Δήλωση Ευάγγελου Βενιζέλου για το Κλείσιμο της Βουλής

"Καταστρατήγηση του Συντάγματος και ουσιαστική θεσμική παρεκτροπή συνιστά η έμφοβη απόφαση του κ. Καραμανλή να προβεί σε πρόωρη λήξη της 2ης Τακτικής Συνόδου της Βουλής.

Έτσι παραγράφονται και αμνηστεύονται όλα τα τυχόν υφιστάμενα ποινικά αδικήματα Υπουργών για την περίοδο μέχρι το 2007 και επιπλέον η κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν μπορεί να εμφανίζεται ασφαλής και σίγουρη στην Ολομέλεια της Βουλής γιατί στην πραγματικότητα δεν διαθέτει ούτε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ούτε τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής, η οποία δεν αποδεικνύεται σε μυστικές ψηφοφορίες"

http://www.evenizelos.gr/statements/1197--2-

Την πατήσατε κι εσείς ε;

Είναι ο Βενιζέλος του 2009!

Αχ! Βρε  Αντώνη, Αχ!

Αντώνη, Πλήρωσε τα Ούζα!

«Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών συνιστά συντριπτική ήττα της ΝΔ, ενώ προοιωνίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές», δήλωσε προσερχόμενος στην Ιπποκράτους ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι «εκ των πραγμάτων τίθεται ζήτημα εκλογών καθώς η κυβέρνηση δεν διαθέτει ουσιαστική νομιμοποίηση και υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ κυβέρνησης και εκλογικού αποτελέσματος».

«Η νίκη του ΠΑΣΟΚ πιστώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον Γιώργο Παπανδρέου» είπε ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε επίσης ότι πρέπει να εξετασθεί και το ζήτημα της αποχής.
Δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου την 2009-06-07 μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές.
------------------------------------------------------------
Έχεις παίξει  τάβλι; Σχεδόν σίγουρα. Καλοκαιράκι, παραλία, ταβλάκι. Όσο φιλικό και να είναι το παιχνίδι, έτσι για το καλό που λένε, οι σωστοί παίχτες βάζουν κι ένα στοίχημα. Δυο ουζάκια, τους καφέδες, κάτι τέλος πάντων. Για να έχει ενδιαφέρον και το παιχνίδι.

Στο τέλος ο χαμένος πληρώνει. Δεν το λέει κανένας νόμος. Δεν είναι πουθενά γραμμένο. Είναι αυτονόητο, αν θες να είσαι μέλος της παρέας. Άπαξ και δεχτείς το στοίχημα, έτσι κάνεις.

Κι αν κάποτε ο χαμένος δεν τιμήσει το λόγο του, μάλλον απολαμβάνει κάτι μεταξύ οίκτου και περιφρόνησης. Ξέρεις εκείνο το γλυκανάλατο συναίσθημα, που εκπέμπεται στο χώρο όταν δεν εκπληρώθηκε ένα ευτελιστικό χρέος τιμής, μικρό και συμβολικό αλλά απαραίτητο για να σου εξασφαλίσει συμμετοχή στην παρέα.

Ευρωεκλογές λοιπόν.

Για μένα, στα έχω ξαναπεί, νίκησε το Μνημόνιο. Κανένα κόμμα και καμιά παράταξη δεν αναδείχθηκε με τέτοιο δυναμικό που να μπορεί να το απειλήσει. Σε κανέναν ο λαός δεν έδωσε τέτοια ισχύ ώστε να επαίρεται πως διαθέτει τέτοια λαϊκή βάση ώστε στο μέλλον να σχηματίσει ισχυρή Κυβέρνηση και πράγματι να ανατρέψει το πρόγραμμα και την πορεία της χώρας. Αυτό το λύσαμε.

Παραπέρα, πάλι, δεν πιστεύω στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν θες την άποψή μου, μια χαρά Μνημόνιο θα υπηρετήσει και όλα καλά.

Έχουμε όμως ένα θέμα άλλης τάξεως. Δημοκρατικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα. Τελεία και παύλα.

Ναι, το Σύνταγμα δεν προβλέπει την υποχρεωτική προσφυγή σε Εθνικές κάλπες. Όμως είναι αυτό το κεντρικό ζήτημα;

Έχουμε επισήμως καταγεγραμμένη τη λαϊκή βούληση, έχουμε μια Κυβέρνηση που δεν διαθέτει την πλειοψηφία, καταφανώς, ή αν θέλεις δεν επιβεβαιώθηκε -σε επίσημη εκλογική αναμέτρηση - πως όντως τη διαθέτει.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όμως με Κυβέρνηση υπό αμφισβήτηση, υπό ομηρία ή υπό την υποψία της δυσαρμονίας με τη λαϊκή βούληση. Το έχει πει κι ο Ευάγγελος, άσχετο αν τώρα κάνει την "πάπια".

Και τι θα κερδίσει, πολιτικά, η Κυβέρνηση αν παραμείνει στην εξουσία, με δεδομένο και το πολιτικό κλίμα και κυρίως την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας του χρόνου;

Δεν αντιλαμβάνεται πως μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, παρομοιάζεται με τον απρόσκλητο επισκέπτη συγγενή που πράγματι καμία Συνταγματική διάταξη δεν επικαλείται κανείς για να τον διώξει αλλά όλοι κοιτάζονται μεταξύ τους περιμένοντας πότε θα φύγει;

Μόνο φθορά έχει να εισπράξει η Κυβέρνηση με την παραμονή της στην εξουσία. Φθορά, που δε θα προέλθει μόνο από την αντίδραση των πολιτών στα επερχόμενα μέτρα αλλά και από την απαξία που θα της αποδοθεί. Για να στο πω απλά, μια Κυβέρνηση που μετά από τέτοια ήττα καμώνεται ότι το "παλεύει" και ιδίως σε τέτοιες συνθήκες, σε ένα συμπέρασμα οδηγεί τον πολίτη: μένει στην εξουσία για τους μισθούς, τους οδηγούς, τους γραμματείς και τα ένσημα.

Κοινώς, τι περιμένει ο κ. Σαμαράς μετά τη χθεσινή ήττα;
Να αντιστρέψει το κλίμα; Μα ότι είχε να δώσει μέσα στο χρονικό πλαίσιο που διαθέτει, το έδωσε. Και επιδόματα, και διορισμούς και υπαναχωρήσεις σε σημεία του Μνημονίου.

Μπορεί να δώσει κι άλλα που θα αποδώσουν σε ένα χρόνο; Μα ο ίδιος δεν ήταν που μόλις την Παρασκευή, επεξέτεινε την παροχολογία και την άσωτη δημιουργία θέσεων εργασίας μέχρι την επόμενη δεκαετία, δείγμα πως τίποτα άλλο δεν έχει να προσφέρει στην μπαλκονάτη πολιτική μας αρένα; Ή ο λαός θα εκπαιδευθεί σε ένα χρόνο ώστε να εκτιμά τις λεπτές διαφορές μεταξύ κοινωνικού φιλελευθερισμού και κεντροαριστερής διαλεκτικής;

Κρίμα για δύο ιστορικά κόμματα -τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ - και περισσότερο κρίμα για τους ηγέτες που ακόμη στεγάζονται σε αυτά και κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα. Οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργοί, καταδέχονται να αποτελούν μέρος αυτής της εικόνας;

Αυτά στη Δημοκρατία είναι χρέη τιμής. Αν δεν απολαμβάνεις την πλειοψηφία σε κάθε εθνική κάλπη, θέτεις τον εαυτό σου και την Κυβέρνησή σου στην κρίση του λαού. Ειδάλλως, δώσε στον ΑΣΕΠ -Συνταγματικό είναι κι αυτό - διορίσου υπάλληλος της Βουλής, να μη σε κουνάει κανένας.

Πολιτική Πολυτελείας!

            Ενόψει Ευρωεκλογών, Δημοτικών και Σαμαράς οίδε εάν και Εθνικών εκλογών, θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε δύο βασικά σημεία της Ελληνικής οικονομικής πολιτικής, μετά και την τελευταία αξιολόγηση της Τρόικας:

• Πρώτον, η Ελληνική Κυβέρνηση δείχνει να έχει αποφασίσει την έξοδο στις αγορές, προκειμένου να αντλήσει ένα μικρό σχετικά ποσό. 
• Δεύτερον, αναμένεται να "επισημοποιηθεί" το πολυσυζητημένο πρωτογενές πλεόνασμα.

Δύο σημαντικά οικονομικά εργαλεία - άντληση ρευστότητας από τις αγορές και πλεόνασμα - με τα οποία εφοδιάζεται η Κυβέρνηση εφεξής, τα οποία αξίζει να αναλύσουμε διεξοδικότερα.

Είναι σαφές ότι κατ' αρχήν, αμφότερα τα ανωτέρω θα αποτελούσαν την υπέρτατη απτή απόδειξη πως η Ελληνική Οικονομία κατόρθωσε να υπερβεί τις δυσκολίες, να εξέλθει της κρίσης και να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον. Έχουν όμως έτσι τα πράγματα στην ελληνική περίπτωση;

Περί πλεονάσματος, οι παράμετροι που το συνοδεύουν είναι λίγο ως πολύ γνωστές, καθώς αγγίζουν τα μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας:

Υπό συνθήκες αρνητικής πιστωτικής επέκτασης, δηλαδή χωρίς οι τράπεζες να δανειοδοτούν τις επιχειρήσεις και την οικονομία αλλά και ύφεσης και αποπληθωρισμού, είναι θέμα απλής αριθμητικής να αντιληφθεί κανείς πως αυτό το πλεόνασμα προέκυψε όχι από την παραγωγική οικονομική δραστηριότητα αλλά από την άντληση ρευστότητας από την αγορά μέσω φορολόγησης και περικοπής δαπανών.

Κατ' ουσίαν, δεν αποτελεί πλεόνασμα αλλά την συγκέντρωση κεφαλαίου εκ μέρους του κράτους. Πολύτιμη ρευστότητα που άντλησε το κράτος από νοικοκυριά και επιχειρήσεις οδηγώντας ακόμη περισσότερο την οικονομία σε ασφυξία, με τις γνωστές συνέπειες: ανεργία και περαιτέρω μείωση εισοδημάτων.

Αν προχωρήσουμε την επισκόπησή μας και στο επόμενο σκέλος της τρέχουσας κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, την έξοδο στις αγορές θα διαπιστώσουμε πως αυτή δεν γίνεται εν μέσω σημαντικής αναβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας, ούτε κάτω από συνθήκες συνήθους εξυπηρέτησης δανειακών αναγκών της χώρας.

Τα ποσά που φημολογείται πως θα αντληθούν είναι ελάχιστα, αναλογικά με τις πραγματικές δανειακές ανάγκες, τα επιτόκια σημαντικά αυξημένα σε σχέση με εκείνα που θα επέτρεπαν την βιωσιμότητα ενός χρέους και βεβαίως υπάρχει άλλη μια παράμετρος που παραβλέπεται:

Η Κυβέρνηση επισημαίνει σε εταίρους και δανειστές πως υπάρχει μια εκκρεμότητα αναφορικά με το ζήτημα της διευθέτησης του ελληνικού χρέους, και την ίδια στιγμή δια της εξόδου στις αγορές "υπόσχεται" στους υποψήφιους αγοραστές ελληνικών ομολόγων μια ασφαλή επένδυση!

