Ο Κύκνος του Παρέτο και οι Φόροι του Σαμαρά

Σίγουρα κάπου έχει πάρει το μάτι σας ή ακούσει το αυτί σας τα περί "μαύρου κύκνου", μιας έκφρασης-καραμέλα της σύγχρονης οικονομικής ειδησεογραφίας.

Συνοπτικά, ο "μαύρος κύκνος" - ένα σπάνιο είδος κύκνου για τον κόσμο πριν την ανακάλυψη της Αυστραλίας! - συμβολίζει κάθε γεγονός, καταστροφικό ή δυσμενές, ειδάλλως το λέμε "λευκό ιππότη" αν πρόκειται περί θετικού συμβάντος, που έρχεται ξαφνικά να αναστατώσει οικονομίες, λαούς, έθνη ή συστήματα.

Η πρόβλεψη επέλευσης ενός "μαύρου κύκνου" δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, καθώς ναι μεν τα δεδομένα υπάρχουν αλλά η πλειονότητα δεν τα ερμηνεύει με αρνητική προοπτική. Αν ο "μαύρος κύκνος" μπορούσε να είχε  προβλεφθεί, απλά δε θα ήταν "μαύρος κύκνος" αφού όλοι θα είχαν πάρει τα μέτρα τους, αποτρέποντας έτσι την εμφάνισή του ή τις συνέπειές του.

Τι σχέση έχει τώρα, ο "μαύρος κύκνος" με τον Ιταλό οικονομολόγο Βιλφέντο Παρέτο, των αρχών του 20ου αιώνα;

Ο Παρέτο, μεταξύ άλλων, ήταν και εκείνος που εισήγαγε και επεξεργάστηκε την αρχή της βέλτιστης "αποτελεσματικότητας" κατανομής των πόρων ενός οικονομικού συστήματος και από τότε πήρε το όνομά του: "αποτελεσματικότητα κατά Παρέτο".

Και πάλι συνοπτικά, αυτή η αρχή μας λέει πως μια κατανομή πόρων θεωρείται όντως αποτελεσματική, όταν δεν υπάρχει άλλη που θα βελτίωνε την θέση ενός ατόμου, δίχως να επιδεινώσει την θέση κάποιου άλλου.

Για παράδειγμα, ας πούμε πως έχουμε δύο οικονομικούς "παίκτες" το "Κράτος" και τον "Κώστα". Ο "Κώστας" κάθε μήνα έχει εισόδημα 1000 ευρώ και το "Κράτος" μηδέν. Τότε, είναι πιθανό ο "Κώστας" να χάσει μέρος του εισοδήματός του, αφού το "Κράτος" που του παρέχει τις προϋποθέσεις ώστε να μπορεί ο "Κώστας" να κερδίζει τα 1000 ευρώ του, με μηδέν ευρώ δεν μπορεί να το κάνει. Τον "Κώστα" μπορεί να τον ληστέψουν, αφού το "Κράτος" δεν θα έχει αστυνομία ή μπορεί να καταστραφεί η επιχείρησή του αν το "Κράτος" δεν έχει χρήματα να φτιάξει την κομμένη γράνα!

Κατά Παρέτο λοιπόν δεν είναι αποτελεσματική η κατανομή των πόρων, κι ο "Κώστας" πρέπει να δώσει ένα μέρος του εισοδήματός του στο "Κράτος".

Πόσο;

Ο Παρέτο δεν κάθησε να μας πει και τον τρόπο που θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε άπαξ και διά παντός το "πόσο".

Και δυστυχώς ούτε οι μεταγενέστεροι...

Η ουσία όμως είναι πως αν αυτή η κατανομή δεν είναι βέλτιστη, τότε δεν επιτυγχάνεται ευημερία για κανέναν παίκτη.

Και η παραπάνω κατανομή 1000 και μηδέν, δεν είναι βέλτιστη αφού η κατάσταση του "Κώστα" είναι εξαιρετικά πιθανό να επιδεινωθεί δραματικά (από μια ληστεία, μια φυσική καταστροφή κλπ)

Εδώ έρχεται ο "μαύρος κύκνος"!

Όσο ο "Κώστας" κερδίζει το 1000ρικό του, όλα πάνε καλά γι' αυτόν ωστόσο όσο το "Κράτος" μένει με το μηδέν, η πιθανότητα να εμφανιστεί ο "μαύρος κύκνος" (η ληστεία που λέγαμε, ή οι συνέπειες μιας φυσικής καταστροφής κλπ) τινάζεται στα ουράνια. Τείνει να γίνει βεβαιότητα. Ο "Κώστας" κινδυνεύει ακόμη κι από τους νεοσσούς του "μαύρου κύκνου"!

Αν δούμε μια άλλη κατανομή πόρων, όπου έρχεται το "Κράτος" και παίρνει από τον "Κώστα" 800 ευρώ από τα 1000.

Είναι προφανές ότι η κατάσταση του "Κώστα" επιδεινώθηκε. Και μάλιστα δραματικά, ενώ η κατάσταση του "Κράτους" βελτιώθηκε κατά το ισόποσο.

Ούτε όμως αυτή η κατανομή είναι "αποτελεσματική κατά Παρέτο" αφού η ευημερία του "Κώστα" καταβαραθρώθηκε.

Εδώ, ο "μαύρος κύκνος" στέκεται απειλητικός στο 800άρι του "Κράτους": ο "Κώστας" υποφέρει και σκέφτεται διάφορα. Να μην πληρώσει το "Κράτος", να μεταναστεύσει, να φοροδιαφύγει δηλώνοντας όχι 1000 αλλά 100 ευρώ ώστε να επαναφέρει την ευημερία του στα προηγούμενα ανεκτά επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση όμως τα 800 του "Κράτους" απειλούνται και συνακόλουθα απειλείται η ευημερία του "Κράτους".

Προσέξτε: ο "Μαύρος Κύκνος" δεν είναι καθορισμένος. Οι συνέπειές του είναι. Δηλαδή, το ίδιο γεγονός υπό διαφορετικές συνθήκες παράγει διαφορετικές συνέπειες: μπορεί δηλαδή να έχει συνέπειες "μαύρου κύκνου" ή και όχι.

Δηλαδή, μια φυσική καταστροφή σε μια ευημερούσα πολιτεία μπορεί και να είναι αδιάφορη οικονομικά, αλλά μπορεί και να αποτελέσει σε μια φτωχή πολιτεία την αφορμή για σοβαρές αναταράξεις.

Τώρα τι ξέρει ο Σαμαράς από Παρέτο δεν ξέρω.

Εκείνο όμως που διαφαίνεται είναι το εξής απλό συμπέρασμα: 

Το Κράτος (χωρίς εισαγωγικά αυτή τη φορά...) έχει αποφασίσει να διατηρήσει την ευημερία του. Τους υπαλλήλους του, τις απολαβές και τα προνόμιά τους και τέλος πάντων τη "ζωή" του. Εξακολουθεί να διατηρεί το πανάκριβο "αλάθητό" του (αλήθεια, σκεφτήκατε ότι αυτός ή αυτοί που ευθύνονται για τόσα κρατικά σφάλματα εξακολουθούν να αμείβονται και άρα να ευημερούν;) και τα πλεονεκτήματά του.

Από την άλλη, οι πολίτες καθημερινά διαπιστώνουν ότι η ευημερία τους (μην παρεξηγείτε τη λέξη: αναφερόμαστε στο όποιο επίπεδο διαβίωσης του καθενός) διολισθαίνει και μάλιστα επιταχυνόμενα.

Το "σύστημα" Κράτος-πολίτες είναι κλειστό - χωρίς ανάπτυξη...- και κατά τεκμήριο όχι "αποτελεσματικό" κατά Παρέτο.

Συνέπειες;

Ένας μεγάλος "Μαύρος Κύκνος" έχει ξεκινήσει το πέταγμά του πάνω από εκείνη την πλευρά που ευημερεί εις βάρος της άλλης...

Νεοφιλελευθερισμός ή Χάος.

Η θολή ιδεολογική σούπα με την οποία ταΐζει το πελατειακό σύστημα την ελληνική κοινωνία, θέλει το νεοφιλελευθερισμό ως την ακραία πρακτική του καπιταλισμού.

Ουδέν ψευδέστερον τούτου!

Ο νεο-φιλελευθερισμός αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1930, ως αντίβαρο στον ανθρωποκτόνο Εθνικοσοσιαλισμό (το Ναζισμό ντε!) κι όσο κι αν φαίνεται απίστευτο -μετά από τόση κατανάλωση θολούρας-ήθελε τη λειτουργία του Κράτους ως ρυθμιστή του ανταγωνισμού.

Δηλαδή, στην κλίμακα της "καπιταλιστικής ακρότητας" είναι ως οικονομική πρακτική, πιο "μαλακός" από τον κλασσικό φιλελευθερισμό ο οποίος με τη σειρά το αναπτύχθηκε ως αντίβαρο στα μοναρχικά, φεουδαρχικά και απολυταρχικά καθεστώτα της Ευρώπης του 16ου -17ου αιώνα.

Αλλά δε  θα κάνω φιλοσοφική εμβάθυνση εδώ, αφήνοντας τους πελάτες του κομματικού δεξιού, αριστερού ή κεντρώου -δεν έχει σημασία-συστήματος να καταναλώνουν ανεύθυνα την ιδεολογική σούπα που δηλητηριάζει γενιές και γενιές στη χώρα μας.


Αυτό που θα κάνω είναι να παραθέσω επιγραμματικά μερικές απόψεις που κατά τη γνώμη μου είτε θα επικρατήσουν είτε η χώρα θα βρίσκεται διαρκώς προ νέων Μνημονίων, σκληρής λιτότητας, ύφεσης και δυστυχίας. Το πρόβλημα είναι πως η δηλητηριώδης ιδεολογική σούπα προκαλεί φαινόμενα εικονικού κορεσμού, οπότε αρκετά από τα παρακάτω ενδεχομένως να αποδειχθούν δύσπεπτα.

Νεοφιλελευθερισμός ή Χάος λοιπόν και ιδού ποια θα έπρεπε να είναι τα ζητούμενα της ελληνικής κοινωνίας:

-Κανένα Κράτος και καμία γραφειοκρατία δεν μπορεί να παρεμβαίνει στην ελευθερία της διάθεσης και χρήσης της ιδιοκτησίας. Ελεύθερο ωράριο καταστημάτων και επιχειρήσεων για όλους παντού.

-Ελεύθερη διαμόρφωση εργασιακών σχέσεων χωρίς καμία παρέμβαση από συνδικαλιστές-πατερούληδες ή γραφειοκρατικές αγκυλώσεις. Ωράρια και αμοιβές με ελεύθερη συμφωνία εργοδότη-εργαζομένων.

-Στο βαθμό που οι συντάξεις επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα αφορούν όλους μας, πλήρης και κάθετη εφαρμογή του ηλικιακού ορίου των 65 ετών για όλους. Σύνταξη έστω και μια μέρα νωρίτερα για υγιείς ανθρώπους δεν έχει κανένα νόημα πλην του πολιτικού οφέλους. Για όσους πήραν νωρίτερα σύνταξη, δύο χρόνια επίδομα ανεργίας και διακοπή αυτής μέχρι τα 65 έτη.

-Πλήρης απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων στο Δημόσιο. Ελεύθερες προσλήψεις και απολύσεις πλην των τομέων της Άμυνας, της Ασφάλειας και της Δικαιοσύνης. Αλίμονο, αν στον αιώνα μας παρακαλάμε 5 γραφειοκράτες να...απογραφούν! Ή 10 υπαλλήλους να μετατεθούν από το Παγκράτι στους Αμπελόκηπους! Αλίμονο αν ακόμα μισθοδοτούνται εκπαιδευτικοί επί 3μηνο για να κάθονται.

-Πλήρης απελευθέρωση του τομέα της ασφάλισης: ο παραλογισμός της υποχρεωτικής ασφάλισης σε κρατικό φορέα με όρους που ο εργαζόμενος δεν έχει προσυπογράψει και αποδεχθεί και η καταναγκαστική εργασία προκειμένου να αποπληρωθούν χρέη σε ταμεία για παροχές που δεν υπάρχουν είναι μεσαιωνική. Ναι, η ασφάλιση να είναι υποχρεωτική αλλά σε φορέα που επιθυμεί ο πολίτης είτε έναν κρατικό (ενοποίηση όλων των ταμείων σε ένα) είτε ιδιωτικό, με όρους ανταγωνισμού.

-Πλήρης απομάκρυνση του Κράτους από οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα. Πρόκειται για σύγκρουση συμφερόντων όταν ο επιχειρηματίας-Κράτος και επιχειρεί και νομοθετεί κατά πως νομίζει. Το Κράτος ρυθμίζει το πλαίσιο λειτουργίας των τομέων και εκεί τελειώνει ο ρόλος του.

-Εφαρμογή της αρχής "το Κράτος ελέγχει τους ελεγκτές". Κατάργηση των ελεγκτικών αρχών με τη μορφή που έχουν σήμερα (Πολεοδομίες, Εφορίες κλπ), ανάθεση του ελεγκτικού έργου σε ιδιώτες και το Κράτος περιορίζεται στον αποτελεσματικό έλεγχο των ελεγκτικών ιδιωτικών εταιρειών.

-Πλήρης εφαρμογή της αρχής της "μιας ημέρας". Όλες οι εκδόσεις εγγράφων, βεβαιώσεων, διαδικασιών στις σχέσεις Κράτους-πολίτη ή Κράτους-επιχειρήσεων περιορίζονται στη μια ημέρα. Μετά, ο πολίτης ή η επιχείρηση κάνει τη δουλειά της με μια υπεύθυνη δήλωση που θα υποκαθιστά το σχετικό έγγραφο και το Κράτος επιφυλάσσεται για τον έλεγχο του ελεγκτή ιδιώτη που έχει αναλάβει το έργο.

-Κάθε κρατική λειτουργία που δεν αφορά τον πυρήνα της κρατικής εξουσίας, ελεύθερα μπορεί να ασκηθεί από ιδιώτες. Φυλακές, καθαριότητα, κοιμητήρια, κι άλλες δραστηριότητες όλα μέσα από ένα ρυθμιστικό πλαίσιο να ασκούνται ανταγωνιστικά από ιδιώτες.

-Υποχρεωτική για τους πολίτες ή τις επιχειρήσεις και για αστικά ζητήματα (οικονομικές διαφορές, εμπορικές διαφορές, αγωγές, εξώσεις κλπ) η προσφυγή σε ιδιώτες διαιτητές πριν από την απευθείας προσφυγή στη Δικαιοσύνη.


-Συνταγματική κατοχύρωση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών για το χρέος και το έλλειμμα, καθώς και του φορολογικού συντελεστή. Επιτέλους ας συμφωνήσουμε σε έναν φορολογικό συντελεστή, ενιαίο για όλους ανεξάρτητα αν το εισόδημα προέρχεται από μισθωτή εργασία ή ελεύθερο επάγγελμα ή ενοίκια ή από χρηματόδεντρα. Η κατάτμηση της κοινωνίας ανάλογα με την ψηφοδοτική ικανότητα πρέπει να σταματήσει.

Αυτά ως περίγραμμα.

Είναι σαφές πως μπορεί κανείς να απαριθμεί για ώρες καθώς η ελληνική κοινωνία έχει γαλουχηθεί και πιστέψει σε ουτοπίες, βολέματα, αγκυλώσεις. Έχει διασυνδέσει το μισθό με την ιδιότητα κι όχι με το παραγώμενο έργο. Πληρώνομαι επειδή "είμαι" υπάλληλος κι όχι επειδή σήμερα δίδαξα 3 ώρες ή αρχειοθέτησα 20 έγγραφα.

Νεοφιλελευθερισμός ή Χάος λοιπόν και η οικονομική μοίρα αυτού το τόπου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχει προδιαγραφεί.

Ο Μεγάλος Συνασπισμός της Αριστεράς: Η Λύση του Δράματος!

Στην εβδομάδα που πέρασε - κι αυτό ίσως δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό σε όλη του την έκταση - συνετελέσθη μια τεράστια μεταβολή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Δεν έχουμε πλέον μια τρικομματική Κυβέρνηση "εθνικής ευθύνης" αλλά ένα Κυβερνητικό σχήμα στο οποίο συμμετέχουν αποκλειστικά οι κύριοι διαμορφωτές της κοινωνικής, οικονομικής και σε μεγάλο βαθμό πολιτικής πραγματικότητας όπως τη ζήσαμε από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Το κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου αποφάσισαν να συγκυβερνήσουν! Μόνο σε νούμερα επιθεώρησης ή σε βιβλία εναλλακτικής ιστορίας θα μπορούσε κανείς να βρει τέτοια πιθανότητα.

