Οι Ψηφοφόροι του 500ρικου!

Υπάρχουν ψηφοφόροι που επιλέγουν από ιδεολογία. Άλλοι από συμφέρον. Ένας διορισμός ή μια μικρή ή και μεγάλη εξυπηρέτηση οδηγούν για κάποιους το χέρι στην κάλπη. Επίσης, κάποιοι άλλοι ψηφίζουν συγκριτικά. Το "λιγότερο κακό". Άλλοι ψηφίζουν ένα κόμμα από συνήθεια ή ακόμη και στην τύχη.

Ανάμεσα στους συμπατριώτες μας όμως, υπάρχουν κι εκείνοι που ψηφίζουν "με την τσέπη". Βάζουν κάτω το μολύβι και το χαρτί, ή το tablet(!), και υπολογίζουν πόσα θα πάρουν, πόσα θα δώσουν ή πόσα πήραν ή έδωσαν με εκείνη ή την άλλη κομματική επιλογή τους.

Ασφαλώς και όχι μόνο δεν είναι επιλήψιμο να προσμετρά ο πολίτης τις οικονομικές συνέπειες, εθνικές και προσωπικές, των επιλογών του αλλά τουναντίον επιβάλλεται να τις γνωρίζει ή να τις συνυπολογίζει πριν την ώρα της κάλπης. Κι αν οι πολιτικοί προσπαθούν να τις ωραιοποιήσουν ή και να τις αποκρύψουν αυτές τις συνέπειες, τότε αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση του ψηφοφόρου να αναζητήσει την πραγματικότητα.

Απογοητευτική ωστόσο είναι η διαπίστωση πως μια μερίδα ψηφοφόρων αποφασίζει με γνώμονα περιστασιακές προεκλογικές παροχές, σύνηθες φαινόμενο αρκετών εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία χρόνια.

Από την αλήστου μνήμης "πλειοδοσία" επί των συντάξεων μεταξύ Σημίτη-Καραμανλή, στην προεκλογική εκστρατεία του 2000,  τα περίφημα τριχίλιαρα του Καραμανλή το 2007 -πάλι προεκλογικά- προς τους πυρόπληκτους, φτάσαμε στο κοινωνικό μέρισμα Σαμαρά σήμερα.

Κι αν τα παραπάνω έφταναν στα χείλη των ηγετών των κομμάτων εξουσίας, πιο κάτω στις κομματικές πυραμίδες τα κορυφαία στελέχη ανταγωνίζονταν σε επί μέρους παροχές. Πάντοτε ενόψει εκλογών αλλά και πάντοτε με τόσο χοντροκομμένο τρόπο που τελικά οδηγείται κανείς στο συμπέρασμα πως και άργησε τόσο πολύ η κρίση να φτάσει στη χώρα μας. Πότε ήταν φοροαπαλλαγή σε κάποια επαγγελματική τάξη, πότε το επίδομα σε εκείνη ή την άλλη ομάδα υπαλλήλων ή ακόμη και ειδική παροχή σε πολίτες συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής, όπου βεβαίως και περιέργως πως το "κόμμα" υστερούσε σε ψήφους.

Προετοιμάζεται λοιπόν για μια ακόμη φορά η νέα "γενιά" ψηφοφόρων αυτής της κατηγορίας.

Οι ψηφοφόροι του "κοινωνικού μερίσματος" ή του "πρωτογενούς πλεονάσματος".

Εκείνοι δηλαδή που θα εισπράξουν - ή έτσι νομίζουν τουλάχιστον - το υποσχεθέν 500ρικο, προϊόν μιας ιδιότυπης οικονομικής λογικής που θέλει να ονομάζει πλεονασματική μια χρεοκοπημένη οικονομία.

Δεν αξίζει να αναλύσει κανείς πόσο άστοχη, άσκοπη και επιζήμια είναι μια τέτοια παροχή από οικονομική άποψη. Δυστυχώς, ακόμη και για τους πενόμενους συμπατριώτες μας δεν αποτελεί λύση. Και δουλειά του Κράτους δεν είναι η φιλανθρωπία ή η ελεημοσύνη αλλά η παραγωγή λύσεων και η δημιουργία προϋποθέσεων γι' αυτές.

Αξίζει όμως να σταθεί κανείς στο γεγονός πόσο απαξιωτικά αντιμετωπίζουν τον πολίτη οι κομματικές ηγεσίες. Κι ακόμη, πως παρά την κρίση, παρά την εμπειρία που υποτίθεται πως συσσώρευσε η κοινωνία από τα σφάλματα των πολιτικών της ταγών, εξακολουθεί να θέλγεται από προεκλογικά "πυροτεχνήματα".

Είναι πλέον κοινός τόπος πως όσο περισσότερο ελκυστικά είναι τα προεκλογικά "καθρεφτάκια και χάντρες" τόσο περισσότερο δυσάρεστα θα είναι εκείνα που ακολουθούν. Γιατί απλούστατα η εν Ελλάδι πολιτική σκηνή έχει μάθει πολύ καλά να κρύβει πίσω από τα πιο γυαλιστερά επικαλύμματα τις πιο δυσάρεστες αποφάσεις και σχεδιασμούς της.

Και βεβαίως, είναι περισσότερο από βέβαιον πως οι εισπράξαντες τα "λεφτά υπάρχουν" του κ. Παπανδρέου, οι απολαύσαντες την "επανίδρυση του Κράτους" του κ. Καραμανλή, θα είναι οι ίδιοι που θα ολοφύρονται την επαύριον των Ευρωεκλογών, όταν θα αποκαλυφθεί μπροστά τους η πραγματικότητα της "επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους" του κ. Σαμαρά. Και είναι ακριβώς αυτοί που θα αποτελέσουν και τον κορμό των ψηφοφόρων του: οι ψηφοφόροι του 500ρικου!

Η Μουσική Επιτυχία των Ευρωεκλογών! Απολαύστε Υπεύθυνα!

Πολιτική Πολυτελείας!

            Ενόψει Ευρωεκλογών, Δημοτικών και Σαμαράς οίδε εάν και Εθνικών εκλογών, θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε δύο βασικά σημεία της Ελληνικής οικονομικής πολιτικής, μετά και την τελευταία αξιολόγηση της Τρόικας:

• Πρώτον, η Ελληνική Κυβέρνηση δείχνει να έχει αποφασίσει την έξοδο στις αγορές, προκειμένου να αντλήσει ένα μικρό σχετικά ποσό. 
• Δεύτερον, αναμένεται να "επισημοποιηθεί" το πολυσυζητημένο πρωτογενές πλεόνασμα.

Δύο σημαντικά οικονομικά εργαλεία - άντληση ρευστότητας από τις αγορές και πλεόνασμα - με τα οποία εφοδιάζεται η Κυβέρνηση εφεξής, τα οποία αξίζει να αναλύσουμε διεξοδικότερα.

Είναι σαφές ότι κατ' αρχήν, αμφότερα τα ανωτέρω θα αποτελούσαν την υπέρτατη απτή απόδειξη πως η Ελληνική Οικονομία κατόρθωσε να υπερβεί τις δυσκολίες, να εξέλθει της κρίσης και να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον. Έχουν όμως έτσι τα πράγματα στην ελληνική περίπτωση;

Περί πλεονάσματος, οι παράμετροι που το συνοδεύουν είναι λίγο ως πολύ γνωστές, καθώς αγγίζουν τα μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας:

Υπό συνθήκες αρνητικής πιστωτικής επέκτασης, δηλαδή χωρίς οι τράπεζες να δανειοδοτούν τις επιχειρήσεις και την οικονομία αλλά και ύφεσης και αποπληθωρισμού, είναι θέμα απλής αριθμητικής να αντιληφθεί κανείς πως αυτό το πλεόνασμα προέκυψε όχι από την παραγωγική οικονομική δραστηριότητα αλλά από την άντληση ρευστότητας από την αγορά μέσω φορολόγησης και περικοπής δαπανών.

Κατ' ουσίαν, δεν αποτελεί πλεόνασμα αλλά την συγκέντρωση κεφαλαίου εκ μέρους του κράτους. Πολύτιμη ρευστότητα που άντλησε το κράτος από νοικοκυριά και επιχειρήσεις οδηγώντας ακόμη περισσότερο την οικονομία σε ασφυξία, με τις γνωστές συνέπειες: ανεργία και περαιτέρω μείωση εισοδημάτων.

Αν προχωρήσουμε την επισκόπησή μας και στο επόμενο σκέλος της τρέχουσας κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, την έξοδο στις αγορές θα διαπιστώσουμε πως αυτή δεν γίνεται εν μέσω σημαντικής αναβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας, ούτε κάτω από συνθήκες συνήθους εξυπηρέτησης δανειακών αναγκών της χώρας.

Τα ποσά που φημολογείται πως θα αντληθούν είναι ελάχιστα, αναλογικά με τις πραγματικές δανειακές ανάγκες, τα επιτόκια σημαντικά αυξημένα σε σχέση με εκείνα που θα επέτρεπαν την βιωσιμότητα ενός χρέους και βεβαίως υπάρχει άλλη μια παράμετρος που παραβλέπεται:

Η Κυβέρνηση επισημαίνει σε εταίρους και δανειστές πως υπάρχει μια εκκρεμότητα αναφορικά με το ζήτημα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους, και την ίδια στιγμή δια της εξόδου στις αγορές "υπόσχεται" στους υποψήφιους αγοραστές ελληνικών ομολόγων μια ασφαλή επένδυση!

Δηλαδή, η ίδια Κυβέρνηση που επιθυμεί ή πιο τεχνικά δε θα είχε αντίρρηση σε μια αναδιάρθρωση του υφιστάμενου χρέους της, προβαίνει σε πώληση νέου χρέους προσδοκώντας στην εμπιστοσύνη των επενδυτών.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως και τα δύο εργαλεία - έξοδος στις αγορές και πλεόνασμα - στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δεν προέκυψαν από την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ως θετικές συνέπειες ανάπτυξης ή παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά "αγοράζονται" και μάλιστα πολύ ακριβά. 

Είναι προφανές, πως δεν μπορούν να χρησιμεύσουν στην οικονομία από την αμιγώς χρηματοδοτική τους πλευρά, γιατί τι είναι λίγα δις με σημαντικό επιτόκιο μπροστά στο βουνό χρέους και στις σημαντικές ανάγκες ρευστότητας της χώρας ή τι θα κάνει κανείς με ένα πλεόνασμα που δεν προήλθε από την έξαρση των εξαγωγών αλλά από τις καταθέσεις των φορολογουμένων.

Αντίθετα, είναι πολύ χρήσιμα ως πολιτικά εργαλεία εξυπηρέτησης δύο κεντρικών ζητουμένων:

-Πρώτον της Ελληνικής Κυβέρνησης, που ενόψει εκλογών ή άλλων εξελίξεων θέλει άμεσα να πιστωθεί με την "έξοδο από τα Μνημόνια" αφαιρώντας από την Αντιπολίτευση αυτό το επιχείρημα και ταυτόχρονα στην περίπτωση που απωλέσει την εξουσία να καταδείξει το σύνηθες "εμείς σας παραδώσαμε μια χώρα πλεονασματική και εντός αγορών"

-Δεύτερον, της Ευρωπαϊκής κυρίαρχης πολιτικής τάξης που θέλει να έχει στη φαρέτρα των επιχειρημάτων της ενόψει πολύ δύσκολων Ευρωεκλογών, το "θαύμα" της Ελληνικής Οικονομίας που κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρει.

Τα δύσκολα, μετά από αυτό το ντελίριο καταναλωτικής μανίας πανάκριβων πολιτικών επιχειρημάτων, έρχονται αμέσως μετά. 

Οι μεν "Μνημονιακοί" Ευρωπαίοι πιθανώς θα έχουν καταγράψει μια νίκη ή μια λιγότερο επώδυνη ήττα οι δε Έλληνες θα κληθούν εκ νέου στο ταμείο προκειμένου να καταβάλλουν το αντίτιμο.

Δυστυχώς, ούτε η κρίση τελείωσε, ούτε τα προβλήματα εξέλιπαν.

Κι αν θέλετε μια σημειολογική σύμπτωση, θα θυμάστε ότι λίγο πριν την είσοδο της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο ο τότε Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου είχε μοιράσει εκείνο το επίδομα αντλώντας ρευστότητα από υπερφορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων.

Παρόμοια κατάσταση με το μοίρασμα του πλεονάσματος βιώνουμε και σήμερα: ο κ. Σαμαράς θα μοιράσει μέρος του πλεονάσματος.

Δε θα ευχόμουν να επαναληφθεί αναλόγως η Ιστορία του 2010.

Οψόμεθα!

Ανέκδοτο σε Πέντε Λέξεις: Δε Θα Ληφθούν Νέα Μέτρα!

Και εντελώς ξαφνικά, η Κυβέρνηση, τα κόμματα που τη στηρίζουν, τα ΜΜΕ και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, με προεξάρχοντα τον κ. Πρωθυπουργό, άρχισαν να διακηρύσσουν προς ένα ανύπαρκτο ακροατήριο πως "δε θα ληφθούν νέα μέτρα" και βεβαίως μετά των σχετικών κλισέ συνοδευτικών περί "θυσιών του Ελληνικού Λαού" που πρέπει (από ποιους και γιατί;) να "γίνουν σεβαστές" ή παρόμοια φληναφήματα.

Γιατί φληναφήματα; Μα οι περίφημες "θυσίες" του λαού που βρίθει άγαμων θυγατέρων, 40ρηδων απόμαχων της ζωής και βεβαίως συνταξιούχων καθώς και κατατρεγμένων "ελευθέρων πολιορκημένων πλην όμως κρατικώς προστατευμένων" επαγγελματιών, δεν είναι τίποτα παραπάνω από όσα πρέπει να γίνουν στο πλαίσιο ενός αυτονόητου ορθολογισμού πως σε αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν είναι δωρεάν και υποστήριξη χρειάζονται μόνο οι ανήμποροι κι όχι οι ροδομάγουλοι κατακουρασμένοι τρόφιμοι ή πρώην τρόφιμοι του Ελληνικού Δημοσίου και του κρατικού κορβανά, έφηβοι συνταξιούχοι ή εργαζόμενοι σε οργανισμούς ή κρατικές εταιρείες με ανύπαρκτο ή άχρηστο έργο.  

Και το μείζον ερώτημα που η ίδια η Κυβέρνηση έχει θέσει (γιατί κανείς άλλος ούτε από εταίρους ούτε από δανειστές δεν το έχει κάνει) είναι αν θα "ληφθούν νέα μέτρα". 

Η απάντηση είναι μία και απολύτως προφανής:

Το κεντρικό πολιτικό σύστημα, η Κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα, πολύ απλά επιθυμούν δύο πράγματα διακαώς:

Πρώτον, να μη θιχτούν οι θέσεις αργομισθίας των κηφήνων πελατών τους, οπότε αναγκαστικά θα προχωρήσει σε οριζόντια μέτρα εναντίον μισθωτών, συνταξιούχων και εν γένει φορολογουμένων και 

Δεύτερον, το πολιτικό κόστος για αυτά τα μέτρα σε καμία περίπτωση να μην τα επωμιστεί το πολιτικό προσωπικό που θα τα επιβάλλει.

Η εικόνα λοιπόν είναι ξεκάθαρη:

Από τη μια μεριά η Τρόικα, πολύ απλά επιδιώκει το αυτονόητο, ήτοι κλείσιμο των οργανισμών που επιβαρύνουν το δημόσιο προϋπολογισμό (ως έχει συμφωνηθεί) μεταξύ των οποίων είναι και οι αμυντικές βιομηχανίες καθώς και την απόλυση (διαθεσιμότητα ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να το περιγράψει) ενός ορισμένου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων, αλλά χωρίς τα τερτίπια των κομματικών επιτελείων (διάβαζε κλείνω την ΕΡΤ και προσλαμβάνω στη ΔΤ τους ίδιους!).