Δηλαδή, η ίδια Κυβέρνηση που επιθυμεί ή πιο τεχνικά δε θα είχε αντίρρηση σε μια αναδιάρθρωση του υφιστάμενου χρέους της, προβαίνει σε πώληση νέου χρέους προσδοκώντας στην εμπιστοσύνη των επενδυτών.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως και τα δύο εργαλεία - έξοδος στις αγορές και πλεόνασμα - στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, δεν προέκυψαν από την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας ως θετικές συνέπειες ανάπτυξης ή παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά "αγοράζονται" και μάλιστα πολύ ακριβά. 

Είναι προφανές, πως δεν μπορούν να χρησιμεύσουν στην οικονομία από την αμιγώς χρηματοδοτική τους πλευρά, γιατί τι είναι λίγα δις με σημαντικό επιτόκιο μπροστά στο βουνό χρέους και στις σημαντικές ανάγκες ρευστότητας της χώρας ή τι θα κάνει κανείς με ένα πλεόνασμα που δεν προήλθε από την έξαρση των εξαγωγών αλλά από τις καταθέσεις των φορολογουμένων.

Αντίθετα, είναι πολύ χρήσιμα ως πολιτικά εργαλεία εξυπηρέτησης δύο κεντρικών ζητουμένων:

-Πρώτον της Ελληνικής Κυβέρνησης, που ενόψει εκλογών ή άλλων εξελίξεων θέλει άμεσα να πιστωθεί με την "έξοδο από τα Μνημόνια" αφαιρώντας από την Αντιπολίτευση αυτό το επιχείρημα και ταυτόχρονα στην περίπτωση που απωλέσει την εξουσία να καταδείξει το σύνηθες "εμείς σας παραδώσαμε μια χώρα πλεονασματική και εντός αγορών"

-Δεύτερον, της Ευρωπαϊκής κυρίαρχης πολιτικής τάξης που θέλει να έχει στη φαρέτρα των επιχειρημάτων της ενόψει πολύ δύσκολων Ευρωεκλογών, το "θαύμα" της Ελληνικής Οικονομίας που κανείς δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρει.

Τα δύσκολα, μετά από αυτό το ντελίριο καταναλωτικής μανίας πανάκριβων πολιτικών επιχειρημάτων, έρχονται αμέσως μετά. 

Οι μεν "Μνημονιακοί" Ευρωπαίοι πιθανώς θα έχουν καταγράψει μια νίκη ή μια λιγότερο επώδυνη ήττα οι δε Έλληνες θα κληθούν εκ νέου στο ταμείο προκειμένου να καταβάλλουν το αντίτιμο.

Δυστυχώς, ούτε η κρίση τελείωσε, ούτε τα προβλήματα εξέλιπαν.

Κι αν θέλετε μια σημειολογική σύμπτωση, θα θυμάστε ότι λίγο πριν την είσοδο της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο ο τότε Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου είχε μοιράσει εκείνο το επίδομα αντλώντας ρευστότητα από υπερφορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων.

Παρόμοια κατάσταση με το μοίρασμα του πλεονάσματος βιώνουμε και σήμερα: ο κ. Σαμαράς θα μοιράσει μέρος του πλεονάσματος.

Δε θα ευχόμουν να επαναληφθεί αναλόγως η Ιστορία του 2010.

Οψόμεθα!

Νέα Ελλάδα!...Όπως λέμε...Λεφτά Υπάρχουν!

                                                                                                         "Όση ώρα εγώ μιλάω εσείς παραγγέλνετε!"

                                                                                                                                  Υπουργός Υγείας

Έχει πράγματι ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς την εξέλιξη του Πρωθυπουργικού σχεδιασμού, όπως αυτός άρχισε να ξετυλίγεται από την ημέρα που αιφνιδίως αποφάσισε να κλείσει τη Δημόσια Τηλεόραση.

Η αποτυχία ουσιαστικής ανάταξης των εσόδων, είτε μέσω ουσιαστικών αποκρατικοποιήσεων, είτε μέσω περιορισμού των δαπανών - αποτυχία αναμενόμενη καθώς η τρικομματική ηγετική ομάδα της χώρας ήταν ούτως ή άλλως ταγμένη στην προστασία του κομματικού κράτους - οδήγησε σε μια σειρά προσχεδιασμένων επιλογών που τελικό σκοπό έχουν την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Εκλογών που ας μη γελιόμαστε, έχουν ως ελατήριο την εκ νέου καθυστέρηση έναντι οιουδήποτε  τιμήματος, την αποφυγή ραγδαίων και σημαντικών απολύσεων στο δημόσιο. Με απλά λόγια, οι πρόωρες εκλογές δεν θα είναι τίποτα άλλο από μια επιπλέον προσπάθεια καθυστερήσεων, μήπως και σωθούν κάποιες χιλιάδες αργόμισθων ψηφοφόρων.

Η αδυναμία της δικομματικής Κυβέρνησης - όπως και των προηγούμενων βεβαίως - να προχωρήσουν σε γνήσια και γενναία μέτρα συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα, επιβάλλει την εφεύρεση της "Νέας Ελλάδας", την εικονική αναδόμηση του πολιτικού σκηνικού και τελικώς τη δοκιμασία στις κάλπες και αυτού του σχήματος. Όχι για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο για το διαγωνισμό "Σώστε τους Αργόμισθους"!

Ναι, ο κ. Σαμαράς προσπάθησε να μας πείσει με μια σειρά κινήσεων ότι είναι ο άνθρωπος της ελεύθερης αγοράς. Ναι, αποκρατικοποίησε την ΑΤΕ, ναι προσπάθησε με τον ΟΠΑΠ, με τη ΔΕΣΦΑ και επιστράτευσε προληπτικά τους βαριά εργαζόμενους καθηγητές που απειλούσαν με απεργία εν μέσω εξετάσεων.

Και ναι, ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να κάνει και κάτι με τους αγωγούς - άνευ ουσίας αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία - κι όλα αυτά είναι πολύ καλά. Επίσης πολύ καλό ήταν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Όχι το άνοιγμά της που θα ακολουθήσει. Αλλά ας μην του χρεώσουμε και κάτι που δεν έγινε ακόμη!

Κι όμως, όπως γράφαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, μολονότι όλα αυτά είναι θαυμάσια, ο κ. Σαμαράς έφτασε στο όριό του. Στο όριο ενός αμιγώς επαγγελματία Έλληνα πολιτικού. Στον κολοφώνα του! 

Μέχρι εκεί μπορεί. Και ενώ σε άλλες εποχές θα τρίβαμε τα μάτια μας με αυτές τις κινήσεις, σήμερα όχι μόνο δεν αρκούν αλλά η πρακτική τους αξία στην οικονομική δίνη που βρισκόμαστε, τείνει στο μηδέν.

Οπωσδήποτε κάποιος έπρεπε να τα κάνει και όλα αυτά. Αλλά είναι τόσο λίγα, τόσο ανεπαίσθητα μικρά που χρησιμεύουν μόνο ως ανούσια επιχειρήματα σε κομματικά ακροατήρια.

Ευχαριστούμε για αυτά τα ολίγα κύριε Σαμαρά, αλλά μάλλον είναι ώρα να φεύγετε! Όχι μόνο γιατί η χώρα χρειάζεται πολύ πιο επιθετικές και θαρραλέες κινήσεις προς την απελευθέρωση της οικονομίας αλλά και να διαφυλάξετε τη δική σας υστεροφημία.

Τι αποφάσισε λοιπόν να μας "πουλήσει" το πρωθυπουργικό "πολιτικό μάρκετινγκ";

Το νέο προϊόν: "Νέα Ελλάδα"!

Μια πολιτική παρλαπίπα, όπου ο άνεργος και ο καλοπληρωμένος αργόμισθος του Δημοσίου, ο επιχειρηματίας του ιδιωτικού τομέα κι ο κομματικά διορισμένος σύμβουλος της ΔΕΚΟ, ο ιδιωτικός υπάλληλος και ο προαλειφόμενος για Ευρωβουλευτής βολεμένος συνδικάλας θα αγωνίζονται μαζί υπό τη νέα επωνυμία του κ. Σαμαρά.

Κι ενώ κάποτε ο κ. Παπανδρέου υφάρπαζε ψήφους και εξουσία υποσχόμενος ότι τα "λεφτά υπάρχουν", καθοδηγώντας τις διψασμένες για διορισμό και δουλίτσες με το δημόσιο μάζες προς τις κάλπες, σήμερα ο κ. Σαμαράς ζητά την πολιτική μας ανοχή κι επιζητά την μελλοντική μας ψήφο, στο όνομα της Ελλάδας.

Όχι όμως δημιουργώντας συνθήκες ίδιες και ίσες για όλους, αλλά προσπαθώντας να πάρει ψήφο και πολιτική ισχύ εκ νέου, με τις διαφορές υπέρ των βολεμένων.

Και για να προλάβω τους καλούς αναγνώστες που θα αναρωτηθούν γιατί ενώ αναγνωρίζω στον κ. Σαμαρά κινήσεις προς την ορθή κατεύθυνση, προτείνω την πολιτική του αποδοκιμασία, θα σημειώσω ότι κάθε πολιτικός είναι υπηρέτης της χώρας. Αν μας "κάνει" για ένα διάστημα ή για μια "αγγαρεία" καλώς. Αν "κουράστηκε" ή αν οι πολιτικές του δυνάμεις δεν αρκούν για το παραπέρα, τότε...αντίο!

Κι αν η Αριστερά, μέσα στον οικονομικό της παραλογισμό, μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες που θα οδηγήσουν σε μια ολική κατάρρευση του κομματικού κράτους εξαιτίας της απόλυτης έλλειψης ρευστότητας που το τρέφει, τότε καλώς να ορίσει!

Το ευκταίο θα ήταν η συγκρότηση ενός εθνικού σχεδίου ρεαλιστικού και ορθολογικού για έξοδο από την κρίση και επιστροφή στις αγορές.

Όσο αυτό δεν υπάρχει και κυριαρχεί η συνθηματολογία, η επανάληψη επικοινωνιακών μοτίβων και η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων που έρμαια κι αυτά στην προσπάθεια για πολιτική επιβίωση αναγκάζονται να καταπίνουν περισπούδαστες δηλώσεις τους προκειμένου να βρουν μια θεσούλα γύρω από τον γενναιόδωρο κρατικό κορβανά, δυστυχώς το Μνημόνιο, τα νέα μέτρα και οι επιπτώσεις στην κοινωνία θα μας τυραννούν για πολύ ακόμα. 

Πολιτική Ιδιοτέλεια ή Πολιτική Ανοησία;

Διαβάζω δύο ειδήσεις για τις οποίες προφανώς δε γνωρίζω εάν αποτελούν τελικές θέσεις ή προτάσεις ή απλώς κακόβουλες διαρροές.
Σε κάθε περίπτωση όμως αποτυπώνουν την αντίληψη των κυβερνώντων για τα πράγματα.
Και αυτή η αντίληψη μόνο υγιής δεν είναι.
Διαβάστε λοιπόν κι εσείς:
Είδηση πρώτη:
"Για την ακρίβεια, ο πολίτης θα υποχρεούται να δηλώσει στην Εφορία τον πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών του ώστε να ορίζεται ως τεκμήριο εισοδήματος βάση του πτυχίου που κατέχει.

Αυτό σημαίνει, ότι αφενός όσα πιο πολλά πτυχία έχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερο φόρο θα πληρώσει και αφετέρου όποιος πτυχιούχος δεν το δηλώνει για να αποφύγει τη δυσβάστακτη  φορολόγηση, θα θεωρείται παράνομος και υπόδικος για ψευδή δήλωση και απόκρυψη στοιχείων από την Εφορία και το Ελληνικό Δημόσιο, με λίγα λόγια για φοροδιαφυγή(!)

