διορίστηκαν με νόμους που επέτρεπαν τη μονιμοποίηση συνεργατών βουλευτών; Γιατί δεν έχουν απολυθεί όσοι διορίσθηκαν εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ και γιατί δεν έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες ενοποίησης και κατάργησης οργανισμών του Δημοσίου; Αν πράγματι επιθυμείτε την εξυγίανση του δημόσιου τομέα, ιδού κυρία και κύριοι Υπουργοί, θέστε το ως προϋπόθεση όχι προς εμάς. Προς τον κ. Πρωθυπουργό. Όχι με λόγια, με έργα.
  
• Γιατί δεν προχωρείτε σε κατά περίπτωση πωλήσεις ή κλείσιμο των ΔΕΚΟ άμεσα;Γιατί δεν εξηγείτε πόσα περισσότερα θα εισπράξει το κράτος από φόρους των επιχειρήσεων που θα λειτουργήσουν όταν αυτό το κράτος πάψει να υποκρίνεται τον επιχειρηματία  (και τον προαγωγό συνδικαλιστών) και γιατί δεν εξηγείτε πόσα χάνει το κράτος όταν καλείται να χρηματοδοτήσει αυτές τις ΔΕΚΟ με τον ιδρώτα παλιότερα και το αίμα σήμερα των φορολογουμένων; Γιατί δεν απομονώνετε τα "σύμβολα" του συνδικαλισμού και εν τέλει γιατί δεν βλέπουμε να συλλαμβάνονται όσοι εμποδίζουν τη λειτουργία των επιχειρήσεων, όσοι κλείνουν δρόμους, όσοι αυθαίρετα εκβιάζουν την κοινωνία; Γιατί επιτέλους δεν εφαρμόζονται οι νόμοι για όλους, αλλά η μεταχείριση εξαρτάται από την κομματική θέση που κατέχει ο κάθε ηγέτης ή ηγετίσκος, τύραννος της καθημερινότητάς μας;
  
• Γιατί δεν έχετε συνδράμει - και δυστυχώς αυτό περιλαμβάνει και τον κ. Ραγκούση παρά τις εικαζόμενες περί αντιθέτου τελικώς πομφόλυγες - σε ειλικρινές, άμεσο και πλήρες άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων; Γιατί ενώ γράφετε πολύ νόστιμα πράγματα στο διαδίκτυο και οι τρεις, στην πράξη κάνετε ό,τι μπορείτε για να παραμείνουν κλειστά και προστατευμένα λίγο έως πολύ τα επαγγέλματα συγκεκριμένων ομάδων;

    Κι επειδή οι καιροί έχουν σκληρύνει και μαζί τους και οι άνθρωποι ωριμάσει:

• δεν είδαμε την Υπουργό Παιδείας που με τόση θέρμη υποστηρίζει "διαρθρωτικές αλλαγές" στο εν λόγω άρθρο να κλείνει εκείνον τον οργανισμό που απέτυχε να εφοδιάσει με βιβλία τα σχολειά. Κάθε δικαιολογία είναι περιττή. Δεν στείλαμε βιβλία, το κατάστημα κλείνει. Μπορεί να συνέβη για χίλιους δυο λόγους. Βάσιμους ή αβάσιμους. Αντικειμενικούς ή υποκειμενικούς. Το κατάστημα που απέτυχε να εξυπηρετήσει τον πελάτη-μαθητή κλείνει και οι εργαζόμενοι απολύονται. Δεν έκλεισε; Απλώς ανεχόμαστε άλλη μια περίπτωση αδυναμίας ανάληψης πολιτικού κόστους.
• δεν είδαμε τον Υπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Λοβέρδο να κλείνει και να απολύει υπευθύνους υποκαταστημάτων ασφαλιστικών οργανισμών που εξακολουθούν να μην εξυπηρετούν τον πολίτη και να τον διατηρούν σε καθεστώς ταλαιπωρίας. Και γιατί έπρεπε να περάσουν τόσες μέρες για να υπογράψει την υγειονομική εγκύκλιο σχετικά με τα απορρίμματα στους δρόμους; Γνωρίζω και αναγνωρίζω τις διαδικασίες. Με αφήνουν αδιάφορο. Αποτυχία στην εξυπηρέτηση, αποτυχία στην άμεση προστασία της δημόσια υγείας, κλείσιμο και απόλυση. Διαφορετικά; Άλλη μια περίπτωση αδυναμίας ανάληψης πολιτικού κόστους. Κατά τα λοιπά, γράφουμε άρθρα βαρύγδουπα.
• δεν είδαμε τον Υπουργό Μεταφορών κ. Ραγκούση να ανοίγει άμεσα και χωρίς προϋποθέσεις τα επαγγέλματα του τομέα του. Αντίθετα, ανεχόμαστε κάθε λογής μελλοντικό βουλευτή και νυν αρχι-συνδικαλιστή να απειλεί, να κλείνει δρόμους, να διαφεντεύει μέρος της ζωής μας. Για κάθε ημέρα που οι πόλεις δεν έχουν ταξί, δηλαδή για κάθε ημέρα που οι αδειοδοτούμενοι από το κράτος ελεύθεροι επαγγελματίες-ιδιοκτήτες αρνούνται να εκτελέσουν το έργο που έχουν αναλάβει, θα έπρεπε να εκδίδονται αντίστοιχες άδειες για την εξυπηρέτηση των πολιτών και να ακυρώνονται άμεσα όλων όσων δεν επιθυμούν ή αρνούνται να εξασκήσουν πλέον το επάγγελμα, το οποίο βεβαίως δεν είναι υποχρεωτικό. Επίσης, δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις για να μάθουμε ποια και πόσα μέσα μεταφοράς θα λειτουργήσουν. Απολύστε όποιον συμμετάσχει σε παράνομη απεργία ή όποιον προτρέπει άλλους να απεργήσουν παράνομα. Ορίστε προσωπικό ασφαλείας και λειτουργήστε τα μέσα μεταφοράς. Άλλη μια περίπτωση "κλεισίματος του ματιού" και δεύτερης σκέψης μήπως το πολιτικό κόστος είναι βαρύ.

Για να μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν...
        Αγαπητοί Υπουργοί μου, αρθρογραφούντες και μη.
        Όλοι εμείς που πραγματικά ονειρευόμαστε και επιδιώκουμε ένα σύγχρονο κράτος, μια ελεύθερη οικονομία, μια πραγματικά ευρωπαϊκή Ελλάδα, είμαστε μειοψηφία. Εσείς, φροντίσατε να μας καταστήσετε έτσι και το γνωρίζουμε. Δεν έχουμε πολιτική έκφραση, δεν είμαστε "αγανακτισμένοι", "συνδικαλισμένοι" και γενικώς πληρώνουμε φόρους, ανεχόμαστε τον κάθε αγράμματο κομματικό εγκάθετο που μας τον φορτώσατε στην πλάτη για να τον τρέφει το Δημόσιο με χρήματα δικά μας, ανεχόμαστε τον κάθε συνδικαλιστή να μας κλείνει το δρόμο, να μας κόβει το ρεύμα, να μας κλείνει το λιμάνι - πολλές φορές μαζί με εσάς - για να πάρει αυτός και η συντεχνία του κι άλλα επιδόματα κι άλλες παροχές κι άλλα προνόμια εις βάρος μας. Ανεχόμαστε τον κάθε ένα από εσάς να τρέφει τριγύρω του ορδές γραμματέων, συμβούλων, οδηγών, ασφάλειας, αυτοκινήτων, κτιρίων με δικά μας έξοδα. Ανεχόμαστε τα βουλευτικά προνόμια της ασυλίας, της εύκολης σύνταξης, των διοριζομένων συγγενών. Ανεχόμαστε τα ρουσφέτια σας, ορατά και μη, την εξουσία σας -ως κράτος - να μοιράζετε από άδειες ταξί μέχρι άδειες πρακτορείων προπό. Να ορίζετε πως και ποιος μπορεί και αν μπορεί να ανοίξει μια επιχείρηση. Γενικώς ανεχόμαστε.
       Επειδή λοιπόν είμαστε μειοψηφία και ανεχόμαστε, από εμάς δεν έχετε να κερδίσετε κάτι σε πολιτικό όφελος.
       Από την άλλη, μας κοροϊδεύετε για μια ακόμη φορά. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αν πράγματι επιθυμούσατε μια άλλη Ελλάδα, θα είχατε προ πολλού είτε παράγει το ανάλογο έργο ή θα ήσασταν εκτός Κυβέρνησης. Τι ωφελεί η - για μια ακόμη φορά - αναγνώριση του λάθους και η δημόσια αυτομαστίγωση;

       Αν πάλι πραγματικά έχετε τις στοχεύσεις που περιγράφετε, ουδείς σας εμποδίζει. Είπαμε, πείτε την αλήθεια και δείξτε έργο. Αύριο κιόλας:

• Απολύστε έστω και έναν υπεράριθμο υπάλληλο, κι ας τον ξαναπροσλάβει ο διάδοχός σας.
  