Από την άλλη μεριά η Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία στην αγωνία της μήπως έστω και ένας κομματικός πελάτης βρεθεί εκτός αργομισθίας, ωρύεται πως της επιβάλλουν "νέα μέτρα" προκειμένου να τα πάρει με σκοπό να διασώσει τις θέσεις της κομματικής της πελατείας και ταυτόχρονα να έχει καταδείξει ως υπευθύνους την Τρόικα, το Μνημόνιο και βεβαίως τη γνωστή "διεθνή συνωμοσία εναντίον της Ελλάδος"(!)

Ναι, αν η Ελληνική Κυβέρνηση αρνηθεί να προχωρήσει στα αυτονόητα συμφωνηθέντα "δέοντα" και μέχρις εφευρέσεως του χρηματόδεντρου (φήμες λένε ότι στα εργαστήρια του ΣΥΡΙΖΑ αναπτύσσεται κάτι τέτοιο...) τότε προφανώς το όποιο κενό -χρηματοδοτικό ή δημοσιονομικό - θα χρειαστεί να καλυφθεί με οριζόντια μέτρα. Πόσο οριζόντια; Όσο χρειάζεται.

Και βεβαίως, όχι δε θα χρειαστούν -και κανείς δεν τα έχει επιβάλλει στην Ελλάδα - οριζόντια ή φοροεισπρακτικά μέτρα όσο τηρούνται απλώς τα συμφωνηθέντα. 

Θυμίζω ότι ο κ. Σαμαράς έχει υπογράψει ανάλογη επιστολή στο παρελθόν περί ανάγκης εφαρμογής του Μνημονίου, έχει ομολογήσει το "αμάρτημά" του σχετικά με την αρχική άρνησή του να στηρίξει το ΜΟΝΑΔΙΚΟ χρηματοδοτικό εργαλείο που υπάρχει για τη χώρα μας και μάλιστα ενώπιον της Μέρκελ αλλά είναι και ο ίδιος πολιτικός που με την ίδια ευκολία που χαρακτήριζε "λάθος" το Μνημόνιο και διηγούνταν τα "Παραμύθια του Ζαππείου", προχωρούσε σε οριζόντιες περικοπές συντάξεων και μισθών στηλιτεύοντας την "ανευθυνότητα" του κ. Τσίπρα.

Και βεβαίως είναι ακριβώς ο ίδιος Πρωθυπουργός που πριν λίγο καιρό μας διαβεβαίωνε πως ο κίνδυνος εξόδου από το ευρώ παρήλθε επειδή υπεγράφη η συμφωνία του ΤΑP.

Και πράγματι, θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον αν τελικά προχωρούσε σε εκλογές ο κ. Σαμαράς να γίνουμε θεατές μιας πολιτικής σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο "αντι-μνημονιακούς" μονομάχους! τη ΝΔ και το ΣΥΡΙΖΑ!

Αντί Άρθρου: Αν Πιστεύτε Πως Αυτή η Κυβέρνηση Μπορεί...Δείτε το Βίντεο!

Τώρα τι λέτε; Μπορεί;

Πείτε στον κ. Σαμαρά την αλήθεια! Εκτίθεται...

Σιγά μην εκτίθεται!

Με την ίδια ακριβώς "φιλαλήθεια" με την οποία ομιλούσε στα πολλαπλά "Ζάππεια" περί "λανθασμένης συνταγής" και πακτωλούς δισεκατομμυρίων και μυριάδες θέσεις εργασίας, ομιλεί σήμερα περί φωτός στην "άκρη του τούνελ"!

Ασύστολες ανακρίβειες χωρίς αντίκρυσμα καθώς εκστομίζονται βασιζόμενες είτε  στην ανευθυνότητα που απολαμβάνει η θέση της αντιπολίτευσης είτε από στην προσδοκία πως όταν έρθει η ώρα των δυσάρεστων αποφάσεων δεν θα βρίσκεται στην Κυβέρνηση. Τόσο απλά.

Τι κι αν ο Υπουργός του των Οικονομικών προσπαθεί να περιγράψει τη δυσμενή εικόνα, χωρίς όμως κι αυτός να γίνεται επαρκώς ακριβής και άρα δυσάρεστος;

Ο επικεφαλής του τριμερούς κυβερνητικού σχήματος αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να δώσει μια νότα βερμπαλιστικής αισιοδοξίας στον, ομολογουμένως δεκτικό σε τέτοιες προσπάθειες, λαό.

Αγνοεί λοιπόν ο Πρωθυπουργός -προφανώς ηθελημένα - τα απανωτά πρόσφατα πλήγματα στον κεντρικό κορμό της πραγματικής οικονομίας: την αποχώρηση ή την παύση λειτουργίας σημαντικών επιχειρηματικών μονάδων της χώρας, την κρίσιμη φάση που διέρχεται ο τραπεζικός κλάδος καθώς μέγιστης σημασίας διεργασίες πρόκειται σύντομα να τεθούν σε υλοποίηση και μάλιστα σε ιστορικά εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα, το μόνιμο πρόβλημα της διόγκωσης του χρέους της χώρας.

Τρεις τομείς - επιχειρήσεις.τράπεζες και χρέος - των οποίων η μορφή, η δυναμική και η σύνθεση άλλαξε ή σύντομα πρόκειται (για τις τράπεζες) να αλλάξει με τρόπο που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια. Κυριολεκτικά, δυο-τρεις φορές τον αιώνα!

Κι όμως! Ο Πρωθυπουργός της χώρας διαπιστώνει ότι βλέπει φως!

Κι αν ήταν μόνον αυτά, τότε ίσως και να δικαιολογούσε κανείς την ανεξήγητη πρωθυπουργική αισιοδοξία.

Σε επίπεδο αριθμών, το συνταρακτικό γεγονός πως η ΕΛΣΤΑΤ- η Εθνική Στατιστική Αρχή - κατέγραψε αποπληθωρισμό το Μάρτιο άραγε τον αφήνει αδιάφορο ή κάποιοι δεν τον ενημέρωσαν επαρκώς;

Η καταγραφή αποπληθωρισμού, μετά από 45 ολόκληρα έτη καθώς ανάλογο φαινόμενο είχαμε στη χώρα το 1968(!), δυστυχώς απεικονίζει μια εξόχως ζοφερή πραγματικότητα: το καταστροφικό σπιράλ της μείωσης των τιμών ως αιτία της συρρίκνωσης της παραγωγής και των εισοδημάτων, που με τη σειρά της η μείωση των τιμών θα μικρύνει περισσότερο τα εισοδήματα και την παραγωγή.

Και άρα τη φοροδοτική ικανότητα. Και δυστυχώς την ικανότητα της χώρας να αποπληρώνει χρέη.

Ο δείκτης λοιπόν, αδιάψευστα κατέγραψε αυτό που η κοινωνία ήδη είχε ενσωματώσει: η οικονομία όχι μόνο συρρικνώνεται λόγω ύφεσης, αλλά έχει ενεργά εισέλθει σε φάση αποπληθωρισμού που καταδεικνύει πως η επιστροφή στην ανάπτυξη δεν είναι ζήτημα "προσπαθειών" ή "ανάκαμψης", δηλαδή να κάνουμε καλύτερο το φορολογικό, να απορροφήσουμε περισσότερο ΕΣΠΑ ή να κάνουμε διαρθρωτικές αλλαγές. Είναι πλέον συστημική η συρρίκνωση της οικονομίας από την οποία δεν μπορούμε να εξέλθουμε ακόμη κι αν σήμερα εγκατασταθούν στη χώρα μας όλες οι εταιρείες του δείκτη DOW JONES, ας πούμε! Θα τις πτωχεύαμε και αυτές, καθώς φτιάξαμε μια "ρουφήχτρα", μια "μαύρη τρύπα" χρήματος!

Πρακτικώς, χρειάζονται τεράστιες ποσότητες χρήματος και επί μακρό χρόνο να εισρέουν στην ελληνική οικονομία ώστε να μπορέσει να βγει από μια τέτοια κατάσταση αποπληθωριστικού σπιράλ.

Ξέρει κάτι ο Πρωθυπουργός γι' αυτό; Μάλλον όχι, καθώς όλες οι πηγές χρήματος συνοψίζονται στην εξής μία: Τρόικα!

Για να γίνει κατανοητό, ακόμα κι αν κάποιος μας δάνειζε με ΜΗΔΕΝΙΚΟ επιτόκιο, μας χάριζε χρήμα δηλαδή!, πάλι δε θα μας έσωζε καθώς εμείς "τρέχουμε" με αρνητικό "πληθωρισμό". Και το "μηδέν" είναι μεγαλύτερο από το "μείον"!!!

Και -δυστυχώς! - τα παραπάνω δεν αποτελούν τα μοναδικά μας προβλήματα!

Αν παρακολουθούσε ο κ. Σαμαράς τον κ. Στουρνάρα θα μάθαινε πως η "επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος" και μάλιστα με "κάθε θυσία" επιβάλλεται ώστε να ενεργοποιηθεί η "ρήτρα του Eurogroup για νέα μείωση του δημοσίου χρέους".

Σε απλά ελληνικά, χρειαζόμαστε - προφανώς - άλλη μια αναδιάρθρωση, του λεγόμενου "δημόσιου τομέα" αυτή τη φορά και προϋπόθεση γι' αυτό ώστε να γίνει κατά το δυνατόν "ανώδυνα" για την κεφαλαιακή επάρκεια της χώρας είναι η εξασφάλιση πρωτογενούς πλεονάσματος.

Σε πιο απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει πως τα κρίσιμα μεγέθη που επηρεάζονται από κάθε "μείωση δημόσιου χρέους", δηλαδή τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, οργανισμών αλλά και χρηματωπιστωτικού συστήματος θα δοκιμασθούν και πάλι.

Για να το πούμε απλούστερα, το ασφαλιστικό - το οποίο μεταφράζεται σε κρατήσεις μισθών και ύψος συντάξεων - προφανώς και θα επανεξεταστεί πολύ σύντομα ενόψει αυτής της "μείωσης χρέους".

Μόνο ένα σκέλος λοιπόν του διαγγέλματος Σαμαρά έμεινε ώστε να μπορεί κανείς να εικάσει πως ενδεχομένως μπορεί να είναι αισιόδοξος: η προσωρινή αναστολή λήψης νέων εισπρακτικών και οριζόντιων μέτρων καθώς η Τρόικα για μια ακόμη φορά επιλέγει οδηγήσει τα πράγματα σε "δραματοποιημένες καταστάσεις". Δηλαδή επιλέγει να οδηγήσει την Κυβέρνηση σε "πιστωτική ασφυξία" όπου η λήψη νέων μέτρων θα κριθεί λογιστικά αναγκαία αντί να προτάξει την ανάγκη της πρόβλεψης. Το άλλοθι και πάλι της ελληνικής κυβέρνησης προκειμένου να αναβάλλει την ανάγκη λήψης νέων μέτρων - μολονότι όλοι αναγνωρίζουν το δημοσιονομικό κενό που θα υπάρξει επιβαρυμένο δε και από την αναγγελθείσα μείωση του γνωστού "χαρατσιού" - δεν είναι παρά η εικαζόμενη επιτυχία του "φοροεισπρακτικού μηχανισμού", την οποία η χώρα αναμένει άνω του μισού αιώνος!

Βεβαίως, το ανούσιο πια μοτίβο διανθίστηκε πια και με τη μαγική φράση "αναμόρφωση φορολογικού συστήματος"!

Προετοιμαστείτε λοιπόν καταλλήλως, καθώς τα νέα διαγγέλματα περί "ανάγκης διάσωσης της χώρας" μάλλον δεν απέχουν και πολύ...!

Κράτος - Απατεών!

Μετά από λίγο καιρό - απαραίτητης! - "μπλογκοαπραξίας", επανερχόμαστε.
Κράτος-Απατεών λοιπόν και αν σε τρομάζει ο τίτλος διάβασε παρακάτω. Μετά μπορείς να διαφωνήσεις, να συμφωνήσεις ή ό,τι άλλο θες.

Έρχεται λοιπόν το υπέροχο ελληνικό κράτος και βγάζει σε διαβούλευση (α, ρε Γιώργο με τα οπενγκαβ σου!) ένα νομοσχέδιο με το βαρύγδουπο τίτλο:«Ρυθμίσεις για την τροποποίηση και τη βελτίωση συνταξιοδοτικών, δημοσιονομικών, διοικητικών και λοιπών διατάξεων του Υπουργείου Οικονομικών».
Ο σχετικός σύνδεσμος εδώ: http://www.opengov.gr/minfin/?p=1803
Μέχρι εδώ καλά θα μου πεις. Μια βελτίωση όλων αυτών τη χρειαζόμαστε. Μαζί σου κι εγώ.

Έτσι όμως και διαβάσεις το νομοσχέδιο στις λεπτομέρειες θα βρεις μια διαταξούλα πολύ "πονηρή"!

Διάβασε:
"5. α. Ενστάσεις, που κατά την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου αυτού εκκρεμούν για εκδίκαση ενώπιον της καταργούμενης με τις διατάξεις της παρ. 1 Επιτροπής Ελέγχου Πράξεων Κανονισμού Συντάξεων, λογίζονται ως σιωπηρώς απορριφθείσες και τίθενται στο αρχείο, τα σχετικά δε παράβολα επιστρέφονται στους δικαιούχους. Κατά της σιωπηρής αυτής απόρριψης μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε έχει έννομο συμφέρον το ένδικο μέσο της έφεσης ενώπιον του αρμοδίου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κατ’ εξαίρεση εντός προθεσμίας ενός (1) έτους από την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου αυτού."

Τι σημαίνει αυτό;

Σε απλά ελληνικά, οι δημόσιοι υπάλληλοι που ήταν επιφορτισμένοι με την εξέταση των ενστάσεων των συνταξιούχων (το ξαναγράφω ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ, όχι των εχόντων και κατεχόντων) έπεισαν τον αρμόδιο Υπουργό να περάσει σε νόμο τη δυνατότητα να πετάξουν χιλιάδες φακέλους στο αρχείο! Αδιαφορώντας βεβαίως Υπουργός και υπάλληλοι για την τύχη χιλιάδων ενστάσεων και των συνταξιούχων που τις είχαν υποβάλλει, περιμένοντας -οι αφελείς!- ότι το κράτος θα κάνει τη δουλειά του!
Αντί λοιπόν να ψηφίσει νόμο η Βουλή ώστε οι υπάλληλοι να κάνουν τη δουλειά τους, να κάνουν υπερωρίες αν θες (ανατριχιαστικό ε;) ώστε να διεκπεραιώσουν στις νόμιμες προθεσμίες τις ενστάσεις, τούτοι εδώ εξαναγκάζουν χιλιάδες ανθρώπους και οικογένειες να καταφύγουν στο Ελεγκτικό Συνέδριο! Με τα γνωστά έξοδα, τις γνωστές αργές και χρονοβόρες διαδικασίες και την ταλαιπωρία.

Πρόσεξε: ΟΛΕΣ οι υποθέσεις απορρίπτονται με μια φρασούλα! ΟΛΕΣ! Από τυπικές, μικρές ασήμαντες μέχρι τις πιο σύνθετες!

Συνέπειες;
-Για τους υπαλλήλους που είχαν το "άγχος" πως θα ανταποκριθούν στις προθεσμίες των ενστάσεων: Χαράς Ευαγγέλια! Όλες οι υποθέσεις έτσι "με τη μία" που λένε, στον κάλαθο των αχρήστων και χωρίς διάκριση. Μπράβο Υπουργέ μας!

Για τους πολίτες;
-Απώλεια του δικαιώματος να εξεταστεί η υπόθεσή τους σε δεύτερο βαθμό από τη διοίκηση, χωρίς να χρειαστεί να υποστούν έξοδα και ταλαιπωρία στα δικαστήρια.

Για το κράτος;
-Έσοδα από τα παράβολα στο Ελεγκτικό Συνέδριο από τις χιλιάδες των -αναγκαστικών! -προσφυγών


Ο επίλογος;
Δεν φταίει καμία Τρόικα και κανένας Γερμανός. Καμία Μέρκελ ή Τόμσεν.
Όταν μέσα στην κρίση έρχεται αυτό το κράτος να επιβαρύνει αλύπητα τους συνταξιούχους, να απαλλάξει από φόρτο εργασίας τους υπαλλήλους του και να δημιουργήσει -πατώντας πάνω σε δικαιώματα και νόμους - χάος στα πινάκια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

Κρίμα κύριε Σαμαρά μου! Πολύ κρίμα!