Κι όμως, αποτελεί μια πραγματικότητα σήμερα η  οποία έρχεται να μεταβάλλει ουσιωδώς το πολιτικό σκηνικό. Γιατί;

Για δύο λόγους:

Πρώτον, η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την Κυβέρνηση ουσιαστικά ξαναχαράζει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της Αριστεράς και των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων. Το Μνημόνιο καθίσταται πλέον για το σύνολο της Αριστεράς "αντίπαλο σώμα" και η εξέλιξη αυτή αποτελεί και τη μεγαλύτερη πολιτική "ήττα" των Μνημονιακών δυνάμεων, οι οποίες μέχρι πρόσφατα θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι το ζήτημα του Μνημονίου στη χώρα είναι "εθνικό" και άρα απαιτεί διακομματική συναίνεση ή ανοχή (ως ζήτημα επιβίωσης της χώρας).

Τα "μέτρα" του Μνημονίου περνούσαν ως "εθνικά απαραίτητα" ανεξάρτητα αν η ιδεολογία των συγκυβερνώντων τα θεωρούσε "συμβατά" ή όχι. 

Με την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ κάτι τέτοιο παύει να ισχύει, η ΔΗΜΑΡ ξαναθέτει στο τραπέζι την ιδεολογική "βάσανο" του Μνημονίου και αποστερεί την Κυβέρνηση από κάθε αριστερό ή υπερκομματικό άλλοθι.

Δεύτερον, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό τις συνθήκες που αυτή συγκροτείται, ουσιαστικά επιτυγχάνει να διαμορφώσει έναν υπερκομματικό σχηματισμό των λεγόμενων "φιλο-ευρωπαϊκών δυνάμεων" υπό τον κ. Σαμαρά. Ο κ. Βενιζέλος προσέρχεται με το σύνολο του πολιτικού δυναμικού του ΠΑΣΟΚ - κι αυτό γίνεται αποδεκτό τουλάχιστον μέχρι στιγμής από όλες τις πτέρυγες της ΝΔ-σε μια συγκυβέρνηση η οποία σφυρηλατήθηκε υπό το φόβο των πρόωρων εκλογών. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να εξαφανίσει κάθε διαχωριστική γραμμή μεταξύ των άλλοτε "ορκισμένων αντιπάλων" και με δεδομένη την απόφασή του να μην προκαλέσει επ' ουδενί εκλογές, πρακτικώς μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε άλλη μια πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας. 

Αν αυτό σας ακούγεται υπερβολικό, απλώς φανταστείτε πως αν αύριο κιόλας για κάποιο ξαφνικό λόγο η χώρα οδηγείτο σε εκλογές: πως ο κ. Σαμαράς θα μονομαχεί με τον κ. Βενιζέλο από του προεκλογικού βήματος, μετά των τόσων επαίνων που του επιδαψίλευσε στο διάγγελμά του; Απλώς δεν θα μονομαχεί! Σε τι να αντιπαρατεθούν και γιατί; Και οι Υπουργοί και τα στελέχη του κάθε κόμματος; Αφού από κοινού θα χειρίζονται το Μνημονιακό πρόγραμμα! Υπάρχει κάποιο σημείο πολιτικού λόγου που στις αμέσως επόμενες εκλογές μπορεί να διαφοροποιήσει τα δύο κόμματα πλέον; Ή μέχρι τις επερχόμενες Ευρωεκλογές το 2014 θα έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες ώστε να διαφωνήσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επί ενός διαφοροποιημένου οικονομικού προγράμματος; Μάλλον όχι!

Βεβαίως μετά από δέκα χρόνια, εύλογα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι θα βρουν αφορμή για να τα "σπάσουν" αλλά μήπως έτσι δε συμβαίνει σε όλα τα κόμματα;

Η επόμενη μέρα λοιπόν μας βρίσκει με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πρακτικά να έχουν συγκροτήσει ένα "φιλο-ευρωπαϊκό συνασπισμό" με πολιτικό πρόγραμμα το Μνημόνιο και υπό τον κ. Σαμαρά.

Αν ο κ. Σαμαράς επεδίωκε αυτόν τον σχηματισμό και διέβλεπε ότι θα μπορούσε να τεθεί επικεφαλής του, τότε πράγματι ο χειρισμός του με το θέμα της ΕΡΤ ήταν απολύτως επιτυχημένος.

Από σήμερα ηγείται ενός μεγάλου συνασπισμού!

Έχουμε όμως ένα πρόβλημα!

Η πολυδιάσπαση της Αριστεράς -ως αντιΜνημονιακής πολιτικής θέησς - αφήνει περιθώριο σε δυνάμεις που με αφορμή το Μνημόνιο επιθυμούν να επιβάλλουν ακραίες αντιλήψεις και πρακτικές. Αφήνει δηλαδή περιθώριο, εξαιτίας κυρίως της έλλειψης αξιοπιστίας και συγκροτημένου λόγου, να μεγεθυνθούν δυνάμεις τύπου Χρυσής Αυγής.

Απέναντι στον άρτι σχηματισθέντα Κυβερνητικό - και ως εκ τούτου ισχυρό - "φιλο-ευρωπαϊκό/Μνημονιακό σχηματισμό" δεν έχουμε ένα ισάξιο, αξιόπιστο, πολυσυλλεκτικό αντίπαλο που θα ανταποκρινόταν στην δημοκρατική επιταγή του διπόλου Κυβέρνησης-Αντιπολίτευσης.

Και αν παρέλθει άπρακτος ο πολιτικός χρόνος μέχρι τις επόμενες εκλογές, η πολιτική ανισορροπία μπορεί να εξελιχθεί σε δράμα.

Το κλειδί λοιπόν βρίσκεται στα χέρια των ηγετών της Αριστεράς. Ένας Μεγάλος Συνασπισμός της Αριστεράς, με το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ, τη μετριοπάθεια και την κυβερνητική εμπειρία της ΔΗΜΑΡ και την σοβαρότητα του ΚΚΕ θα ωφελήσει όχι μόνο το δημοκρατικό διάλογο και τον ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας αλλά θα εξαλείψει όσο είναι ακόμα καιρός τα ακραία φαινόμενα.

Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ο μόνος πόλος που θα μπορούσε να κάνει πραγματικότητα έναν τέτοιο συνασπισμό δεν είναι άλλος από το ΚΚΕ.

ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ δεν είναι μακρυά από μια τέτοια κίνηση. Η συμμετοχή όμως του ΚΚΕ θα προσδώσει έναν ιδιαίτερα βαρύνοντα τόνο στο εγχείρημα, καθώς η παραδοσιακή Αριστερά δεν μετακινείται από τις θέσεις της για "ψύλλου πήδημα". Η μετακίνηση του ΚΚΕ θα υπογραμμίσει την κρισιμότητα της συγκυρίας και ταυτόχρονα θα δώσει το αναγκαίο πολιτικό στίγμα της πραγματικής αριστερής συσπείρωσης απέναντι στις τεράστιες προκλήσεις που έρχονται.

Απαραίτητη διευκρίνηση:

Ο γράφων είναι και παραμένει φανατικά φιλελεύθερος, υπέρμαχος των Μνημονιακών μεταρρυθμίσεων ελλείψη ρεαλιστικού εθνικού σχεδίου. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η έξοδος της χώρας από την κρίση δεν πρέπει να γίνει με συνθήκες Δημοκρατίας και ει δυνατόν με πολιτικές που δεν θα επιτρέψουν την επάνοδο σε φαύλες καταστάσεις του παρελθόντος. Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν θα πρέπει να καταστεί το πολιτικό κέλυφος μιας καταστροφικής επιστροφής στις πελατειακές πρακτικές κι αυτό μόνον μια ισχυρή ενωμένη Αριστερά μπορεί να το εξασφαλίσει με πολιτικά αποδεκτό τρόπο.

Η Χρυσή Αυγή ως Παράγοντας Ενίσχυσης της Κρίσης.

Προφανώς, η πλειοψηφούσα άποψη θα ισχυριστεί πως τα φαινόμενα εθνικιστικών παραληρημάτων αποτελούν σύμπτωμα μιας κοινωνίας υπό πίεση και ιδιαιτέρως υπό οικονομική πίεση.
Αν όμως εξετάσουμε το ζήτημα από την οπτική γωνία που θέλει την κοινωνία ως συλλογική οντότητα ικανή να κάνει τις επιλογές της, στο πλαίσιο αναζήτησης μιας ορθολογικής διεξόδου από την κρίση, τότε η ανάδειξη του εθνικού απομονωτισμού, ως ανταπάντησης στις προκλήσεις, αναδεικνύει και την ευθύνη της κοινωνίας όταν η ίδια αποφασίζει τα μέσα και τους τρόπους με τα οποία θα οδηγηθεί σε ασφαλείς λύσεις.
Πιο απλά, η κοινωνία από την γκάμα των επιλογών που έχει στη διάθεσή της προκειμένου να αθροίσει δυνάμεις και να διαμορφώσει τη δική της πορεία, αποφασίζει εν μέσω κρίσης να απομονωθεί, να υπερτονίσει τον εθνικισμό και να αποστασιοποιηθεί από την παγκόσμια κοινότητα.
Η Χρυσή Αυγή, ως εκφράζουσα ακριβώς αυτήν την επιλογή, της απομόνωσης, όχι μόνο ως πολιτική άποψη αλλά και ως ευρύτερη στάση απέναντι στη Διεθνή Κοινότητα, αποτελεί - εκτός των άλλων "ιδιοτήτων" της - και ένα σημαντικό παράγοντα ο οποίος συντείνει σε μέγιστο βαθμό στην απόφαση της χώρας να αποστασιοποιηθεί από τα διεθνή τεκταινόμενα και από τις προσεγγίσεις της διεθνούς κοινότητας στο ελληνικό ζήτημα.
Επιλέγοντας Χρυσή Αυγή, ως διαρκώς διογκούμενη πολιτική δύναμη, η κοινωνία απλώς απαντά πως δεν επιθυμεί να ευθυγραμμιστεί με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν ταυτίζεται με τις ευρωπαϊκές απαντήσεις στην οικονομική κρίση και εν τέλει δε θέλει να απαντήσει στην κρίση με ευρωπαϊκά μέσα.
Με δεδομένο ότι το εγχώριο δυναμικό δεν επαρκεί ώστε να προσδώσει στη χώρα μια αξιόπιστη ώθηση που θα οδηγήσει σε εκτός κρίσης περιοχές, τουλάχιστον χωρίς να σημειωθούν καταστροφικού τύπου μεταβολές στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, η απομόνωση που εκφράζει η Χρυσή Αυγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια σημαντική επιβράδυνση και άρα σημαντική αποδυνάμωση της χώρας.

Χρειαζόμαστε τους Ευρωπαίους, χρειαζόμαστε τη Διεθνή Κοινότητα, τους χρειαζόμασταν πάντοτε και βεβαίως σήμερα υπό τις παρούσες συνθήκες και οπωσδήποτε υπό τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν και στο άμεσο μέλλον - οι οποίες αναμένονται πολύ πιο δυσμενείς - θα τους χρειαστούμε ακόμη περισσότερο.
Η ισχυροποίηση της Χρυσής Αυγής και η ανάδειξή της ως σημαντικού πολιτικού πόλου, θα απομακρύνει τη χώρα - αν δεν το κάνει ήδη - από τη διεθνή της προοπτική, θα αφαιρέσει δυνάμεις και εν τέλει θα επιταχύνει το δρόμο προς την καταστροφική πορεία.
Να λοιπόν ένας αξιόπιστος δείκτης που αξίζει να παρατηρεί κανείς αν επιθυμεί να γνωρίζει σε ποιο σημείο της κρίσης βρισκόμαστε: Το ποσοστό της Χρυσής Αυγής είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο πιο γρήγορα και βαθιά εισχωρούμε στον πυρήνα της οικονομικής κρίσης και πόση έκταση αυτός καταλαμβάνει στο σώμα της κοινωνίας.

Νησιά και άλλα. Ας τα Συζητήσουμε Όλα.

Πως αντιλαμβανόμαστε τη χώρα, είτε ως ολότητα είτε στα επί μέρους ζητήματα, τα προηγούμενα χρόνια της τεχνητής ευμάρειας;

Μα όπως ακριβώς μας υπέβαλλαν οι οικονομικές "φούσκες" που δημιουργήσαμε, βασιζόμενοι στον άκριτο υπερδανεισμό ο οποίος με τη σειρά του βασίστηκε στην ψευδαίσθηση πως ανήκουμε ως οικονομία στην Ευρώπη. Δηλαδή, δανειζόμασταν με επιτόκια Γερμανίας (να γιατί το ευρωομόλογο ή η νομισματική χαλάρωση δεν έχει να κάνει με το ελληνικό πρόβλημα) για να ζήσουμε με όρους Ελλάδας. Απλά, λειτουργούσαμε εμείς οι αδύναμοι με τις "πλάτες" των ισχυρών.

Ο τρόπος που αντιλαμβανόμασταν την εξέλιξη της Ελλάδας ήταν γραμμικά ανοδικός και άκαμπτος. Μόνιμα η  χώρα διατηρούσε εκτός δημόσιας συζήτησης μια σειρά ζητημάτων, θεωρούμενα ως απαράβατες σταθερές, ως παραμέτρους αυτής της πορείας που είχαμε σχηματίσει και προεξοφλήσει για το μέλλον της χώρας:

-Ναι, δεν ήταν υπό συζήτηση οι αμοιβές και η υπηρεσιακή κατάσταση των εργαζομένων στο Δημόσιο, κάτω από οποιεσδήποτε μεταβολές. Η μηχανοργάνωση, οι εξελίξεις στην ιατρική, στα φάρμακα, στη γνώση άφηναν παγερά αδιάφορους κοινωνία και πολιτικούς. Τι κι αν άλλοι λαοί προσαρμόστηκαν, επανασχεδίασαν, αντικατέστησαν, εμείς παραμείναμε προσηλωμένοι σταθερά σε πρότυπα δεκαετίας '50. Χαρτί και καλαμάρι...

-Ναι, ήταν απολύτως εκτός πραγματικότητας όποιος ψέλλιζε κάτι για ανάγκη επανεξέτασης του ασφαλιστικού, των κλειστών επαγγελμάτων, των προνομίων και γενικώς κάθε κατάστασης που θα μετέβαλλε τις σταθερές παραμέτρους του συστήματος.

Μια γενική αποτίμηση, θα μπορούσε να αναπαρασταθεί με την εικόνα της γενικότερης αποδοχής από την κοινωνία της εν λόγω κατάστασης: Αν ήσουν "τυχερός" και εντασσόσουν σε μια από τις προνομιούχες κατηγορίες -Δημόσιος Υπάλληλος, προνομιούχος επαγγελματίας, κομματικό ή συνδικαλιστικό στέλεχος - τότε η υπόλοιπη κοινωνία καρτερικά αποδεχόταν την τύχη σου και δε σε ενοχλούσε. Ναι, ουδείς αμφισβητούσε την κατάσταση.

Από την άλλη, αν ήσουν "άτυχος" από οποιαδήποτε άποψη, τότε και πάλι η υπόλοιπη κοινωνία δεν έκανε τίποτα για σένα. Δεν κατόρθωνες να διοριστείς; Ποιος νοιάστηκε! Δεν κατόρθωνες να πάρεις μια άδεια ταξί ή φαρμακείου; Ας πρόσεχες να έχεις καλύτερες "άκρες"!

Κι αν κάποτε προσέφευγε κανείς σε Ευρωπαϊκά Όργανα ώστε να διεκδικήσει το αυτονόητο, τότε το κράτος και μέρος της κοινωνίας τον αντιμετώπιζε ως περίπου "προδότη" αυτής της σαχλαμάρας που ονομαζόταν "κοινωνικό συμβόλαιο".

Είναι αξιοσημείωτο, για να κάνουμε και τη σχετική σύνδεση, ότι
οι "βολεμένοι" του συστήματος - με οποιοδήποτε τρόπο - συνήθιζαν να ταυτίζουν και το κάνουν και σήμερα, το "βόλεμα" με την πατρίδα! Προφανείς οι λόγοι: αμφισβητείς το "βόλεμα"; Τότε αμφισβητείς και την πατρίδα!

Βεβαίως, λόγω αυτής της τεχνητής ταύτισης, διεπράχθησαν μερικά από τα πιο σημαντικά οικονομικά "κακουργήματα" τις συνέπειες των οποίων βιώνουμε σήμερα.