Μετά από επικοινωνία δημοσιογράφου με πηγές του Υπουργείου Οικονομικών, σε ερώτηση περί της εγκυρότητας του δημοσιεύματος για το νέο φορολογικό Νομοσχέδιο, όχι απλά δεν διαψεύστηκε αλλά θεωρώντας το αυτονόητο τονίζουν ότι «βρίσκεται υπό εξέταση από τη σύσταση της επιτροπής των κομμάτων για να δούμε ποια από αυτά τα νέα φορολογικά τεκμήρια θα συμπεριληφθούν τελικά στο νέο σύστημα φορολόγησης».
από εδώ: http://www.newsbomb.gr/chrhma/story/233028/erhetai-forosakoma-kai-sta-ptyhia


Είδηση δεύτερη:
"αποφεύγονται οι απολύσεις στο δημόσιο και οι οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, δεν θίγονται τα εργασιακά, αλλά αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 χρόνια – το μέτρο αυτό ίσως να επηρεάσει μεγαλύτερη ομάδα ασφαλισμένων – ενώ θα υπάρξουν κλιμακωτές μειώσεις στις συντάξεις και κάτω από τα 700 ευρώ.

Επίσης, δεν θα κοπούν τα 30 ευρώ από τις συντάξεις του ΟΓΑ, ενώ γίνεται μάχη για τα ειδικά μισθολόγια των αστυνομικών. Θα υπάρξουν όμως μεγάλες περικοπές στους μισθούς των Πανεπιστημιακών αλλά και των δικαστικών οι οποίες θα ξεπεράσουν το 30% και σε ορισμένες περιπτώσεις οι μειώσεις θα φτάσουν και το 40%."
από εδώ: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=172832&catID=11

Αντιλαμβάνεστε την εικόνα;
Μπορείτε να συλλάβετε το αποτέλεσμα;

Άνεργοι πτυχιούχοι θα κληθούν να καταβάλλουν φόρο, μόνο και μόνο επειδή είναι πτυχιούχοι προκειμένου να συντηρηθεί το πελατειακό κράτος. Προκειμένου να μην απολυθούν Δημόσιοι Υπάλληλοι άχρηστων οργανισμών.
Εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, το μείζον της ελληνικής κοινωνίας καλείται να καταβάλλει επιπλέον φόρο όχι για το εισόδημά του αλλά για τα προσόντα του προκειμένου να μην θιγούν ολίγες εκατοντάδες προνομιούχων υπαλλήλων του Δημοσίου.

Στην πράξη, ολόκληρη η κοινωνία καλείται να γονατίσει μπροστά σε κάποιους καρεκλοκένταυρους.

Αυτά.
Μάλλον η ελπίδα της ανάκαμψης πέθανε και μαζί με αυτήν το όραμα για μια νέα Ελλάδα.

Για 15.000...

Τόμοι αναλύσεων, άρθρων, απόψεων, προτάσεων γράφονται, διατυπώνονται, προπαγανδίζονται σχετικά με το Ελληνικό Ζήτημα, μιας κι έχει πάψει προ πολλού να περιορίζεται στον όρο Ελληνική Κρίση.

Τελικά, όπως αποδεικνύεται από την εξέλιξη των πραγμάτων, η καρδιά του Ζητήματος δεν βρίσκεται ούτε στην ιδεολογία, ούτε στην οικονομική συνταγή που θα προκριθεί. Δε βρίσκεται ούτε στη σύνθεση της Κυβέρνησης, ούτε στα πρόσωπα που τη στελεχώνουν, ούτε στην έξωθεν πίεση, ούτε στην έσωθεν αντιπολίτευση.

Τα έχουμε δοκιμάσει όλα. Και τεχνοκράτες και πολιτικούς στο τιμόνι, και Δεξιούς και Αριστερούς στην Κυβέρνηση και στην Αντιπολίτευση και το καρότο και το μαστίγιο.

Το όλο Ζήτημα εδράζεται στη νοοτροπία.

Στην αρρωστημένη νοοτροπία των κατοίκων αυτής της χώρας που θεωρούν δεδομένο το κέρδος άνευ ρίσκου.

Και μην πάει το μυαλό σας ότι αναφέρομαι στους υπαλλήλους του Δημοσίου μόνο ή στους μετά βύσματος διορισμένους. Αναφέρομαι και στον επιχειρηματία και στον συμβολαιογράφο και στον ταξιτζή αλλά και στον εργαζόμενο στη ΔΕΚΟ.

Όλοι αυτοί - κουράζομαι να βάζω το πλην εξαιρέσεων γιατί το πλήθος και η επιρροή των εξαιρέσεων είναι αμελητέα - έμαθαν να κερδίζουν τη ζωή τους, το παντεσπάνι ή το ξεροκόμματο χωρίς να ρισκάρουν. Χωρίς να αντιλαμβάνονται το κέρδος ως ανταμοιβή ρίσκου κι όχι ως υποχρέωση του κράτους, το οποίο ήταν επιφορτισμένο να βρίσκει όλα τα απαραίτητα κεφάλαια ώστε να τα αποδίδει σε όλους αυτούς, δανειζόμενο.

Όχι ρίσκο λοιπόν ήταν και παραμένει το κεντρικότερο, το απόλυτο, το ξεκάθαρο εργαλείο επιβίωσης του Έλληνα.

Μισθός χωρίς ρίσκο απόλυσης, φαρμακείο χωρίς ρίσκο ελεύθερης διαμόρφωσης της τιμής του φαρμάκου και χωρίς ρίσκο εμφάνισης ανταγωνιστών, ταξί χωρίς ρίσκο νέων αδειών, δικηγόροι χωρίς ρίσκο δημιουργίας δικηγορικών εταιρειών. Και βέβαια, επιχειρήσεις χωρίς ρίσκο απώλειας εσόδων, αφού σε κάθε περίπτωση μόλις τα πράγματα σκούραιναν το κράτος τράβαγε μια περαίωση, μια αμνηστία μια επιδότηση, ένα ΕΣΠΑ. Αλλά υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα που θα άξιζε κανείς να αναφέρει. Πάρε ακίνητο γιατί σίγουρα θα κερδίσεις, ήταν το μόνιμο επενδυτικό μοτίβο της κάθε ελληνικής οικογένειας. Το πρόβλημα δεν ήταν στο ακίνητο φυσικά αλλά στο "σίγουρα"!

Παντού και πάντα χωρίς ρίσκο. Οι αγορές δάνειζαν και οι Έλληνες ζούσαν σε έναν ασφαλή κόσμο, μόνοι τους, αφού είχαν εξασφαλίσει την απόλυτη επένδυση. Την απόλυτα "ασφαλή" επένδυση.

Και βεβαίως η ίδια ακριβώς νοοτροπία αντανακλά - πως θα ήταν δυνατόν να μη γίνει άλλωστε- και στη σημερινή συζήτηση περί Μνημονίου, αποκρατικοποιήσεων και συναφών θεμάτων.

Είναι πραγματικά ανόητο να επιδιώκει κανείς μεγάλου μεγέθους συναλλαγές - την πώληση της ΔΕΗ ας πούμε ή κάποιου άλλου κρατικού μαγαζιού - δηλαδή να επιδιώκει το κέρδος, χωρίς να έχει επίγνωση του ρίσκου. Ναι, υπάρχει κίνδυνος να χάσεις λεφτά! Και ναι, χωρίς να αναλάβεις αυτόν τον κίνδυνο δεν πρόκειται να βγάλεις και λεφτά!

Υποκρισία ή άγνοια δεν έχει σημασία. Κέρδος άνευ ρίσκου δεν υπάρχει. Κι όπου υπήρξε -φαινομενικά - για ένα διάστημα, το σύστημα που στήθηκε πάνω σε αυτή τη λογική απλώς κατέρρευσε!

Και που βρισκόμαστε τώρα;
Χρειαζόμαστε χρήμα.
Άρα, πρέπει να αναλάβουμε ρίσκα. Όσο δεν τα αναλαμβάνουμε, όσο κρυβόμαστε στο σάπιο καβούκι μας, τόσο η αξία των επενδύσεών μας και των κεφαλαίων μας θα καταβαραθρώνεται, είτε σε επίπεδο κρατικό είτε σε επίπεδο ατομικό.

Πρέπει το κράτος να δημιουργήσει ρίσκο. Να παράγει κίνδυνο ώστε να παραχθεί και κέρδος. Και χρήμα.

Κι έρχομαι στο προκείμενο.
Δεν θα απολυθούν - λένε οι εγχώριοι κομματάρχες της Κυβέρνησης - δημόσιοι υπάλληλοι. Ρίσκο λοιπόν μηδέν. Και διαχέεται αυτή η λανθασμένη και καταστροφική αντίληψη στην κοινωνία και στην οικονομία. Με τις συνέπειες που αναφέρθηκαν.
Και βέβαια σε αυτό το περιβάλλον αποστροφής του κινδύνου, το κράτος θέλει να πουλήσει (προκειμένου να προστατέψει τους πελάτες των κομματικών μαγαζιών). Μα, ποιος αγοράζει; Ποιος βάζει τα λεφτά του όταν ξέρει ότι το κέρδος είναι όνειρο απατηλό;

Πως αλλάζει λοιπόν αυτή η νοοτροπία; Πως το μήνυμα της αύξησης του ρίσκου άρα και της βούλησης για παραγωγή πλούτου θα περάσει στην κοινωνία;

Δεν είναι συμβολική λοιπόν η υλοποίηση της δέσμευσης περί απολύσεων στο Δημόσιο.
Είναι απαραίτητη επειδή ακριβώς είναι λειτουργική με κεφαλαιώδη σημασία για την επιτυχία ή μη όποιας πρωτοβουλίας προς την θετική κατεύθυνση.
Είναι μια αναγκαία, μα εντελώς αναγκαία, προϋπόθεση. Δεν είναι ικανή βεβαίως από μόνη της να μας τραβήξει από το τέλμα. Είναι όμως απολύτως εφικτή η υλοποίησή της, τα αποτελέσματά της πολλαπλασίως σημαντικά και θα αποτελέσει το πιο ισχυρό μήνυμα της τελευταίας 30ετίας.

Θα σηματοδοτήσει με πολύ εκκωφαντικό τρόπο τη βούληση για αλλαγή νοοτροπίας. Θα καταστήσει γνωστό στους πάντες ότι αυτή η χώρα θέλει πραγματικά κι όχι στα λόγια να αλλάξει και να κερδίσει το στοίχημα.

Μέχρι στιγμής η οικονομία αιμορραγεί. Και μάλιστα ραγδαία.
Ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση γιγαντώνονται.
Κι όλα αυτά γιατί η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν αποφασίζει να σπάσει άπαξ και δια παντός το κατεστημένο της μονιμότητας. Την φαντασίωση και την ιδεοληψία ότι υπάρχει κέρδος μακριά από το ρίσκο.
Για 15.000 λοιπόν που πρέπει για κομματικούς και πολιτικούς λόγους να διατηρήσουν τη μονιμότητά τους και μαζί με αυτούς να διατηρηθεί η παράλογη και καταστροφική οικονομικο-κοινωνική μας δομή, θα χαθούν κι άλλες ευκαιρίες, θα χρειαστούν κι άλλα μέτρα, θα πουληθούν ίσως και εθνικές υποδομές που (όχι ότι δε χρειάζεται) ίσως θα έπρεπε να διατηρηθούν ως εθνικές εφεδρείες ή να εξεταστεί βαθύτερα το καθεστώς ιδιωτικοποίησής τους.
Για 15.000...