Όλοι και Όλα Υπέρ του Γιώργου!

        Αυτή τη στιγμή και λίγες ώρες πριν την έναρξη της διαδικασίας για την παροχή ή μη ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση και στον κ. Παπανδρέου, αν αναλογιστεί κανείς πόσο αριστοτεχνικά έχει οργανώσει υπέρ του προσωπικού του πολιτικού συμφέροντος το πολιτικό παίγνιο ο Πρωθυπουργός, θα εκνευριστεί. 

           Και ο εκνευρισμός θα προέλθει από την αίσθηση ότι αν με την ίδια επιμέλεια και την ίδια προσοχή ο κ. Παπανδρέου είχε ασχοληθεί και με τα ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. 

       Ο Γιώργος λοιπόν, φαινομενικά από το "πουθενά", σχεδίασε και ανακοίνωσε αρχικά ένα σχέδιο δύο φάσεων - ψήφο εμπιστοσύνης και δημοψήφισμα, το οποίο εξελίχθηκε σε ψήφο εμπιστοσύνης και κυβέρνηση εθνικής ευθύνης όπως την ονομάζει - προκειμένου ολόκληρο το σύμπαν να κινηθεί προς προστασία του δικού του πολιτικού προφίλ, αδιαφορώντας για την τύχη της χώρας.

           Γιατί; 

           Προσέξετε πως διαμορφώνονται όλα τα ενδεχόμενα σενάρια. Δεν αναφέρουμε πιο θεωρούμε πιθανότερο- το έχουμε κάνει σε προηγούμενο άρθρο - αλλά τα αναφέρουμε όλα :

•         Σενάριο 1ο:   Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ παρέχουν ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια ο κ. Παπανδρέου προχωρά σε συνομιλίες με τον κ. Σαμαρά προκειμένου να σχηματιστεί Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή συνεργασίας.

                 Αν υλοποιηθεί αυτό το σενάριο, τότε ο κ. Παπανδρέου δεν θα έχει "πέσει" από την Κυβέρνηση, με την στήριξη των Βουλευτών του, και θα έχει όλη την άνεση να διαπραγματευτεί με τον κ. Σαμαρά. Άρνηση του κ. Σαμαρά να συμμετάσχει στην Κυβέρνηση θα έχει ως συνέπεια την χρεωκοπία, εφόσον οι Ευρωπαίοι κατέστησαν σαφές ότι απαιτείται η συναίνεση των κομμάτων εξουσίας προς εφαρμογή του δανειακού προγράμματος. Συνεπώς ο κ. Παπανδρέου ενισχυμένος από τη νωπή ψήφο εμπιστοσύνης και την άρνηση του κ. Σαμαρά μπορεί να αποδώσει την χρεωκοπία στη Νέα Δημοκρατία. Ο ίδιος θα έχει το άλλοθι της τήρησης των Συνταγματικών επιταγών. Προφανώς και η πίεση των Ευρωπαίων προς τον κ. Σαμαρά θα είναι αφόρητη, μαζί με την πίεση και μερίδας της κοινωνίας που δε θα ήθελε να βρεθεί προ δυσμενών γεγονότων. Ο κ. Σαμαράς θα οδηγηθεί να "πράξει το αυτονόητο" κατά τη δική του έκφραση, με Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου! 

             Από την άλλη, αν ο κ. Σαμαράς αποδεχθεί την συμμετοχή του - ή μέσω διορισμού Υπουργών κοινής αποδοχής - σε μια Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου, δηλαδή ευοδωθούν οι συνομιλίες των δύο ανδρών, τότε απλώς ο κ. Παπανδρέου θα έχει "προικοδοτηθεί" με τις ψήφους των Βουλευτών της ΝΔ για τα επόμενα εφαρμοστικά νομοσχέδια, ενώ σε κάθε δύσκολη συγκυρία ο κ. Σαμαράς θα καταγγέλλεται για αποσταθεροποίηση της Κυβέρνησης εθνικής ευθύνης! Με αυτή τη μέθοδο η παγίδα είναι προφανής: ο Παπανδρέου μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για όσο επιθυμεί.

             Σε μια τρίτη περίπτωση που ο κ. Παπανδρέου θα έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και στη συνέχεια πιεστεί να παραιτηθεί προς σχηματισμό Κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η πίεση αυτή δεν μπορεί να προέλθει από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί θα έχουν ήδη δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης τους και ψήφος εμπιστοσύνης υπό προϋποθέσεις δεν υπάρχει! Η πίεση λοιπόν μόνο απ' έξω μπορεί να προέλθει. Δηλαδή να "εκνευριστούν" οι εταίροι μας και να προκαλέσουν τον κ. Παπανδρέου - προσωπικά κι όχι γενικώς προς το πολιτικό σύστημα της χώρας -  να παραιτηθεί. Σε αυτήν την περίπτωση, ο κ. Παπανδρέου θα έχει ανατραπεί ως Πρωθυπουργός που έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, αλλά "εκβιάσθηκε" πολιτικά - δια της οικονομικής ασφυξίας - από εξωθεσμικά κέντρα. Εδώ, ο κ. Παπανδρέου το μόνο που έχει να κάνει είναι να προκαλέσει την ασφυκτική αλλά και "ονομαστική" πίεση των όποιων εξωθεσμικών παραγόντων, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να κατονομαστεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός υπό την έννοια ότι θα τεθεί ο ίδιος στο στόχαστρο των εξελίξεων από τους εταίρους. Μέχρι στιγμής απευθύνονται γενικά στο πολιτικό σύστημα της χώρας και στα κοινοβουλευτικά κόμματα.

•            Σενάριο 2ο:  Οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν παρέχουν ψήφο εμπιστοσύνης.

                     Ο κ. Παπανδρέου "πέφτει".  Όμως η πτώση του είναι ηρωική. Γιατί θα έχει επιβεβαιωθεί - πολιτικά - η άποψή που τελευταία έντονα ο ίδιος προβάλλει ότι επειδή εξασφάλισε το γενναίο "κούρεμα", με το οποίο ελαφρύνεται ο λαός αλλά χάνουν οι τραπεζίτες και άλλοι του "κατεστημένου" και κατά συνέπεια τον πολέμησαν μέχρι πτώσεώς του. Αυτός προφασίζεται ότι  θα προσέτρεχε στην κρίση του λαού για όλα αυτά- δια του δημοψηφίσματος το οποίο από τα χείλη του ίδιου δεν έχει αποκηρυχθεί- αλλά τα "ντόπια και ξένα συμφέροντα" που δεν εμπιστεύονται το λαό, όπως ο ίδιος, δεν του το επέτρεψαν. Καθόλου άσχημη πολιτική κεφαλαιοποίηση της κατάστασης, για έναν Πρωθυπουργό σε αυτή την δύσκολη συγκυρία. Βεβαίως θα απολέσει την εξουσία και ενδεχομένως και το κόμμα, αλλά ως Παπανδρέου που τον "έριξαν" κι όχι επειδή παραιτήθηκε.

•        Σενάριο 3ο:  Εξαιτίας κάποιου "τυχαίου" ή εξωτερικού παράγοντα, δεν κατορθώνουμε να φτάσουμε στην ψηφοφορία. Για παράδειγμα, πιέζουν τόσο αφόρητα οι Ευρωπαίοι προς είτε άμεσα σχηματισμό Κυβέρνησης εθνικής ενότητας ώστε να ψηφιστεί η σύμβαση και μετά να οδηγηθούμε σε εκλογές, είτε απαιτούν την ψήφισή της από την παρούσα Βουλή και άμεσα με 180 ψήφους.

      Είναι σαφές ότι αυτή η πίεση ήδη υπάρχει. Αν υποθέσουμε ότι "ξαφνικά" κλιμακώνεται με έντονες δηλώσεις, αποφάσεις ή και παρασκηνιακές διεργασίες των δανειστών. Σε αυτήν την περίπτωση ο κ. Παπανδρέου πρέπει να παραιτηθεί υπέρ ενός Πρωθυπουργού κοινής αποδοχής. Σε αυτήν την περίπτωση όμως η πίεση των δανειστών θα πρέπει να είναι τόσο έντονη και τόσο ορατή ώστε να είναι εμφανής η ανατροπή μιας Συνταγματικής διαδικασίας - αυτής της ψήφου εμπιστοσύνης - την οποία ανατροπή θα μπορεί να επικαλείται στο μέλλον ο κ. Παπανδρέου ότι δεν τον "άφησαν" να ζητήσει δημοκρατικά την ψήφο εμπιστοσύνης της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Το αποτέλεσμα δηλαδή αυτής της διαδικασίας δε θα το μάθει ποτέ κανείς!

Τι παρατηρούμε;

Ότι πολύ απλά ο κ. Παπανδρέου με οποιοδήποτε αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας το πολιτικό "εφεύρημα" του "πακέτου" δημοψηφίσματος και ψήφου εμπιστοσύνης κατόρθωσε να διαμορφώσει τέτοιες συνθήκες ώστε όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ο ίδιος να αποκομίζει ένα ελάχιστο πολιτικό κεφάλαιο, ικανό όμως να τον διατηρήσει σε ενεργό πολιτική δράση και να μην "εξαφανιστεί" από την ιστορία. Παράλληλα, κατορθώνει είτε να περάσει τη δανειακή σύμβαση με τη σύμπραξη του κ. Σαμαρά - είτε με τον κ. Παπανδρέου Πρωθυπουργό είτε με κάποιον κοινής αποδοχής- και κατά συνέπεια να επιμεριστεί το πολιτικό κόστος και να μεγιστοποιηθούν τα άλλοθι.

Τα "θύματα" των επιλογών του κ. Παπανδρέου, είναι κυρίως οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι εγκλωβισμένοι στην όλη κατάσταση, είτε δώσουν την εμπιστοσύνη τους είτε όχι, οι  ίδιοι δεν μπορούν να αποφύγουν να ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση είτε μόνοι τους είτε σε σύμπραξη με τους συναδέλφους τους της Νέας Δημοκρατίας. Επίσης, το ενδιαφέρον είναι ότι ακόμη και αν ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση όπως έκαναν με όλα τα άλλα μέτρα ή νομοσχέδια μέχρι τώρα, δεν μπορούν να αποτρέψουν την πτώση της Κυβέρνησης και άρα την απώλεια της Βουλευτικής τους έδρας για έναν μεγάλο αριθμό από αυτούς!

O (ευτυχώς!) Μονόδρομος των Απολύσεων στο Δημόσιο.

Αρχικά ήθελα να γράψω ένα άρθρο για τον "ουτοπικό κοινωνικοφιλελευθερισμό" της Νέας Δημοκρατίας του κ. Σαμαρά. Αυτόν, με την εκ του ασφαλούς(!) ψηφοθηρική προβολή της κατ' όνομα εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο, ενώ κατ' ουσίαν παροχή άδειας μετ' αποδοχών, πάντοτε όμως με τα "λεφτά των άλλων", φορολογούμενων βεβαίως Ελλήνων αλλά και δια της τροϊκανής βοήθειας και Ευρωπαίων και όχι μόνο.

Θα ήθελα να προτείνω στον κ. Σαμαρά, εφόσον πιστεύει με τόση θέρμη στο πρόγραμμά του, να πληρώσει με ετήσια κρατικά ομόλογα το κόστος του συγκεκριμένου προγράμματος. Ναι αυτά τα ομόλογα που τώρα αποτιμώνται μερικά σεντς, κι έτσι - μετά την επιτυχημένη εφαρμογή, ετήσια είναι ούτως ή άλλως- να γίνουν πλούσιοι και οι εν εφεδρεία δημόσιοι υπάλληλοι και το κόμμα της "μεγάλης κεντροδεξιάς" και άλλοι πολλοί. Αν προ του "Ζαππείου ΙΙ" τα ελληνικά ομόλογα είναι στον πάτο, μετά - όπως μας υπόσχεται η Νέα Δημοκρατία - την εφαρμογή του οι τιμές θα εκτοξευτούν αφού ούτε η οικονομία θα βουλιάξει και μάλιστα θα "ζήσει και η αγορά" και βεβαίως αυτά τα ομόλογα θα πληρωθούν στο ακέραιο! Άρα και τα ετήσια ομολογάκια θα πληρωθούν (το Μάρτη του 2012 που λήγουν) και όλα θα πάνε καλά! Οπότε τι περιμένει; Ας το προσθέσει στο πρόγραμμά του και ιδού η Νέα Γη της Επαγγελίας! Όμως, όταν η συζήτηση φτάνει στο σκληρό πυρήνα του "πόθεν" η σιγή γίνεται εκκωφαντική. "Πόθεν" τα κονδύλια; "Πόθεν" οι μισθοί των "εφέδρων"; Ουδέν νεώτερον.

Δε θα το συνεχίσω όμως για έναν απλούστατο λόγο: δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστεί. Όχι βεβαίως γιατί δεν μπορεί να γίνει Πρωθυπουργός ο κ. Σαμαράς. Τουναντίον! Αλλά διότι γνωρίζει και ο ίδιος και όσοι θέλουν να συνεχίσουν και να σιγοντάρουν την πολιτική "απάτη" του "λεφτά υπάρχουν" με τη φράση "και με αυτά θα πληρωθούν οι έφεδροι του Δημοσίου", πως την επομένη κιόλας των εκλογών θα ανακοινώνει με πολύ περίλυπο ύφος ότι "το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε ένα χάος" και πως "δυστυχώς, το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν θα εφαρμοσθεί ενόψει των (τότε...) δυσμενών συνθηκών". Τα ξέρουμε, τα ζήσαμε, ωστόσο πολλοί τα ασπάζονται και τα πιστεύουν και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο γι' αυτό.Πως να πείσεις τον ψηφοφόρο του 2009 ο οποίος πίστευε ακράδαντα τον Γιώργο που ανερυθρίαστα κήρυττε - γνωρίζοντας τα μεγέθη και τις κατοπινές συνέπειες - πως "λεφτά υπάρχουν", τον ίδιο αυτόν ψηφοφόρο που πιστεύει τώρα τον κ. Σαμαρά - ο οποίος γνωρίζει το ανέφικτο της εξαγγελίας - ότι θα τον βγάλει στην εφεδρεία για χρόνια; Δεν τον πείθεις αυτόν τον ψηφοφόρο. Τον αφήνεις να υποστεί και πάλι τις συνέπειες της ελεύθερης επιλογής του. 

Οι απολύσεις λοιπόν είναι μονόδρομος. 

Τα λοιπά περί εφεδρείας, νομικών κωλυμάτων, πολιτικής δυσανεξίας και διαπραγματεύσεων αποτελούν το πολιτικό μανατζμεντ της όλης υπόθεσης. Απλούστερα, για άλλη μια φορά γινόμαστε δέκτες μιας πολιτικής "απάτης". Το δυσάρεστο είναι - όχι όμως και μη αναμενόμενο - ότι το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, τουλάχιστον του ενεργού, μετέχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε αυτό το παίγνιο. 

Γιατί όμως οι απολύσεις είναι μονόδρομος; 

Γιατί δεν υπάρχουν λεφτά. Απλό. Δεν θα το διαβάσεις όμως αλλού. Ή θα το διαβάσεις με παραλλαγές, τόσο περίπλοκες που δε θα το καταλάβεις. Εδώ το γράφουμε ευθέως: Δεν υπάρχουν λεφτά!