• Απολύστε έστω και έναν υπάλληλο που απεργεί παρανόμως ή απεργεί απειλώντας τη δημόσια υγεία ή στερεί τους πολίτες από στοιχειώδη αγαθά ή ελευθερίες και ας σας αντικαταστήσουν.
• Κλείστε έστω και έναν οργανισμό που μας είναι άχρηστος ή δεν μας εξυπηρετεί, δόξα τω Θεω και στα τρία Υπουργεία οι Οργανισμοί που εποπτεύετε είναι υπέραρκετοί και δε θα πάθουμε και τίποτα αν κλείσει ένας, και ας τον ξανανοίξει ο επόμενος
• Αναλάβετε έστω και για μια φορά την ευθύνη να λειτουργήσετε σύντομα και αποτελεσματικά εις όφελος του πολίτη και ας σας κατηγορήσουν γι' αυτό. Ας πληρώσει ένας διευθυντής, προϊστάμενος ή υπεύθυνος του Δημοσίου τα "σπασμένα" μιας κατάληψης ή μιας καταστροφής.
  
• Απελευθερώστε πλήρως ένα επάγγελμα της αρμοδιότητάς σας και αφήστε να το ξανανοίξει κάποιος άλλος. 
• Προτείνετε τη διαγραφή έστω και ενός συναδέλφου σας στο κόμμα που να μεθοδεύει ή να υποσκάπτει την πορεία που περιγράφετε στο άρθρο σας και στη συνέχεια μην ανεχθείτε την πολιτική συνύπαρξη στον ίδιο χώρο με αυτόν.
• Και τέλος, αν τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά - που είναι σοβαρότερα - προτείνετε την ποινικοποίηση της υπέρβασης του ψηφισθέντος Προϋπολογισμού. Κάντε το αδίκημα απαράγραπτο και βαρύτατα κολάσιμο από τον Υπουργό μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο.
  

     Κατά τα λοιπά, χάνετε τα λόγια σας. Και το άρθρο θα παραμείνει ιστορικά καταγεγραμμένο ως Αρλούμπες Αυτοκριτικής Ανίκανων Πολιτικών...Γνωρίζουμε και ποιοι συσπειρώθηκαν γύρω από το "λεφτά υπάρχουν" και ποιοι υποστήριζαν την επιστροφή της Ολυμπιακής, του ΟΤΕ και του Λιμανιού στην αγκαλιά του κομματικού κράτους και ποιοι κώφευαν όταν η Ευρώπη βοούσε να ληφθούν μέτρα και εσείς ψηφίζατε άστοχα επιδόματα και παροχές. Ήσασταν κι εσείς εκεί. Και οι τρεις.
          

Η Αλήθεια Βρίσκεται στην Άλλη Πλευρά του Καθρέφτη!

Ενόψει των ήδη δρομολογηθέντων δραματικών εξελίξεων στην ελληνική οικονομία, με ευθύνη της Κυβέρνησης, συνευθύνη της Αντιπολίτευσης και μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, δεν έχει πλέον πρακτική αξία στην παρούσα φάση η διατύπωση περισσότερων απόψεων επί του θέματος, αφού περίπου όλα έχουν ειπωθεί.

Αυτά που έρχονται, οι συνέπειες και η διάρκειά τους θα επιδράσουν καταλυτικά στην πολιτική, στην καθημερινότητα, στην αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα. 

Έχει όμως ενδιαφέρον να κοιτάξουμε για λίγο και από την άλλη πλευρά του καθρέφτη της πραγματικότητας, προκειμένου να αποκτήσουμε πληρέστερη εικόνα για όλα εκείνα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ και θα μας τραβήξουν ακόμη πιο βαθειά στην απομόνωση και στη συρρίκνωση.