Μέσα λοιπόν σε αυτή την "ωραία ατμόσφαιρα" ήρθε η Τρόικα να αμφισβητήσει τα πάντα!

Και έρχεται από "σπόντα" -πιθανώς μέσα στο πάρε-δώσε ιδεών που ανταλλάσσονται μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών "σωτήρων" - να αμφισβητηθεί και το κοινωνικό και οικονομικό καθεστώς των ελληνικών μικρών νησιών.


Υπό άλλες συνθήκες, προφανώς αυτή η συζήτηση θα προσέκρουε πάνω στους "βράχους ηθικής" και στους Ηρακλειδείς του συστήματος.

"Δεν επιτρέπεται να συζητάμε τέτοια πράγματα!"

Κι όμως! Η παρουσία της Τρόικας το επιτρέπει!
Μέσα στη γενικότερη αμφισβήτηση όλων εκείνων των πάλαι ποτέ "σταθερών" της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής μας ζωής, έρχεται και αυτή η συζήτηση, έρχεται και αυτό το ζήτημα στο μικροσκόπιο της δημόσιας σφαίρας.

Τι λέμε λοιπόν στους ανθρώπους που ζουν στα νησάκια;
Πως η χώρα κάνει "ότι μπορεί" για αυτούς - προφανώς μακαρίζουμε εαυτούς που δεν είμαστε στη θέση τους!- βεβαίως τους λέμε ότι δεν πρέπει να τα εγκαταλείψουν διότι, ανερυθρίαστα, τους διαμηνύουμε ότι τους χρειαζόμαστε, λέει, για να αποδείξουμε ότι έχουμε ΑΟΖ!

Μια γεωπολιτική έννοια, την οποία ούτε ρωτάμε αν μπορούμε να υπερασπιστούμε επαρκώς, καθώς οι αμυντικοί μας προϋπολογισμοί συρρικνώνονται, και επίσης ανερυθρίαστα τη διασυνδέουμε με υποτιθέμενο ορυκτό πλούτο.

Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά είναι πραγματικότητα, δηλαδή αν πράγματι καθόμαστε πάνω σε μια δεύτερη Σαουδική Αραβία, ούτε αν πράγματι το Διεθνές Δίκαιο λειτουργεί με τον τρόπο που κάποιοι φαντάζονται:"Κύριε Πρόεδρε αυτές οι πέντε κατσίκες και τα δυο γεροντάκια καταδεικνύουν περίτρανα την πλούσια οικονομική ζωή της βραχονησίδας μας!"


Ως σχολιαστής ρωτώ:
Ποιος παράγοντας είναι ηθικά ορθότερος;
Εκείνος που προτείνει να προσφερθούν κίνητρα στους ανθρώπους να μετακινηθούν προκειμένου να μειωθεί το κόστος διαχείρισης ή εκείνος που τους αφήνει στην τύχη τους προκειμένου να προσποριστεί το όποιο κέρδος;

Εκείνος που ξεκινά μια συζήτηση - ανεξάρτητα που θα καταλήξει - ή εκείνος που την αποσιωπά γνωρίζοντας ότι μια σειρά συμφερόντων, ναυτιλιακών, τουριστικών κλπ, επιμένει στη στρεβλή διαχείριση προκειμένου να κερδίσει;


Είμαστε σε μια εποχή που -δυστυχώς!- δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας, αλλά -ευτυχώς! -είμαστε σε μια εποχή που εξ' ανάγκης είμαστε υποχρεωμένοι να τα συζητάμε όλα!

Για να επιστρέψουμε στην αρχή: η διάκριση μεταξύ "τυχερών" και "άτυχων" τείνει να εξαλειφθεί. Η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να πάρει θέση σε μια νέα συνολική συζήτηση επί παντός ζητήματος και οι όποιοι "προστάτες" είναι πια αδύναμοι να επιβάλλουν τη σιωπή!

Νέα Προσευχή για την Αγία Μέρκελ!

Βρίσκεται παντού στο διαδίκτυο και την παραθέτω:
Μέρκελ ημών
η εν τοις Γερμανοίς,
αγιασθήτω το δάνειό Σου. 
Ελθέτω η χορηγεία Σου.
Εφαρμοσθήτω το πρόγραμμά Σου, ως εν Γερμανώ και επί της Greece.
Την δόσιν ημών την επιούσιον δος ημίν Τζήμερον.
Και λάβε ημάς δια τα θελήματα υμών,
μήπως και ημείς κουρέψομεν τες οφειλές ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις Τσιπρισμόν,
αλλά ρύσαι ημάς και από τη Συγγρού,
Αμήν

Διαρθρωτικές Αλλαγές, η εξής ΜΙΑ: Απολύσεις στο Δημόσιο.

Τι είναι ανοησία; Να αναμένει κανείς διαφορετικό αποτέλεσμα όταν όμως χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους.

Η διεθνής κοινότητα όσες φορές και με οποιονδήποτε τρόπο κι αν ερωτηθεί από το ελληνικό πολιτικό σύστημα, απαντά με τον ίδιο τρόπο: Διαρθρωτικές αλλαγές. Γενναίες και ειλικρινείς. Τολμηρές και αποδοτικές. Μονόδρομος.

Ο κ. Σαμαράς προφανώς θεώρησε ότι η Γερμανίδα καγκελάριος αν ερχόταν στην Αθήνα, αν ένιωθε την κοινωνική αντίδραση στην ατμόσφαιρα, αν γοητευόταν από τον ελληνικό φθινοπωριάτικο ήλιο, θα εξέπεμπε κύματα ενθουσιασμού και θα μετέβαλλε τις θέσεις της.

Δυστυχώς όμως, δεν του έκανε τη χάρη.

Επανέλαβε για μια ακόμη φορά το αυτονόητο: αν κάνει η  Ελλάδα το καθήκον της - απέναντι στην ίδια τη χώρα - τότε και η διεθνής κοινότητα θα πράξει τα δέοντα. Ακριβώς μια από τα ίδια.

Ιδεοληψίες περί δήθεν "διεθνούς απομόνωσης" και άλλες φαιδρότητες δεν είναι παρά εγχώρια πολιτικά ληγμένα προϊόντα για αφελείς ή υστερόβουλους. Ουδέποτε η διεθνής κοινότητα εγκατέλειψε την Ελλάδα καθώς εμπράκτως στηρίζει τη χώρα με δισεκατομμύρια κάθε τόσο.

Που βρισκόμαστε τώρα; Μα εκεί από όπου ξεκινήσαμε: Η βασική απόφαση, η μείζονα μεταβολή, η αποφασιστική κίνηση δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Με ευθύνη του συνόλου του πολιτικού συστήματος και των εκφραστών του στην κοινωνία, συνδικαλιστών, συντεχνιών και ομάδων πίεσης.

Μία είναι η κεντρική διαρθρωτική αλλαγή που θα συνταράξει πραγματικά τα λιμνάζοντα και όζοντα ύδατα της ελληνικής οικονομίας: Οι απολύσεις, ευθείες και χωρίς εφεδρειακές περικοκλάδες, των Δημοσίων Υπαλλήλων που δεν χρειάζονται. Και βεβαίως η άρση της μονιμότητας όλων των υπολοίπων.

Αυτό περιμένει η οικονομία, αυτό περιμένει η υγιής κοινωνία, αυτό περιμένει και η διεθνής κοινότητα.

Οι απολύσεις:
-Θα καταδείξουν την ειλικρινή βούληση του πολιτικού συστήματος να διακόψουν τους δεσμούς με το αμαρτωλό παρελθόν της άκριτης λαφυραγωγικής διαχείρισης του κράτους και των πόρων του.
-Θα επιβεβαιώσουν την απόφαση πως δε θα επανέλθει η ελληνική οικονομία στον αμαρτωλό κύκλο του υπέρμετρου δανεισμού.
-Θα εκπέμψουν πολύ ισχυρό μήνυμα στην κοινωνία πως το πολιτικό σύστημα έπαψε να αποτελεί τον αξιόπιστο εταίρο στην πελατειακή συναλλαγή και θα ωθήσουν κυρίως τους νέους εργαζόμενους στην πραγματική οικονομία.
-Θα συμβάλλουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση των Δημοσίων Υπηρεσιών καθώς θα παγιώσουν την αντίληψη ότι ο πολίτης είναι εκείνος που πρέπει να απολαμβάνει υπηρεσίες κι όχι οι υπηρεσίες να απολαμβάνουν εις βάρος του πολίτη, προνόμια και αργομισθία.

Απλά πράγματα.

Τι γίνεται σε διαφορετική περίπτωση; Μα το προφανές.

-Όσο οι πολιτικοί επιμένουν να εκπροσωπούν συμφέροντα συντεχνιακά και συνδικαλιστικά, και να καπηλεύονται εκείνους που πραγματικά θυσιάζονται, θα απομείνουν να συνδιαλλέγονται με ολοένα και μικρότερο κομμάτι της κοινωνίας. Γιατί τι άλλο εκπροσώπησε ο κ. Σαμαράς όταν μιλούσε για "θυσίες" στην κ. Μέρκελ όταν γνωρίζει ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και οι συντεχνίες υπέστησαν τα ελάχιστα προκαλώντας με την υπέρμετρη φορολογία τεράστιες επιπτώσεις στον ιδιωτικό τομέα, επιμένοντας να σταματήσει εδώ το πρόγραμμα περικοπών ώστε να περισώσει τους ψηφοφόρους του;

-Οι επιχειρήσεις και το αξιόλογο εργατικό δυναμικό δεν πρόκειται να συνεχίσουν για πολύ να υπηρετούν ένα τυραννικό, φοροεισπρακτικό και πελατειακό κράτος: μετά το παράδειγμα της ΦΑΓΕ θα ακολουθήσουν κι άλλοι.

-Η διεθνής κοινότητα όταν τα πραγματικά προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία θα απαιτήσουν την αυξημένη προσοχή της, δε θα χάσει άλλο χρόνο και χρήμα περιμένοντας πότε το πολιτικό σύστημα θα αποφασίσει να προσγειωθεί στον πραγματικό κόσμο.

Ας το πάρουν λοιπόν απόφαση.
Τα υγιή κομμάτια της κοινωνίας, οι πυλώνες και οι "αιμοδότες" της παραγωγικής μηχανής της ελληνικής οικονομίας, η τεχνογνωσία, η υπεραξία που πράγματι κρύβεται στη χώρα θα αποδημήσει. Θα αναζητήσει ευκαιρίες και θα αξιοποιήσει τα σύγχρονα και παραγωγικά εργαλεία που προσφέρονται σε άλλες χώρες.
Κι αν το μυαλό σας πάει - χαμογελώντας ειρωνικά - στη Βουλγαρία, η ΦΑΓΕ έδειξε το δρόμο. Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Βέλγιο κι άλλες χώρες, με ικανοποίηση θα δεχόντουσαν φιλόδοξα εγχειρήματα, μακρυά από τον καταστροφικό παραλογισμό της απίθανης γραφειοκρατίας, της μιζέριας του λαδώματος, της γελοίας αμορφωσιάς που οδηγεί στην κωμική αντιστροφή της πυραμίδας προσόντων και θέσης! (ναι, στην Ελλάδα μπορεί κάποιος στο Δημόσιο να είναι Διευθυντής με απολυτήριο Λυκείου αλλά να "διοικεί" διδάκτορες!)

Όχι, δεν περιμένουμε άλλο!
Η ανοχή εξαντλήθηκε και μαζί της η εποχή της σιωπηρής συναλλαγής.

Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ως αποτέλεσμα της αναμενόμενης δόσης καθυστερεί για ένα και μόνο ουσιαστικό λόγο: το πολιτικό μας σύστημα προσπαθεί μανιωδώς να περισώσει την "πελατειακή του αξιοπιστία" υψώνοντας τις τελευταίες του ασπίδες πέριξ των προστατευομένων του. Πρακτικά, επαγγελματίες και επιχειρήσεις περιμένουν την ανακεφαλαιοποίηση ώστε να δουν τα ψήγματα της σωτήριας ρευστότητας, η οποία όμως δεν έρχεται εξαιτίας της επίμονης άρνησης και κωλυσιεργείας της τριμερούς Κυβέρνησης να πράξει τα δέοντα στο Δημόσιο Τομέα.
Ήδη οι πιο τολμηροί αποχωρούν γιατί μάλλον βαρέθηκαν να περιμένουν. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι, πολλοί.

Μια Απειλητική Κοινωνία.

Είναι η Κρίση που λειτουργεί διασχιστικά ή η σύσταση της ιδιοσυγκρασίας μας είναι τέτοια που μας ωθεί σε ανακλαστικές σπασμωδικές κινήσεις;

Ενδεχομένως το δεύτερο να αποτελεί μια όχι και τόσο "πολιτικά ορθή" άποψη καθώς ενισχύει την ιδέα περί "ιδιαιτερότητας της φυλής" αλλά το κεντρικό ερώτημα παραμένει:

Γιατί η Ελληνική κοινωνία αντιδρά με όρους απειλής στις καταστάσεις που βιώνει;

Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η διαπίστωση πως η "απειλητική" διάθεση διατρέχει κάθε κλίμακα παρατήρησης: από το επίπεδο της γειτονιάς και του χώρου εργασίας μέχρι εκείνο της χώρας!

Ενδείξεις; Πολλές!

-Πολιτικές δυνάμεις αλλά και προσωπικότητες προκρίνουν την "απειλητική διάθεση" έναντι της Ευρώπης αντί  της συνεργασίας προς τον, υποτίθεται, κοινό σκοπό: αυτόν της εξυγίανσης και της μεταρρύθμισης της οικονομίας μας. Προτείνουν δηλαδή να "απειλήσουμε" με στάση πληρωμών, με προβολή της "ζημιάς" που θα πάθουν οι δανειστές αν δεν συνεχίσουν να μας δανείζουν ή να μας χρηματοδοτούν καθώς κι άλλα δεινά που θα τους συμβούν αν δεν προσέξουν τι θα κάνουν με εμάς.

-Επαγγελματικοί κλάδοι "απειλούν" ο καθένας με τον τρόπο του, την υπόλοιπη κοινωνία, πόσα άσχημα και κακά θα της συμβούν αν δεν εξακολουθήσει να συνηγορεί στη χρηματοδότησή τους ή στην διατήρηση των προνομίων τους.

-Ακόμη και πολιτικοί μας "απειλούν" πόσο θα υποφέρουμε αν δεν συνεχίσουμε να τους εκλέγουμε, καθώς η ενδεχόμενη απουσία τους από την πολιτική σκηνή ή σε άλλες περιπτώσεις η απομάκρυνσή τους από την εξουσία θα σημάνει και την εμφάνιση εσχατολογικών φαινομένων!

Βεβαίως, είναι δυνατόν κάποιος να ισχυριστεί ότι ανάλογα φαινόμενα "απειλητικής διάθεσης" εμφανίζονται και σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα.

Κι όμως!

Αυτό που καταγράφεται στη χώρα μας είναι μοναδικό, ενώ ανάλογες θέσεις σε "ομόλογες" χώρες του Νότου μόνο ως γραφικές προσλαμβάνονται.

Ουδείς υποστηρίζει - ας πούμε - στην Ισπανία την "απειλή" χρεωστασίου ως μέσο άσκησης πίεσης στους Ευρωπαίους εταίρους.

Ουδείς συντάσσεται με "σαμψωνικού τύπου" απεργιακές κινητοποιήσεις, δηλαδή με κινητοποιήσεις που απαντούν στην οικονομική δυσπραγία με μια "απειλή" συνολικής κατάρρευσης. Άλλο τώρα αν στην Ελλάδα μας παρουσιάζουν ως τέτοιες τις διαδηλώσεις στη Μαδρίτη τα εγχώρια υπολείμματα της Σοβιετίας και οι παραστάτες τους.

Η Ελληνική κοινωνία λοιπόν έχει διαπαιδαγωγηθεί να "απειλεί" και να εντάσσει την "απειλή" στην επιχειρηματολογία της.

-Μην περικόψετε τους μισθούς, τις συντάξεις και τα επιδόματά μας ακόμη κι αν αυτά δεν αποδίδονται είτε δίκαια, είτε νόμιμα γιατί απειλείται με καταστροφή ο ιδιωτικός τομέας και η κατανάλωση!

-Μην αυξήσετε τη φορολογία γιατί "απειλείται" με κατάρρευση ο κλάδος μας

-Μην κλείσετε τον οργανισμό και μην ιδιωτικοποιήσετε τη ΔΕΚΟ γιατί "η χώρα θα μείνει χωρίς ρεύμα" ή "θα ξεπουληθεί η πατρίδα".