Αν δεν το έχεις καταλάβει έχουν συμβεί τα εξής:

• Το 2010 η χώρα βγήκε εκτός αγορών. Με απλά λόγια δεν μπορούσε να δανειστεί. Με πιο απλά λόγια, πρακτικώς, δεν πληρώνει τα χρωστούμενα, οπότε και δεν την ξαναδανείζουν. Αυτό θα λεγόταν στάση πληρωμών, αν δεν καλούσαμε την Τρόικα να πληρώσει για λογαριασμό μας. Το ρεζουμέ: Δεν πληρώνουμε εμείς τα χρέη. Τα πληρώνει η Τρόικα. 
• Πρόσφατα, "ξαφνικά" ανακαλύψαμε ότι το κράτος σταμάτησε εν πολλοίς να πληρώνει άλλες υποχρεώσεις, πλην μισθών και συντάξεων. Μισθούς και συντάξεις που για να μπορεί να πληρώνει, ξαναμείωσε. Έχουμε δηλαδή πρακτικά μια μερική εσωτερική στάση πληρωμών, και εκπλήρωση υποχρεώσεων στο ύψος εκείνο που  επιτρέπουν τα έσοδα. Εξ' ου και η οψίμως προκύψασα βεβιασμένη φοροεπιδρομή σε συνδυασμό με την εξαγγελία του ΥΠΟΙΚ περί ανάγκης δημιουργίας πρωτογενούς πλεονάσματος εντός του 2012. Δεν αποτελεί επιδίωξη. Αποτελεί μονόδρομο. Ανάλογα με το πόσα μαζεύει, τόσα θα πληρώνει στις υποχρεώσεις του στο εσωτερικό. Στο εξωτερικό είπαμε: δεν πληρώνει.

Σταδιακά λοιπόν, περνάμε σε ολοένα και δυσμενέστερες φάσεις της  έλλειψης ρευστότητας που γίνεται περισσότερο ασφυκτική. Αν αφαιρέσουμε από την εξίσωση το συναισθηματικό ή ηθικό κομμάτι, δηλαδή αν πρέπει να απολυθούν εργαζόμενοι και κατά πόσο αυτό είναι έντιμο (που προφανώς είναι και ανήθικο και ανέντιμο και οδυνηρό) η αδήριτη πραγματικότητα οδηγεί τα πράγματα σε ένα δρόμο. Το επόμενο στάδιο βεβαίως είναι η ρευστοποίηση παγίων προς εξεύρεση της απαραίτητης ρευστότητας. Δυστυχώς, άλλοι τρόποι δεν υπάρχουν. Γιατί;

• Ο δανεισμός αποκλείστηκε.
• Εξαγωγές (μαζί με τουρισμό και ναυτιλία) ώστε να εισρεύσει ρευστότητα απλώς δεν επαρκούν.
• Επενδύσεις; Ουδείς επενδύει υπολογίσιμα κεφάλαια σε χώρα που δεν έχει πρόσβαση στις αγορές, δηλαδή που δεν μπορεί το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα να υποστηρίξει τέτοια εγχειρήματα.
• Άλλη μέθοδος (πλην εκτύπωσης χρήματος με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες...) δεν έχει εφευρεθεί μέχρι στιγμής.

Τώρα ας εξηγήσουμε και το "ευτυχώς" του τίτλου. Σε καμιά περίπτωση βεβαίως δεν αφορά ιδεολογική ή ιδεοληπτική στάση απέναντι στο "δημόσιο". Αφορά όμως στην όντως υπαρκτή δυνατότητα που έχει η χώρα μας να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος των δαπανών της, έστω και μέσω επώδυνων λύσεων. Για να γίνει κατανοητή η άποψη αυτή, απλώς φανταστείτε να είχαμε οδηγηθεί στην ίδια κατάσταση έλλειψης ρευστότητας έχοντας όμως ένα ορθολογικά δομημένο, ελάχιστου κόστους δημόσιο τομέα. Και ας μη βιαστεί κανείς να θεωρήσει ότι θα είχαμε αποφύγει την παρούσα κατάσταση: το πολυδιαφημισμένο ιρλανδικό μοντέλο είναι εκεί για να διαψεύδει κάθε τέτοια σκέψη.

Έλληνες Δημαγωγοί: Από τον Κλέωνα στον Ανδρέα και από τον Γιώργο στον Αντώνη!

    Κι αν με τον πρώτο μάλλον έχουμε ξεμπερδέψει λόγω ιστορικής απόστασης και λόγω του δεύτερου επιβιβαστήκαμε στον "Τιτανικό", τον τρίτο όπου νάναι τον αποβιβάζει το άρμα της εξουσίας αφού "λεφτά" δεν "υπήρχαν" τελικώς, με τον τέταρτο θα ξεμπερδέψουμε δύσκολα.
    Ομολογώ ότι  ανέμενα ένα λαϊκίστικο και δημαγωγικό λόγο εκ μέρους του κ. Σαμαρά, στο βαθμό που η κοινωνία αναζητά έστω και για ψυχολογική στήριξη, παρηγορητική ρητορική στην κατάσταση όπου περιήλθε η ελληνική οικονομία. Ποτέ όμως δεν θα σκεφτόμουν ότι ο κ. Σαμαράς θα ενέπλεκε στον πολιτικό του λόγο το ενδεχόμενο μια συνταγματικής αναθεώρησης, γεγονός σημειακό, θεσμικά ουσιώδες και πολιτικά σημαντικό ώστε να κερδίσει λίγους ακόμα πόντους στο παιχνίδι της επιμήκυνσης της λαϊκής ευαρέσκειας. Επιπλέον αν ο πολιτικός λόγος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποκρυσταλλώνεται μοναδικά μέσα από τις προτάσεις της για το συνταγματικό χάρτη, τότε το μέλλον της χώρας διαγράφεται μάλλον μελανό.
    Ας έρθω όμως στο θέμα. Πρόσφατα η Νέα Δημοκρατία με πολύ βαρύγδουπους τίτλους και εκφράσεις όπως  "να ανοίξει ο δρόμος για τη Νέα Μεταπολίτευση" κι άλλα βαθυστόχαστα, μας γνωστοποίησε την πρότασή της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Τις συνόψισε σε 31 κατευθύνσεις και μας τις προσέφερε για e-Συζήτηση! e-ρε κλάμα!
   Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της διαδικασίας, εάν δηλαδή προστεθούν ή διαμορφωθούν διαφορετικά οι εν λόγω προτάσεις, η αυθεντική έκφραση της πολιτικής αντίληψης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση εκ μέρους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας προκύπτει αβίαστα από αυτές τις ανόθευτες και πραγματικά "νεοδημοκρατικές" πρωτογενείς διατυπώσεις. Με λίγα λόγια αυτά θεωρεί η Νέα Δημοκρατία ως ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και αυτά μας θέτει υπόψη μας. Τα άλλα μας καλεί να τα θέσουμε εμείς ή να τα προσθέσει αυτή εκ των υστέρων. Σωστά; Ναι!
    Γιατί λοιπόν συγκαταλέγω τον κ. Σαμαρά με τους ιστορικά σημαντικούς δημαγωγούς της Ελληνικής Ιστορίας;
    Διότι αποφεύγει να θέσει ευθέως τα ζητήματα που όντως απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Που βρίσκονται ακριβώς στον πυρήνα του δημόσιου διαλόγου και η μετάθεση της λύσης τους ή η αναβολή τους θα συμπαρασύρει ολοένα και πιο χαμηλά την ελληνική οικονομία και διαλύει τον κοινωνικό μας ιστό. Κι ένα κόμμα που θα αναδειχθεί κάποια στιγμή στην εξουσία θα έπρεπε να αναζητά την άποψη της κοινωνίας για αυτά ακριβώς τα ζητήματα κι όχι να μη θέτει τα ερωτήματα γιατί ούτε απαντήσεις έχει και πολύ περισσότερο δεν θέλει να ακούσει τις απαντήσεις. Που είναι λοιπόν κ. Σαμαρά οι προτάσεις σας για:

• Τη μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων; Πρέπει σε ένα σύγχρονο Σύνταγμα οι υπάλληλοι του κράτους να τελούν υπό συνταγματικά κατοχυρωμένη  μονιμότητα, αιρόμενοι υπεράνω των λοιπών Ελλήνων εργαζομένων; Να αγνοήσουμε την πραγματικότητα που μας λέει ότι δεν χρειάζονται τόσοι και τόσοι υπάλληλοι οι οποίοι προσελήφθησαν υπό διάφορες συνθήκες σε διάφορες εποχές και πλέον αποτελούν τόσο αυτοί όσοι και οι οργανισμοί και οι υπηρεσίες που κάποτε συγκροτήθησαν βάρος για τον φορολογούμενο; Και εν τέλει δεν σας απασχολεί έστω η αναβάπτιση του εν λόγω καθεστώτος μέσα από τη διαβούλευση; Καθόλου ε;
• Η επιβολή συνταγματικού πλαφόν στο έλλειμμα του προϋπολογισμού γιατί δεν τίθεται σε διαβούλευση; Δεν αποτελεί μια εύλογη ρήτρα ώστε διδαχθέντες από τα τρέχοντα δεινά να μην επιτρέψουμε στο μέλλον τον ανεξέλεγκτο δανεισμό της χώρας; Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι το έλλειμμα δεν είναι παρά η δυστυχής λογιστική απεικόνιση της πολιτικής του "δώστα όλα" που εφαρμόζουν τακτικότατα τα δύο κόμματα εξουσίας, συνεπικουρούμενα από τα υπόλοιπα βέβαια; Αλλά είναι προφανές ότι δεν πρέπει να υπάρχει "ταβάνι" στο έλλειμμα γιατί δεν πρέπει να υπάρχει "ταβάνι" στην παροχολογία. Κρίμα.
• Ο περιορισμός του κράτους στα αμιγώς ελεγκτικά καθήκοντά του και στην υποχρέωση του να ασκεί τις αυτονόητες εξουσίες του κι όχι επιχειρηματική δραστηριότητα κρατώντας και το νομοθετικό "μαχαίρι" και το οικονομικό "καρπούζι" δεν πρέπει να αποτελεί συνταγματική επιταγή; Δηλαδή και πάλι θα αφήσουμε ανοιχτό συνταγματικά το παράθυρο ώστε το κράτος στο μέλλον να μπορεί να ξαναγυρίσει στην εποχή των "κρατικοποιήσεων" και της αιμοδότησης με χρήματα των φορολογούμενων διαφόρων αμαρτωλών ΔΕΚΟ που το "προηγούμενο" κόμμα σας όταν ήταν στην Κυβέρνηση αγωνίσθηκε να απαλλαγεί από αυτές; Πάλι τα ίδια;
• Γιατί δεν είδαμε στις προτάσεις σας την απελευθέρωση του κράτους από την εγγυοδοσία κάθε λογής ταμείων, παραταμείων και επικουρικών μορφωμάτων που ο κάθε κλάδος συγκρότησε υπό συνθήκες συναλλαγής και με όρους ψηφοθηρίας; Γιατί δεν βλέπουμε την πρόθεσή σας το κράτος συνταγματικά να εγγυάται μια κατώτατη σύνταξη για όλους και από εκεί και πέρα κάθε κλάδος να αυτοδιαχειρίζεται με ευθύνη του τα συνταξιοδοτικά του κεφάλαια, χωρίς εμπλοκή του κρατικού προϋπολογισμού;   
• Γιατί δεν βλέπουμε συνταγματικά κατοχυρωμένη την ισότητα μεταξύ κράτους και πολιτών σε όλο το φάσμα του νομικού μας οικοδομήματος, πλην των αυτονόητων εξαιρέσεων για την ασφάλεια και την δημόσια τάξη, ώστε να μην ξαναδούμε φαινόμενα που το κράτος όταν χρωστά στον πολίτη να τελεί σε ασυλία ενώ όταν ο πολίτης χρωστά στο κράτος να οδηγείται στη Δικαιοσύνη και τελικά να γίνεται το αδιανόητο ο πολίτης να φυλακίζεται ή να εξαναγκάζεται σε κλείσιμο της επιχείρησής του μολονότι το τελικό ισοζύγιο της οικονομικής διαφοράς του με το κράτος να είναι συμψηφιστικά υπέρ του πολίτη;
• Γιατί δεν προτείνετε τη συνταγματική κατοχύρωση της προσωπικής ευθύνης των δημόσιων λειτουργών που δεν συμμορφώνονται με τους νόμους και τις διατάξεις που το ίδιο το κράτος έχει επιβάλλει κι έτσι να μην έχουμε το παράδοξο ο μεν πολίτης που χρωστάει στο ασφαλιστικό ταμείο ή στην εφορία να υπέχει ποινικών και άλλων ευθυνών ενώ ο κρατικός λειτουργός σε δημόσιες επιχειρήσεις ή άλλους οργανισμούς που επίσης χρωστούν και μάλιστα πολλαπλασίως απλώς να συνεχίζουν να βρίσκονται στη θέση τους άνευ συνεπειών; Δεν γνωρίζετε τις στρεβλώσεις που προκαλεί στην αγορά αυτή η σαθρή κατάσταση; Γιατί δηλαδή δεν μετατρέπετε συνταγματικά την παραβίαση του Νόμου που ονομάζεται Κρατικός Προϋπολογισμός σε ποινικά κολάσιμο αδίκημα; Γιατί να μπορεί ο κάθε Υπουργός, Γραμματέας, Διευθυντής, υπάλληλος να εγκρίνει κρατικές δαπάνες που υπερβαίνουν τον ψηφισμένο Προϋπολογισμό - που παραβιάζουν νόμο δηλαδή - άνευ συνεπειών; Και για να το πάμε λίγο πιο πέρα, γιατί δεν κατοχυρώνετε την αστική ευθύνη όλων όσων υπογράφουν και εγκρίνουν αυτές τις παραβιάσεις ώστε από την δική τους περιουσία την προσωπική να αναζητά το κράτος την ικανοποίησή του εφόσον τελέσθηκε παραβίαση του Προϋπολογισμού;
• Αφού ενδιαφέρεστε για τον πολίτη γιατί δεν κατοχυρώνετε συνταγματικά την υποχρέωση των κρατικών οργάνων να συμμορφώνονται με τις τελεσίδικες αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων και εξαναγκάζετε χιλιάδες πολίτες να προστρέχουν στα δικαστήρια για το ίδιο ακριβώς θέμα; 
• Και πάνω απ' όλα κ. Σαμαρά γιατί δεν αναζητάτε εσείς μια ευρύτερη συναίνεση, σε βασικά ζητήματα ενός αξιόπιστου και λειτουργικού κράτους όπως η φορολογία και η παιδεία, ώστε να επιτευχθεί επιτέλους ένα σταθερό σε βάθος χρόνο συνταγματικά κατοχυρωμένο ως προς τους βασικούς του άξονες φορολογικό και εκπαιδευτικό σύστημα, ώστε να μην έχουμε κάθε χρόνο μεταβολές που σας βεβαιώ ότι προκαλούν τόσο ζημία στην κοινωνία όσο και ατέλειωτο γέλωτα σε οιωνεί ξένους επενδυτές. Αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα. Είναι δυνατόν να προσκαλείς κάποιον να βάλει κάποια εκατομμύρια σε μια σοβαρή επένδυση όταν γνωρίζει ότι κάθε χρόνο θα πρέπει να αντιμετωπίζει ένα ή περισσότερα φορολογικά νομοσχέδια και επιπλέον δεν θα γνωρίζει αν η δεξαμενή του προσωπικού του θα προέρχεται από τα διάφορα εκπαιδευτικά πειράματα τον εκάστοτε Υπουργών;
  

 Αυτά κι άλλα θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα όπως η Νέα Δημοκρατία που και την εμπειρία εξουσίας έχει και τους μηχανισμούς  αλλά και  δοκιμάζεται στην τρέχουσα συγκυρία και επαγγέλλεται -υποτίθεται- μια διαφορετική πολιτική πρόταση με ευρωπαϊκή προοπτική, με έμφαση στην ελεύθερη οικονομία και με κέντρο τον πολίτη κι όχι το κράτος. Έτσι τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι εγώ το χώρο που κινείται η συγκεκριμένη παράταξη. Αλλά - φευ!- ποιος ενδιαφέρεται για όλα αυτά. Αρκούν λίγες μέρες στον πρωθυπουργικό θώκο για να ξεχάσουμε και απόψεις και ιδεολογίες και όραμα για τη χώρα. Έτσι δεν είναι;
   

Όλη η Ελλάδα σε Ένα Ταξί ή Πως να Κάνετε Κρίση Ακόμη και την Ευκαιρία!