Κι Αν Τελικά Δεν Γίνουν Εκλογές;

Υποθετικό σενάριο.

Όλα δείχνουν ότι οδηγούμαστε αργά ή γρήγορα σε μια προεκλογική περίοδο - αν δεν είμαστε ουσιαστικά ήδη σ' αυτή - με φυσική τελική κατάληξη τη διεξαγωγή εκλογών.

Όμως!

Ας εξετάσουμε την πιθανότητα να μην οδηγηθούμε τελικά σε εκλογές και ας δούμε πως θα μπορούσε αυτό να συμβεί καθώς και τις συνέπειες.

Τα δεδομένα:

• Βρισκόμαστε μόλις λίγες εβδομάδες μετά από ένα πρωτόγνωρο και δυσάρεστο γεγονός για κάθε οικονομία: την αναδιάρθρωση χρέους, με ακόμη άγνωστες τις συνέπειες στην πραγματική οικονομία.
• Τρέχουμε ένα εξαιρετικά απαιτητικό δανειακό πρόγραμμα - πανάκριβο - με μια πολύ συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και με πολύ αυξημένα ρίσκα.
• Έχουμε μπροστά μας συγκεκριμένες ημερομηνίες, σημαντικές τόσο για τα οικονομικά τεκταινόμενα - αναθεωρήσεις του δανειακού προγράμματος από την Τρόικα και αξιολογήσεις - όσο και αυξημένου κοινωνικού βάρους, όπως η 25η Μαρτίου και η 1η Μαΐου.

Εδώ, επίτρεψέ μου να προσθέσω άλλα τρία στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι βάσιμα, για την υποθετική εξέλιξη του σεναρίου της μη διεξαγωγής εκλογών:

• Μια προεκλογική εκστρατεία θα αποδυναμώσει τη δυνατότητα ελέγχου της δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτείται για την αποφυγή του εκτροχιασμού του προγράμματος, εφόσον θα αποτελέσει αφορμή για ποικίλες διεκδικήσεις και διακανονισμούς μεταξύ διαφόρων συνδικαλιστικών και άλλων συμφερόντων. Ήδη διεξάγεται μια συζήτηση για το εκλογικό επίδομα και είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν κι άλλες. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε και την "παραδοσιακή" χαλάρωση του κρατικού μηχανισμού και την επικέντρωσή του στο εκλογικό "παίγνιο"  
• Η οποιαδήποτε επόμενη Κυβέρνηση - εκτός και αν παραμείνει η ίδια στην πλειοψηφία της - θα χρειαστεί και αυτή το χρόνο της ώστε να αναλάβει ουσιαστικό έργο, δεδομένης της προσωποκεντρικής δομής της δημόσιας διοίκησης. 
• Η πιθανότητα κατακόρυφης αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας υποδαυλιζόμενη από τα κομματικά συμφέροντα - θεμιτά βεβαίως στο δημοκρατικό μας πλαίσιο - ενδέχεται να προκαλέσει ανατροπή των συσχετισμών και να οδηγήσει σε μια δύσκολα διαχειριζόμενη πολιτική απεικόνιση στο Κοινοβούλιο. Υπάρχει ένα ορατό ενδεχόμενο - μικρής πιθανότητας επί του παρόντος - να προκύψει μια Βουλή που να αδυνατεί να συγκροτήσει μια συνεργατική πλειοψηφία.

Έχουμε κατά συνέπεια δύο - τουλάχιστον - "ενδιαφερόμενους" που θα είχαν βάσιμο λόγο να αποφευχθούν οι εκλογές, με δεδομένο βεβαίως ότι αυτό είναι εντός των συνταγματικών πλαισίων αφού η θητεία της παρούσας Βουλής λήγει το 2013.

• Πρώτος ενδιαφερόμενος είναι η πλευρά των δανειστών, ο οποίοι θα αισθανθούν τουλάχιστον άβολα επί δίμηνο (προεκλογική περίοδος και ο μήνας μετά τις εκλογές) αφού δε θα έχουν ούτε αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή απέναντί τους, ενώ θα καλούνται να χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία εντός αυξημένου πολιτικού ρίσκου.
• Δεύτερος ενδιαφερόμενος είναι η ελληνική οικονομία, η οποία για τους ίδιους λόγους με αυτούς που περιγράψαμε παραπάνω θα διέλθει μια περίοδο αβεβαιότητας η οποία αν συνδυαστεί με ένα "ατύχημα" είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό θα δει τους δείκτες της να υποφέρουν δραματικά.

Εδώ θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε και αν τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι σαφές ότι τα μεν κόμματα εξουσίας θα ήθελαν να δουν καταγεγραμμένη την εκλογική τους δύναμη το καθένα για τους λόγους του -ο κ. Σαμαράς προφανώς επειδή θεωρεί ότι θα δρέψει την πρώτη του εκλογική νίκη και ο κ. Βενιζέλος για να κεφαλαιοποιήσει την ισχύ του στη μετα-Παπανδρεϊκή εποχή για το ΠΑΣΟΚ - τα δε μικρότερα κόμματα θα ήθελαν να κεφαλαιοποιηθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη η αντι-μνημονιακή τους πολιτική, αφού γι' αυτά θα αποτελέσει μια μοναδική -ίσως - ευκαιρία να δουν τέτοιο αριθμό βουλευτών τους να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.
Ας εξετάσουμε όμως ένα άλλο επίπεδο κομματικών σχεδιασμών:

• Θέλει πραγματικά η ΝΔ και ο κ. Σαμαράς να κληθούν ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία να γίνουν αυτό που έγινε το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου από το 2010 μέχρι σήμερα; 
• Θέλει πραγματικά ο κ. Βενιζέλος μετάσχει σε μια προεκλογική εκστρατεία που θα επιβεβαιώσει την δραματική πτώση της εκλογικής δημοφιλίας τόσο των ηγετικών στελεχών όσο και του σχηματισμού που ηγείται; 
• Θέλουν πραγματικά τα μικρότερα κόμματα να κληθούν να αποφασίσουν την τύχη της χώρας εάν και εφόσον το εκλογικό σώμα τους αποδώσει τέτοια δύναμη που εκ των πραγμάτων θα πρέπει ή να συμμετάσχουν σε ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα ή να προκαλέσουν και πάλι εκλογές, οδηγώντας την χώρα σε αβέβαιες οικονομικές εξελίξεις;
• Και εν τέλει, τι θα γίνει αν επιβεβαιωθεί από τις εκλογές το πλέον πιθανό σενάριο που θέλει μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής και που να βρίσκεις άλλον τέτοιες εποχές; Απλώς θα έχουμε χάσει ένα μήνα που θα αναλωθεί σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και την επομένη των εκλογών θα βρισκόμαστε - πολιτικά - στην ίδια κατάσταση που είμαστε και τώρα, με τη διαφορά ότι θα έχουμε δαπανήσει ένα αξιοσέβαστο ποσό και πολύ κοινωνικό κεφάλαιο.Και βεβαίως πολύτιμο χρόνο.

Είναι εφικτή η αναβολή των εκλογών από το εσωτερικό πολιτικό σύστημα;
Μάλλον όχι. Κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα δείχνουν να έχουν αυτοδεσμευθεί σε μια πορεία που οδηγεί σε εκλογές και δύσκολα θα την άλλαζαν για λόγους που σχετίζονται με δικές τους πολιτικές επιλογές.
Μια καλή αφορμή θα αποτελούσε ίσως μια "παρότρυνση" που θα προερχόταν από το εξωτερικό, κυρίως υπό τη μορφή μιας δυσμενούς εξέλιξης στο οικονομικό πεδίο, χωρίς να αποκλείεται και κάποιας άλλης μορφής "επεισοδίου" που θα καθιστούσε τις εκλογές όχι πρώτης προτεραιότητας επιλογή.

Και η εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας;
Εδώ επιτρέψτε μου να σχολιάσω ένα μύθο. Πως αναλύεται η περίφημη "λαϊκή δυσαρέσκεια"; Ποιοι κομματικοί φορείς την εκφράζουν και από ποιες κοινωνικές τάξεις προέρχεται και εν τέλει επί ποίων πολιτικών επιλογών αντιπαρατίθεται;

• Ποιοι είναι περισσότερο δυσαρεστημένοι - σε ποσοστό κι όχι στην ένταση της διαμαρτυρίας - εκείνοι που επιθυμούν να συνεχίσει η χώρα στην πορεία του άκρατου δανεισμού και στην επιλεκτική πριμοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων ή εκείνοι που θα ήθελαν μια χώρα Ευρωπαϊκή και παραγωγική;
• Η δυσαρέσκεια όλων εκείνων που βαρέθηκαν να τροφοδοτούν με τον κόπο και την εργασία τους ένα σπάταλο και πελατειακό κράτος δεν αποτελεί "κρίσιμη μάζα";
• Γιατί να είναι περισσότερο δυσαρεστημένος εκείνος που έχασε την "κρατική προστασία" - την οποία κατείχε υπό μορφή μονιμότητας, προνομίου, επιδόματος, άδειας κλειστού επαγγέλματος - από εκείνον που θα ήθελε επιτέλους να δει ένα ευέλικτο και παραγωγικό κράτος και κυρίως αποτελεσματικό και συμμαζεμένο;
• Επειδή οι "κλασσικοί δυσαρεστημένοι" είναι εκείνοι που δίνουν ραντεβού στις πλατείες φωνάζοντας, καταστρέφοντας και ασχημονώντας, γιατί αυτό αποκλείει εξίσου δυσαρεστημένος να είναι κι ο καταστηματάρχης ή ο επαγγελματίας που υφίσταται τις συνέπειες της ασυδοσίας των ταραξιών αλλά και της κρατικής αδιαφορίας, την οποία χρηματοδοτεί φορολογούμενος;
• Γιατί η δυσαρέσκεια του απολυθέντος - λέμε τώρα! δεν το είδαμε ακόμα!- δημοσίου υπαλλήλου να είναι περισσότερο βαρύνουσα από τον απολυθέντα ιδιωτικό και γιατί να εφευρίσκονται απίστευτα επιχειρήματα από τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να διατηρείται αυτός ο τεράστιος αριθμός απασχολούμενων στο δημόσιο; Ο κύκλος "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι άρα αυξημένοι φόροι για μισθούς και λειτουργικά κόστη άρα κλείσιμο της ιδιωτικής επιχείρησης που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει άρα ανεργία στον ιδιωτικό τομέα" γιατί δεν πρέπει να κλείσει;
• Τελικώς, αν αποδειχθεί ότι η πλειοψηφία των εκλογέων διατηρήσει τους βασικούς συσχετισμούς και προκύψει εκ νέου μια Κυβέρνηση "τύπου" Παπαδήμου, η "λαϊκή δυσαρέσκεια" που έχουν αναλάβει εργολαβικώς να ερμηνεύουν και να διερμηνεύουν κυρίως οι αριστερές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από όψιμους δεξιούς νοσταλγούς των ηρωικών ημερών της εμφυλιοπολεμικής περιόδου, θα ενστερνισθούν και θα σεβασθούν την άποψη της πλειοψηφίας; Θα σταματήσουν να βυσσοδομούν εις βάρος της ευρωπαϊκής πορείας όπως την αποφάσισαν οι πολλοί σε μια δημοκρατία; Ή μήπως την επομένη κιόλας των εκλογών θα είμαστε πάλι εδώ να σχολιάζουμε άλλη μια "πορεία" μια "διαδήλωση" ή μια "έντονη αντιπαράθεση" για το πως θα διώξουμε - έτσι, ηρωικά! - την Τρόικα;

Κι Όμως! Υπάρχει κόμμα με Καραμανλή-Βορίδη-Μητσοτάκη!