Σημασία έχει να βρεις κάτι που να ακούγεται αρκετά "απειλητικό"!

Ουδείς σκέφτεται - ας πούμε - να προτείνει περισσότερη δουλειά ή ορθολογικότερη οργάνωση ή εξορθολογισμό του ισολογισμού του ή ακόμη και αλλαγή στην επαγγελματική του κατεύθυνση!

Αλλά αυτό θα ήταν εφικτό αν και οι πολιτικοί μας ηγέτες διέθεταν διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων!
Αν απέφευγαν τη μεγαλόστομη ρητορική περί "κρίσιμων στιγμών", "κινδύνου της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη" αλλά ταυτόχρονα κι αν ήξεραν πότε να καθοδηγήσουν την κοινωνία προς την ευημερία κι όχι προς την λαιμαργία!

Η Χυδαία Αριστερά...

Στην αρχή ξεκίνησε σαν εφηβικό ξέσπασμα, μια αντίδραση που βασίστηκε στην ανωριμότητα του μαθητικού κόσμου ο οποίος είχε στερηθεί -όπως και εξακολουθεί να στερείται - στοιχειώδους εκπαίδευσης στα χέρια απόφοιτων της "παγκόσμιας φοιτητικής σταθεράς" (του ιερού πενταρακίου) των ανύπαρκτων πανεπιστημιακών μας δομών.

Μετά, κολακεύτηκε και ανδρώθηκε από τους ιέρακες του εγχώριου πολιτικού συστήματος που καλόμαθαν με το παιχνιδάκι του Πολυτεχνείου και χάρηκαν όταν είδαν ότι μπορούσαν να ξαναστίψουν τη νεολαίικη λεμονόκουπα, σε συνθήκες δημοκρατίας αυτή τη φορά.

Έτσι, οι πολιτικοί μας ιέρακες τους έταξαν στέιτζ, έταξαν άσυλο, έταξαν ασυδοσία, έταξαν σίγουρους μισθούς κι εγκλώβισαν στα χρυσά κλουβιά του ελληνικού  σοβιέτ και τους γονείς και τις οικογένειες με δόλωμα τα μαθητούδια.


Και φτάσαμε στο σήμερα.

Στη Χυδαία Αριστερά.

Στην Αριστερά που παρέχει στέγη στα ορφανά του κρατικοδιαιτισμού, στους δημοσίους υπαλλήλους της τεμπελιάς, σε ότι πιο παλιό, σάπιο και σκουριασμένο. Και βέβαια δε θα ήταν χυδαία αν σταματούσε εκεί. Θα ήταν απλώς δημαγωγούσα.

Είναι χυδαία γιατί σε μια ώρα δύσκολη και κρίσιμη παίρνει στα χέρια της την ελπίδα, την ντύνει με ψεύτικα χρυσόχαρτα της "καταγγελίας του Μνημονίου", με πελώρια ψέμματα της "επαναδιαπραγμάτευσης του Δανείου", με ψευτο-κουτσαβακισμούς επιπέδου παρακρατικών του '50 απέναντι σε εταίρους και συμμάχους. "Θα πάμε και θα τους πούμε...". Ποιοι θα πάτε; Σε ποιους;

Είναι χυδαία γιατί αρθρώνει λόγο αντίστοιχο ψεύτρας δούλας του συστήματος που υποτίθεται ότι θέλει να πολεμήσει:"δε χρειάζεται να αλλάξεις κάτι αφέντη λαέ...όλοι οι άλλοι είναι λάθος. Όχι εσύ!" Κι όσο ο λαός δεν αλλάζει με μπροστάρηδες τους ηγέτες του τόσο βυθίζεται στο βούρκο και στο τέλμα. Και δώστου να τάζει "όχι απολύσεις" και δώστου να τάζει "αξιοπρέπειες". Ποιος μιλά για αξιοπρέπεια; Εκείνος που χειροκρότησε το χτίσιμο γραφείων καθηγητών; Εκείνος που υπέθαλψε την καταστροφή, τη βία και την κατάληψη; Εκείνος που παρότρυνε το κλείσιμο των δρόμων;

Είναι χυδαία γιατί κολακεύει, κλαψουρίζει που δεν την συναντά η Ευρώπη, υστεριάζει και αυτοδιεγείρεται που μαζεύει τριγύρω της τους άλλοτε ισχυρούς του ψευτο-συνδικαλισμού.

Ακούγοντας τη Χυδαία Αριστερά, νομίζει κανείς ότι ο χρόνος γύρισε πίσω και θα ξεπεταχτεί ως άλλος Γιώργος Θαλάσσης, με κάποια βουλευτίνα του να παριστάνει την Κατερίνα και το "Σπίθα" και θα πολεμήσει τους κατακτητές. Θα ηρεμήσει τα σκυλιά με ένα σφύριγμα και θα επιτεθεί στο σκοπό που φυλάει το Θησαυροφυλάκιο της Ευρώπης!

Με όρους ρομαντικού μυθιστορήματος του '40, απευθύνεται με χυδαιότητα σε ένα λαό που υποφέρει και χρειάζεται προσανατολισμό, υποσχόμενος το οικονομικό-πολιτικό "νερό του Καματερού"!


Ναι, είναι Χυδαία Αριστερά.

-Τίποτα δε μας είπε για τους χιλιάδες υπαλλήλους της Βουλής
-Τίποτα δε μας είπε για χιλιάδες επίορκους υπαλλήλους του Δημοσίου
-Καθόλου δεν τον ενοχλεί που έχουμε ΟΚΤΩ κανάλια κρατικά
-Καμία αναφορά σε ΔΕΚΟ των 17 και 18 μισθών σε περίοδο κρίσης
-Τι κι αν εν έτει 2012, εμείς έχουμε ακόμα Πανεπιστήμιο σε κάθε ραχούλα, στρατόπεδο στην Τρίπολη, κι από μια στρατιωτική μπάντα σε κάθε νομό! Όλα χρειαζούμενα!
-Δεν τον νοιάζει που ακόμα και σήμερα χιλιάδες θυγατέρες συνταξιούχες και άγαμες μπορούν να αποκατασταθούν με 40ρηδες συνταξιούχους του Δημοσίου!

Το μόνο που νοιάζει τη Χυδαία Αριστερά είναι η κουτάλα του κρατικού προϋπολογισμού, η γοητεία της εξουσίας, η δύναμη του διορισμού.

Κι επειδή εκτός από Χυδαία είναι και αμόρφωτη κι αγράμματη Αριστερά ας ψάξει να βρει ποιος έγραψε:
"«οι δημόσιοι υπάλληλοι…φρικιαστικό παρασιτικό σώμα, που τυλίγεται σα δίχτυ στο σώμα της …κοινωνίας και φράζει όλους τους πόρους της.»

Αξία σε Κίνδυνο: Ιστορίες Καπιταλιστικής Τρέλας!

Που αρχίζει το η αλήθεια και που σταματά το ψέμα ή η αφέλεια όσων με ευκολία κατεβάζουν το μολύβι από το αυτί και αρχίζουν να γράφουν πάνω στο χαρτί νούμερα, προσπαθώντας να αποδείξουν αν η μεταβίβαση ενός κρατικού περιουσιακού στοιχείου σε ιδιώτες ή η αποτίμηση μιας πηγής εσόδων ή ακόμη και η επιλογή συγκεκριμένων μέτρων είναι σωστή κίνηση, λανθασμένη κίνηση ή ακόμη και σκάνδαλο;
Όμηροι, κράτος και κοινωνία, πολίτες και πολιτικοί, σε μια λανθάνουσα αριστερή κουλτούρα που έχει εμποτίσει πολύ βαθειά ακόμη και επαιρόμενους "φιλελεύθερους" στη χώρα μας, συχνά αδυνατούμε να αντιληφθούμε που κρύβεται η πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα δεν είναι καλή ή κακή όμως. Δεν είναι σωστή ή λάθος. Είναι εκεί και μας περιμένει να την αντιμετωπίσουμε.
Ποιο στοιχείο μας λείπει, λοιπόν, ώστε να έχουμε επαφή με τον πραγματικό κόσμο ο οποίος ζει, κινείται και συναλλάσσεται με όρους καπιταλιστικούς κι ας μη μας φοβίζουν οι λέξεις. Παγκοσμίως ο κομμουνισμός, ως οικονομική αντίληψη των πραγμάτων, πέθανε. Ωραίο περιτύλιγμα, όμορφες λεξούλες περί αταξικής κοινωνίας και κοινωνικού κράτους αλλά ...μας τελείωσε! Απορρίφθηκε ακόμη και από λαούς και κοινωνίες και χώρες που τον επεδίωξαν και με πολύ κόπο και αίμα τον εξέθρεψαν, τον επέβαλλαν σε εαυτούς και αλλήλους και τελικώς κατέδειξαν τη βαρβαρότητα να υπόσχεται η νομενκλατούρα οικονομικούς και κοινωνικούς παραδείσους μόνο και μόνο για να καρπώνεται η ίδια και η κομματική ελίτ τα προνόμια και τον άνετο τρόπο ζωής εις βάρος του λαού.
Το στοιχείο που μας λείπει είναι η έννοια της αξίας σε κίνδυνο.
Μιας βασικής έννοιας του καπιταλισμού, που συνδέεται με το ρίσκο, την ανάληψη κινδύνου και τη συνακόλουθη αποκόμιση του  κέρδους ή την αποδοχή της ζημίας.
Ας δούμε τα πράγματα απλά, όπως είναι στη φύση τους.
Σε μια κοινωνία "αριστερών καταβολών", ας υποθέσουμε ότι έχεις στην τσέπη σου 100.000 ευρώ. Όσο έχεις ακόμα ευρώ, βεβαίως!
Επειδή η σκέψη σου είναι αριστερή - ακόμη κι αν δεν το ξέρεις!- εσύ μετράς και ξαναμετράς τα λεφτά σου και σου βγαίνουν 100.000 ευρώ. Ούτε παραπάνω, ούτε παρακάτω. Χαμογελάς ευτυχισμένος και χαϊδεύες το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό στην τσέπη σου!
Έρχεται λοιπόν κάποιος - κακός, πολύ κακός άνθρωπος! - και σου προτείνει μια φαινομενικά παράλογη συναλλαγή: Να του "πουλήσεις" τα 100.000 ευρώ σου έναντι αντιτίμου 93.831 ευρώ ακριβώς!
Επειδή ακριβώς είσαι αριστερών πεποιθήσεων, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις όπως είπαμε, τον πλακώνεις στο ξύλο επειδή ήρθε ο αχρείος ή να σου κάνει πλάκα με τα λεφτά σου ή να σε κλέψει. Μετά βεβαίως τον καταγγέλλεις ως περιφερόμενο απατεώνα που πίνει το αίμα του λαού κλπ. κλπ. Κλείσε και κανά δρόμο, κάνε και καμιά διαμαρτυρία ή απεργία.
Αν την ίδια ακριβώς κατάσταση την εξετάσουμε όχι με το αριστερό υπερήφανο φρόνημα αλλά στο φως της πραγματικότητας, του καπιταλισμού και την έννοια της αξίας σε κίνδυνο, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Έρχεται και πάλι λοιπόν ο "παλαβός" και "κακός" έμπορος και σου εξηγεί την πρότασή του.
Εσύ φίλε μου έχεις 100.000 ευρώ στην τσέπη σου. Μπράβο! Όμως δεν ξέρεις τον κίνδυνο που έχει μέσα του αυτό το ποσό. Κατά συνέπεια, δεν ξέρεις πόσα ακριβώς έχεις κι άσε με να σου εξηγήσω:
Επειδή στον πραγματικό κόσμο, έρχεται το κράτος και σου λέει ότι ο φόρος για τα εκατό χιλιάρικα είναι 45%, μόλις πας να τα δηλώσεις αυτά τα λεφτάκια θα μείνεις με 55.000 στο χέρι. Σωστά; Σωστά! Πάμε παραπέρα. Γιατί τα δήλωσες; Για να αγοράσεις καλούδια με ΦΠΑ 23%. Τι σου μένει σε πραγματική αγοραστική δύναμη; Μόνο 42350! Αυτά έχεις στην πραγματικότητα! Αν δηλαδή θες να βγεις από το σπίτι σου και να χρησιμοποιήσεις τα χρήματά σου, αμέσως αυτά από 100.000 έγιναν 42350!
Τι σου λέω εγώ τώρα;
Πούλησέ μου τα 100.000 έναντι ποσού 93831. Τα παίρνεις, βγαίνεις από το σπίτι σου και πας στην εφορία. Ο συντελεστής είναι 40%. Σου αφήνει λοιπόν η εφορία στο χέρι 56298,7 ακριβώς! Μετά πας να αγοράσεις τα ίδια καλούδια με πριν και ΦΠΑ 23% και πάλι. Πόση είναι η αγοραστική σου δύναμη τώρα; 43350! Ένα ολόκληρο χιλιάρικο παραπάνω! Τι σου έδωσα εγώ λοιπόν;
Χίλια ευρώ παραπάνω από ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ έχεις!
Ναι, το ξέρω, ο φόρος κι ΦΠΑ κι όλα τα κακά πραγματάκια δεν είναι καπιταλστικά και φιλελεύθερα. Είναι όμως πραγματικότητα. Και ακριβώς αυτός είναι ο πυρήνας της Δυτικής σκέψης: η αποτίμηση της πραγματικότητας. Η προσαρμογή και η διαχείριση αυτού του πραγματικού κόσμου.
Άπλωσε τώρα τον τρόπο σκέψης του μικρού μας παραδείγματος σε ολόκληρο το φάσμα των ειδήσεων που καλύπτουν την επικαιρότητα.
Από πωλήσεις τραπεζών, τα "ισοδύναμα μέτρα" του Σαμαρά, την Τρόικα, τους δανειστές, τις περικοπές, τα ποσά που ακούγονται δεξιά κι αριστερά περί δημόσιας περιουσίας, αξιοποίησης, αποκρατικοποίησης και ρώτησε τον εαυτό σου:
Για κάθε ποσό που μου λένε, γιατί στο καλό δε μου λένε και τον κίνδυνο που αυτό κρύβει μέσα του; Γιατί ε;

Έχω Γεμίσει Καθρεφτάκια και Χάντρες...

...από την εποχή των "Βάσεων που έφευγαν", μέχρι την "Ισχυρή Ελλάδα", την "Επανίδρυση του Κράτους" και το "Λεφτά Υπάρχουν" μέχρι σήμερα που ο Σαμαράς ανέλαβε τα καθήκοντα του Πρωθυπουργού της χώρας και καμώνεται τον ελπιδοφόρο.

Δυστυχώς, δεν αναμένεται να αλλάξει η μεγαλειώδης παράδοση που θέλει αυτή η χώρα να αποτελεί ένα τεράστιο πεδίο συναλλαγής μεταξύ πολιτών και εξουσίας, μεταξύ κομμάτων και κομματικών πελατών.

Ναι, ο πολιτικός εκείνος που τα τελευταία δύο χρόνια αρνήθηκε να αντικρίσει κατάματα την κατάσταση και να υπερασπιστεί στοιχειωδώς τις αξίες της ελεύθερης οικονομίας μετακινούμενος με ευκολία από την κατάργηση του Μνημονίου μέχρι την πλήρη υπεράσπισή του, βρίσκεται πλέον στην ηγεσία της χώρας.

Καταφανώς προσκείμενος μόνο στο κομματικό και βεβαίως στο πολιτικό του συμφέρον, άλλαζε θέσεις γύρω από έναν κοινό πυρήνα, μια στενή κομματική λογική:διαφοροποιούμαι από τον κατά την περίσταση αντίπαλό μου -πριν ο Παπανδρέου και κατόπιν ο Τσίπρας - με μόνο στόχο να διατηρήσω την πρώτη θέση στα εκλογικά ποσοστά.

Από Ζάππειο σε Ζάππειο, η οικονομική του πολιτική προσαρμοζόταν σε ολοένα και πιο λαϊκίστικες και κρατικίστικες θέσεις.
Λόγος παλαιοκομματικός, πολύ εύκολα αποδεκτός από μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί όλα αυτά τα χρόνια να ακούει μόνο αυτού του είδους τη ρητορική.

Μίλησε για όλα εκείνα που είτε δεν μπορεί, είτε δεν πρέπει να κάνει σε μια κοινωνία που άλλοτε δε θέλει και άλλοτε δεν μπορεί να ακούσει κάτι διαφορετικό.