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της "κρίσης" στον τομέα των μεταφορών και ειδικότερα στο χώρο του ταξί. Όχι μόνο από πολιτική και οικονομική άποψη, όπου καταγράφεται για ακόμη μια φορά το όνειδος της πολιτικής σπέκουλας από κάθε πλευρά. Οι εξελίξεις στο χώρο της συμπαθούς αυτής επαγγελματικής τάξης απεικονίζουν σε μικρογραφία το ελληνικό πρόβλημα σε όλο το βάθος και την έκτασή του.

Όπως σε κάθε τι ελληνικό λοιπόν, ο Έλληνας ταξιτζής δεν έχει αποφασίσει τι ακριβώς επάγγελμα θέλει να κάνει. Είναι δημόσιος υπάλληλος; Είναι ιδιωτικός υπάλληλος; Είναι ελέυθερος επαγγελματίας; Τελικά επιδιώκει να είναι λίγο απ' όλα. Είναι δημόσιος υπάλληλος υπό την έννοια ότι μέχρι σήμερα τις άδειες των ταξί τις παρέχει το κράτος. Ναι. Σου λέει λοιπόν το κράτος ότι αποφασίζομεν και διατάσσομεν στην Αθήνα - ας πούμε - να υπάρχουν τόσες άδειες ταξί. Μα βρε αδερφέ παλιά είχαμε τραμ και λεωφορεία τώρα έχουμε το μετρό, μεθαύριο κάτι άλλο. Από την άλλη ο πληθυσμός αυξάνεται. Πως είναι δυνατόν να διατηρείς τις ίδιες άδειες ή τουλάχιστον να μην διαμορφώνεις τον αριθμό ανάλογα με τις συνθήκες; Όχι. Το κράτος αποφασίζει. Κι ο επαγγελματίας ταξιτζής εκτελεί μια κρατική λειτουργία. Και το παράδοξο είναι ότι συναινεί κι ο ίδιος σ' αυτό. Δημόσιος υπάλληλος λοιπόν. Μέχρι και στα κόμιστρα. Το κράτος έρχεται και πάλι να ισοπεδώσει το κόμιστρο αφού σου λέει είναι δημόσιοι υπάλληλοι το κράτος θα αποφασίσει πόσο θα πληρώνονται. Όχι με κρατικά λεφτά βέβαια, πάντα με τα λεφτά των άλλων. Μα αγαπητέ μου ο τάδε ταξιτζής μπορεί να έχει στο ταξί του στερεοφωνικό, κλιματισμό, τηλεόραση να μην πληρωθεί παραπάνω από ένα απλό όχημα; Κι από την άλλη ο πελάτης μπορεί να μην επιλέγει άνεση. Να επιλέγει φτηνότερες υπηρεσίες γιατί έτσι τον βολεύει. Όχι σου απαντούν μαζί ταξιτζήδες και κράτος. Όλα ισοπεδωμένα. Δημόσιο.

Όχι, στάσου. Εγώ δημόσιος υπάλληλος; Θα απορρήσει ο φίλος αυτοκινητιστής; Τρελλάθηκες; Εγώ είμαι ελεύθερος επαγγελματίας. Δουλεύω και πληρώνομαι και φορολογούμαι ανάλογα βάζοντας το κεφάλαιό μου στην επιχείρηση. Χα! Λανθάνεστε φίλτατε! Ένας ελεύθερος επαγγελματίας κατ' αρχήν επιδιώκει τον ανταγωνισμό. Γιατί; Μα για να πολλαπλασιάσει τα κέρδη και τις ευκαιρίες μέσα από την ικανότητα και την εργασία του διακινδυνεύοντας πάντοτε τα κεφάλαιά του. Ειδάλλως, είναι απλώς έμμισθος υπάλληλος. Με ποιόν διαπραγματεύεται ο - υποτίθεται ελεύθερος επαγγελματίας ιδιοκτήτης ταξί - τις τιμές; Με τον πελάτη; Όοοοχι! Με το κράτος! Με ποιον ανταγωνίζεται στο επίπεδο και στους όρους παροχής υπηρεσιών; Με τους άλλους συναδέλφους του; Όοοοχι! Με κανέναν γιατί απλούστατα έχει συναποφασισθεί από τον κλάδο η εξάλειψη κάθε είδους ανταγωνισμού. Δεν έχει καμία σημασία αν το ταξί είναι βρώμικο, αν ο οδηγός απαράδεκτος ή αν δεν παρέχονται στον πελάτη οι υπηρεσίες που αγοράστηκαν. Δεν επιτρέπεται ο ανταγωνισμός! Αν έχεις πρόβλημα - σου λέει ο οδηγός - κάνε καταγγελία! Μα φίλε μου η ελεύθερη αγορά δεν λειτουργεί με καταγγελίες, απλά τιμωρεί τον λιγότερο ικανό με λιγότερες εισπράξεις. Αντίθετα, κανείς ταξιτζής δεν μπορεί να διαφημήσει τις δικές του υπηρεσίες ώστε να επιβραβευθεί γιατί πολύ απλά λειτουργεί η ισωπεδωτική τακτική του κλάδου! Δεν μπορεί να βγει σε μια πιάτσα και να διαφημήσει - ας πούμε - ότι προσφέρει έναν καφέ ή ένα νερό κατά τη διάρκεια της διαδρομής! Και μη με ρωτήσετε "και ποιον ενδιαφέρει, εγώ ταξί θέλω όχι καφετέρια" γιατί θα σας απαντήσω ότι αυτό θα το αποφασίσει ο πελάτης. Αυτός κάνει την επιλογή. Όχι βέβαια στη Σοβιετική Ελλάδα. Απαγορεύεται. Ο πελάτης θα καταναλώσει τις υπηρεσίες μεταφοράς που αποφάσισαν πριν απ' αυτόν αλλά γι' αυτόν κράτος και επαγγελματίες στην τιμή όμως όχι αυτή που θα πλήρωνε ο ίδιος αλλά και πάλι σε αυτό που αποφάσισαν άλλοι.

Όλα τα έχει ο κόσμος του ταξί αγαπητέ αναγνώστη. Όλα τα κακά και τα καλά της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Και συνδικαλισμό κομματοκρατούμενο που κόβει και ράβει κατά το δοκούν και συναλλαγή με το κράτος, όπως στα είπα πιο πάνω, αλλά και "αέρα". Ναι, τον περίφημο "αέρα" όπου μια ολόκληρη περιουσία υπάρχει και δημιουργείται όχι επειδή ενσωματώνει αξία πραγματική αλλά επειδή κάποιος νόμος, κάποια φράση σε κάποια παράγραφο, παραβιάζει ηθελημένα την ελέυθερη αγορά και προσδιορίζει τον αριθμό των αδειών μετατρέποντάς τα από απλά διοικητικά έγγραφα σε κερδοσκοπικό παιχνίδι. Τύφλα να έχουν οι διεθνείς κερδοσκόποι. Ποιος θα σκεφτόταν ποτέ να μετατρέψει σε άυλους τίτλους μια απλή άδεια εκτέλεσης μισθωμένης μεταφοράς! Και τώρα γινόμαστε μάρτυρες και πάλι μιας ατέλειωτης συναλλαγής μεταξύ κράτους και επαγγελματιών με απώτερο σκοπό να διατηρηθεί η αξία του "χαρτιού" της άδειας. Τώρα που το σκέφτομαι, το κράτος θα μπορούσε να δημιουργήσει κι άλλα τέτοια πολύτιμα "χαρτάκια" με άδειες σε άλλους τομείς και να βρει την υγειά του!

Βολεμένος λοιπόν ο Έλλην ταξιτζής. Όχι οικονομικά. Με το μίζερο τρόπο που βολεύονται οι κακής ποιότητας νεοέλληνες. Ας βγάζω εγώ το μεροκαματάκι, ας συναλλαχθώ με το κράτος να διατηρήσω τα -άυλα- κεκτημένα και βλέπουμε. Στο μεταξύ και μέχρι να "δούμε", δεν αντιλαμβανμαστε ότι το ταξί έχει αγοραστεί με δάνειο- προφανώς με κάποια υποθήκη και υψηλά επιτόκια - σε μια έξαρση οικονομικήε έμπνευσης του ταξιτζή, αγνοώντας τα δεδομένα και προσβλέποντας ότι ο "βολευτής" θα βάλει πλάτη επικουρούμενος από λίγο ή περισσότερο "αγανακτισμένο" κράξιμο ώστε να μην αλλάξει το καθεστώς και να διατηρηθεί η "προστασία" έναντι βεβαίως πολλαπλών αντιτίμων ή "αντιτίμων". Κατόρθωσε λοιπόν η ελληνική πραγματικότητα να μετατρέψει ένα κατ' εξοχήν προσοδοφόρο και παραγωγικό κλάδο σε άλλη μια δημοσιο-υπαλληλική παρλαπίπα, κρατώντας ομήρους ανθρώπους αλλά και νοοτροπίες. Και βεβαίως σε μια ακόμη "μηχανή" παραγωγής μελλοντικών κυβερνητικών στελεχών από το σχετικό συνδικαλιστικό κλάδο όταν με το "καλό" έρθουν οι "άλλοι" στα πράγματα, οι οποίοι συνδικαλιστές θα φέρουν με υπερηφάνεια τα "παράσημα" των αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Κρίμα.

Ποια θα ήταν η εναλλακτική;

Ετοίμασε από τώρα το όποιο σχόλιό σου. Αλλά εγώ θα σου πω την αλήθεια. Πάρε το χρόνο σου!

Η πραγματικότητα είναι ότι η αγορά των μεταφορών στην Ελλάδα είναι χρυσωρυχείο. Για διάφορους λόγους και κυρίως εκείνους που σχετίζονται με τον τουρισμό και τη γεωγραφική θέση της χώρας. Η συμπαθής λοιπόν τάξη των ιδιοκτητών ταξί θα έπρεπε όχι μόνο να επιζητά το άνοιγμα του επαγγέλματος αλλά πράγματι να αγωνίζεται γι' αυτό. Αντί να μεμψιμοιρεί αποχαυνωμένη από τα κομματικο-συνδικαλιστικά φληναφήματα της ομηρίας του "σίγουρου" (?) "μεροκάματου" και της ακριβής(?) άδειας να επιδιώκει τη μεγέθυνση και την ευημερία της. Να αφεθεί ελεύθερη να αναζητήσει τις κερδοφόρες ευκαιρίες της δημιουργώντας νέα μεταφορικά προϊόντα και νέα εταιρικά σχήματα. Να επιδιώξει την επιχειρηματικότητα και το κέρδος. Να αποκοπεί από μπαρούφες του τύπου "θα αυξηθεί το κόμιστρο αν έρθουν εταιρείες" και να υποκρίνεται ότι απεργεί για το "καλό του καταναλωτή" και να πάρει την κατάσταση στα χέρια της διαφοροποιώντας προϊόν και τιμές και να παράγει κέρδη. Ναι, κέρδη. Όχι μεροκάματο. Κέρδη. Απελευθερωμένη από αλυσίδες συνδικαλιστικές, κομματικές και ιδεολογήματα σκουριασμένα και δηλητηριώδη. Αντί να θεωρεί ότι αγόρασε "οικόπεδο" κι όχι άδεια ταξί να αναθεωρήσει και να αντιληφθεί ότι αγόρασε ένα επαγγελματικό "εργαλείο" το οποίο αν το δουλέψει με μεράκι, θέληση, σεβασμό και ποιότητα τότε θα μεγαλουργήσει. Κι αν συνεχίσει να το δουλεύει με όρους "ταρίφα" - μη μου επαναλάβετε το κλισέ "αυτοί είναι μειοψηφία". Δεν είναι. Τελεία- τότε απλώς θα υποστεί τις συνέπειες της ολοένα και διογκούμενης οικονομικής κρίσης με απρόβλεπτα αποτελέσματα, ως μέρος της γενικότερης αποχαύνωσης.

Ας πούμε λοιπόν την αλήθεια.

• 
  
  Αν απελευθερωθεί το επάγγελμα των ταξιτζήδων, οι χαμένοι δεν θα είναι οι καταναλωτές ούτε οι σωστοί επαγγελματίες. Χαμένοι θα είναι οι κερδοσκόποι της αγοράς, οι κακοί επαγγελματίες, τα κομματικά γραφεία και οι συνδικαλιστοπατέρες που προσβλέπουν σε κάποια κυβερνητική καρέκλα.
  
  


• 
  
  Δυστυχώς, το πολιτικό "καύσιμο" που παρέχει σήμερα η Νέα Δημοκρατία - ως αντιπολίτευση - το ΠΑΣΟΚ παλαιότερα από την ίδια θέση καθώς και άλλα κόμματα είναι αρκετό ώστε να διατηρηθεί το υφιστάμενο καθεστώς ομηρίας επαγγελματιών, εργαζομένων και καταναλωτών. Πάντοτε εις βάρος των γνωστών υποζυγίων.
  
  

Πέντε Μικροί Μύθοι για την Ελλάδα!

Μύθος 1ος: Πρέπει να προστατευθούν οι θέσεις εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων για να μην "στεγνώσει" κι άλλο η αγορά.

Πραγματικότητα: Η μονιμότητα των εργαζομένων στο δημόσιο και η διατήρηση του κόστους εργασίας σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά του ιδιωτικού τομέα διατηρεί υψηλά τα κόστη παραγωγής και μειώνει την ανταγωνιστικότητα. Αν το Δημόσιο ως εργοδότης διατηρεί υψηλότερα αμοιβόμενους εργαζόμενους σε θέσεις που όχι μόνο δεν παράγουν έργο αλλά δυσχεραίνουν την παραγωγικότητα, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αφαιρεί στην πραγματικότητα ρευστότητα από την πραγματική οικονομία. Αν δηλαδή μια επιχείρηση για κάθε 5 υπαλλήλους που απασχολεί ο ένας, δηλαδή το 25% του δυναμικού, απασχολείται για να διεκπεραιώνει τη γραφειοκρατία του δημοσίου (εφορίες, πιστοποιητικά, ουρές κλπ), αυτό είναι ένα ανελαστικό κόστος που διατηρεί την τελική τιμή των προϊόντων και των υπηρεσιών ψηλά, άρα δεν αφήνει τον τιμάριθμο να πέσει και άρα μειώνει τα πραγματικά εισοδήματα. Επιπλέον, η διατήρηση υψηλού εργατικού κόστους, όχι μόνο υπό τη μορφή μισθολογικών αλλά και άλλων παροχών (άδειες, παροχές υγείας κλπ) υπέρ του μέσου όρου της αγοράς επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα τη φορολογία. Να σημειώσουμε ότι το 75% των εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού ρέει σε μισθούς και συντάξεις. Υπάρχει κι άλλο ένα θέμα εδώ. Αν φανταστούμε ένα απλό οικονομικό μοντέλο όπου το κράτος μαζεύει φόρους και με τη σειρά του πληρώνει μισθούς και συντάξεις οι οποίοι στη συνέχεια καταλήγουν στην αγορά, τότε αυτή η οικονομία είναι καταδικασμένη σε εξαφάνιση διότι πολύ απλά δεν προσελκύει νέο φρέσκο χρήμα. Ανακυκλώνει μια διαρκώς μειούμενη ρευστότητα γιατί ένα μέρος του κυκλοφορούντος κεφαλαίου αναγκαστικά φεύγει εκτός συστήματος είτε μέσω της εισαγωγής προϊόντων, ενέργειας κλπ είτε μέσω της πληρωμής τοκοχρεωλυσίων. Έτσι, σε κάθε "κύκλο" μεταξύ υπαλλήλων/καταναλωτών και επιχειρήσεων απομένουν ολοένα και λιγότερα κεφάλαια μέχρι - στη θεωρητική περίπτωση - μηδενισμού τους. Από την άλλη, η απόλυση υπαλλήλων που μισθοδοτούνται από το δημόσιο, δηλαδή μείωση του εργατικού κόστους του δημοσίου αλλά και περιορισμός των δραστηριοτήτων του δημοσίου, απελευθερώνει κεφάλαια στην αγορά και προσελκύει επενδυτές άρα νέο χρήμα.

Μύθος 2ος: Μπορούμε να "εκβιάσουμε" βοήθεια από τους Ευρωπαίους, αφού έχουμε ένα τόσο μεγάλο χρέος και άρα αυτοί φοβούνται μήπως χάσουν τα χρήματά τους ή μήπως οι τράπεζές τους αντιμετωπίσουν πρόβλημα.