...και όπως σωστά μαντέψατε, αυτό το κόμμα είναι από σήμερα η Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά!

   Αποτελεί κοινό τόπο, ότι η αντίληψη περί πολιτικής τακτικής στη χώρα μας είναι εξαιρετικά ελαστική. Οι Έλληνες πολίτες, διαχρονικά, έχουν αποδεχθεί και επιδοκιμάσει ακόμη και στην κάλπη,  θεαματικές μεταστροφές σε θέσεις, απόψεις και πρακτικές των εκάστοτε πολιτικών ηγετών.

Από τις περίφημες "βάσεις" του Α. Παπανδρέου που έμεναν φεύγοντας, μέχρι το "λεφτά υπάρχουν" του Γ. Παπανδρέου - χωρίς άλλα σχόλια παρακαλώ!- και από την "επανίδρυση του κράτους" του κ. Καραμανλή, μέχρι τους αντι-μνημονιακούς στοχασμούς του κ. Σαμαρά, οι πολιτικοί ηγέτες των κομμάτων εξουσίας ανέκαθεν απολάμβαναν μεγάλων περιθωρίων ελιγμού, χωρίς οι πολίτες-εκλογείς να νοιάζονται και ιδιαίτερα.

Αξίζει όμως να επισημάνουμε ότι σπανίως θα συναντήσει κανείς τόσο συχνές και τόσο θεαματικές μεταστροφές, οι οποίες δεν άπτονται μόνο στο πεδίο του πολιτικού τακτικισμού  αλλά αναβαθμίζονται στο επίπεδο της ιδεολογικής ανάπλασης, όσο αυτές που μετέρχεται ο κ. Σαμαράς.

Αυτή τη στιγμή - γιατί κανείς δε γνωρίζει τι θα συμβεί "στον επόμενο τόνο" στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας" - καταγράφουμε στην παράταξη τρεις διαφορετικές "κατηγορίες" στελεχών/βουλευτών:

• Βουλευτές που ψήφισαν ΝΑΙ στο πρώτο Μνημόνιο και ΝΑΙ στο δεύτερο. Παραδείγματα; Οι κ.κ. Γεωργιάδης και Βορίδης, οι οποίοι εντάχθηκαν άρτι στη Νέα Δημοκρατία. Εντούτοις το κόμμα της κ. Μπακογιάννη δημιουργήθηκε εκ της διαγραφής της, γιατί επίσης είχε ψηφίσει ΝΑΙ στο πρώτο Μνημόνιο και βεβαίως συνέχισε με ΝΑΙ στο δεύτερο!
• Βουλευτές που ψήφισαν ΟΧΙ στο πρώτο Μνημόνιο, ευθυγραμμιζόμενοι βεβαίως με τη γραμμή του κόμματος τότε, αλλά διατήρησαν την ίδια γραμμή - την οποία ο κ. Σαμαράς είχε αλλάξει στο μεταξύ - ψηφίζοντας ΟΧΙ και στο δεύτερο, και έτσι διεγράφησαν όπως ο κ. Κεφαλογιάννης. 
• Βουλευτές που ψήφισαν ΟΧΙ στο πρώτο και ΝΑΙ στο δεύτερο, συντονιζόμενοι με τη βούληση του Προέδρου του κόμματος και τις μεταβολές της, ένας από αυτούς είναι και ο πρώην Πρωθυπουργός ο κ. Καραμανλής καθώς και ο κ. Μητσοτάκης.

Ένα πρώτο συμπέρασμα:

Ο κ. Σαμαράς έχει διαγράψει μέσα σε διάστημα περίπου δύο ετών, βουλευτές του κόμματός του για τον αντίθετο ακριβώς λόγο! Δηλαδή, έχει διαγράψει βουλευτές του γιατί έχουν ψηφίσει Μνημόνιο και επίσης έχει διαγράψει βουλευτές του γιατί ΔΕΝ έχουν ψηφίσει Μνημόνιο!

Ας δούμε τα πράγματα και λίγο παραπέρα.

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να παραθέσω κάποια σχετική πηγή γιατί φαντάζομαι πως η πλειονότητα των αναγνωστών θα θυμούνται την περίφημη δήλωση Καραμανλή πως "δεν συνεργάζεται με τα άκρα" απαντώντας σε ερώτημα που αφορούσε ενδεχόμενη συνεργασία του με το ΛΑΟΣ. 

Βεβαίως δεν ισχυρίζομαι ότι η προσχώρηση των κ.κ. Γεωργιάδη και Βορίδη στη Νέα Δημοκρατία - δεδομένου δε ότι οι ίδιοι έχουν παραιτηθεί και των βουλευτικών τους εδρών - συνεπάγεται συνεργασία ΝΔ και ΛΑΟΣ. Όμως, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την πολιτική αμηχανία που εκτιμώ ότι θα χαρακτηρίζει τη συνύπαρξη υπό την ίδια πολιτική στέγη ενός πρώην Πρωθυπουργού  διαχειριστή  του "μεσαίου χώρου" και έχοντας δώσει απτά δείγματα των θέσεών του - θυμίζω ότι η εκλογή του κ. Παπούλια στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα ήταν ένα από αυτά - με πρώην κορυφαία στελέχη ενός κόμματος όπως το ΛΑΟΣ.

Το προκύπτον ερώτημα είναι ποιος μετακινήθηκε και προς ποια ιδεολογική κατεύθυνση ώστε να καταστεί η συνύπαρξη βιώσιμη. Κι αν πάλι δεν υπήρξε μετακίνηση τότε η Νέα Δημοκρατία πόσο μπορεί να διευρυνθεί χωρίς να παρατηρηθούν ρωγμές;

Στη συνέχεια, δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανείς μια πιο φιλελεύθερη τάση που κατά την εκτίμησή μου ενυπάρχει στη Νέα Δημοκρατία και εκφράζεται - ας πούμε - από τον κ. Μητσοτάκη αλλά και από άλλους. Μια τάση που ναι μεν κινείται εντός κομματικών πλαισίων, δεν αρνείται όμως να διατυπώσει άποψη και ενίοτε όχι τόσο κοντά στην τρέχουσα κομματική γραμμή.

Μπορεί να συμβιβαστεί ο "εθνικο-φιλελευθερισμός" των Γεωργιάδη-Βορίδη με το "μεσαίο χώρο" του κ. Καραμανλή και τις φιλελεύθερες τάσεις του κ. Μητσοτάκη;

Υπό άλλες συνθήκες, η Νέα Δημοκρατία - όπως και το ΠΑΣΟΚ - στο δρόμο προς την εξουσία θα μπορούσαν να χωρέσουν ακόμη και στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, για τον απλούστατο λόγο ότι η εξουσία όντως λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία εξαιρετικά ισχυρή.

Σήμερα όμως;

Μια πρόβλεψη

Η ένταξη των πρώην βουλευτών του ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία δεν είναι ούτε ανώδυνη ούτε συγκυριακή. Οι σεισμικές δονήσεις που προκάλεσαν στα κόμματα εξουσίας οι ανάγκες υπερψήφισης των Μνημονίων και που όπως όλα δείχνουν θα είναι επαναλαμβανόμενες και στο εγγύς και ορατό μέλλον,  δεν πρόκειται να σταματήσουν. Οι βαθιές ιδεολογικές αντιφάσεις μεταξύ των Νεο-Δημοκρατικών τάσεων πολλαπλασιάζονται, τα χάσματα γίνονται ορατά και μεγάλα και η διαρκής ανάγκη υπερψήφισης οδυνηρών μέτρων καθιστά αυτές τις διαφορές κεντρικές.

Η τακτική του κ. Σαμαρά - που δεν μπορεί να διευκρινιστεί στην παρούσα φάση αν πρόκειται περί συνήθους πολιτικής αβελτηρίας ή όχι - δεν οδηγεί σε αυτοδύναμη κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας. Αντιθέτως, ενισχύει τα εσωτερικά ζητήματα του κόμματος σε μια φάση που δε θα έπρεπε ή δε θα ανέμενε κανείς καθώς ήδη το κόμμα προέρχεται από μια σοβαρή κρίση, με τη διαγραφή σημαντικού αριθμού βουλευτών του.

Ευθέως λοιπόν αναρωτιέμαι: αποτελεί πραγματικά στόχο του κ. Σαμαρά η αυτοδυναμία ή διαβλέποντας τα επερχόμενα φροντίζει να εξασφαλίσει ότι ο επόμενος Πρωθυπουργός θα στηρίζεται σε μια Κυβέρνηση συνεργασίας;

Αυτά ως προς τις στοχεύσεις.

Τα αναπάντητα όμως ερωτήματα δεν είναι αυτά.

Η Αλήθεια Βρίσκεται στην Άλλη Πλευρά του Καθρέφτη!

Ενόψει των ήδη δρομολογηθέντων δραματικών εξελίξεων στην ελληνική οικονομία, με ευθύνη της Κυβέρνησης, συνευθύνη της Αντιπολίτευσης και μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, δεν έχει πλέον πρακτική αξία στην παρούσα φάση η διατύπωση περισσότερων απόψεων επί του θέματος, αφού περίπου όλα έχουν ειπωθεί.

Αυτά που έρχονται, οι συνέπειες και η διάρκειά τους θα επιδράσουν καταλυτικά στην πολιτική, στην καθημερινότητα, στην αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα. 

Έχει όμως ενδιαφέρον να κοιτάξουμε για λίγο και από την άλλη πλευρά του καθρέφτη της πραγματικότητας, προκειμένου να αποκτήσουμε πληρέστερη εικόνα για όλα εκείνα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ και θα μας τραβήξουν ακόμη πιο βαθειά στην απομόνωση και στη συρρίκνωση.

Ας φανταστούμε για λίγο μια διαφορετική εξέλιξη της Ιστορίας. Ας φανταστούμε ότι μετά τη Μεταπολίτευση, κυριάρχησαν σε πολιτική και κοινωνία οι υγιείς δυνάμεις και συγκροτήθηκε ένα κράτος συμμαζεμένο, εν πολλοίς αδιάφθορο, μια οικονομία πλεονασματική, μικρή μεν αλλά με την ικανότητα να συντηρεί αξιοπρεπώς τους μετέχοντες σε αυτήν. Όλα τα άλλα - κοινωνικές αντιλήψεις, διάταξη των πολιτικών δυνάμεων, συσχετισμοί στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ας τα φανταστούμε τα ίδια όπως σήμερα. Δε θα είμαστε ένα πλούσιο κράτος, αλλά θα τα "φέρναμε βόλτα" κατά τη συνήθη έκφραση. Όχι βέβαια μια "κοινωνία αγγέλων" αλλά μια βιώσιμη οικονομική παρουσία στην Ευρώπη.

Από την άλλη και για τις ανάγκες αυτής της ιστορικής "φαντασίωσης", ας  θεωρήσουμε ότι το 2008 - τη χρονιά "ορόσημο" της παγκόσμιας κρίσης- η Γερμανία, όπως την ξέρουμε και σήμερα, αντί να διαχειριστεί την κατάσταση όπως την είδαμε, αντιμετώπισε ένα οικονομικό "ατύχημα". Μια δυσάρεστη και ανέλπιστη κατάσταση που δεν θα της επέτρεπε να ανακάμψει.