Υποσχέθηκε χιλιάδες θέσεις εργασίας, κραύγαζε στο Ζάππειο πριν λίγες ημέρες ότι ο "επιχειρηματίας είναι φίλος" -γιατί να χάσουμε λίγες παραπάνω ψήφους αφελών; - ενώ ταυτόχρονα υποσχόταν να μεγαλώσει και να διευρύνει ένα κράτος αποδιοργανωμένο και μια δημόσια διοίκηση πηγή όλων των δεινών της χώρας. Ναι. Υποσχέθηκε Ειδική Υπηρεσία απεμπλοκής Επενδύσεων,Γενική Γραμματεία Εξωστρέφειας και Έκτακτο μηχανισμό από ειδικούς, που θα παρακολουθεί τι προχωράει και τι όχι, πού μπλοκάρει και τι εισηγείται για να το ξεμπλοκάρουμε. Με απευθείας λογοδοσία στον ίδιο τον Πρωθυπουργό!
Θα χτυπήσει το κράτος με περισσότερο κράτος!
Και βέβαια έχει υποσχεθεί "χρυσή εφεδρεία" για στρατιές δημοσίων υπαλλήλων (κανονικά αυτό λέγεται άδεια μετ' αποδοχών!) και οπωσδήποτε αύξηση μισθών και συντάξεων σε ειδικές κατηγορίες.

Αν αυτά δεν είναι κι άλλα καθρεφτάκια κι άλλες χάντρες για τη συλλογή μου τότε τι είναι;

Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά.
Η παρούσα Κυβέρνηση δεν αποτελεί παρά τη σύμπραξη όλων εκείνων των κομματικών δυνάμεων που γιγάντωσαν και προστάτεψαν και εξακολουθούν να προστατεύουν τους κομματικούς τους στρατούς, τους υπαλλήλους χιλιάδων θέσεων στον αδηφάγο δημόσιο τομέα, τους συνδικαλιστές δεκάδων άχρηστων ΔΕΚΟ και τους προστατευμένους επαγγελματίες και επαγγέλματα.

Ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια τελευταία προσπάθεια να περισώσουν τον κρατισμό που τους εξέθρεψε, τους ανέδειξε πολιτικά, τους διατηρεί στο προσκήνιο. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα κόμματα που σήμερα μετέχουν στην Κυβέρνηση, στην πραγματικότητα ανταγωνίστηκαν για το ποιος θα προστατέψει καλύτερα και πιο αποτελεσματικά αυτό το σαθρό πελατειακό σύστημα. Ποιος θα περισώσει τις περισσότερες κρατικές θέσεις, ποιος θα αφήσει τα περισσότερα επαγγέλματα κλειστά, ποιος θα διατηρήσει τις περισσότερες ΔΕΚΟ στην καμπούρα του Ελληνικού Λαού.
Νίκησαν εκείνοι που υποσχέθηκαν ότι θα το επιτύχουν αυτό διατηρώντας παράλληλα τη χώρα στο κοινό νόμισμα. Ο Αλέξης απλά έλεγε την αλήθεια ότι αυτό δε γίνεται και θα έκανε ό,τι μπορούσε να μην αλλάξει τίποτα αλλά δεν μπορούσε να εγγυηθεί και την παραμονή της χώρας στο ευρώ.
Οι νυν κυβερνώντες -υπερβαίνοντας κι αυτήν ακόμα την κοινή λογική - πήγαν ακόμη πιο πέρα.

Ο Θεός να μας φυλάξοι. Και δεν είναι ορθογραφικό λάθος.

Ρωτήστε τους Αντι-Μνημονιακούς: Πόσα;

Στο τέλος της ημέρας - που λένε και οι αγγλοσάξωνες - και σε ό,τι αφορά στην οικονομία καθώς και σε κάθε πολιτική που σχετίζεται με αυτή, ένα είναι το κεντρικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί; 

Πόσα;

Ποιο είναι το ποσό που υπόσχεται η εφαρμογή της μιας ή της άλλης επιλογής; Ποιο είναι το αποτέλεσμα του ταμειακού ισοζυγίου; Πως δηλαδή με απλά λόγια θα "κλείσει το ταμείο";

Με κέρδη ή με ζημιά; Και ποιο θα είναι το ύψος των κερδών ή της ζημιάς;

Κάθε άλλη αξιολόγηση, κάθε άποψη, κάθε κρίση είναι καθόλα σεβαστή αλλά η "λυδία λίθος" της επιτυχίας ή  της αποτυχίας - όταν κατακάθεται η ομίχλη της προεκλογικής περιόδου και η ευφορία της μετεκλογικής - είναι τα νούμερα. Τα ποσά.

Το βασικό επιχείρημα κάθε αντι-μνημονιακού που σέβεται τον εαυτό του είναι πως το "Μνημόνιο δε βγαίνει".

Αν συμφωνήσουμε σε αυτό, ο βασικός λόγος που "δεν βγαίνει" είναι τα ύψος των ποσών που υποστηρίζουν τη δανειακή σύμβαση. Πρόκειται για 240 δις που χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία και το ελληνικό χρέος. Και βεβαίως ο χρόνος μέσα στον οποίο η ελληνική οικονομία καλείται να μεταλλαχθεί.

Αν για παράδειγμα τα ποσά ήταν διπλάσια και ο χρόνος προσαρμογής υπερδιπλάσιος, τότε νομίζω ότι όλοι θα συμφωνούσαμε ότι το πρόγραμμα "βγαίνει". Το Μνημόνιο θα ήταν "καλό".

Τα λεφτά λοιπόν είναι λίγα. Κι ο χρόνος στενός. Στο βάθος αυτά τα δυο αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος: Αν τα ποσά ήταν τερατώδη κι ο χρόνος προσαρμογής ο ίδιος τότε και πάλι ο πολίτης δεν θα αντιλαμβανόταν πόσο "κακό" είναι το Μνημόνιο. Ομοίως αν με τα ίδια ποσά είχαμε στη διάθεσή μας αντί για τρία χρόνια τριακόσια!

Εδώ λοιπόν έρχεται η άλλη πρόταση: το "αντι-μνημόνιο".

Παράλληλα όμως έρχεται και η σκληρή ερώτηση: Πόσα;

Αν τα 240 δις δεν αρκούν στην ελληνική οικονομία κι αν τα τρία χρόνια επίσης φαίνονται λίγα, τότε ποια είναι τα ποσά που χρειαζόμαστε; 

Τέτοια ποσά από τις λεγόμενες "δυνάμεις του αντι-μνημονίου" - που αντικατέστησαν στο λεξιλόγιό μας τις πάλαι ποτέ "λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις" - δεν έχουμε ακούσει.

Συμφωνούμε όλοι ότι τα 240 δις ευρώ είναι λίγα. Να συμφωνήσουμε ότι και τα επιτόκια είναι υψηλά, αν και όχι υψηλότερα από τα τρέχοντα στις αγορές, πάντως εμάς δε μας κάνουν. Που σημαίνει ότι ζητώντας μικρότερο επιτόκιο ουσιαστικά ζητάμε περισσότερα χρήματα από 240. Επίσης, ζητώντας περισσότερο χρόνο και πάλι στην ουσία ζητάμε μεγαλύτερα ποσά.

Εκεί λοιπόν βρίσκεται το κεντρικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί. Όχι βεβαίως με την επιτακτική πολιτική έννοια του ερωτήματος. Κανείς δεν προτίθεται να αναγκάσει κανέναν να απαντήσει και φαντάζομαι ότι και οι ίδιοι οι "αντι-μνημονιακοί" δε θα ήθελαν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα.

Όμως το θέτει η πραγματικότητα και η οικονομική πρακτική: 

Αν δε μας φτάνουν τα 240δις, τότε πόσα θέλουμε;

Ποιο είναι το ποσό με το οποίο οι Έλληνες θα θεωρούσαν ότι "μπορούν"; 

Βέβαια από την απάντηση προκύπτουν άλλα δυο επίσης ωραία ερωτήματα:

-Αν τα 240 τα βρίσκει η χώρα με τόση δυσκολία, πως θα εξασφαλίσει ένα μεγαλύτερο ποσό; Προσέξτε: μεγαλύτερο και από πλευράς χρόνο αποπληρωμής και από πλευράς επιτοκίου.

-Αν το τελικό ποσό που θα προκύψει - ας πούμε ότι δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα λιγότερο από 500δις ευρώ - είναι πολύ υψηλό, μήπως είναι συγκρίσιμο, για εκείνους που θα τα δώσουν, με το κόστος "άλλων λύσεων";

Πόσα, λοιπόν; Εδώ είναι το κλειδί!

Κι Αν Τελικά Δεν Γίνουν Εκλογές;

Υποθετικό σενάριο.

Όλα δείχνουν ότι οδηγούμαστε αργά ή γρήγορα σε μια προεκλογική περίοδο - αν δεν είμαστε ουσιαστικά ήδη σ' αυτή - με φυσική τελική κατάληξη τη διεξαγωγή εκλογών.

Όμως!

Ας εξετάσουμε την πιθανότητα να μην οδηγηθούμε τελικά σε εκλογές και ας δούμε πως θα μπορούσε αυτό να συμβεί καθώς και τις συνέπειες.

Τα δεδομένα:

• Βρισκόμαστε μόλις λίγες εβδομάδες μετά από ένα πρωτόγνωρο και δυσάρεστο γεγονός για κάθε οικονομία: την αναδιάρθρωση χρέους, με ακόμη άγνωστες τις συνέπειες στην πραγματική οικονομία.
• Τρέχουμε ένα εξαιρετικά απαιτητικό δανειακό πρόγραμμα - πανάκριβο - με μια πολύ συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και με πολύ αυξημένα ρίσκα.
• Έχουμε μπροστά μας συγκεκριμένες ημερομηνίες, σημαντικές τόσο για τα οικονομικά τεκταινόμενα - αναθεωρήσεις του δανειακού προγράμματος από την Τρόικα και αξιολογήσεις - όσο και αυξημένου κοινωνικού βάρους, όπως η 25η Μαρτίου και η 1η Μαΐου.

Εδώ, επίτρεψέ μου να προσθέσω άλλα τρία στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι βάσιμα, για την υποθετική εξέλιξη του σεναρίου της μη διεξαγωγής εκλογών:

• Μια προεκλογική εκστρατεία θα αποδυναμώσει τη δυνατότητα ελέγχου της δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτείται για την αποφυγή του εκτροχιασμού του προγράμματος, εφόσον θα αποτελέσει αφορμή για ποικίλες διεκδικήσεις και διακανονισμούς μεταξύ διαφόρων συνδικαλιστικών και άλλων συμφερόντων. Ήδη διεξάγεται μια συζήτηση για το εκλογικό επίδομα και είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν κι άλλες. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε και την "παραδοσιακή" χαλάρωση του κρατικού μηχανισμού και την επικέντρωσή του στο εκλογικό "παίγνιο"  
• Η οποιαδήποτε επόμενη Κυβέρνηση - εκτός και αν παραμείνει η ίδια στην πλειοψηφία της - θα χρειαστεί και αυτή το χρόνο της ώστε να αναλάβει ουσιαστικό έργο, δεδομένης της προσωποκεντρικής δομής της δημόσιας διοίκησης. 
• Η πιθανότητα κατακόρυφης αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας υποδαυλιζόμενη από τα κομματικά συμφέροντα - θεμιτά βεβαίως στο δημοκρατικό μας πλαίσιο - ενδέχεται να προκαλέσει ανατροπή των συσχετισμών και να οδηγήσει σε μια δύσκολα διαχειριζόμενη πολιτική απεικόνιση στο Κοινοβούλιο. Υπάρχει ένα ορατό ενδεχόμενο - μικρής πιθανότητας επί του παρόντος - να προκύψει μια Βουλή που να αδυνατεί να συγκροτήσει μια συνεργατική πλειοψηφία.

Έχουμε κατά συνέπεια δύο - τουλάχιστον - "ενδιαφερόμενους" που θα είχαν βάσιμο λόγο να αποφευχθούν οι εκλογές, με δεδομένο βεβαίως ότι αυτό είναι εντός των συνταγματικών πλαισίων αφού η θητεία της παρούσας Βουλής λήγει το 2013.

• Πρώτος ενδιαφερόμενος είναι η πλευρά των δανειστών, ο οποίοι θα αισθανθούν τουλάχιστον άβολα επί δίμηνο (προεκλογική περίοδος και ο μήνας μετά τις εκλογές) αφού δε θα έχουν ούτε αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή απέναντί τους, ενώ θα καλούνται να χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία εντός αυξημένου πολιτικού ρίσκου.
• Δεύτερος ενδιαφερόμενος είναι η ελληνική οικονομία, η οποία για τους ίδιους λόγους με αυτούς που περιγράψαμε παραπάνω θα διέλθει μια περίοδο αβεβαιότητας η οποία αν συνδυαστεί με ένα "ατύχημα" είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό θα δει τους δείκτες της να υποφέρουν δραματικά.

Εδώ θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε και αν τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι σαφές ότι τα μεν κόμματα εξουσίας θα ήθελαν να δουν καταγεγραμμένη την εκλογική τους δύναμη το καθένα για τους λόγους του -ο κ. Σαμαράς προφανώς επειδή θεωρεί ότι θα δρέψει την πρώτη του εκλογική νίκη και ο κ. Βενιζέλος για να κεφαλαιοποιήσει την ισχύ του στη μετα-Παπανδρεϊκή εποχή για το ΠΑΣΟΚ - τα δε μικρότερα κόμματα θα ήθελαν να κεφαλαιοποιηθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη η αντι-μνημονιακή τους πολιτική, αφού γι' αυτά θα αποτελέσει μια μοναδική -ίσως - ευκαιρία να δουν τέτοιο αριθμό βουλευτών τους να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.
Ας εξετάσουμε όμως ένα άλλο επίπεδο κομματικών σχεδιασμών:

• Θέλει πραγματικά η ΝΔ και ο κ. Σαμαράς να κληθούν ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία να γίνουν αυτό που έγινε το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου από το 2010 μέχρι σήμερα; 
• Θέλει πραγματικά ο κ. Βενιζέλος μετάσχει σε μια προεκλογική εκστρατεία που θα επιβεβαιώσει την δραματική πτώση της εκλογικής δημοφιλίας τόσο των ηγετικών στελεχών όσο και του σχηματισμού που ηγείται; 
• Θέλουν πραγματικά τα μικρότερα κόμματα να κληθούν να αποφασίσουν την τύχη της χώρας εάν και εφόσον το εκλογικό σώμα τους αποδώσει τέτοια δύναμη που εκ των πραγμάτων θα πρέπει ή να συμμετάσχουν σε ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα ή να προκαλέσουν και πάλι εκλογές, οδηγώντας την χώρα σε αβέβαιες οικονομικές εξελίξεις;
• Και εν τέλει, τι θα γίνει αν επιβεβαιωθεί από τις εκλογές το πλέον πιθανό σενάριο που θέλει μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής και που να βρίσκεις άλλον τέτοιες εποχές; Απλώς θα έχουμε χάσει ένα μήνα που θα αναλωθεί σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και την επομένη των εκλογών θα βρισκόμαστε - πολιτικά - στην ίδια κατάσταση που είμαστε και τώρα, με τη διαφορά ότι θα έχουμε δαπανήσει ένα αξιοσέβαστο ποσό και πολύ κοινωνικό κεφάλαιο.Και βεβαίως πολύτιμο χρόνο.

Είναι εφικτή η αναβολή των εκλογών από το εσωτερικό πολιτικό σύστημα;
Μάλλον όχι. Κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα δείχνουν να έχουν αυτοδεσμευθεί σε μια πορεία που οδηγεί σε εκλογές και δύσκολα θα την άλλαζαν για λόγους που σχετίζονται με δικές τους πολιτικές επιλογές.
Μια καλή αφορμή θα αποτελούσε ίσως μια "παρότρυνση" που θα προερχόταν από το εξωτερικό, κυρίως υπό τη μορφή μιας δυσμενούς εξέλιξης στο οικονομικό πεδίο, χωρίς να αποκλείεται και κάποιας άλλης μορφής "επεισοδίου" που θα καθιστούσε τις εκλογές όχι πρώτης προτεραιότητας επιλογή.