Πραγματικότητα: Κανείς δε φοβάται από το 2,5% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γιατί αυτό αποτελούμε, όπως κι αν αυτό εξελιχθεί. Σε αναλογικούς όρους, χάσαμε σε ένα χρόνο από το δικό μας ΑΕΠ 4,5% γιατί τόση ήταν η ύφεση και ακόμα το "παλεύουμε". Οπότε αντιλαμβάνεστε τη σύγκριση των μεγεθών. Μπορούν να ζήσουν άνετα και χωρίς την Ελλάδα. Το χρέος είναι δυσβάσταχτο αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το μεγαλύτερο μέρος το διακρατούν ελληνικά πιστωτικά και ασφαλιστικά ιδρύματα. Επιπλέον αρκετοί από τους ξένους πιστωτές είτε το έχουν ασφαλίσει σε περίπτωση που δεν το αποπληρώσουμε ή έχουν ήδη προεξωφλήσει τις ζημίες. Σε κάθε περίπτωση η απώλειες για τους ξένους είναι διαχειρίσιμες. Για εμάς όχι.

Μύθος 3ος: Καταναλώνουμε γερμανικά προϊόντα υψηλής αξίας. Μας θέλουν "ζωντανούς" για να μας πουλάνε τα προϊόντα αυτά, άρα δε θα μας αφήσουν να "πέσουμε".

Πραγματικότητα: Καταναλώνουμε το 0,7% της γερμανικής παραγωγής. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μας θέλουν για πελάτες όπως ο κάθε σωστός "έμπορος". Από την άλλη δεν αποτελούμε και την πιο σοβαρή αγορά για τα γερμανικά προϊόντα!

Μύθος 4ος: Όλη η Ευρώπη έχει πρόβλημα χρέους. Άρα για χάρη και των άλλων PIGS θα αναγκαστούν να λάβουν μια απόφαση που θα συμπεριλάβει και εμάς.Δεν γίνεται να μας αγνοήσουν!

Πραγματικότητα: Όταν αναφέρονται οι Ευρωπαίοι στο πρόβλημα χρέους των χωρών του Νότου ΔΕΝ αναφέρονται στην Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει πολύ ειδικά προβλήματα και όντως αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Το σύμπτωμα - δηλαδή η αύξηση του κόστους δανεισμού (η άνοδος των spreads δηλαδή) - δεν προέρχεται από την ίδια αιτία για όλες τις χώρες. Η Ελλάδα δεν μπορεί να ενταχθεί σε μια συνολική λύση αφού αποτελεί μια κατηγορία από μόνη της. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου αλλά δυστυχώς αποτελεί τη μοναδική χώρα με τον πυρήνα του προβλήματός της να παραμένει άθικτος από τα όποια μέτρα έχουν ληφθεί κι αυτός ο πυρήνας είναι η ανταγωνιστικότητα. Πολύ απλά, το χρήμα εισέρχεται σε μια χώρα από τρεις πηγές: το δανεισμό (η περίπτωσή μας!), τις εξαγωγές και τις επενδύσεις από ξένα κεφάλαια. Στην ελληνική οικονομία το χρήμα εισέρχεται μόνο από δανεισμό ουσιαστικά, αφού τόσο οι εξαγωγές όσο και οι ξένες επενδύσεις αποτελούν πολύ μικρό έως ελάχιστο ποσοστό. Το ζήτημα είναι ότι δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό. Απλά, ζητάμε μόνο δανεικά χωρίς κανείς να ασχολείται με την ανταγωνιστικότητα.

Μύθος 5ος. Το Μνημόνιο είναι λάθος. Συρρικνώνει την οικονομία. Χρειαζόμαστε ανάπτυξη για να πάμε μπροστά.

Πραγματικότητα: Αυτός είναι και ο πιο διαδεδομένος μύθος. Είναι δύσκολο να πείσεις κάποιον πως το πρόβλημα χρέους της χώρας ή το γενικότερο οικονομικό της ζήτημα δεν το προκαλούν ούτε οι "κερδοσκόποι", ούτε οι όντως αδύναμοι πολιτικοί ηγέτες και το πολιτικό σύστημα, ούτε καν οι...εξωγήινοι. Το πρόβλημα είναι ένα και μοναδικό: δεν υπάρχει άλλη πηγή -σοβαρή- εισροής χρήματος για να "δουλέψει" η χώρα πλην του δανεισμένου χρήματος. Το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών σε ρευστό το "προμηθευόμαστε" από δανεικά. Είπαμε και παραπάνω ότι θα έπρεπε να εισέρχεται χρήμα φρέσκο όχι όμως δανεικό, είτε από εξαγωγές είτε από ξένες επενδύσεις. Χρήμα που να μην το χρωστάμε δηλαδή. Καμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με δανεικά. Βεβαίως εδώ κάποιοι θα ισχυρίζονταν ότι θα μπορούσαμε να τυπώσουμε εθνικό νόμισμα, αλλά οι συνέπειες θα είναι τόσο καταστροφικές που δεν θα τις συζητήσουμε εδώ. Ωστόσο έχει αξία, αφού εντοπίσαμε το πρόβλημα να δούμε ότι η λογική του Μνημονίου -πρόσεξε: η λογική του, όχι ο τρόπος που εφαρμόστηκε και αν εφαρμόστηκε - είναι μονόδρομος. Η ελληνική οικονομία για να γίνει ανταγωνιστική πρέπει να γίνει φθηνή και για να γίνει φθηνή πρέπει να μειωθούν τα εργατικά κόστη - αφού δεν έχουμε πρώτες ύλες - και να επέλθει μια βαθιά εσωτερική υποτίμηση. Δηλαδή να απομειωθούν οι τιμές όλων των αξιών στη χώρα: ακίνητα, ενοίκια, υπηρεσίες, τα πάντα. Γίνεσαι φθηνός γίνεσαι ανταγωνιστικός και τελικά κάποιοι αγοράζουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες σου και έρχεται χρήμα, όχι δανεικό. Απλό. Από την άλλη τώρα μια "αναπτυξιακή" πολιτική τύπου "Σαμαρά" κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση. Αν υποθέσουμε ότι αύριο το πρωί μειώνεται ο ΦΠΑ και οι άλλοι φόροι, επανέρχονται οι μισθοί και οι συντάξεις σε κάποιο βαθμό σε μια προηγούμενη κατάσταση και παρέχονται κίνητρα για την οικοδομή ή άλλες δραστηριότητες ώστε να γίνει αυτό που ισχυρίζεται η Νέα Δημοκρατία "τόνωση" ή "επανεκκίνηση" της οικονομίας. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Να ΜΗΝ πέσει το εργατικό κόστος και το κόστος των υπηρεσιών. Γιατί αν μειώσεις φόρους, δεν απολύσεις δημοσίους υπαλλήλους και επανφέρεις μισθούς και συντάξεις και κατά συνέπεια τονωθεί η εσωτερική ζήτηση απλά οι τιμές θα παραμείνουν στα ίδια - ή και μεγαλύτερα επίπεδα - θα επανέλθουν οι εισαγωγές στα παλιά ή και σε υψηλότερα επίπεδα, άρα κι άλλο χρήμα θα "εξάγεται", ενώ όπως είναι φανερό οι μισθοί θα παραμείνουν σταθερά ψηλά, αφού η ζήτηση για κατανάλωση θα οδηγήσει σε ζήτηση εργασίας άρα και διατήρηση σε υψηλά επίπεδα του εργατικού κόστους. Αποτέλεσμα; Ανταγωνιστικότητα και πάλι χαμηλά άρα όχι φρέσκο χρήμα. Επίσης, ψηλό εργατικό κόστος και ψηλό κόστος λειτουργίας σημαίνει όχι ξένες επενδύσεις άρα και πάλι όχι νέο χρήμα γιατί κανείς ξένος επενδυτής δε θα έλθει σε μια χώρα με αυτά τα χαρακτηριστικά. Που καταλήγει και πάλι το σύστημα; Σε δανεισμό. Κι επειδή ο δανεισμός είναι πιο ακριβός πλέον, σε ακόμη δυσμενέστερους όρους.

Βεβαίως μπορεί κάποιος - άτομο ή και πολιτικό σύστημα ή και ολόκληρη η κοινωνία - να ενθουσιάζεται ή να στοχάζεται λύσεις εκτός οικονομικής πραγματικότητας. Όπως, ας πούμε, ότι θα βρεθεί πετρέλαιο, ουράνιο ή ακόμη και ο θησαυρός του Αλή Πασά και θα σωθούμε έτσι ξαφνικά και μαγικά. Επίσης, πολλοί μπορεί να επιστρέφουν στην επανεξέταση βασικών επιλογών μας μέχρι σήμερα όπως το αν μας αποδίδει τελικώς η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Μεσόγειο ή στον πλανήτη ακόμη. Ακόμη, είναι πολύ εύκολο αρκετοί να εξετάζουν συναισθηματικού τύπου διεξόδους όπως να αρνηθούμε το χρέος, το επανεξετάσουμε, να το βάψουμε κίτρινο ή να ζητήσουμε από τους Γερμανούς πολεμικές αποζημειώσεις ή από τους Πέρσες να ανελκύσουν τις τριήρεις που μας βύθισαν στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Δεν θα πάψω να επαναλαμβάνω ότι οι λύσεις είναι δεδομένες γιατί απλούστατα εδράζονται σε απαράβατους και μη πολιτικά διαχειρίσιμους οικονομικούς νόμους και το δυσάρεστο είναι πως τις ξέρουν και εκείνοι που θα έπρεπε να τις εφαρμόσουν αλλά δεν το κάνουν για λόγους πολιτικού κόστους ακόμη και την ύστατη ώρα:

• 
  
  Δραστικός περιορισμός του δημόσιου τομέα. Κλείσιμο οργανισμών και υπηρεσιών με ταυτόχρονη λύση της εργασιακής σχέση των υπαλλήλων αλλά απαραιτήτως συνοδευόμενη από την απόσυρση του Κράτους από τους τομείς που υπηρετούσαν οι υπηρεσίες και οι οργανισμοί που θα κλείσουν. Ειδάλλως, απόλυση για επίδειξη αποτελεί "έγκλημα".
  
  


• 
  
  Πώληση όλων των ΔΕΚΟ και αποχή του δημοσίου από οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα με περιορισμό του στα ελεγκτικά του καθήκοντα. Κανένας συμβιβασμός, καμία εξαίρεση. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί πλήρως από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα. Τίποτα κακό δε θα συμβεί και θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν. Απλό, δεδομένο, έγινε παντού, το είδαμε κι εδώ όπου έγινε. Τα άλλα είναι απλώς συνδικαλιστική προπαγάνδα.
  
  


• 
  
  Άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων σε κάθε έναν που διαθέτει τα απαραίτητα επιστημονικά ή άλλα προσόντα που απαιτούνται. Κανένας οικονομικός, γεωγραφικός, οικογενειακός ή άλλος απίθανος - που δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί - περιορισμός.
  
  


• 
  
  Άρση όλων των προνομίων που απολαμβάνουν ειδικές κατηγορίες εργαζομένων, συνδικαλιστών ή κρατικών λειτουργών. Αποκλειστική υποχρέωση του κράτους στους εργαζομένους του ή σε όσους του παρέχουν έργο η παροχή μισθού ή αποζημείωσης. Λοιπές παροχές που σχετίζονται με ιδιαίτερα ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά ή άλλα προνόμια θα πρέπει να εξαφανισθούν. Από τις τρίμηνες διακοπές των εκπαιδευτικών μέχρι τα βουλευτικά αυτοκίνητα. Από την παροχή πρόωρων συντάξεων σε ειδικές κατηγορίες εργαζομένων μέχρι τη βουλευτική ασυλία. Όλα μεταφράζονται σε χρήμα και όλα κοστίζουν.
  
  

Ποσοτικά αυτοί οι τέσσερις άξονες αρκούν για να επιλύσουν άμεσα ταμειακά προβλήματα αφού αποσυμπιέζεται το κόστος.

Σε βάθος χρόνου, χρειάζεται η πολιτική συναίνεση. Χωρίς αυτήν το πολιτικό ρίσκο της χώρας παραμένει υψηλό και η πιστοληπτική ικανότητα στα τάρταρα με το κόστος δανεισμού στα ύψη. Όλα τα άλλα είναι σαχλαμάρες. Σε τι όμως συναίνεση; Σε στρατηγικές επιλογές.

• 
  
  Τα κόμματα εξουσίας πρέπει να συναινέσουν σε ένα φορολογικό σύστημα το οποίο θα πρέπει να παραμείνει σταθερό για χρονικό ορίζοντα τουλάχιστον πενταετίας. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι καλό, κακό, άδικο, δίκαιο, πολύπλοκο, απλουστευμένο. Θα ήταν θετικό να ήταν και κάτι από όλα αυτά. Το κυρίαρχο στοιχείο όμως θα πρέπει να είναι η σταθερότητα. Καμμία νομοθετική επιπλέον παρέμβαση από τη στιγμή που θα συμφωνηθεί. Ένα "φορολογικό Σύνταγμα" δηλαδή!
  
  


• 
  
  Σταθερό σύστημα εκπαίδευσης. Παρόμοια με το φορολογικό, δεν ενδιαφέρει πάρα πολύ το τι και πως. Επιθυμητό θα ήταν να είναι και αποδοτικό και σύγχρονο και ό,τι καλύτερο. Η σταθερότητα όμως είναι το μυστικό, με την εγγύηση των δύο μεγάλων κομμάτων τουλάχιστον. Γιατί όμως στην Παιδεία; μα διότι αποτελεί το μοναδικό βραχίονα επένδυσης κρατικής που μπορεί κανείς να αναμένει σε βάθος χρόνου μεγάλες αποδώσεις. Όλες οι άλλες επιχειρηματικές κρατικές δραστηριότητες δεν είναι παρά εστίες διαφθοράς, βολέματος, κομματικού ελέγχου.
  
  


• 
  
  Επιλογή - με ευθύνη των μεγάλων κομμάτων - δύο ή τριών, όχι παραπάνω, στρατηγικών τομέων που η χώρα θα επιλέξει να "εξειδικευθεί". Να γίνει γνωστή. Να δώσει το βάρος. Τουρισμός θα είναι; Ναυτιλία; Ιατρικές υπηρεσίες; Δεν το ξέρω. Δεν έχει και πολύ σημασία. Σημασία έχει όμως και μάλιστα πολύ μεγάλη να γνωρίζουν όλοι ότι η Ελλάδα αποτελεί τον "παράδεισο" του...(ας βάλουν τα δύο μεγάλα κόμματα ό,τι θέλουν εδώ). Με φορολογικές και άλλες προνομιακές ρυθμίσεις, με πρόβλεψη για την αντίστοιχη εκπαίδευση, με ειδικές πρόνοιες για τη γραφειοκρατία και τα εμπόδια που τυχόν εμφανίζονται με ό,τι χρειάζεται. Όταν όμως αναφερόμαστε σε στρατηγικές επιλογές ουσιαστικά λέμε για ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα ψηφιστεί και θα γίνει σεβαστό και κύρίως θα παραμείνει σταθερό για χρόνια.
  
  

Γιατί δεν γίνονται τα παραπάνω; Απλούστατα διότι δεν υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κεφάλαιο για να υλοποιηθούν όλα αυτά και να υποστηριχθούν από τα κόμματα εξουσίας. Αντίστοιχα και η κοινωνία δεν είναι καθόλου μα καθόλου έτοιμη να εφαρμόσει παρόμοιες πολιτικές. Αλλά η 21η Ιουλίου πλησιάζει!