Εκείνο λοιπόν που θα συνέβαινε είναι ότι η Γερμανία θα ζητούσε τη συνδρομή των εταίρων της στην Ευρωζώνη. Προφανώς θα επικαλείτο μια σειρά από επιχειρήματα που θα είχαν σχέση με την ανάγκη ενίσχυσης του ευρώ, τη σπουδαιότητά του κοινού νομίσματος για τις μικρές και αδύναμες οικονομίες - κυρίως του Νότου - θα "απειλούσε" με την αδυναμία παραμονής της στην Ευρωζώνη στην περίπτωση που οι εταίροι θα της αρνούνταν τη βοήθεια και βεβαίως θα "απαιτούσε" τη συγκρότηση ενός μηχανισμού στήριξης αυτής και των τραπεζών της με τη συνδρομή των υπολοίπων χωρών-μελών. 

Σε μια τέτοια περίπτωση ποια θα ήταν η στάση της Ελλάδας, με δεδομένο ότι και η χώρα μας θα είχε διέλθει μια σφοδρή οικονομική κρίση - ας υποθέσουμε με σχετική επιτυχία - και δε θα ήταν και στα καλύτερά της;

Είμαι βέβαιος ότι η απάντηση στο παραπάνω υποθετικό ερώτημα είναι οικεία, υπό την έννοια ότι απλώς αρκεί να αντιστρέψουμε τα επιχειρήματα που σήμερα διακινούνται στο δημόσιο διάλογο.

• Ο Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του θα κατηγορείτο για άνευ όρων παράδοση εθνικού πλούτου στη Γερμανία, προκειμένου να υπηρετήσει άγνωστα συμφέροντα. Βεβαίως ο "εικονικός" Παπανδρέου θα κατηγορείτο ότι παραπλάνησε το λαό εφόσον εκλέχθηκε με την υπόσχεση "δεν υπάρχουν λεφτά για τους Γερμανούς" ενώ κατόπιν των εκλογών προσέτρεξε σε γενναία οικονομική βοήθεια, ενώ ο "εικονικός" Καραμανλής θα είχε αποπεμφθεί από την κεντρική πολιτική σκηνή επειδή ανέπτυσσε το επιχείρημα της αναγκαιότητας αυτής της πολιτικής εις βάρος του εισοδήματος των πολιτών.
• Ο Σαμαράς θα υποσχόταν επαναδιαπραγμάτευση των όρων παροχής οικονομικής βοήθειας προς τους Γερμανούς. Θα προέβαλε με εξαιρετική ένταση τη θέση ότι δεν μπορεί τη στιγμή που η χώρα εξέρχεται μιας σφοδρής κρίσης να περικόπτονται κονδύλια από τους Έλληνες και να κατευθύνονται στους Γερμανούς και στις τράπεζές τους.
• Μεγάλη μερίδα των πολιτών θα διαδήλωνε την αντίθεσή του στην αφαίμαξη των εισοδημάτων του προκειμένου να υποστηριχθεί μια χώρα με το γνωστό "κακό" παρελθόν.
• Επίσης μια μερίδα πολιτών θα υπεδείκνυε στους Γερμανούς να περικόψουν δαπάνες πριν προσφύγουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, ιδίως δε κοινωνικές δαπάνες αφού είναι γνωστό το εύρος της γερμανικής κοινωνικής πρόνοιας. Θα συνιστούσε να μην ξοδεύουν τόσα χρήματα οι Γερμανοί το καλοκαίρι σε διακοπές κατακλύζοντας τα all inclusive αλλά να παραμένουν στη χώρα τους και να εργάζονται περισσότερο.
• Ομοίως, πολλοί θα υπενθύμιζαν ότι ήρθε η ώρα - τώρα που Γερμανοί είναι "αδύναμοι" - να αναζητηθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις ή να συμψηφισθούν με την ελληνική βοήθεια, ώστε να μην δώσουμε τίποτα.
• Το πλέον ενδιαφέρον είναι το ερώτημα που πολλοί θα απεύθυναν στην κοινωνία, σχετικά με τη χρησιμότητα του ευρώ και την παραμονή της χώρας στο κοινό νόμισμα, αφού - στο εικονικό πάντα σύμπαν μας - μόνο δυσβάσταχτες υποχρεώσεις επιβάλλει. Θα ούρλιαζαν βεβαίως προς πάσα κατεύθυνση ώστε να μην "τολμήσουν οι Γερμανοί που ελέγχουν την ΕΚΤ να τυπώσουν χρήμα προκαλώντας πληθωρισμό και πίνοντας έτσι τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων"!
• Απλώς θα αναφέρω τα ενδεχόμενα επιχειρήματα της Αριστεράς, όπου θα διατράνωνε παντού τη δικαίωσή της σε ό,τι αφορά στην αφαίμαξη των φτωχών λαών από το μεγάλο κεφάλαιο, τη δικαίωση των προβλέψεών της ότι το ευρώ αποτελεί εργαλείο που οδηγεί στην πτώχευση των μικρότερων χωρών μεταφέροντας κεφάλαια στις ισχυρές χώρες και εν τέλει την πλήρη άρνησή της να συναινέσει στη διάσωση των γερμανικών τραπεζών με τον ιδρώτα του Έλληνα εργαζόμενου.
• Παρόμοια, φαντάζομαι, θα ήταν και τα επιχειρήματα άλλων πολιτικών δυνάμεων που θα συνιστούσαν την πλήρη άρνηση σε μια τέτοια κίνηση, αφού οι Γερμανοί "είναι παλιοί γνώριμοι"  και "καταστρέφουν για άλλη μια φορά τη χώρα μας", θα έκαναν τις αναγκαίες συγκρίσεις με άλλες εποχές και θα έφερναν θύμισες από τα "κατοχικά δάνεια".

Δεν διακρίνω καμιά σοβαρή φωνή ή κάποια κοινωνική τάξη που θα στεκόταν συνεπής στην αντίληψη ότι ένα κοινό νόμισμα επιβάλλει - όχι δια "νόμου" αλλά εκ των πραγμάτων εφόσον εκτιμά κανείς ουσιαστικά στρατηγικά οφέλη από την παραμονή του σε αυτό -  βαριές υποχρεώσεις.

Αντιθέτως, είναι πολύ προφανής η ομοιότητα των δύο κατοπτρικών καταστάσεων - της πραγματικής που ζούμε και της εικονικής που περιγράφουμε - τόσο ως προς την ουσία των επιχειρημάτων όσο και ως προς το περιεχόμενο των αντιλήψεων. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να παρατηρήσει κανείς ότι το αποτέλεσμα των δύο καταστάσεων σε σχέση με τα εισοδήματα είναι περίπου το ίδιο. Δηλαδή, είτε οι μισθοί και οι συντάξεις καθώς και τα λοιπά δυσβάσταχτα μέτρα επιβάλλοντο για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, είτε για τη διάσωση της γερμανικής, το πρακτικό αποτέλεσμα για τον πολίτη είναι το ίδιο. 

Φανταστείτε δηλαδή ότι αντί οι εταίροι και δανειστές μας αντί να ζητούσαν την εξοικονόμηση τεσσάρων, πέντε ή έξι δις ευρώ   από τον ελληνικό λαό τόσο επιτακτικά για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας, να τα ζητούσαν εξίσου επιτακτικά για τη διάσωση της γερμανικής. Καμία διαφορά. Αν ερχόντουσαν δηλαδή και μας δήλωναν απερίφραστα πως η γερμανική οικονομία χρειάζεται επειγόντως 100 δις από τους εταίρους της αλλιώς ξεχάστε το ευρώ. Το μερίδιο της Ελλάδας σε μια τέτοια συνεισφορά θα ήταν -ας πούμε - πέντε δις σε ένα χρόνο, οπότε θεωρείστε ότι οι Έλληνες πολίτες και οι επιχειρήσεις θα ήταν υποχρεωμένοι να συνεισφέρουν ένα τέτοιο δυσβάσταχτο ποσό.

Και επίσης φανταστείτε ότι επειδή η κατάσταση θα κρινόταν εξαιρετικά κρίσιμη - αφού η κατάρρευση μιας μεγάλης ευρωπαϊκής οικονομίας θα ήταν καταστροφική για το σύνολο της ευρωζώνης - τα Ευρωπαϊκά όργανα θα επέβαλλαν την "βίαιη" εξοικονόμηση των απαιτούμενων ποσών για τη γερμανική διάσωση, δια επιβολής σκληρής επιτήρησης στα κράτη-μέλη ώστε να διασφαλιστεί πλήρως η καταβολή των απαιτούμενων ποσών.

Ποιο το συμπέρασμα από την ενατένιση μιας παρόμοιας εικονικής πραγματικότητας;

• Σε περιβάλλον κοινού νομίσματος, τα ελλείμματα ή τα πλεονάσματα των μετεχόντων αντικατοπτρίζουν ένα κοινό είδωλο.  Κοινότοπο, αλλά αξίζει να το επισημαίνει κανείς συχνά ώστε να έχει πλήρη αντίληψη των πραγμάτων. Πρακτικά δεν υπάρχει διαφορά. Η Ελλάδα - μια μικρή οικονομία - είτε είχε έλλειμμα είτε πλεόνασμα, στο πλαίσιο του κοινού νομίσματος ήταν υποχρεωμένη να ενταχθεί σε πρόγραμμα προσαρμογής. Για να εξασφαλίσει ρευστότητα  είτε για να ισοσκελίσει τα ελλείμματά της - όπως συμβαίνει σήμερα- είτε για να διοχετεύσει ρευστότητα προς μια ελλειμματική χώρα. Το "μικρή" αφορά και επιδρά στην αδυναμία διατήρησης επαρκών ταμειακών διαθεσίμων οπότε η εξασφάλιση ρευστότητας - για οποιοδήποτε λόγο- απλώς οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα: πρόγραμμα προσαρμογής. Το γνωστό ή γνωστά Μνημόνια.
• Η ουσία της συνισταμένης των επιχειρημάτων που αναπτύσσονται είναι μια. Ένας πυρήνας υφίσταται και μόνον: Πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα; Αυτό αξιολογείται. Από αυτό το σημείο και μετά, η κοινωνία αποδέχεται ή όχι αυτήν την πραγματικότητα και υποβάλλεται ή όχι στις αναγκαίες προσαρμογές. Αυτή η διαρκής αξιολόγηση, το διαρκές "ζύγισμα" είναι που παράγει και τα σχετικά επιχειρήματα και τις εκάστοτε πολιτικές επιλογές.

Εν κατακλείδι, το κεντρικό ερώτημα είναι ένα και μόνο, με τις παραλλαγές του: πόσο Ευρωπαίοι αισθανόμαστε, όχι τύποις αλλά ουσία; Πόσο σημαντικό είναι για εμάς το κοινό νόμισμα; Κατά συνέπεια, σε πόσο βάθος θέλουμε εμείς ως κοινωνία και ως έθνος να πάμε στην υπόθεση του ευρώ; Θα ήμασταν έτοιμοι να υποστούμε θυσίες οικονομικές για τη διάσωση - ας πούμε - του Λουξεμβούργου, της Φινλανδίας ή του Βελγίου; Με την υφιστάμενη πολιτική σκηνή - που μη γελιέστε απεικονίζει ακριβώς και τις τάσεις στην κοινωνία - ποια σύνθεση Ελληνικού Κοινοβουλίου θα ήταν έτοιμη να ζητήσει και να νομοθετήσει θυσίες όχι με πρόσχημα τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας αλλά απροκάλυπτα την παροχή ρευστότητας σε ένα άλλο κράτος-μέλος; Και πως η ελληνική κοινωνία θα αποδεχόταν μια τέτοια κατάσταση;

O (ευτυχώς!) Μονόδρομος των Απολύσεων στο Δημόσιο.