Ας φανταστούμε για λίγο μια διαφορετική εξέλιξη της Ιστορίας. Ας φανταστούμε ότι μετά τη Μεταπολίτευση, κυριάρχησαν σε πολιτική και κοινωνία οι υγιείς δυνάμεις και συγκροτήθηκε ένα κράτος συμμαζεμένο, εν πολλοίς αδιάφθορο, μια οικονομία πλεονασματική, μικρή μεν αλλά με την ικανότητα να συντηρεί αξιοπρεπώς τους μετέχοντες σε αυτήν. Όλα τα άλλα - κοινωνικές αντιλήψεις, διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, συσχετισμοί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ας τα φανταστούμε τα ίδια όπως σήμερα. Δε θα είμαστε ένα πλούσιο κράτος, αλλά θα τα "φέρναμε βόλτα" κατά τη συνήθη έκφραση. Όχι βέβαια μια "κοινωνία αγγέλων" αλλά μια βιώσιμη οικονομική παρουσία στην Ευρώπη.

Από την άλλη και για τις ανάγκες αυτής της ιστορικής "φαντασίωσης", ας  θεωρήσουμε ότι το 2008 - τη χρονιά "ορόσημο" της παγκόσμιας κρίσης- η Γερμανία, όπως την ξέρουμε και σήμερα, αντί να διαχειριστεί την κατάσταση όπως την είδαμε, αντιμετώπισε ένα οικονομικό "ατύχημα". Μια δυσάρεστη και ανέλπιστη κατάσταση που δεν θα της επέτρεπε να ανακάμψει.

Εκείνο λοιπόν που θα συνέβαινε είναι ότι η Γερμανία θα ζητούσε τη συνδρομή των εταίρων της στην Ευρωζώνη. Προφανώς θα επικαλείτο μια σειρά από επιχειρήματα που θα είχαν σχέση με την ανάγκη ενίσχυσης του ευρώ, τη σπουδαιότητά του κοινού νομίσματος για τις μικρές και αδύναμες οικονομίες - κυρίως του Νότου - θα "απειλούσε" με την αδυναμία παραμονής της στην Ευρωζώνη στην περίπτωση που οι εταίροι θα της αρνούνταν τη βοήθεια και βεβαίως θα "απαιτούσε" τη συγκρότηση ενός μηχανισμού στήριξης αυτής και των τραπεζών της με τη συνδρομή των υπολοίπων χωρών-μελών. 

Σε μια τέτοια περίπτωση ποια θα ήταν η στάση της Ελλάδας, με δεδομένο ότι και η χώρα μας θα είχε διέλθει μια σφοδρή οικονομική κρίση - ας υποθέσουμε με σχετική επιτυχία - και δε θα ήταν και στα καλύτερά της;

Είμαι βέβαιος ότι η απάντηση στο παραπάνω υποθετικό ερώτημα είναι οικεία, υπό την έννοια ότι απλώς αρκεί να αντιστρέψουμε τα επιχειρήματα που σήμερα διακινούνται στο δημόσιο διάλογο.