Και η εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας;
Εδώ επιτρέψτε μου να σχολιάσω ένα μύθο. Πως αναλύεται η περίφημη "λαϊκή δυσαρέσκεια"; Ποιοι κομματικοί φορείς την εκφράζουν και από ποιες κοινωνικές τάξεις προέρχεται και εν τέλει επί ποίων πολιτικών επιλογών αντιπαρατίθεται;

• Ποιοι είναι περισσότερο δυσαρεστημένοι - σε ποσοστό κι όχι στην ένταση της διαμαρτυρίας - εκείνοι που επιθυμούν να συνεχίσει η χώρα στην πορεία του άκρατου δανεισμού και στην επιλεκτική πριμοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων ή εκείνοι που θα ήθελαν μια χώρα Ευρωπαϊκή και παραγωγική;
• Η δυσαρέσκεια όλων εκείνων που βαρέθηκαν να τροφοδοτούν με τον κόπο και την εργασία τους ένα σπάταλο και πελατειακό κράτος δεν αποτελεί "κρίσιμη μάζα";
• Γιατί να είναι περισσότερο δυσαρεστημένος εκείνος που έχασε την "κρατική προστασία" - την οποία κατείχε υπό μορφή μονιμότητας, προνομίου, επιδόματος, άδειας κλειστού επαγγέλματος - από εκείνον που θα ήθελε επιτέλους να δει ένα ευέλικτο και παραγωγικό κράτος και κυρίως αποτελεσματικό και συμμαζεμένο;
• Επειδή οι "κλασσικοί δυσαρεστημένοι" είναι εκείνοι που δίνουν ραντεβού στις πλατείες φωνάζοντας, καταστρέφοντας και ασχημονώντας, γιατί αυτό αποκλείει εξίσου δυσαρεστημένος να είναι κι ο καταστηματάρχης ή ο επαγγελματίας που υφίσταται τις συνέπειες της ασυδοσίας των ταραξιών αλλά και της κρατικής αδιαφορίας, την οποία χρηματοδοτεί φορολογούμενος;
• Γιατί η δυσαρέσκεια του απολυθέντος - λέμε τώρα! δεν το είδαμε ακόμα!- δημοσίου υπαλλήλου να είναι περισσότερο βαρύνουσα από τον απολυθέντα ιδιωτικό και γιατί να εφευρίσκονται απίστευτα επιχειρήματα από τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να διατηρείται αυτός ο τεράστιος αριθμός απασχολούμενων στο δημόσιο; Ο κύκλος "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι άρα αυξημένοι φόροι για μισθούς και λειτουργικά κόστη άρα κλείσιμο της ιδιωτικής επιχείρησης που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει άρα ανεργία στον ιδιωτικό τομέα" γιατί δεν πρέπει να κλείσει;
• Τελικώς, αν αποδειχθεί ότι η πλειοψηφία των εκλογέων διατηρήσει τους βασικούς συσχετισμούς και προκύψει εκ νέου μια Κυβέρνηση "τύπου" Παπαδήμου, η "λαϊκή δυσαρέσκεια" που έχουν αναλάβει εργολαβικώς να ερμηνεύουν και να διερμηνεύουν κυρίως οι αριστερές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από όψιμους δεξιούς νοσταλγούς των ηρωικών ημερών της εμφυλιοπολεμικής περιόδου, θα ενστερνισθούν και θα σεβασθούν την άποψη της πλειοψηφίας; Θα σταματήσουν να βυσσοδομούν εις βάρος της ευρωπαϊκής πορείας όπως την αποφάσισαν οι πολλοί σε μια δημοκρατία; Ή μήπως την επομένη κιόλας των εκλογών θα είμαστε πάλι εδώ να σχολιάζουμε άλλη μια "πορεία" μια "διαδήλωση" ή μια "έντονη αντιπαράθεση" για το πως θα διώξουμε - έτσι, ηρωικά! - την Τρόικα;

Θα Απολυθούν Δημόσιοι Υπάλληλοι; Όχι! Αλλοιώνει τα Ποσοστά Ρε Φίλε!

Κατά τα φαινόμενα και εκτός απροόπτου το πολιτικό σύστημα προετοιμάζεται για την τακτική του φιέστα: τις εκλογές! Και βέβαια το κάνει αρνούμενο να υποταχθεί στις συνταγματικές επιταγές για τετραετή κυβερνητική θητεία και οπωσδήποτε έχοντας εξασφαλίσει και την υποστήριξη της θορυβώδους αριστερής μειοψηφίας που αρέσκεται να δοκιμάζει απανωτά - αν μπορεί και κάθε μέρα - τις αντοχές του εκλογικού σώματος.

Ναι η Δημοκρατία θέλει τις εκλογές. Όχι, η Δημοκρατία δεν έχει σχέση με την μη συντεταγμένη λαϊκή έκφραση και η συντεταγμένη έκφραση του εκλογικού σώματος προκαλείται στη χώρα μας ανά τετραετία. Βεβαίως, κανείς αριστερίζον πολίτης, κανείς κομματικός και κανείς μέτοχος του πελατοκεντρικού μας συστήματος δεν μπορεί να περιμένει τη συντεταγμένη έκφραση. Είναι πολλά τα τέσσερα χρόνια. 

Μη γελιέστε. Είναι δυνατόν όσοι οραματίζονται την αλλαγή ενός τοπικού προϊσταμένου, ενός μικρο-εξουσιαστή του κομματικού κράτους να περιμένουν την ολοκλήρωση της τετραετίας ώστε να ανέλθει στην εξουσία το κόμμα που τους εκπροσωπεί και συν αυτώ και ο άνθρωπος που θα τους "λύσει τα χέρια"; Όχι βέβαια! Εκλογές τώρα, με κάθε τρόπο ώστε να αποκατασταθεί η κομματική τάξις. Να αναλάβουν οι "δικοί μας". Κι όσο κι αν η κρίση μαστίζει τη χώρα, τόσο οι μικρές ή μεγαλύτερες εξυπηρετήσεις θα "κοστίζουν" περισσότερο στα μάτια του ραγιά.

Δανείζομαι λοιπόν κι εγώ και παραφράζω τη γνωστή φράση από γνωστή διαφήμιση για να συμπυκνώσω την αντίληψη της εποχής.

Πως θα βγει η χώρα από το τέλμα; Μειώνοντας δαπάνες. Αυτός είναι μονόδρομος. Πως θα μειωθούν πραγματικά οι δαπάνες; Μόνο αν συρρικνωθεί το σπάταλο δημόσιο. Και πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συρρίκνωσης; Η απόλυση όλων εκείνων που μισθοδοτούνται από το δημόσιο προϋπολογισμό και δεν χρειάζονται πλέον. Απλούστατο.

Κι αν τα κομματικά επιτελεία προβάλλουν μπαρούφες του τύπου: " μα αν απολυθούν υπάλληλοι τότε θα υποφέρει κι άλλο η αγορά εφόσον θα λείψουν οι μισθοί τους" απαντώ: μελετήστε πόσο θα μειωθούν άμεσα οι δαπάνες του κράτους εξαιτίας της μείωσης φόρων που θα προέλθει από τη μείωση του μισθολογικού και λειτουργικού κόστους όταν κλείσουν άχρηστοι οργανισμοί του δημοσίου και τότε ξαναελάτε να το συζητήσουμε.

Γιατί λοιπόν δεν απολύονται οι υπάλληλοι του δημοσίου που δεν χρειάζονται; μα γιατί είναι ψηφοφόροι. Και οι ψηφοφόροι χρειάζονται.

Δεν κομίζω κάτι καινούριο εδώ. 

Αυτό που έχει νομίζω όμως ενδιαφέρον είναι να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να στηθεί μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες της Μεταπολίτευσης. Θα μου πεις έχουμε ζήσει πολλές. Αυτή ίσως θα είναι η απόλυτη.

Αναφέρομαι λοιπόν στο ενδεχόμενο να κατορθώσουν τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και οι "παραδοσιακές" κοινοβουλευτικές παρατάξεις (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ) να διατηρήσουν τις σχετικές πολιτικές τους δυνάμεις. Όχι τα καθαρά τους ποσοστά αλλά τις σχετικές μεταξύ τους δυνάμεις, εξασφαλίζοντας έτσι και την πολιτική τους επιβίωση.

Από τη μια πλευρά η ΝΔ του κ.Σαμαρά αλλά και το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου (το πιθανότερο) υποκρύπτουν από τον προεκλογικό πολιτικό τους λόγο το πραγματικό μέγεθος των μέτρων που αναγκαιούν και εν πολλοίς θα επιβληθούν, ενώ από την άλλη το "αντι-μνημονιακό μέτωπο" αριστεράς και δεξιάς άκοπα μπορεί να μπουρδολογεί επί φανταστικών λύσεων που ξεκινούν από τις γερμανικές αποζημιώσεις, περνούν λίγο από τα νότια της Κρήτης για πετρέλαιο και φυσικό αέριο και καταλήγουν στην πλήρη απομόνωση της χώρας που θα κάνει "μούτρα" στον υπόλοιπο κόσμο μέχρι να την "ξαναπαίξουν" οι αγορές.

Με αυτή την απατηλή εικόνα είναι πιθανό το εκλογικό σώμα να ξαναμοιράσει την τράπουλα της εντολής σχηματισμού Κυβέρνησης με τις ίδιες αναλογίες. Κι όταν ακριβώς την επομένη των εκλογών θα στηθεί και πάλι το σκηνικό του "νέου Καστελόριζου" - όπου οι μισοί δεν θα ξέρουν ανάγνωση ώστε να διαβάζουν τι υπέγραψαν και οι άλλοι μισοί θα υπερθεματίζουν έχοντας εξασφαλίσει την Βουλευτική καρέκλα (και ίσως και σύνταξη) περί της σωτηρίας της χώρας - δυστυχώς οι πολίτες θα ξαναδούν το έργο με τον "κοψοχέρη της Δευτέρας" ως πρωταγωνιστές.

Η εν υπνώσει - και εν αρνήσει (βλ. προηγούμενο άρθρο μας) - ελληνική κοινωνία θα καταστεί και πάλι έρμαιο των εύηχων πολιτικών λόγων, θα προστρέξει στο κάλεσμα του κ. Σαμαρά που με ευκολία μπορεί ταυτόχρονα να υπερασπίζεται και να καταριέται το Μνημόνιο, στην πρόσκληση του κ. Βενιζέλου να μην αφεθεί ο κ. Σαμαράς να πάρει μόνος του την εξουσία (γιατί αυτό θα είναι το επιχείρημα της επόμενης ημέρας, πως δηλαδή ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα μέσα σε τέτοιες συνθήκες δεν άφησε τη Δεξιά να κυβερνήσει μόνη της) και βεβαίως θα είναι και "νίκη" των "αντι-μνημονιακών" αφού θα έχουν "κατορθώσει" να μειώσουν τα ποσοστά των "άλλων".

Όλοι κερδισμένοι. 

Μόνος χαμένος ο σώφρων πολίτης, που θα κληθεί και πάλι να πληρώσει τα σπασμένα (σε φόρους και χαράτσια) μιας πελατοκεντρικής κομματοκρατίας, που με αντίτιμο μια μόνιμη θέση στο δημόσιο θα έχει αναρριχηθεί και πάλι στην εξουσία.

Μαστίγια, Καρότα και Πατάτες!

Τελικά τείνω να πιστέψω τη θεωρία που θέλει κάθε λαό να "εξειδικεύεται" σε κάτι. Προφανώς δε συμφωνώ με τα στερεότυπα αλλά τι άλλο να σκεφτώ όταν η πραγματικότητα με διαψεύδει σε σχέση με τις απόψεις μου;

Εξηγούμαι.

Βρίσκεται σε εξέλιξη -δυστυχώς και ας όψονται οι κατά καιρούς κυβερνώντες και μετέχοντες της εξουσίας - μια εξαιρετικά τεχνική διαδικασία όπως αυτή της αναδιάρθρωσης χρέους. Για τους γνωρίζοντες, δεν είναι μια "καθημερινή" κατάσταση στο χώρο των αγορών, τα μεγέθη είναι σημαντικά και τα ρίσκα μεγάλα τόσο για τη χώρα όσο και για τους επενδυτές.

Οι συνέπειες μιας τέτοιας διαδικασίας είναι πρακτικώς άγνωστες, αφού καμιά χώρα δεν είναι ίδια με κάποια άλλη, δηλαδή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το μοντέλο της Αργεντινής ή κάποιας άλλης περίπτωσης χώρας που προχώρησε σε αναδιάρθρωση ώστε να προβλέψει κανείς τις εξελίξεις με ακρίβεια. Οι παράμετροι πολλές, οι κοινωνικές επιπτώσεις προφανώς υπολογίσιμες και γενικώς όλα τελούν υπό αναδιάρθρωση.

Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα γεγονός θα επηρεάσει τόσους πολλούς πολίτες και για τόσο μακρό χρόνο.

Και τι αντικρίζουμε σε πολιτική και κοινωνία;

Την πλήρη απογοήτευση. Η κυβερνητική πολιτική στρατηγική απέναντι σε ένα τόσο πολύπλοκο και πολυεπίπεδα σημαντικό ζήτημα όπως το PSI, κινείται μεταξύ του "μαστιγίου και του καρότου" δανειζόμενη πρακτικές από ανατολίτικο παζάρι. Από την απέναντι πλευρά, η κοινωνία απαίδευτη και αμαθής, ίσως και παραζαλισμένη, βρήκε καταφύγιο στις...πατάτες!

Γιατί τα έβαλα με τους πατατάδες, αξιοσέβαστους καθ' όλα, και εξαναγκάζομαι σε ταύτιση - αν είναι ποτέ δυνατόν! - με την Αλέκα;

Διότι εν τέλει αυτή η κοινωνία αποδεικνύεται ότι αυτούς τους πολιτικούς παράγει και με αυτούς ικανοποιείται.

• Έπρεπε να φθάσουμε ένα βήμα πριν το "μη χείρον" για να "ξυπνήσουν" παραγωγοί και πολίτες; Την άποψη "είναι ένα πρώτο βήμα" δεν τη δέχομαι γιατί έχουν γίνει τόσα πολλά "πρώτα βήματα" σ' αυτή τη χώρα που θα είχαμε φτάσει στον Άρη.
• Δηλαδή τόσα χρόνια υπήρχε αυτή η δυνατότητα - παράκαμψης των περίφημων "μεσαζόντων" - και μια αδιόρατη συνωμοσία ή εφησυχασμός μεταξύ πολιτών, παραγωγών και διακινητών δεν επέτρεπε την πτώση των τιμών;

Δεν πιστεύω σε μαγικές εικόνες και σε ξαφνικές ενέσεις "αλληλεγγύης" μεταξύ των κοινωνικών ομάδων. Ειδικά όταν αυτές οι κοινωνικές ομάδες έχουν επιδείξει πολλαπλά την αναλγησία τους απέναντι στην κοινωνική ευθύνη. Και δε θα αφήσω ένα σακί πατάτες να σκεπάσει τις σκληρές αγωνιστικές κινητοποιήσεις των παραγωγών για "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά" με τις Εθνικές Οδούς κλειστές. Όχι.

Κι αν νομίζεις ότι θα κατευθύνω για κάποιο πολιτικό ιδεολογικό κόλλημα την κριτική μου στους όψιμους πατατοεπαναστάτες, θα σου θυμίσω και την πρόσφατη καμπάνια επιχειρηματιών με τον τίτλο "Give Greece A Chance". 

Μπούρδες.

• Πότε οι ελληνική επιχειρηματική κοινότητα επέδειξε παρόμοια ευαισθησία και οργάνωσε καμπάνια διεθνή για τη διαφθορά; Για τις σπατάλες; Για την κακοδιοίκηση; Δεν ήταν συν-υπεύθυνη όταν αποδεχόταν τις πρακτικές του κομματικού κράτους και δεν ήταν εκείνη που διαπλέχθηκε μ' αυτές;
• Που ήταν η επίδειξη εταιρικής κοινωνικής ευθύνης όταν καταγράφονταν φαινόμενα παραβίασης του ανταγωνισμού; Κι εκεί σιωπή κι εκεί επιδίωξη του "εύκολου χρήματος" που τώρα αποδεικνύεται οφθαλμαπάτη και μπούμερανγκ.
• Που ήταν και που είναι οι ξεκάθαρες απόψεις απέναντι στο σφιχτό κρατικό εναγκαλισμό, όταν οι ίδιοι επιχειρηματίες παραμένουν αγκυλωμένοι σε δομές σκουριασμένες; Επιμελητήρια κρατικά ελεγχόμενα, ενώσεις κρατικά επιδοτούμενες και οργανώσεις με στελέχωση αμοιβόμενη από το δημόσιο κορβανά. 

Oh, Give ME a Chane!
Από την άλλη, συνολικά η ελληνική κοινωνία αρέσκεται σ' αυτό το καροτο-μαστιγιακό ορυμαγδό. Αρέσκεται να άγεται και να φέρεται από εκείνους - τους ίδιους ακριβώς! - που την οδήγησαν εδώ και μάλιστα - αυτό είναι και το πιο αστείο! - υπόσχονται και εφαρμόζουν ακριβώς τα ίδια αποτυχημένα εργαλεία και ιδεολογίες.