Θέλεις Τσι-Σα; (Συγκυβέρνηση Τσίπρα-Σαμαρα;)

Γιατί τα έχεις βάλει με τη Νέα Δημοκρατία, ρωτούν σε πολλά μυνήματα αναγνώστες του ιστολογίου;

Για πολύ συγκεκριμένους λόγους και όχι διότι θεωρώ το ΠΑΣΟΚ ως το κατάλληλο κόμμα στην κατάλληλη θέση και μάλιστα στην κατάλληλη συγκυρία. Εξάλλου όποιος ενδιαφέρεται μπορεί πάντοτε να ανατρέξει σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, ώστε να αντιληφθεί τις απόψεις του ιστολογίου, όταν ακόμη τα πράγματα δεν είχαν φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα, όπως για παράδειγμα εδώ. Δεν νομίζω να αδικείται κανείς τουλάχιστον στο επίπεδο της κριτικής.

Και ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Θα τους πεις και σε εμάς;

Και βέβαια. Πρώτος λόγος είναι η άποψή μου σχετικά με το τι εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία στο πολιτικό φάσμα και πως εκφράζει σήμερα, υπό την ηγεσία του κ. Σαμαρά, τις πολιτικές της θέσεις. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια οικονομική πολιτική την εκφράζει και πως θα υλοποιήσει αυτήν την πολιτική. Πιστεύει στην ελεύθερη αγορά; Είναι έτοιμη να υπεράσπιστεί τις ευρωπαϊκές της θέσεις και την ιστορική της διαδρομή; Ή μήπως στο βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντος είναι έτοιμη να κυλήσει στη λογική του λαϊκισμού προκειμένου να προστεθεί άλλο ένα επεισόδιο στο χιλιοπαιγμένο σήριαλ (δράμα για την ακρίβεια) "Όταν είμαι στην αντιπολίτευση χαϊδεύω αυτιά προκειμένου να πάρω την εξουσία και μετά δηλώνω παντού ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι προηγούμενοι τα έκαναν ρημαδιό"; Το "Ζάππειο ΙΙ", όπως και το "Ζάππειο Ι" στηρίζεται σε παραδοχές ανάλογες με εκείνες που στηρίχθηκε το ΠΑΣΟΚ για να αναλάβει την εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Που θα βρεθούν τα ποσά για να μην πειραχθούν συντάξεις και μισθοί; Από τη φοροδιαφυγή σου λένε. Πάρ'τ' αυγό και κούρευτο, δηλαδή. Να δώσουν οι Τράπεζες ρευστότητα στην ανάπτυξη λένε, μα ξέρουν ΚΑΛΑ ότι αν τη δώσουν στις επιχειρήσεις δεν θα πάρει το κράτος, γιατί εκεί είμαστε κύριοι της Νέας Δημοκρατίας! Άρα λοιπόν θέλω από τη Νέα Δημοκρατία να υπερβεί το πολιτικό κόστος και να μας εξηγήσει επαρκώς τις θέσεις της. Δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη να μιλήσει κάποιος και κάποτε ανοιχτά στον ελληνικό λαό για την αλήθεια. Να του εξηγήσει τι συνέβαινε, τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Πρέπει κάποτε να σταματήσει το παιχνίδι της σκοπιμότητας, του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και της λαϊκίστικης σαχλαμάρας. Ναι, το ΠΑΣΟΚ το ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι. Ναι, η στρατηγική ιδεολογική νίκη του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά ήταν να υποτάξει και τον άλλοτε φιλελεύθερο χώρο σε αυτό το παιχνίδι. Αλλά μήπως να επιχειρούσε να το σταματήσει ο κ. Σαμαράς; Δεν κρίνει ότι ήρθε αυτή η στιγμή; Τρίτος και προς το παρόν τελευταίος λόγος είναι η πρόσφατη τάση απομονωτισμού από τον συγγενή της ιδεολογικό χώρο σε διεθνές επίπεδο, που φαίνεται να διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο μιας όψιμης εθνικοπατριωτικής στροφής. Χαρακτηριστικά αυτής της "Σαμαρικής Εποχής" είναι η "εγωιστική" απόρριψη θέσεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο υποτίθεται ότι είναι ενταγμένη η Νέα Δημοκρατία, η συνολική απόρριψη του Μνημονίου καθώς και κάθε προγράμματος προσαρμογής, το οποία βεβαίως συνέταξαν ομοϊδεάτες -υποτίθεται- του κ. Σαμαρά, η κοντόφθαλμη προσπάθεια να "αρπάζει" η Νέα Δημοκρατία κάθε ευκαιρία για λαϊκίστικη τοποθέτηση όπως ο πρόσφατος δημόσιος "πλειστηριασμός" μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ποιος προσφέρει περισσότερα χρόνια εργασιακής εφεδρείας στους δημόσιους υπαλλήλους και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Συνοπτικά δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία μετεξελλίσεται - όπως και το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ από πιο παλιά - σε ένα ιδιότυπο πολιτικό σχηματισμό που όμοιό του δεν θα βρούμε στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δε θα επιθυμούσα να συμβεί το ίδιο και στη χώρα...

Δεν σε καταλαβαίνω! Τι ακριβώς νομίζεις ότι πρέπει να λέει ο κ. Σαμαράς;

Εντάξει, θα στα θέσω πιο απλά τα πράγματα. Ο κ. Σαμαράς, ως αρχηγός μιας Κεντροδεξιάς παράταξης εκτός κι αν σχεδιάζει να μετακινήσει ιδεολογικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατ' αρχήν θα έπρεπε να θέσει εκείνες τις ιδεολογικές σταθερές και κατ' επέκταση εκείνες τις αδιαπραγμάτευτες πολιτικές που θα εντόπιζαν το στίγμα της Νέας Δημοκρατίας στις πολιτικές συντεταγμένες. Η θολούρα και οι διαρκείς αντιφατικές προτάσεις - προς άγραν ψήφων υποθέτω - στην παρούσα φάση δεν παράγουν τίποτα. Άλλοτε θα ήταν ένα καλό και δοκιμασμένο πολιτικό "κόλπο". Σήμερα όχι. Άκου λοιπόν:

• 
  
  Άνοιγμα της αγοράς χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προαπαιτούμενα παρά μόνο την επιστημονική ή άλλη κατάλληλη επάρκεια των επαγγελματιών που ενδιαφέρονται για κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Έτσι, τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Όχι ΠΑΣΟΚικά, για να σου χαϊδέψω κι εγώ τα αυτιά Νεοδημοκράτη μου. Δεν νοείται πολιτικός χώρος που αναγνωρίζει την ελεύθερη αγορά να μην μάχεται - ναι, ΜΑΧΕΤΑΙ - για το άνοιγμα όλων ανεξαιρέτως των επαγγελμάτων. Από ταξί μέχρι φαρμακείο κι από δικηγόρο μέχρι νταλικέρη. Δυστυχώς πρέπει κανείς να υπερβεί δύο εμπόδια: πρώτον την αντίληψη των κομμάτων εξουσίας πως κάθε οικονομική ή άλλη δραστηριότητα πρέπει να τελεί υπό κρατικό έλεγχο άρα και να τυγχάνει δοσοληψίας, διαφθοράς και κομματοκρατίας και δεύτερον την ισχυρή αντίθεση του συνδικαλιστικού κατεστημένου. Αν ΔΕΝ χρειάζεσαι άδεια του κράτους για να αλλάξεις, για παράδειγμα, άρθρα στο καταστατικό της επιχείρησής σου - γιατί έτσι γίνεται στην Ελλάδα του 2011(!) - τότε ΔΕΝ χρειάζεται ούτε να "λαδώσεις" ούτε να πάρεις τηλέφωνο τον εκάστοτε αρμόδιο κομματάρχη για να "τρέξει" το θέμα σου. Δεν είδα λοιπόν όσο κι αν το έψαξα στο πρόγραμμα του "Ζάππειου ΙΙ" αυτή την απλή πρόταση. Δεν είδα να υπάρχει εκτίμηση ούτε για τη μείωση της ανεργίας, ούτε για τους φόρους που θα εισρεύσουν, ούτε για τίποτα άλλο σχετικά με ένα θέμα που θα έπρεπε να αποτελεί την προμετωπίδα ενός Κεντροδεξιού κόμματος: την πλήρη απελευθέρωση επαγγελμάτων και αγοράς. Μη μου πεις ότι ο κ. Σαμαράς εδώ δεν ακούει τους μικροπολιτικούς του συμβούλους ότι δεν είναι τώρα η ώρα που είμαστε μπροστά στις δημοσκοπήσεις να εξαγγέλλουμε τέτοια πράγματα!
  
  


• 
  
  Μείωση του κράτους παντού και με ταχύτητα. Πρόσεξέ με εδώ: Πρώτα μείωση του κράτους και μετά να δούμε πόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν και πως. Εδώ ξεκινάμε ανάποδα. Πρώτα αναφερόμαστε στους υπαλλήλους, διότι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτοί είναι ψήφοι. Χωρίς να δούμε πρώτα πόσο κράτος πρέπει να "κόψουμε". Γιατί; Μα διότι ο κομματάρχης το θέλει το κράτος. Αλλά...με δικούς του υπαλλήλους! Αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία θέλει να είναι σοβαρή πρέπει να μας πει χωρίς περιστροφές και ξεκάθαρα ποιοι ΤΟΜΕΙΣ κρατικής δραστηριότητας πρέπει να απελευθερωθούν. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από μια σειρά παρεμβάσεών ή παρουσίας του - με τη συνακόλουθη κατάργηση των σχετικών υπηρεσιών - και από μια σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Απλά και ξεκάθαρα. Όχι μισόλογα, όχι "ελληνικές απατεωνιές" του τύπου "καταργούμε ή συγχωνεύουμε τον τάδε ανύπαρκτο οργανισμό των 10 υπαλλήλων" έτσι για μόστρα. Παραδείγματα; Ιδού:
  
  

- Το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να είναι επιχειρηματίας σε οποιονδήποτε τομέα. Τα όποια κέρδη του εξαφανίζονται και γίνονται ζημίες και μάλιστα εις βάρος όλων των φορολογούμενων κι όχι μόνο των απασχολούμενων στις κρατικές επιχειρήσεις μέσω πολλών "διαδρομών": Της "ειδικής" μισθολογικής και προνομιακής μεταχείρησης των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ - αφού εκεί μπορεί να δώσει εκεί δίνει! - γεγονός όμως που ανεβάζει τα μισθολογικά κόστη και συνακόλουθα κρατάει ψηλά τις τιμές για όλη την αγορά, της εγγυοδοσίας - με δικά μας χρήματα - των επιχειρήσεων αυτών προκειμένου να αντλούν δάνεια και στη συνέχεια η κατάπτωση αυτών των εγγυήσεων προστίθεται στο κρατικό έλλειμμα και τέλος με την υποχρέωση του κράτους να συντηρεί ένα σύστημα ειδικών ταμείων ασφάλισης και περίθαλψης των εργαζομένων εκεί. Καμία λοιπόν επιχειρηματική δραστηριότητα στο κράτος ακόμη κι αν είναι - επιφανειακά - κερδοφόρα. Πώληση όλων των ΔΕΚΟ πλην - ενδεχωμένως και κατά περίπτωση - κάποιων πολύ συγκεκριμένων υποδομών (πχ. υδάτινων αποθεμάτων) το νομικό καθεστώς των οποίων θα πρέπει να εξεταστεί όχι στην κατεύθυνση άσκησης κρατικής επιχειρηματικότητας αλλά στη διαφύλαξη του ανταγωνισμού και ίσως κάποιων στρατηγικών αποθεμάτων. Πέραν αυτού όλα στην αγορά.

-Απόσυρση της κρατικής παρουσίας από ένα συρφετό δραστηριοτήτων - ζημιογόνων οικονομικά αλλά προσοδοφόρων ψηφοθηρικά - όπως ας πούμε η νομοθέτηση περιορισμών, η συγκρότηση οργανισμών ή η παροχή οικονομικών αρωγών επί τομέων θρησκευτικών, καλλιτεχνικών, τύπου και ΜΜΕ, αλιείας, συνδικαλισμού, τουρισμού και ένα σωρό άλλα ετερόκλητα μεταξύ τους ζητήματα. Το κράτος υπάρχει παντού και καταδυναστεύει. Σου επιβάλλει ουσιαστικά σε ποια επαγγελματική ένωση θα μετάσχεις - το ξέρατε ότι επιδοτεί μέχρι και τον ΣΕΒ(!); - συντηρεί εκκλησιαστικές σχολές, επιδοτεί θέατρα και παραστάσεις, μπλέκεται στο που και πως θα ψαρέψεις ακόμη και πόσα δωμάτια και πως θα είναι χτισμένο το σπίτι σου και ό,τι βάλεις πιθανό και απίθανο στο μυαλό σου. Πρέπει να παίρνεις τη γνώμη του και να περιμένεις τις αποφάσεις του για τα πάντα σχεδόν! Και δε θα γίνουμε "ζούγκλα" θα ρωτήσει ο καλομαθημένος κρατιστής; Γιατί δεν είμαστε ακόμα, θα σου απαντήσω; Έλεγχος ναι. Χρήμα κατευθυνόμενο σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όχι. Αυτό θα έπρεπε να εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Ξεκάθαρα!

-Και οπωσδήποτε η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι από καιρό έτοιμη για τη "μητέρα των μαχών": την απαγκίστρωση της κοινωνίας από τον εναγκαλισμό του δημοσίου και των κοστοβόρων προνομίων του: Όχι σε μονιμότητα, όχι στην παροχή προνομίων σε κρατικούς υπαλλήλους σε σχέση με την ελεύεθρη αγορά. Καθιέρωση ενός μισθού για κάθε υπάλληλο με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες εργασιακές συνθήκες με όρους όχι νομοθετικούς αλλά ελεύθερης αγοράς. Για όλους ανεξαιρέτως. Χωρίς επιπλέον παροχές. Και να σου χαϊδέψω και πάλι τα αυτιά, ναι να ισχύσει και για την πολιτική σκηνή. Ο Βουλευτής, ο Υπουργός, ο κάθε κρατικός λειτουργός να απολαμβάνει το μισθό του και όπως ο κάθε πολίτης όταν χρειάζεται επιπλέον ευκολίες, οδηγό, γραμματέα κλπ, αυτές να καταβάλλονται από τον ίδιο και τον μισθό του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα. Η ουσία της δημοκρατίας είναι η απάλειψη των προνομίων. Όπως ο κάθε εργαζόμενος προσέρχεται με δική του μέριμνα στην εργασία του υπό τους αυτούς όρους να προσέρχεται και ο εκάστοτε κρατικός λειτουργός. Ίδιες εργασιακές συνθήκες για όλους. Όχι ισοπεδωτική ισότητα προφανώς, αλλά άρση κάθε προνομίου που διαχωρίζει τους πολίτες σε "βολεμένους" και μη. Καμία ασυλία, κανένα προνόμιο. Δεν το ακούω αυτό από τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον θα περίμενα από τη Νέα Δημοκρατία να επαγγέλλεται την άρση κάθε παροχής σε πολιτικούς που δεν κατέχουν πλέον το αξίωμά τους, πλην εκείνων των παροχών που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Κατάλαβα...Θέλεις τη Νέα Δημοκρατία υποταγμένη στο Φιλελευθερισμό...

Καλό είναι το παιχνίδι των λέξεων. Αλλά ξέρεις που πάει το πράγμα; Δυστυχώς ο χώρος της Κεντροδεξιάς να συγκλίνει με ιδεολογικούς χώρους που τυπικά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Αντι-μνημόνιο ο Σαμαράς, αντι-μνημόνιο κι ο Τσίπρας. Όχι στη συναίνεση ο Σαμαράς, το ίδιο κι ο Τσίπρας. Να προσλάβουμε 100.000 στο δημόσιο για να πέσει η ανεργία ο Τσίπρας, να κρατήσουμε τους πενηντάρηδες σε εργασιακή εφεδρεία μέχρι τη σύνταξη ο Σαμαράς για να μην ανέβει η ανεργία. Ταύτιση πατρίδας και ΔΕΚΟ ο Σαμαράς - δεν ξεπουλάμε σου λέει - το ίδιο κι ο Τσίπρας. Το έκαναν στο παρελθόν στην "οικουμενική" δεν είναι απίθανο να το δούμε και στο μέλλον. Δυστυχώς, πρόκειται για μια εξέλιξη που ενώ δεν είναι απίθανη οι συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν ολέθριες. Διεθνής οικονομική και πολιτική απομόνωση της χώρας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Εξυπηρετεί πολιτικές φιλοδοξίες, επιλύει πολιτικά παίγνια - αδρανοποιεί ας πούμε τους άλλους "ενοίκους" της Κεντροδεξιάς "πολυκατοικίας" - αλλά δεν παράγει λύσεις. Θέλω τη Νέα Δημοκρατία να αναλάβει το ιστορικό της καθήκον και να επαναφέρει τη χώρα στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης. Δεν με νοιάζει αν η μέθοδος ονομάζεται φιλελευθερισμός, ομοιοπαθητική ή γιόγκα. Αρκεί να κεφαλαιοποιεί το δυναμικό της χώρας, να συνδέει τη χώρα με το φυσικό ιστορικό, πολιτικό, γεωγραφικό και οικονομικό της χώρο που είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος και να μην την οδηγήσει προς χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών σε επικίνδυνη περιπλάνηση σε άγνωστα νερά.