• Ο Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του θα κατηγορείτο για άνευ όρων παράδοση εθνικού πλούτου στη Γερμανία, προκειμένου να υπηρετήσει άγνωστα συμφέροντα. Βεβαίως ο "εικονικός" Παπανδρέου θα κατηγορείτο ότι παραπλάνησε το λαό εφόσον εκλέχθηκε με την υπόσχεση "δεν υπάρχουν λεφτά για τους Γερμανούς" ενώ κατόπιν των εκλογών προσέτρεξε σε γενναία οικονομική βοήθεια, ενώ ο "εικονικός" Καραμανλής θα είχε αποπεμφθεί από την κεντρική πολιτική σκηνή επειδή ανέπτυσσε το επιχείρημα της αναγκαιότητας αυτής της πολιτικής εις βάρος του εισοδήματος των πολιτών.
• Ο Σαμαράς θα υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση των όρων παροχής οικονομικής βοήθειας προς τους Γερμανούς. Θα προέβαλε με εξαιρετική ένταση τη θέση ότι δεν μπορεί τη στιγμή που η χώρα εξέρχεται μιας σφοδρής κρίσης να περικόπτονται κονδύλια από τους Έλληνες και να κατευθύνονται στους Γερμανούς και στις τράπεζές τους.
• Μεγάλη μερίδα των πολιτών θα διαδήλωνε την αντίθεσή του στην αφαίμαξη των εισοδημάτων του προκειμένου να υποστηριχθεί μια χώρα με το γνωστό "κακό" παρελθόν.
• Επίσης μια μερίδα πολιτών θα υπεδείκνυε στους Γερμανούς να περικόψουν δαπάνες πριν προσφύγουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ιδίως δε κοινωνικές δαπάνες αφού είναι γνωστό το εύρος της γερμανικής κοινωνικής πρόνοιας. Θα συνιστούσε να μην ξοδεύουν τόσα χρήματα οι Γερμανοί το καλοκαίρι σε διακοπές κατακλύζοντας τα all inclusive αλλά να παραμένουν στη χώρα τους και να εργάζονται περισσότερο.
• Ομοίως, πολλοί θα υπενθύμιζαν ότι ήρθε η ώρα - τώρα που Γερμανοί είναι "αδύναμοι" - να αναζητηθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις ή να συμψηφισθούν με την ελληνική βοήθεια, ώστε να μην δώσουμε τίποτα.
• Το πλέον ενδιαφέρον είναι το ερώτημα που πολλοί θα απεύθυναν στην κοινωνία, σχετικά με τη χρησιμότητα του ευρώ και την παραμονή της χώρας στο κοινό νόμισμα, αφού - στο εικονικό πάντα σύμπαν μας - μόνο δυσβάσταχτες υποχρεώσεις επιβάλλει. Θα ούρλιαζαν βεβαίως προς πάσα κατεύθυνση ώστε να μην "τολμήσουν οι Γερμανοί που ελέγχουν την ΕΚΤ να τυπώσουν χρήμα προκαλώντας πληθωρισμό και πίνοντας έτσι τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων"!
• Απλώς θα αναφέρω τα ενδεχόμενα επιχειρήματα της Αριστεράς, όπου θα διατράνωνε παντού τη δικαίωσή της σε ό,τι αφορά στην αφαίμαξη των φτωχών λαών από το μεγάλο κεφάλαιο, τη δικαίωση των προβλέψεών της ότι το ευρώ αποτελεί εργαλείο που οδηγεί στην πτώχευση των μικρότερων χωρών μεταφέροντας κεφάλαια στις ισχυρές χώρες και εν τέλει την πλήρη άρνησή της να συναινέσει στη διάσωση των γερμανικών τραπεζών με τον ιδρώτα του Έλληνα εργαζόμενου.
• Παρόμοια, φαντάζομαι, θα ήταν και τα επιχειρήματα άλλων πολιτικών δυνάμεων που θα συνιστούσαν την πλήρη άρνηση σε μια τέτοια κίνηση, αφού οι Γερμανοί "είναι παλιοί γνώριμοι"  και "καταστρέφουν για άλλη μια φορά τη χώρα μας", θα έκαναν τις αναγκαίες συγκρίσεις με άλλες εποχές και θα έφερναν θύμισες από τα "κατοχικά δάνεια".

Δεν διακρίνω καμιά σοβαρή φωνή ή κάποια κοινωνική τάξη που θα στεκόταν συνεπής στην αντίληψη ότι ένα κοινό νόμισμα επιβάλλει - όχι δια "νόμου" αλλά εκ των πραγμάτων εφόσον εκτιμά κανείς ουσιαστικά στρατηγικά οφέλη από την παραμονή του σε αυτό -  βαριές υποχρεώσεις.

Αντιθέτως, είναι πολύ προφανής η ομοιότητα των δύο κατοπτρικών καταστάσεων - της πραγματικής που ζούμε και της εικονικής που περιγράφουμε - τόσο ως προς την ουσία των επιχειρημάτων όσο και ως προς το περιεχόμενο των αντιλήψεων. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να παρατηρήσει κανείς ότι το αποτέλεσμα των δύο καταστάσεων σε σχέση με τα εισοδήματα είναι περίπου το ίδιο. Δηλαδή, είτε οι μισθοί και οι συντάξεις καθώς και τα λοιπά δυσβάσταχτα μέτρα επιβάλλοντο για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, είτε για τη διάσωση της γερμανικής, το πρακτικό αποτέλεσμα για τον πολίτη είναι το ίδιο. 