Πάμε λοιπόν! Ας κατακτήσουμε και πάλι ως Έλληνες τον κόσμο! Με τις πατάτες μας!

ΥΓ Θα ξέρεις ότι η πατάτα δεν είναι ιθαγενές φυτό. Μας ήρθε από μια άλλη περιοχή του κόσμου που πέρασε το ΔΝΤ: Τη Νότια Αμερική!

Το Τρίτο Κύμα της Κρίσης Ξεκινά από την Ελλάδα;

Διάχυτη εμφανίζεται η συγκρατημένη - όπως λένε σ' αυτές τις περιπτώσεις - αισιοδοξία σχετικά με την έκβαση του Eurogroup για το ζήτημα του ελληνικού χρέους.

Θα ήταν πολύ ευχάριστα τα πράγματα αν το παραμύθι "Η Διάσωση της Ελληνικής Οικονομίας" είχε διάρκεια μόνο δυο χρόνια, όσον αφορά στην αβεβαιότητα ως προς την έκβαση, τέλειωνε με ένα σκληρό αλλά συμπαγές πρόγραμμα, με ένα τεράστιο δάνειο των 130δις - προστιθέμενο στα αρχικά 110 - ένα "κούρεμα" και μερικές ευρωπαϊκές, διάβαζε γερμανικές(!), τσιριμόνιες.

Επίσης, θα ήταν εξίσου ευχάριστο αν αναγνωρίζαμε ότι θα διέλθουμε σημαντικών δυσκολιών που ξεκινούν από μειώσεις μισθών και συντάξεων και φθάνουν μέχρι το κλείσιμο οργανισμών του δημοσίου και την έκρηξη της ανεργίας, αλλά είχαμε μπροστά μας εξασφαλισμένη την παραμονή στο ευρώ και βεβαίως το όραμα ότι μέσα από όλα αυτά τελικώς θα μας απέμενε ένα μικρότερο και νοικοκυρεμένο κράτος και μια ανταγωνιστική οικονομία. 

Αρκετοί, όχι μόνο τα βλέπουν ως εφικτά όλα αυτά αλλά διακρίνουν και την πιθανότητα να έλθουν και επενδύσεις από βαθύπλουτους Άραβες, Ρώσους ή Κινέζους που αναζητούν ακριβώς τέτοια "κελεπούρια" ώστε να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους: χώρες που έχουν μπει σε "πρόγραμμα", έχουν εξασφαλίσει την παραμονή τους στο ευρωνόμισμα και βρίσκονται σε διαδικασία οικονομικής μεταρρύθμισης. Ευκαιρία που εμφανίζεται μια φορά στα 50 χρόνια, γιατί πότε άλλοτε θα βρει κανείς "φθηνή" την Ελλάδα για να επενδύσεις αν όχι τώρα;

Πράγματι, όλα αυτά ακούγονται πολύ ωραία και μάλιστα τόσο ωραία που αξίζει να αναρωτηθεί κανείς αν είναι και αληθινά.

Η πραγματικότητα όμως έρχεται να συντρίψει τα όνειρα και να ανατρέψει τις ευχές - όχι τόσο πηγαίες είναι η αλήθεια - ημεδαπών και αλλοδαπών ταγών και ιθυνόντων αλλά και μέρους της κοινωνίας.

Ποια είναι η πραγματικότητα που θα "ξεχάσουμε" για λίγες μέρες, όσο δηλαδή θα διαρκέσει άλλο ένα "πάρτυ" στα Ευρωπαϊκά σαλόνια που θα πανηγυρίζει  άλλη μια διάσωση της Ελλάδας;

• Η κρίση του 2008 δεν τελείωσε! Απλώς εξελίσσεται σε κύματα.
• Το Πρώτο Κύμα:
•  Θυμίζω αυτό που αρκετοί έχουν ξεχάσει, όχι όλοι βεβαίως. Το πρώτο κύμα της κρίσης - το 2008 - "χτύπησε" τις ΗΠΑ μέσω των subprimes, απορροφώντας τη ρευστότητα των αμερικανικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Φανταστείτε μια "μαύρη τρύπα" να εμφανίζεται ξαφνικά(;) στο κέντρο του χάρτη των ΗΠΑ και ρουφάει ρευστότητα. Εμβληματικά σηματοδοτήθηκε από την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς. Η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ  αναπληρώνει τη ρευστότητα με "εκτύπωση" τεράστιων ποσοτήτων δολαρίου - γνωστή η ιστορία - αλλά η "μαύρη τρύπα" δεν γεμίζει ποτέ. Απορροφά και τη ρευστότητα του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, αναγκάζοντας την ΕΚΤ να μπει στο παιχνίδι της εκτύπωσης ευρώ για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών. 
• Το Δεύτερο Κύμα
• Οι τράπεζες πλέον με το φρεσκοτυπωμένο χρήμα δεν εμφανίζουν προβλήματα στα βιβλία τους αλλά δεν μπορούν και να δανείσουν. Δύσκολη περίπτωση: μπορείς να δανειστείς αλλά δεν μπορείς να δανείσεις. Και βέβαια δεν μπορούν να δανείσουν ούτε τα κράτη - αναχρηματοδότηση χρέους - ούτε τις επιχειρήσεις - ύφεση και ανεργία- σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο βαθμός εξάρτησης κάθε χώρας από το δανεισμό καθορίζει και τη συμπεριφορά τους στην κρίση. Άλλες "σκάνε" - βλέπε Ελλάδα - και άλλες απλώς "δυσκολεύονται" - βλέπε Βέλγιο για παράδειγμα. Σ' αυτό το δεύτερο κύμα η Ελλάδα - ως χώρα άκρως εξαρτημένη από δανεικά κεφάλαια - αποτελεί και το επίκεντρο. Όχι ως μέγεθος - και βέβαια θα μπορούσε να τη διασώσει κάποιος με μερικά δις - αλλά ως μοντέλο αναχρηματοδότησης χρέους. Ποιο το αποτέλεσμα; Το χρέος δεν μπορεί να αναχρηματοδοτηθεί.Αυτή είναι η απάντηση της Ευρώπης. "Κούρεμα", "Μνημόνια", επιτήρηση, πολιτική δυσανεξία στην Ευρωζώνη. Το μοντέλο αναχρηματοδότησης χρέους - όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα -  καταρρέει και το δεύτερο κύμα της κρίσης κορυφώνεται.
• Το Τρίτο Κύμα
• Εδώ είμαστε! Για πάμε να δούμε τι ξεκινάει από αύριο. (Εντάξει...από μεθαύριο!)

      Το Τρίτο Κύμα της Κρίσης ξεκινάει από τη στιγμή που η Ευρώπη αναγνωρίσει και επισήμως ότι αδυνατεί να στηρίξει την αναχρηματοδότηση χρέους των κρατών. Αυτό γίνεται στο Eurogroup. Η Ελλάδα αποτελεί - τεχνικά - την πρώτη χώρα που σηματοδοτεί αυτήν την εξέλιξη και ως τέτοια αναγνωρίζεται από αγορές και κράτη. Γιατί; Μα διότι επισήμως αποδέχεται ότι χώρα μέλος του ευρώ προχωρά σε αναδιάρθρωση χρέους προκαλώντας ζημίες στους επενδυτές και επιφυλάσσοντας προνομιακή μεταχείριση για τους θεσμικούς δανειστές (ΕΚΤ, EFSF, διακρατικά δάνεια κλπ). Η αδυναμία όμως αναχρηματοδότησης του κρατικού χρέους πυροδοτεί μια σειρά εξελίξεων και συνεπειών:

• Αυξάνει δραματικά το ρίσκο των κρατικών ομολόγων, άρα και τα επιτόκια δανεισμού των κρατών. Θυμίζω ότι οι τράπεζες ήδη διαθέτουν τεράστια ποσότητα ρευστότητας την οποία όμως δεν μπορούν να δανείσουν.
• Η ρευστότητα αυξάνεται εκ νέου στα "αμπάρια" των τραπεζών αφού πλέον - μετά την "υπόθεση   Ελλάδα" - δεν μπορούν να δανείσουν λόγω αυξημένου ρίσκου και μάλιστα ρίσκου πιστοποιημένου όχι από κάποιο "οίκο" αλλά από την ίδια την Ευρωζώνη.
• Εδώ ξανάρχονται στο προσκήνιο οι ΗΠΑ. Έχοντας αμέσως προστρέξει στη λύση της αφειδούς εκτύπωσης, είναι και εκείνες που κινδυνεύουν με την τεράστια παγίδα ρευστότητας που στήνεται. Θυμίζω: εκτύπωσαν τεράστιες ποσότητες δολαρίων ώστε να διασώσουν τις τράπεζές τους (πρώτο κύμα της κρίσης) και τώρα δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν αυτήν την τεράστια ποσότητα αφού δεν μπορούν να αναχρηματοδοτήσουν το κρατικό χρέος του καλύτερου πελάτη στην αγορά των ομολόγων: της Ευρώπης! Γιατί δεν μπορούν; Μα διότι ο ίδιος ο δανειζόμενος τους αναγγέλλει ότι το ρίσκο του πλέον είναι υψηλό και δεν είναι καθόλου σίγουρη η επένδυσή τους.

Συνέπειες;

    Οι ΗΠΑ βρίσκονται - εφόσον τα γεγονότα εξελιχθούν ως φαίνονται - προ ενός οικονομικού σοκ, το οποίο εμείς εδώ σχηματοποιούμε με την ονομασία "τρίτο κύμα της κρίσης". Η ιδιότυπη "παγίδα ρευστότητας" θα φρενάρει δραματικά την ισχνή ανάπτυξη, αφού όλη η ρευστότητα θα παραμένει "ανενεργή" προκειμένου να αναμένει επενδυτικό περιβάλλον χαμηλότερου ρίσκου - άρα και κόστους - κι έτσι επενδυτές και καταναλωτές θα στραφούν σε μείωση επενδύσεων και κατανάλωσης προσδοκώντας ότι στο μέλλον θα επιτύχουν καλύτερες αποδόσεις και ευκαιρίες. Εξάλλου αυτό δεν είναι και το ευρωπαϊκό μήνυμα όταν υπόσχονται μετ' επιτάσεως ότι η "υπόθεση Ελλάδα" θα εξομαλυνθεί μετά το 2020; Ποιο είναι το μήνυμα για τον επενδυτή; Περίμενε! 

Συμπέρασμα.

     Η κρίση εξελίσσεται. Δεν έχει τελειώσει και είναι η σειρά των ΗΠΑ να υποστούν τις δονήσεις του τρίτου κύματος. Οψόμεθα!

Μαθήματα Συστημικής Λογικής για Πρώην Τραπεζίτες...

Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να μεταπηδήσει κανείς από την τραπεζική στην πολιτική. Από τον ορθολογισμό των αριθμών στη ρευστότητα των θέσεων της κοινής γνώμης.

Εντούτοις, δεν θα ήταν και εντελώς άχρηστο να χρησιμοποιείς τα επιστημονικά σου εργαλεία εφόσον θα μπορούσε το σύστημα να επωφεληθεί απ' αυτά.

Δεν ξέρω σε ποιον τρέχει το μυαλό σου, όταν αναφέρομαι σε πρώην τραπεζίτες που ασχολούνται πλέον με την άσκηση εξουσίας. Εγώ πάντως αναφέρομαι γενικώς. Αλλά όχι αορίστως!

Είναι η Επιλογή της Περικοπής των Συντάξεων η "βέλτιστη";

Δε θα σε κουράσω. Όχι. Το συνταξιοδοτικό σύστημα παρέχει τους κατεξοχήν δείκτες μακροπρόθεσμων προοπτικών στην οικονομία. Η μείωσή τους σηματοδοτεί πολύ απλά την δυσοίωνη προοπτική που το ίδιο το κράτος διαβλέπει στο μακροπρόθεσμο δανεισμό. Συντάξεις ίσον ομόλογα μακράς διάρκειας.

Το μήνυμα λοιπόν που εκπέμπεται για τους ειδήμονες δεν είναι τίποτα άλλο από το "απαλλαγείτε από τις μακροπρόθεσμες τοποθετήσεις σας στην Ελλάδα". 

Ποια θα ήταν η εναλλακτική; Μείωση μισθών. Δε χρειάζεται πλέον να υποκρινόμαστε. Μείωση μισθών και όχι συντάξεων προδίδει τον προσανατολισμό στην παραγωγή, την προσέλκυση επενδύσεων και την συνακόλουθη ικανότητα διατήρησης του επιπέδου των συντάξεων μέσω της αύξησης των εσόδων του κράτους από φόρους και εισφορές.

Συστημικά λοιπόν, το ίδιο το κράτος προσκαλεί τον -ανυποψίαστο! - για τα ελληνικά πράγματα επενδυτή να εγκαταλείψει τις σκέψεις για τοποθέτησή του σε ελληνικές μακροπρόθεσμες αξίες.

Πότε το Πολιτικό Σύστημα προτιμά να καταδεικνύει τους ξένους παράγοντες ως υπεύθυνους;

Όταν το ίδιο έχει εξαντλήσει τα περιθώρια ελιγμών στο εσωτερικό, έχει εξετάσει όλες τις πιθανές λύσεις και επιλογές και προκειμένου το ίδιο να αποσείσει τις ευθύνες για όσα έγιναν αλλά και όσα πρόκειται να γίνουν.

Αποτελεί κλασσικό παράδειγμα της ενεργοποίησης του ένστικτου της πολιτικής αυτοσυντήρησης. Όταν το σύνολο του πολιτικού κόσμου αναφέρεται στους "κακούς ξένους" ενισχύει το μήνυμα της αδυναμίας του να συγκροτήσει και να παρουσιάσει εφαρμόσιμες λύσεις. Αναμένει και περιορίζεται στην προεξόφληση των ευθυνών προς τα έξω.

Οι Εκλογές είναι η λύση ή το πρόβλημα;

Οι εκλογές απλώς θα επισημοποιήσουν την ασάφεια, την έλλειψη αποφασιστικότητας και βεβαίως την αδυναμία της χώρας να κινηθεί σθεναρά προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν έχει ουσιαστική σημασία αν θα γίνουν και πότε διότι απλώς θα παράξουν άλλη μια Κυβέρνηση συνεργασίας. Η εσωτερική αλλαγή συσχετισμών δεν έχει σημασία αφού όπως φαίνεται κανείς από το πολιτικό σκηνικό δεν έχει μια εναλλακτική εφαρμόσιμη πρόταση και ταυτόχρονα  και την πολιτική ισχύ να σηκώσει το βάρος μιας άτακτης χρεωκοπίας.

Συνεπώς μια νέα Κυβέρνηση συνεργασίας θα λειτουργήσει εκ νέου διεκπεραιωτικά, κάνοντας τη γραφειοκρατική δουλειά της προώθησης και ψήφισης νομοσχεδίων που θα υλοποιούν μέτρα. Είναι σαφές ότι ο πολιτικός λόγος μπορεί και να διαφέρει σημαντικά την επομένη των εκλογών εάν και εφόσον γίνουν. Όμως επί του πρακτέου και για όσο κανείς δεν ενδιαφέρεται να προτάξει μια λογική αυτοκαταστροφής - ευτυχώς! -  τα μέτρα θα ψηφίζονται πότε με πόνο ψυχής, πότε με βαριά καρδιά και πότε επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση ή ακόμη θα ψηφίζονται προκειμένου "αύριο" να έχουμε τη δυνατότητα να επαναδιαπραγματευτούμε. Πάντως θα ψηφίζονται.

Οι Έλληνες πάντα νικούν στο τέλος;

Η υποκείμενη αντίληψη που εδράζεται στον εθνικό μύθο πως "τελικά θα ξεφύγουμε" αρχίζει και γίνεται επικίνδυνη, υπό την έννοια ότι κάθε φορά που γίνεται προσπάθεια καθορισμού μιας σκληρής αλλά βιώσιμης σειράς μέτρων, έρχεται στο προσκήνιο αυτή η αντίληψη να αναβάλλει, να ανατρέψει και να απομακρύνει τη στροφή προς την πραγματικότητα.

Τα πονηρά σετάκια "φτωχοί αλλά αξιοπρεπείς" και "δεν υπάρχει Ευρώπη χωρίς Ελλάδα" κάνουν την εμφάνισή τους είτε από την πόρτα είτε από το παράθυρο συντηρώντας ψευδαισθήσεις σε σχέση με αυτό που όντως βρίσκεται σε εξέλιξη. 