Καλά, η ανάπτυξη και η επανεκκίνηση της οικονομίας που λέει ο Σαμαράς δεν είναι θετικά στοιχεία; Προτιμάς την ύφεση του Μνημονίου;

Για να το ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά, το Μνημόνιο το θεωρώ καταστροφικό για δύο λόγους.

-Πρώτον επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις και κατ' ακολουθίαν σε συμφωνία και συντονισμό με τα δικά τους συμφέροντα.

-Δεύτερον, το Μνημόνιο - ως οικονομική αντίληψη - δεν αποτελεί "συνταγή" εξόδου από την κρίση. Αποτελεί μια "αφορμή" για ένα ευρύτερο ανασχεδιασμό της ελληνικής οικονομίας. Έχω ξαναγράψει ότι αν αντιμετωπιστεί ως μια "βήμα-προς-βήμα" διαδικασία που αν την εκτελέσει η - όποια - Κυβέρνηση ξαφνικά θα διασωθεί η χώρα τότε όχι μόνο θα αποτύχει αλλά θα επιτείνει τα προβλήματα, όπερ και εγένετο.

Ο κ. Παπανδρέου διέπραξε ένα ιστορικό σφάλμα, το οποίο προετοιμάζεται να το επαναλάβει ο κ. Σαμαράς. Θεώρησε το Μνημόνιο - το παλιό ή το καινούριο ή όποιο άλλο εμφανισθεί - ως ένα "συμβόλαιο" μεταξύ ημών και των δανειστών. Ο μεν κ. Παπανδρέου σήμερα αναρωτιέται - και μαζί με αυτόν και η χώρα - γιατί αφού το τήρησε δεν "πέτυχε", ο δε κ. Σαμαράς ισχυρίζεται ότι θα το επαναδιαπραγματευτεί. Το Μνημόνιο ΔΕΝ είναι συμβόλαιο. Είναι μια "κοινοποίηση" του τι κάνουν οι πιστωτές και οι "δάνειες δυνάμεις" σε σχέση με εμάς. Αποτελεί δική μας ευθύνη για το πως θα διαχειριστούμε τα "του οίκου μας". Και δεν το πράττουμε γιατί η μεν Κυβέρνηση έχει - λόγω παρελθόντος και ιδεολογίας - αποφασίσει να τα "παίρνει από φόρους" ώστε να προστατέψει τον κομματικό στης στρατό στο δημόσιο τομέα και η δε αντιπολίτευση γιατί έχει περιχαρακωθεί και βολευτεί γύρω από το θολούρα του "αντι-Μνημονίου" που την ενισχύει εκλογικά, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επιτέλους.

Τελικά δηλαδή, η ελληνική πολιτική σκηνή αν όντως ήθελε να χρησιμοποιήσει το Μνημόνιο, θα έπρεπε στο σύνολο ή στην πλειοψηφία της να εγγυηθεί δια της συναίνεσής της την προσήλωση όχι στα νούμερα αλλά στη φιλοσοφία του Μνημονίου, προσπαθώντας να το θέσει όχι ως οροφή προσδοκιών αλλά ως ελάχιστο εφαλτήριο πάνω στο οποίο θα συγκροτηθεί η νέα ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Πιο απλά, θα έπρεπε οι Έλληνες πολιτικοί να εγγυηθούν για τα ελληνικά δάνεια και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, έναντι των δανειστών αντί να την εγγυώνται ξένοι ηγέτες, όπως ουσιαστικά γίνεται σήμερα.

Ξέρεις τι θα ονειρευόμουν από τον κ. Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία; Με μια πραγματικά πατριωτική κίνηση να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου σε μια κοινή διακύρηξη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μαζί με όσους άλλους αρχηγούς κομμάτων "αντέχουν", όπου θα εγγυώνταν όχι απλώς την τήρηση του Μνημονίου αλλά την επίμονη και "επιθετική" προσήλωση ανεξαρτήτως χρονικών περιορισμών και εκλογικού αποτελέσματος, στην επίτευξη εκείνων των οικονομικών αποτελεσμάτων και εκείνων των άρσεων εμποδίων που θα εξέπλητταν και τους πιο αισιόδοξους αναλυτές. Πιο μακρυά, πιο ψηλά πιο δυνατά από το Μνημόνιο. Θα ονειρευόμουν την επίμονη αντιπολίτευση του κ. Σαμαρά και την ώθηση της Κυβέρνησης προς συγκεκριμένα και απτά βήματα σε ελάχιστο χρόνο, ώστε:

- Να περιορισθεί το κράτος

- Να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα

- Να αρθούν τα προνόμια.

- Κι άλλες πρόνοιες όπως εδώ

Δυστυχώς όμως. Ο κ. Σαμαράς διολίσθησε σε ατραπούς ψηφοθηρικούς, λαϊκίστικους, απομονωμένους από τη διεθνή πραγματικότητα. Ας θυμήσουμε όμως σε ποια ποσοστά εκλογικά καταλήγουν τελικώς οι "ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ". Έτσι για να τα λέμε όλα.

Το Ελληνικό Χρέος στα Χέρια της Κοινωνίας

Μετά και την διαδικτυακή μας "μετεγκατάσταση" συνεχίζουμε. Στο τελευταίο μας άρθρο λοιπόν θέσαμε το ερώτημα εάν υπάρχει διέξοδος στο ελληνικό ζήτημα χρέους, αφού όπως φαίνεται οι εναλλακτικές λύσεις που προβάλλονται δεν κρίνονται ικανοποιητικές και το κυριότερο δεν υπάρχουν στον ορίζοντα ενδείξεις απεγκλωβισμού από τη λογική του Μνημονίου.

Μέχρι πρότινος το πολιτικό σύστημα κατάφερνε να διαχειριστεί μικρής ή μεγαλύτερης έντασης κρίσεις σε διάφορα επίπεδα, άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε με μικρότερη επιτυχία, όπου εκ του αποτελέσματος κρίνεται ότι και μόνο η επιβίωσή του εξασφάλιζε ένα minimum επιτυχίας, μαζί βεβαίως με την διατήρηση μιας σχετικής σταθερότητας της χώρας.

Κοινός τόπος στην μετα-Μνημονιακή Ελλάδα είναι η αντίληψη πως πλέον το πολιτικό σύστημα ακολουθεί τις εξελίξεις, αδυνατεί να ανακτήσει έστω και την ελάχιστη πρωτοβουλία απέναντι στα αλλεπάλληλα κύματα των έντονων οικονομικών αναταράξεων, ενώ παράλληλα αδυνατεί να προβάλλει σε οποιονδήποτε χρονικό ορίζοντα ένα όραμα εξόδου και σταθεροποίησης. Είναι προφανές και χιλιοειπωμένο ότι εισήλθαμε σε έναν φαύλο κύκλο υφεσιακής οικονομίας με τόσο έντονα χαρακτηριστικά που θα μεταβληθεί καθοριστικά το σύνολο των κοινωνικών και οικονομικών άρα και πολιτικών σταθερών.

Το ενδιαφέρον σημείο στην καινούρια δυναμικά αρνητική εικόνα αποτελεί η συνολική αδυναμία του πολιτικού συστήματος να αντιληφθεί το βάθος και το μέγεθος όχι της κρίσης αυτής καθεαυτής αλλά το περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτή εξελίσσεται.

Ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από την κοσμοθεωρία του πολιτικού μας φάσματος, ένα περιβάλλον σταθερά προσανατολισμένο στους νόμους της αγοράς, τους οποίους για λόγους που σχετίζονται με την ιδιοσύσταση της ελληνικής κοινωνίας και έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερα άρθρα μας, έχουμε ενοχοποιήσει και εξοβελίσει στη σφαίρα του "κακού".

Εν ολίγοις, η ελληνική κοινωνία ζυμώθηκε έτσι ώστε να απεχθάνεται το κέρδος που προέρχεται από τους νόμους της αγοράς, ενώ εκπαιδεύθηκε να ανέχεται το κέρδος που προέρχεται από την κρατική μηχανή, ωσάν το κράτος να λειτουργεί ως ένα "ηθικό πλυντήριο" όπου το "κακό" χρήμα μετατρεπόταν σε "καλό". Για παράδειγμα, θεωρείται απολύτως ηθικό κάποιος κρατικός υπάλληλος να υπεραμοίβεται από τα χρήματα των φορολογουμένων και από τον κρατικό δανεισμό, γιατί άλλη πηγή δεν υπάρχει για το μισθό ή τις παροχές του, ή να διατηρεί τα πανάκριβα προνόμιά του ενώ θεωρείται εντελώς ανήθικο οι αγορές να μην δανείζουν τη χώρα οδηγώντας τη στην "στάση πληρωμών" επειδή ακριβώς θεωρούν ότι αυτή η δοσοληψία δεν παράγει κέρδος. Με λίγα λόγια, ενώ ο υπάλληλος στην πραγματικότητα αρνείται να "δανείσει" το κράτος με μέρος του ποσού που του καταβάλλεται - δεχόμενος να προσαρμόσει το μισθό του στην απόδωσή του- την ίδια στιγμή μια ολόκληρη κοινωνία ψέγει τον επενδυτή που κάνει το ίδιο, αρνείται δηλαδή να δανείσει τη χώρα, προσδωκόντας στο κέρδος.

Για να το θέσω πιο παραστατικά, το σύνολο του πολιτικού κόσμου διαλογίζεται και διαλέγεται με το δίλλημμα "στάση πληρωμών ή περισσότερα μέτρα" αντί να παράγει στρατηγικές κερδών μετασχηματίζοντας το ερώτημα σε περισσότερα ή πολύ περισσότερα κέρδη για την αγορά. Κι επειδή ακριβώς η συγκεκριμένη στάση επιβάλλεται από μια παρωχημένη, κρατικίστικη και ανεδαφική πλέον πολιτική ελίτ σταδιακά ο φυσικός εκπρόσωπος της κοινωνίας, το πολιτικό σύστημα, αποδυναμώνεται και εξαφανίζεται. Η κοινωνία βρίσκεται μόνη και απευθείας απέναντι στο σύμπαν των αγορών με φυσικό εκπρόσωπο την Μνημονιακή Τρόικα.

Τα βασικά διλλήμματα λοιπόν τίθενται πλέον απευθείας στην κοινωνία κι όχι στους πολιτικούς της εκπροσώπους. Η κοινωνία καλείται να παράγει και να αναδείξει λύσεις που αφενός θα την οδηγήσουν εκτός κρίσης και αφετέρου θα αποκαταστήσουν την πολιτική "τάξη των πραγμάτων".

Η κοινωνία θα κληθεί να ξεπεράσει τις πολιτικές αγκυλώσεις, να προηγηθεί των πολιτικών σχηματισμών να βρεθεί μπροστά από τις εξελίξεις.

Πρακτικά, η κοινωνία θα επιβάλλει την απόρριψη των πολιτικών πομφόλυγων περί "εργασιακής εφεδρείας" στο δημόσιο τομέα και θα ενεργοποιήσει τη ρεαλιστική οδό της αποκατάστασης της ισορροπίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα διαμορφώνοντας τις ίδιες εργασιακές συνθήκες. Η κοινωνία θα κληθεί να διαρρήξει τα προστατευτικά τείχη γύρω από συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις απελευθερώνοντας την αγορά. Η κοινωνία θα αποκαταστήσει την αναγκαιότητα της επιχειρηματικότητας αίροντας τους περιορισμούς και τα εμπόδια στην ανάπτυξη.

Βεβαίως δεν αναφέρομαι σε κοινωνικές αντιδράσεις ή άλλες επιφανειακές διαδικασίες. Αναφέρομαι στη σταδιακή ωρίμανση του κοινωνικού ιστού, στην ενηλικίωση του συλλογικού κοινωνικού ομόθυμου γύρω από την πραγματικότητα που η τρέχουσα πολιτική αλλαζονία και κουτοπονηριά δεν θέλει ή δεν μπορεί να αποδεχθεί.

Η παγκοσμιοποίηση και η επανάσταση της διάχυσης της πληροφορίας, η ελευθερία της διακίνησης των κεφαλαίων, των ανθρώπων και των ιδεών δεν μπορεί να εμποδισθεί ούτε να οπισθοδρομήσει. Αρκετά περίμενε η Ελλάδα στο περιθώριο, ως παρίας, υποκρινόμενη ότι ο χρόνος παρέμεινε ακίνητος προς χάριν των κάθε λογής και μεγέθους προνομιούχων. Είναι καιρός η χώρα μας να κάνει τα πρώτα της βήματα και μετά να τρέξει στην παγκόσμια αρένα διεκδικώντας το μερίδιο που της ανήκει. Να γίνει συμμέτοχος μιας ευημερίας που δεν είδε ποτέ, να κεφαλαιοποιήσει το δυναμικό της και να αφήσει πίσω της μια για πάντα μικροσυμφέροντα, συντεχνειακές υφαρπαγές του πλούτου και κομματικούς ινστρούχτουρες. Είναι καιρός να θάψει όσο πιο βαθειά γίνεται αποκυήματα νοσηρής πολιτικής φαντασίας που δυστυχώς έγιναν ζωντανοί εφιάλτες για το πολύπαθο σώμα της ελληνικής οικονομίας όπως "μονιμότητα", "επιδοματική πολιτική", "κλειστό επάγγελμα","αγροτική επιδότηση", "κρατική παρέμβαση", "ΔΕΚΟ". Είναι καιρός να ανακαλύψει καινούριες λέξεις όπως "νεανική επιχειρηματικότητα", "κέρδος", "ευημερία", "ανάπτυξη", "οικονομική ελευθερία". Και τότε η κοινωνία μπορεί να είναι σίγουρη ότι θα συγκροτηθούν εκείνες οι δικλείδες ασφαλείας που δεν θα επιτρέπουν ούτε τη διαφθορά ούτε την αδιαφάνεια, γιατί ένα καινούριο πολιτικό προσωπικό θα έχει αναδειχθεί. Μακρυά από οικογενειοκρατία, ίντριγκα και καμαρίλα. Όχι βεβαίως γιατί ξαφνικά θα μετατραπούμε σε μια κοινωνία αγγέλων. Αλλά γιατί όπου λειτουργεί η ελεύθερη οικονομία η ίδια η κοινωνία δεν έχει ανάγκη κανέναν κομματικό παραγοντίσκο να της χαϊδεύει τ' αυτιά και να της κουνά μπροστά στα πεινασμένα της μάτια το πενιχρό επίδομα, την απαραίτητη πολιτική γνωριμία, ή την πολυπόθητη κακοπληρωμένη θέση στο δημόσιο.

Προς τι το "κήρυγμα" περί ελεύθερης οικονομίας; Διότι δεν πρόλαβε να στεγνώσει το πληκτρολόγιο από την παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με την απαράδεκτα κρατικίστικη "εργασιακή εφεδρεία" που θα ζήλευε και ο Λένιν και ο ΥΠΟΙΚ κ. Βενιζέλος προσέτρεξε να εγγυηθεί την μισθοδοσία των ιερέων-δημοσίων υπαλλήλων, πάντοτε εις βάρος του φορολογούμενου πολίτη. Πάντοτε με τα "λεφτά των άλλων". Ευτυχώς, οι νόμοι της αγοράς δεν επιδέχονται τροπολογιών!