Φανταστείτε δηλαδή ότι αντί οι εταίροι και δανειστές μας αντί να ζητούσαν την εξοικονόμηση τεσσάρων, πέντε ή έξι δις ευρώ   από τον ελληνικό λαό τόσο επιτακτικά για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, να τα ζητούσαν εξίσου επιτακτικά για τη διάσωση της γερμανικής. Καμία διαφορά. Αν ερχόντουσαν δηλαδή και μας δήλωναν απερίφραστα πως η γερμανική οικονομία χρειάζεται επειγόντως 100 δις από τους εταίρους της αλλιώς ξεχάστε το ευρώ. Το μερίδιο της Ελλάδας σε μια τέτοια συνεισφορά θα ήταν -ας πούμε - πέντε δις σε ένα χρόνο, οπότε θεωρείστε ότι οι Έλληνες πολίτες και οι επιχειρήσεις θα ήταν υποχρεωμένοι να συνεισφέρουν ένα τέτοιο δυσβάσταχτο ποσό.

Και επίσης φανταστείτε ότι επειδή η κατάσταση θα κρινόταν εξαιρετικά κρίσιμη - αφού η κατάρρευση μιας μεγάλης ευρωπαϊκής οικονομίας θα ήταν καταστροφική για το σύνολο της ευρωζώνης - τα Ευρωπαϊκά όργανα θα επέβαλλαν την "βίαιη" εξοικονόμηση των απαιτούμενων ποσών για τη γερμανική διάσωση, δια επιβολής σκληρής επιτήρησης στα κράτη-μέλη ώστε να διασφαλιστεί πλήρως η καταβολή των απαιτούμενων ποσών.

Ποιο το συμπέρασμα από την ενατένιση μιας παρόμοιας εικονικής πραγματικότητας;

• Σε περιβάλλον κοινού νομίσματος, τα ελλείμματα ή τα πλεονάσματα των μετεχόντων αντικατοπτρίζουν ένα κοινό είδωλο.  Κοινότοπο, αλλά αξίζει να το επισημαίνει κανείς συχνά ώστε να έχει πλήρη αντίληψη των πραγμάτων. Πρακτικά δεν υπάρχει διαφορά. Η Ελλάδα - μια μικρή οικονομία - είτε είχε έλλειμμα είτε πλεόνασμα, στο πλαίσιο του κοινού νομίσματος ήταν υποχρεωμένη να ενταχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής. Για να εξασφαλίσει ρευστότητα  είτε για να ισοσκελίσει τα ελλείμματά της - όπως συμβαίνει σήμερα- είτε για να διοχετεύσει ρευστότητα προς μια ελλειμματική χώρα. Το "μικρή" αφορά και επιδρά στην αδυναμία διατήρησης επαρκών ταμειακών διαθεσίμων οπότε η εξασφάλιση ρευστότητας - για οποιοδήποτε λόγο- απλώς οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα: πρόγραμμα προσαρμογής. Το γνωστό ή γνωστά Μνημόνια.
• Η ουσία της συνισταμένης των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται είναι μια. Ένας πυρήνας υφίσταται και μόνον: Πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα; Αυτό αξιολογείται. Από αυτό το σημείο και μετά, η κοινωνία αποδέχεται ή όχι αυτήν την πραγματικότητα και υποβάλλεται ή όχι στις αναγκαίες προσαρμογές. Αυτή η διαρκής αξιολόγηση, το διαρκές "ζύγισμα" είναι που παράγει και τα σχετικά επιχειρήματα και τις εκάστοτε πολιτικές επιλογές.

Εν κατακλείδι, το κεντρικό ερώτημα είναι ένα και μόνο, με τις παραλλαγές του: πόσο Ευρωπαίοι αισθανόμαστε, όχι τύποις αλλά ουσία; Πόσο σημαντικό είναι για εμάς το κοινό νόμισμα; Κατά συνέπεια, σε πόσο βάθος θέλουμε εμείς ως κοινωνία και ως έθνος να πάμε στην υπόθεση του ευρώ; Θα ήμασταν έτοιμοι να υποστούμε θυσίες οικονομικές για τη διάσωση - ας πούμε - του Λουξεμβούργου, της Φινλανδίας ή του Βελγίου; Με την υφιστάμενη πολιτική σκηνή - που μη γελιέστε απεικονίζει ακριβώς και τις τάσεις στην κοινωνία - ποια σύνθεση Ελληνικού Κοινοβουλίου θα ήταν έτοιμη να ζητήσει και να νομοθετήσει θυσίες όχι με πρόσχημα τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας αλλά απροκάλυπτα την παροχή ρευστότητας σε ένα άλλο κράτος-μέλος; Και πως η ελληνική κοινωνία θα αποδεχόταν μια τέτοια κατάσταση;