Ο φτωχός άνθρωπος και βέβαια μπορεί να είναι και αξιοπρεπής, χωρίς συζήτηση. Όμως το φτωχό  κράτος εσαεί διακυβεύει την αξιοπρέπειά του, στην προσπάθειά του να υπάρξει. Η σύγχυση μεταξύ εννοιών που έχουν σαφώς νόημα μεταξύ των ανθρώπων αλλά κανένα μεταξύ των κρατών δεν είναι ανεπιτήδευτη αλλά μόνο εκ του πονηρού προέρχεται και καλλιεργείται. Ανέκαθεν στην Ελληνική και Διεθνή Ιστορία κανένα κράτος δεν υπήρξε φτωχό και αξιοπρεπές. Αντιθέτως, υπήρξε φτωχό και υποτελές, φτωχό και κηδεμονευόμενο.

Επίσης, η Ελλάδα δεν υπήρξε ούτε από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΕ ούτε από τα πρώτα κράτη που εισήλθαν στο ευρώ. Ναι, η Ευρώπη μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ελλάδα, υπό την έννοια της οικονομικής υπόστασης και ναι η Ελλάδα είναι που χρειάζεται την Ευρώπη.

Όχι οι Έλληνες δε νικούν πάντα στο τέλος και αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που πρέπει να το λάβουμε υπόψη. Βεβαίως ούτε παύει η εξέλιξη της Ιστορίας. Αλλά οι επιλογές μας καθορίζουν την ευημερία μας, την πρόοδό μας και το είδος της πορείας μας. Δεν υφίσταται ζήτημα "νίκης-ήττας" αλλά "φτώχειας - προόδου", αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα. 

Δυστυχώς, τελευταία προωθείται ένα άλλο πλαίσιο σκέψης που κινείται στην ασπρό-μαυρη πολεμική λογική των "εχθρών -συμμάχων", της "νίκης- ήττας" και ενεργοποιεί θυμικό βαθιά κρυμμένο από το Β'ΠΠ. Αυτή η λογική μπορεί να προλειαίνει το έδαφος για την παραγωγή "ηρώων", "αυτοθυσιών", "προδοτών" και άλλων εθνικών αρχετύπων, ουδέν όμως το θετικό έχει να συνεισφέρει στην οικονομική συζήτηση - και ουχί εθνική - που πρέπει να γίνεται.

Για την έξοδό μας από την κρίση χρειαζόμαστε αγορές, χρειαζόμαστε πελάτες για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας και χρειαζόμαστε επενδυτές. Όλους τους επενδυτές. 

Και μια παλιά παροιμία στο χώρο της αγοράς λέει ότι δεν υπάρχει κακός ή δύστροπος πελάτης. Υπάρχει μόνο κακός πωλητής.

Κύριε πρώην τραπεζίτα μου λοιπόν και αγαπητέ μου αναγνώστη, είμαστε πολύ κακοί πωλητές.

Όλα τα μηνύματα που στέλνουμε προς τους εταίρους, προς τους πελάτες, προς τους επενδυτές είναι πως δεν τους θέλουμε.

Λειτουργούμε το "κατάστημα-χώρα" ως γνήσιοι Έλληνες καταστηματάρχες που η είσοδος του πελάτη στο κατάστημα μόνο όχληση προκαλεί στην νιρβάνα μας.

Ας μην εκπλαγούμε λοιπόν αν πολύ σύντομα όλο αυτό το αρνητικό δυναμικό που στέλνουμε προς τα έξω μας επιστραφεί ερμηνευμένο αναλόγως.

Πόσοι Συμφωνούμε στα Αυτονόητα;

Ελάχιστοι.
Και ποια είναι τα αυτονόητα μέσα στη θάλασσα ανοησιών που ακούγονται, γράφονται και λέγονται;

• Επιθυμεί ή όχι η Ελληνική κοινωνία ένα μικρότερο και παραγωγικό Δημόσιο;

      Αν ναι, τώρα ήρθε η ώρα να το διεκδικήσει. Αν όχι, ας συμβιβαστεί με τον παραλογισμό να δανείζεται αφειδώς, να υπογράφει Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, να διέρχεται χρηματοπιστωτικών συμπληγάδων για να διατηρεί το συρφετό απίστευτων υπηρεσιών, να μισθοδοτεί από κληρικούς μέχρι μακιγιέρ, να συντηρεί μπάντες, συμβούλους, οργανισμούς κάπρων και αναπαραγωγής χταποδιών. Ουδέν πρόβλημα πλην της χρεοκοπίας.

• Επιθυμεί ή όχι η Ελληνική κοινωνία να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στα αντίστοιχα επαγγέλματα σε όλους τους κατέχοντες τα απαραίτητα προσόντα;  

         Αν ναι, τώρα ήρθε η ώρα να σπάσει τα συντεχνιακά δεσμά. Αν όχι, ας συμβιβαστεί με την ανεργία, την αέναη αναμονή σε ουρές επιδομάτων και την οδυνηρή αναμονή του "διορισμού". Προφανώς κάθε συντεχνία θα προσπαθήσει επίμονα να περιχαρακωθεί γύρω από επιχειρήματα περί σπουδαιότητας του λειτουργήματός της που μόνο κωμικά μπορούν να χαρακτηριστούν σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. 

• Επιθυμεί ή όχι η Ελληνική κοινωνία να ζήσει επιτέλους στην πραγματικότητα του "δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα";

         Αν ναι, τώρα ήρθε η ώρα να αποδεχθεί ότι δεν είναι δυνατόν να πληρώνεις εισφορές για είκοσι χρόνια ή και λιγότερα και στη συνέχεια να συνταξιοδοτείσαι στα 40 σου με ποσά αντίστοιχα ή ακόμη και πολλαπλάσια του μισθού σου. Όποιος σου υποσχέθηκε ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό απλά σε κορόιδεψε ή εσύ τον άφησες να σε κοροϊδέψει. 

• Επιθυμεί ή όχι η Ελληνική κοινωνία να τελειώνει μια για πάντα με προνόμια, βουλευτικές συντάξεις, στρατιές διορισμένων, βουνά παροχών;

      Αν ναι, τώρα ήρθε η ώρα να επιβάλλει την αληθινή ισότητα και την αληθινή δημοκρατία. Να απαιτήσει την ίδια αντιμετώπιση έναντι ίδιας συνεισφοράς. Έχει σημασία αν εργάζεσαι στη Βουλή, στη ΔΕΗ ή στο Πανεπιστήμιο. Ίδια εργασία αμείβεται με ίδιες παροχές. Κανένα προνόμιο εκτός του μισθού και για κανέναν. Όχι για λόγους μιας ιδιότυπης ισοπέδωσης. Απλώς για λόγους αυτονόητης πρακτικής.

Το Μνημόνιο, οι δανειακές συμβάσεις και τα υπόλοιπα έρχονται να καλύψουν το κενό της δικής μας βούλησης. Την ένδεια της δικής μας άποψης για την πολιτική και την οικονομία. Το άστοχο, το άτοπο και το καταστροφικό της δικής μας διεκδίκησης που γατζωμένη στα πολιτικάντικα παραμύθια μας έπεισε ότι μπορούμε να πληρωνόμαστε για 1000 όταν παράγουμε για 100. Ότι υπάρχει μέθοδος να συνταξιοδοτούμεθα με 500 όταν έχουμε πληρώσει 50. Ότι θα παραμείνουμε μόνιμα εργαζόμενοι όταν ο κόσμος ολόκληρος μας έχει ξεπεράσει. Επειδή κάποιος προσελήφθη ως κλητήρας για να μεταφέρει αλληλογραφία θα πρέπει να πληρώνεται ακόμη κι αν εφευρέθηκε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και η τηλεδιάσκεψη. 

Ναι, οι ξένοι δεν θέλουν την επιτυχία μας. Ναι, το Μνημόνιο είναι λάθος όχι γιατί είναι λανθασμένη η συνταγή αλλά γιατί εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε σε ουτοπίες. Γιατί δεν είναι το Μνημόνιο της κοινωνίας. Ήρθε να την ταράξει, να την ταρακουνήσει, να την βγάλει από την νιρβάνα.

Θα ήθελα να έχουμε το δικό μας Μνημόνιο. Τη δική μας ρεαλιστική οικονομική πρόταση. Όχι το καραγκιοζιλίκι του κρυφτού μεταξύ δανειστών και κυβερνώντων. 

Αλλά όχι βέβαια στη βάση του "δεν αλλάζω τίποτα γιατί έτσι έμαθα" αλλά στη βάση μιας υγιούς και παραγωγικής οικονομίας. Μιας τίμιας και ειλικρινούς κοινωνικής συμφωνίας. 

Τα υπόλοιπα είναι υπεκφυγές, ανοησίες, πονηρά παιχνίδια που αποσκοπούν στη διάσωση "όσων μπορούμε να διασώσουμε τώρα στην αναμπουμπούλα".

Εις βάρος πάντα της νέας γενιάς. Γιατί αν δεν το κατάλαβες αναγνώστη μου, η επόμενη γενιά θα κληθεί να πληρώσει τα δάνεια που συνάπτει η παρούσα προκειμένου να διατηρήσει τα προνόμιά της. Τόσο απλά, τόσο εγκληματικά.

3+1 Έξυπνοι Τρόποι να Ξεφύγουμε Από την Κρίση!

      Πάντα προ των σημαντικών σημείων καμπής στην ιστορική ροή, όπως τα ζούμε σήμερα, αξίζει να βλέπει κανείς τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Πάμε να δούμε τρεις τρόπους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την κατάσταση.

• Η Μέθοδος του Γλυκού Αιφνιδιασμού

          Πριν απορρίψετε ως ανόητη την συγκεκριμένη επιλογή, παρακαλώ διαβάστε τη μέχρι τέλους.

          Πόσα χρωστάμε ως χώρα μέσω ομολόγων; Κοντά στα 360δις ευρώ πριν το κούρεμα. Λοιπόν, το ελληνικό κράτος αποφασίζει με νόμο ότι κάθε κάτοχος ελληνικού ομολόγου όχι μόνο κουρεύεται αλλά - κρατηθείτε! - κερδίζει πέντε ή δέκα φορές τα χρήματά του! Δηλαδή το χρέος αυτομάτως ανεβαίνει - με το δεκαπλασιασμό - στα 3600 δις ή 3,6 τρις! Αποτέλεσμα; Κανένα πρόγραμμα βοήθειας και κανένα Μνημόνιο δεν μπορεί να κάνει τίποτα μπροστά στο ιλιγγιώδες ποσό. Ποιες όμως θα ήταν οι συνέπειες; Κατ' αρχάς θα προκαλούσαμε ένα τεράστιο, αβάσταχτο κύμα πληθωρισμού όχι μόνο στη ζώνη του ευρώ αλλά λόγω του μεγέθους του "νέου χρέους" σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού ουσιαστικά θα "εκτυπώναμε" χρήμα και μάλιστα χωρίς την άδεια της ΕΚΤ! Και εύλογα θα ρωτήσει κανείς "εντάξει, πήραμε την εκδίκησή μας από τους Ευρωπαίους, εμείς τι κάνουμε;" Οι δανειστές μας (τράπεζες, διεθνή κεφάλαια κλπ) θα είχαν δύο επιλογές: ή να αποδεχθούν το "μπούκωμα" με πληθωριστικό ευρώ δηλαδή μια χαρά θα μας ξαναδάνειζαν οπότε τέλος το πρόβλημα -γιατί το πραγματικό πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι δεν μας δανείζουν οι αγορές - ή να μην το αποδεχθούν και να προχωρήσουν σε μαζικές πωλήσεις ελληνικών ομολόγων. Όμως! Οι ζημιές που θα κατέγραφαν απλώς θα ήταν δεκαπλάσιες και ελάχιστοι θα άντεχαν. Να το πω απλά; Αν σήμερα οι τράπεζες και οι διεθνείς οίκοι που μας δανείζουν ζορίζονται γιατί καταγράφουν ζημιές από τα ελληνικά ομόλογα ύψους -το πολύ- 360δις (γιατί τόσα θα χαθούν αν πτωχεύαμε), φανταστείτε τι θα πάθαιναν αν το χρέος ανέβαινε σε μια μέρα στα 3,6 τρις! 

• Η Μέθοδος του Τυχερού Παίκτη

       Το ελληνικό κράτος συστήνει μια εξοχώρια -οφσορ! - εταιρεία τυχερών παιγνίων. Η συγκεκριμένη εταιρεία, ας την πούμε "Το Χρυσό Δρεπάνι", έχει διαθέσιμο μόνο ΕΝΑ παιχνίδι τύπου λαχείο ας πούμε, με κόστος λαχνού 360δις - εξ' ου και η εξοχώρια έδρα της εταιρείας γιατί φανταστείτε να έπρεπε να πληρώσει κανείς φόρο για τέτοιο ποσό!- και το κέρδος του λαχνού είναι 1 τρις ευρώ! Ένας παίκτης - το ελληνικό δημόσιο - ένας λαχνός, και το κράτος "κερδίζει" 1 τρις. Θα μου πείτε τώρα ποιος θα το πληρώσει; Κανείς! Το κράτος θα προσφύγει δικαστικά εναντίον της εταιρείας (του κράτους!), στο ενδιάμεσο ο κερδισμένος λαχνός καταγράφεται στον προϋπολογισμό ως έσοδο, το έλλειμμα όχι μόνο μηδενίζεται αλλά καταγράφουμε και τρελά έσοδα και ξαναβγαίνουμε στις αγορές! Απλό;

• Η Μέθοδος του "Διπλού Κράτους"

     Προφανώς αυτή τη μέθοδο μπορεί και να μην την υποστηρίξουν όλοι για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Εξηγώ: Καταργούμε στα χαρτιά - μην πάει ο νους σας στο πονηρό! - το παρόν κράτος για ένα βράδυ και συγκροτούμε ένα νέο. Θες "Νέα Ελλάδα" να την πούμε; Όπως θες. Το παλιό κράτος όντως χρωστάει 360 δις! Βρείτε το και πάρτε τα. Το Νέο, δε χρωστάει τίποτα. Πως το έκαναν οι Γερμανοί; Σου λέει η Ναζιστική Γερμανία δεν έχει καμία σχέση με την Νέα Γερμανία. Η Νέα Γερμανία δε χρωστάει αποζημειώσεις. Το είπε και η Χάγη. Η Νέα Ελλάδα δεν χρωστάει. Η Παλιά βεβαίως. Βρείτε τους εκπροσώπους και τους υπευθύνους και πάρτε τα. Καλό; Μας βοηθάει και το δεδικασμένο από τη Χάγη και προχωράμε!

Και μια μέθοδος μπόνους για όσους έκαναν τον κόπο να διαβάσουν το κείμενο!

         Ιδρύουμε ένα μικρό κρατίδιο - δίκην Βατικανού - με έδρα μια βραχονησίδα. Το ονομάζουμε παράξενα, εξωτικά, ας πούμε "Ιερό Ελλάδιο" ή κάπως έτσι. Το κρατίδιο αυτό ως νεο-ιδρυθέν και παρθένο έχει αξιολόγηση ΑΑΑ οπότε δανείζεται μανιωδώς, μαζεύει ένα τεράστιο ποσό και στη συνέχεια μας περνάει το χρήμα ως δωρεά, το ίδιο πτωχεύει αλλά ποιος νοιάζεται; Αν δε του δώσουμε και μια χροιά θρησκευτικο-πολιτική, ποιος θα τολμήσει να πειράξει ένα θρησκευτικό παράδεισο; Το κρατίδιο έχει κι άλλα πλεονεκτήματα. Μπορεί να τυπώσει νόμισμα ας πούμε! Κανονικά και με ισοτιμία και με τα πάντα. Και βεβαίως μπορεί να δανείζεται σε δολλάρια ή σε ευρώ και να μας δανείζει σε νόμισμα δικό του! Φανταστείτε πάνω στη βραχονησίδα μια μηχανή να εκτυπώνει νυχθημερόν χρήμα! Να τυπώνει "δραχμόνια"! Δεν γυρίζει η Ελλάδα στη δραχμή! Απλώς δανείζεται από ένα μικρό κράτος! Και έχει και νόμισμα να κάνει τις δουλειές της και τα πάντα όλα!

(επειδή το νοητικό επίπεδο των Μεγάλων Διαπραγματευτών κινείται στα όρια της αμοιβάδας επισημαίνω ότι το κείμενο είναι χιουμοριστικό, μην το δοκιμάσετε στο σπίτι!)