Αρχικά ήθελα να γράψω ένα άρθρο για τον "ουτοπικό κοινωνικοφιλελευθερισμό" της Νέας Δημοκρατίας του κ. Σαμαρά. Αυτόν, με την εκ του ασφαλούς(!) ψηφοθηρική προβολή της κατ' όνομα εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο, ενώ κατ' ουσίαν παροχή άδειας μετ' αποδοχών, πάντοτε όμως με τα "λεφτά των άλλων", φορολογούμενων βεβαίως Ελλήνων αλλά και δια της τροϊκανής βοήθειας και Ευρωπαίων και όχι μόνο.

Θα ήθελα να προτείνω στον κ. Σαμαρά, εφόσον πιστεύει με τόση θέρμη στο πρόγραμμά του, να πληρώσει με ετήσια κρατικά ομόλογα το κόστος του συγκεκριμένου προγράμματος. Ναι αυτά τα ομόλογα που τώρα αποτιμώνται μερικά σεντς, κι έτσι - μετά την επιτυχημένη εφαρμογή, ετήσια είναι ούτως ή άλλως- να γίνουν πλούσιοι και οι εν εφεδρεία δημόσιοι υπάλληλοι και το κόμμα της "μεγάλης κεντροδεξιάς" και άλλοι πολλοί. Αν προ του "Ζαππείου ΙΙ" τα ελληνικά ομόλογα είναι στον πάτο, μετά - όπως μας υπόσχεται η Νέα Δημοκρατία - την εφαρμογή του οι τιμές θα εκτοξευτούν αφού ούτε η οικονομία θα βουλιάξει και μάλιστα θα "ζήσει και η αγορά" και βεβαίως αυτά τα ομόλογα θα πληρωθούν στο ακέραιο! Άρα και τα ετήσια ομολογάκια θα πληρωθούν (το Μάρτη του 2012 που λήγουν) και όλα θα πάνε καλά! Οπότε τι περιμένει; Ας το προσθέσει στο πρόγραμμά του και ιδού η Νέα Γη της Επαγγελίας! Όμως, όταν η συζήτηση φτάνει στο σκληρό πυρήνα του "πόθεν" η σιγή γίνεται εκκωφαντική. "Πόθεν" τα κονδύλια; "Πόθεν" οι μισθοί των "εφέδρων"; Ουδέν νεώτερον.

Δε θα το συνεχίσω όμως για έναν απλούστατο λόγο: δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστεί. Όχι βεβαίως γιατί δεν μπορεί να γίνει Πρωθυπουργός ο κ. Σαμαράς. Τουναντίον! Αλλά διότι γνωρίζει και ο ίδιος και όσοι θέλουν να συνεχίσουν και να σιγοντάρουν την πολιτική "απάτη" του "λεφτά υπάρχουν" με τη φράση "και με αυτά θα πληρωθούν οι έφεδροι του Δημοσίου", πως την επομένη κιόλας των εκλογών θα ανακοινώνει με πολύ περίλυπο ύφος ότι "το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε ένα χάος" και πως "δυστυχώς, το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν θα εφαρμοσθεί ενόψει των (τότε...) δυσμενών συνθηκών". Τα ξέρουμε, τα ζήσαμε, ωστόσο πολλοί τα ασπάζονται και τα πιστεύουν και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο γι' αυτό.Πως να πείσεις τον ψηφοφόρο του 2009 ο οποίος πίστευε ακράδαντα τον Γιώργο που ανερυθρίαστα κήρυττε - γνωρίζοντας τα μεγέθη και τις κατοπινές συνέπειες - πως "λεφτά υπάρχουν", τον ίδιο αυτόν ψηφοφόρο που πιστεύει τώρα τον κ. Σαμαρά - ο οποίος γνωρίζει το ανέφικτο της εξαγγελίας - ότι θα τον βγάλει στην εφεδρεία για χρόνια; Δεν τον πείθεις αυτόν τον ψηφοφόρο. Τον αφήνεις να υποστεί και πάλι τις συνέπειες της ελεύθερης επιλογής του. 

Οι απολύσεις λοιπόν είναι μονόδρομος. 

Τα λοιπά περί εφεδρείας, νομικών κωλυμάτων, πολιτικής δυσανεξίας και διαπραγματεύσεων αποτελούν το πολιτικό μανατζμεντ της όλης υπόθεσης. Απλούστερα, για άλλη μια φορά γινόμαστε δέκτες μιας πολιτικής "απάτης". Το δυσάρεστο είναι - όχι όμως και μη αναμενόμενο - ότι το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, τουλάχιστον του ενεργού, μετέχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε αυτό το παίγνιο. 

Γιατί όμως οι απολύσεις είναι μονόδρομος; 

Γιατί δεν υπάρχουν λεφτά. Απλό. Δεν θα το διαβάσεις όμως αλλού. Ή θα το διαβάσεις με παραλλαγές, τόσο περίπλοκες που δε θα το καταλάβεις. Εδώ το γράφουμε ευθέως: Δεν υπάρχουν λεφτά!

Αν δεν το έχεις καταλάβει έχουν συμβεί τα εξής:

• Το 2010 η χώρα βγήκε εκτός αγορών. Με απλά λόγια δεν μπορούσε να δανειστεί. Με πιο απλά λόγια, πρακτικώς, δεν πληρώνει τα χρωστούμενα, οπότε και δεν την ξαναδανείζουν. Αυτό θα λεγόταν στάση πληρωμών, αν δεν καλούσαμε την Τρόικα να πληρώσει για λογαριασμό μας. Το ρεζουμέ: Δεν πληρώνουμε εμείς τα χρέη. Τα πληρώνει η Τρόικα. 
• Πρόσφατα, "ξαφνικά" ανακαλύψαμε ότι το κράτος σταμάτησε εν πολλοίς να πληρώνει άλλες υποχρεώσεις, πλην μισθών και συντάξεων. Μισθούς και συντάξεις που για να μπορεί να πληρώνει, ξαναμείωσε. Έχουμε δηλαδή πρακτικά μια μερική εσωτερική στάση πληρωμών, και εκπλήρωση υποχρεώσεων στο ύψος εκείνο που  επιτρέπουν τα έσοδα. Εξ' ου και η οψίμως προκύψασα βεβιασμένη φοροεπιδρομή σε συνδυασμό με την εξαγγελία του ΥΠΟΙΚ περί ανάγκης δημιουργίας πρωτογενούς πλεονάσματος εντός του 2012. Δεν αποτελεί επιδίωξη. Αποτελεί μονόδρομο. Ανάλογα με το πόσα μαζεύει, τόσα θα πληρώνει στις υποχρεώσεις του στο εσωτερικό. Στο εξωτερικό είπαμε: δεν πληρώνει.

Σταδιακά λοιπόν, περνάμε σε ολοένα και δυσμενέστερες φάσεις της  έλλειψης ρευστότητας που γίνεται περισσότερο ασφυκτική. Αν αφαιρέσουμε από την εξίσωση το συναισθηματικό ή ηθικό κομμάτι, δηλαδή αν πρέπει να απολυθούν εργαζόμενοι και κατά πόσο αυτό είναι έντιμο (που προφανώς είναι και ανήθικο και ανέντιμο και οδυνηρό) η αδήριτη πραγματικότητα οδηγεί τα πράγματα σε ένα δρόμο. Το επόμενο στάδιο βεβαίως είναι η ρευστοποίηση παγίων προς εξεύρεση της απαραίτητης ρευστότητας. Δυστυχώς, άλλοι τρόποι δεν υπάρχουν. Γιατί;

• Ο δανεισμός αποκλείστηκε.
• Εξαγωγές (μαζί με τουρισμό και ναυτιλία) ώστε να εισρεύσει ρευστότητα απλώς δεν επαρκούν.
• Επενδύσεις; Ουδείς επενδύει υπολογίσιμα κεφάλαια σε χώρα που δεν έχει πρόσβαση στις αγορές, δηλαδή που δεν μπορεί το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα να υποστηρίξει τέτοια εγχειρήματα.
• Άλλη μέθοδος (πλην εκτύπωσης χρήματος με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες...) δεν έχει εφευρεθεί μέχρι στιγμής.

Τώρα ας εξηγήσουμε και το "ευτυχώς" του τίτλου. Σε καμιά περίπτωση βεβαίως δεν αφορά ιδεολογική ή ιδεοληπτική στάση απέναντι στο "δημόσιο". Αφορά όμως στην όντως υπαρκτή δυνατότητα που έχει η χώρα μας να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος των δαπανών της, έστω και μέσω επώδυνων λύσεων. Για να γίνει κατανοητή η άποψη αυτή, απλώς φανταστείτε να είχαμε οδηγηθεί στην ίδια κατάσταση έλλειψης ρευστότητας έχοντας όμως ένα ορθολογικά δομημένο, ελάχιστου κόστους δημόσιο τομέα. Και ας μη βιαστεί κανείς να θεωρήσει ότι θα είχαμε αποφύγει την παρούσα κατάσταση: το πολυδιαφημισμένο ιρλανδικό μοντέλο είναι εκεί για να διαψεύδει κάθε τέτοια σκέψη.

Έλληνες Δημαγωγοί: Από τον Κλέωνα στον Ανδρέα και από τον Γιώργο στον Αντώνη!

    Κι αν με τον πρώτο μάλλον έχουμε ξεμπερδέψει λόγω ιστορικής απόστασης και λόγω του δεύτερου επιβιβαστήκαμε στον "Τιτανικό", τον τρίτο όπου νάναι τον αποβιβάζει το άρμα της εξουσίας αφού "λεφτά" δεν "υπήρχαν" τελικώς, με τον τέταρτο θα ξεμπερδέψουμε δύσκολα.
    Ομολογώ ότι  ανέμενα ένα λαϊκίστικο και δημαγωγικό λόγο εκ μέρους του κ. Σαμαρά, στο βαθμό που η κοινωνία αναζητά έστω και για ψυχολογική στήριξη, παρηγορητική ρητορική στην κατάσταση όπου περιήλθε η ελληνική οικονομία. Ποτέ όμως δεν θα σκεφτόμουν ότι ο κ. Σαμαράς θα ενέπλεκε στον πολιτικό του λόγο το ενδεχόμενο μια συνταγματικής αναθεώρησης, γεγονός σημειακό, θεσμικά ουσιώδες και πολιτικά σημαντικό ώστε να κερδίσει λίγους ακόμα πόντους στο παιχνίδι της επιμήκυνσης της λαϊκής ευαρέσκειας. Επιπλέον αν ο πολιτικός λόγος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποκρυσταλλώνεται μοναδικά μέσα από τις προτάσεις της για το συνταγματικό χάρτη, τότε το μέλλον της χώρας διαγράφεται μάλλον μελανό.
    Ας έρθω όμως στο θέμα. Πρόσφατα η Νέα Δημοκρατία με πολύ βαρύγδουπους τίτλους και εκφράσεις όπως  "να ανοίξει ο δρόμος για τη Νέα Μεταπολίτευση" κι άλλα βαθυστόχαστα, μας γνωστοποίησε την πρότασή της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Τις συνόψισε σε 31 κατευθύνσεις και μας τις προσέφερε για e-Συζήτηση! e-ρε κλάμα!
   Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της διαδικασίας, εάν δηλαδή προστεθούν ή διαμορφωθούν διαφορετικά οι εν λόγω προτάσεις, η αυθεντική έκφραση της πολιτικής αντίληψης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση εκ μέρους του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας προκύπτει αβίαστα από αυτές τις ανόθευτες και πραγματικά "νεοδημοκρατικές" πρωτογενείς διατυπώσεις. Με λίγα λόγια αυτά θεωρεί η Νέα Δημοκρατία ως ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και αυτά μας θέτει υπόψη μας. Τα άλλα μας καλεί να τα θέσουμε εμείς ή να τα προσθέσει αυτή εκ των υστέρων. Σωστά; Ναι!
    Γιατί λοιπόν συγκαταλέγω τον κ. Σαμαρά με τους ιστορικά σημαντικούς δημαγωγούς της Ελληνικής Ιστορίας;
    Διότι αποφεύγει να θέσει ευθέως τα ζητήματα που όντως απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Που βρίσκονται ακριβώς στον πυρήνα του δημόσιου διαλόγου και η μετάθεση της λύσης τους ή η αναβολή τους θα συμπαρασύρει ολοένα και πιο χαμηλά την ελληνική οικονομία και διαλύει τον κοινωνικό μας ιστό. Κι ένα κόμμα που θα αναδειχθεί κάποια στιγμή στην εξουσία θα έπρεπε να αναζητά την άποψη της κοινωνίας για αυτά ακριβώς τα ζητήματα κι όχι να μη θέτει τα ερωτήματα γιατί ούτε απαντήσεις έχει και πολύ περισσότερο δεν θέλει να ακούσει τις απαντήσεις. Που είναι λοιπόν κ. Σαμαρά οι προτάσεις σας για:

• Τη μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων; Πρέπει σε ένα σύγχρονο Σύνταγμα οι υπάλληλοι του κράτους να τελούν υπό συνταγματικά κατοχυρωμένη  μονιμότητα, αιρόμενοι υπεράνω των λοιπών Ελλήνων εργαζομένων; Να αγνοήσουμε την πραγματικότητα που μας λέει ότι δεν χρειάζονται τόσοι και τόσοι υπάλληλοι οι οποίοι προσελήφθησαν υπό διάφορες συνθήκες σε διάφορες εποχές και πλέον αποτελούν τόσο αυτοί όσοι και οι οργανισμοί και οι υπηρεσίες που κάποτε συγκροτήθησαν βάρος για τον φορολογούμενο; Και εν τέλει δεν σας απασχολεί έστω η αναβάπτιση του εν λόγω καθεστώτος μέσα από τη διαβούλευση; Καθόλου ε;
• Η επιβολή συνταγματικού πλαφόν στο έλλειμμα του προϋπολογισμού γιατί δεν τίθεται σε διαβούλευση; Δεν αποτελεί μια εύλογη ρήτρα ώστε διδαχθέντες από τα τρέχοντα δεινά να μην επιτρέψουμε στο μέλλον τον ανεξέλεγκτο δανεισμό της χώρας; Ή μήπως δεν γνωρίζετε ότι το έλλειμμα δεν είναι παρά η δυστυχής λογιστική απεικόνιση της πολιτικής του "δώστα όλα" που εφαρμόζουν τακτικότατα τα δύο κόμματα εξουσίας, συνεπικουρούμενα από τα υπόλοιπα βέβαια; Αλλά είναι προφανές ότι δεν πρέπει να υπάρχει "ταβάνι" στο έλλειμμα γιατί δεν πρέπει να υπάρχει "ταβάνι" στην παροχολογία. Κρίμα.
• Ο περιορισμός του κράτους στα αμιγώς ελεγκτικά καθήκοντά του και στην υποχρέωση του να ασκεί τις αυτονόητες εξουσίες του κι όχι επιχειρηματική δραστηριότητα κρατώντας και το νομοθετικό "μαχαίρι" και το οικονομικό "καρπούζι" δεν πρέπει να αποτελεί συνταγματική επιταγή; Δηλαδή και πάλι θα αφήσουμε ανοιχτό συνταγματικά το παράθυρο ώστε το κράτος στο μέλλον να μπορεί να ξαναγυρίσει στην εποχή των "κρατικοποιήσεων" και της αιμοδότησης με χρήματα των φορολογούμενων διαφόρων αμαρτωλών ΔΕΚΟ που το "προηγούμενο" κόμμα σας όταν ήταν στην Κυβέρνηση αγωνίσθηκε να απαλλαγεί από αυτές; Πάλι τα ίδια;
• Γιατί δεν είδαμε στις προτάσεις σας την απελευθέρωση του κράτους από την εγγυοδοσία κάθε λογής ταμείων, παραταμείων και επικουρικών μορφωμάτων που ο κάθε κλάδος συγκρότησε υπό συνθήκες συναλλαγής και με όρους ψηφοθηρίας; Γιατί δεν βλέπουμε την πρόθεσή σας το κράτος συνταγματικά να εγγυάται μια κατώτατη σύνταξη για όλους και από εκεί και πέρα κάθε κλάδος να αυτοδιαχειρίζεται με ευθύνη του τα συνταξιοδοτικά του κεφάλαια, χωρίς εμπλοκή του κρατικού προϋπολογισμού;   
• Γιατί δεν βλέπουμε συνταγματικά κατοχυρωμένη την ισότητα μεταξύ κράτους και πολιτών σε όλο το φάσμα του νομικού μας οικοδομήματος, πλην των αυτονόητων εξαιρέσεων για την ασφάλεια και την δημόσια τάξη, ώστε να μην ξαναδούμε φαινόμενα που το κράτος όταν χρωστά στον πολίτη να τελεί σε ασυλία ενώ όταν ο πολίτης χρωστά στο κράτος να οδηγείται στη Δικαιοσύνη και τελικά να γίνεται το αδιανόητο ο πολίτης να φυλακίζεται ή να εξαναγκάζεται σε κλείσιμο της επιχείρησής του μολονότι το τελικό ισοζύγιο της οικονομικής διαφοράς του με το κράτος να είναι συμψηφιστικά υπέρ του πολίτη;
• Γιατί δεν προτείνετε τη συνταγματική κατοχύρωση της προσωπικής ευθύνης των δημόσιων λειτουργών που δεν συμμορφώνονται με τους νόμους και τις διατάξεις που το ίδιο το κράτος έχει επιβάλλει κι έτσι να μην έχουμε το παράδοξο ο μεν πολίτης που χρωστάει στο ασφαλιστικό ταμείο ή στην εφορία να υπέχει ποινικών και άλλων ευθυνών ενώ ο κρατικός λειτουργός σε δημόσιες επιχειρήσεις ή άλλους οργανισμούς που επίσης χρωστούν και μάλιστα πολλαπλασίως απλώς να συνεχίζουν να βρίσκονται στη θέση τους άνευ συνεπειών; Δεν γνωρίζετε τις στρεβλώσεις που προκαλεί στην αγορά αυτή η σαθρή κατάσταση; Γιατί δηλαδή δεν μετατρέπετε συνταγματικά την παραβίαση του Νόμου που ονομάζεται Κρατικός Προϋπολογισμός σε ποινικά κολάσιμο αδίκημα; Γιατί να μπορεί ο κάθε Υπουργός, Γραμματέας, Διευθυντής, υπάλληλος να εγκρίνει κρατικές δαπάνες που υπερβαίνουν τον ψηφισμένο Προϋπολογισμό - που παραβιάζουν νόμο δηλαδή - άνευ συνεπειών; Και για να το πάμε λίγο πιο πέρα, γιατί δεν κατοχυρώνετε την αστική ευθύνη όλων όσων υπογράφουν και εγκρίνουν αυτές τις παραβιάσεις ώστε από την δική τους περιουσία την προσωπική να αναζητά το κράτος την ικανοποίησή του εφόσον τελέσθηκε παραβίαση του Προϋπολογισμού;
• Αφού ενδιαφέρεστε για τον πολίτη γιατί δεν κατοχυρώνετε συνταγματικά την υποχρέωση των κρατικών οργάνων να συμμορφώνονται με τις τελεσίδικες αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων και εξαναγκάζετε χιλιάδες πολίτες να προστρέχουν στα δικαστήρια για το ίδιο ακριβώς θέμα; 
• Και πάνω απ' όλα κ. Σαμαρά γιατί δεν αναζητάτε εσείς μια ευρύτερη συναίνεση, σε βασικά ζητήματα ενός αξιόπιστου και λειτουργικού κράτους όπως η φορολογία και η παιδεία, ώστε να επιτευχθεί επιτέλους ένα σταθερό σε βάθος χρόνο συνταγματικά κατοχυρωμένο ως προς τους βασικούς του άξονες φορολογικό και εκπαιδευτικό σύστημα, ώστε να μην έχουμε κάθε χρόνο μεταβολές που σας βεβαιώ ότι προκαλούν τόσο ζημία στην κοινωνία όσο και ατέλειωτο γέλωτα σε οιωνεί ξένους επενδυτές. Αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα. Είναι δυνατόν να προσκαλείς κάποιον να βάλει κάποια εκατομμύρια σε μια σοβαρή επένδυση όταν γνωρίζει ότι κάθε χρόνο θα πρέπει να αντιμετωπίζει ένα ή περισσότερα φορολογικά νομοσχέδια και επιπλέον δεν θα γνωρίζει αν η δεξαμενή του προσωπικού του θα προέρχεται από τα διάφορα εκπαιδευτικά πειράματα τον εκάστοτε Υπουργών;
  

 Αυτά κι άλλα θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα όπως η Νέα Δημοκρατία που και την εμπειρία εξουσίας έχει και τους μηχανισμούς  αλλά και  δοκιμάζεται στην τρέχουσα συγκυρία και επαγγέλλεται -υποτίθεται- μια διαφορετική πολιτική πρόταση με ευρωπαϊκή προοπτική, με έμφαση στην ελεύθερη οικονομία και με κέντρο τον πολίτη κι όχι το κράτος. Έτσι τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι εγώ το χώρο που κινείται η συγκεκριμένη παράταξη. Αλλά - φευ!- ποιος ενδιαφέρεται για όλα αυτά. Αρκούν λίγες μέρες στον πρωθυπουργικό θώκο για να ξεχάσουμε και απόψεις και ιδεολογίες και όραμα για τη χώρα. Έτσι δεν είναι;
   

Πέντε Μικροί Μύθοι για την Ελλάδα!

Μύθος 1ος: Πρέπει να προστατευθούν οι θέσεις εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων για να μην "στεγνώσει" κι άλλο η αγορά.

Πραγματικότητα: Η μονιμότητα των εργαζομένων στο δημόσιο και η διατήρηση του κόστους εργασίας σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά του ιδιωτικού τομέα διατηρεί υψηλά τα κόστη παραγωγής και μειώνει την ανταγωνιστικότητα. Αν το Δημόσιο ως εργοδότης διατηρεί υψηλότερα αμοιβόμενους εργαζόμενους σε θέσεις που όχι μόνο δεν παράγουν έργο αλλά δυσχεραίνουν την παραγωγικότητα, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να αφαιρεί στην πραγματικότητα ρευστότητα από την πραγματική οικονομία. Αν δηλαδή μια επιχείρηση για κάθε 5 υπαλλήλους που απασχολεί ο ένας, δηλαδή το 25% του δυναμικού, απασχολείται για να διεκπεραιώνει τη γραφειοκρατία του δημοσίου (εφορίες, πιστοποιητικά, ουρές κλπ), αυτό είναι ένα ανελαστικό κόστος που διατηρεί την τελική τιμή των προϊόντων και των υπηρεσιών ψηλά, άρα δεν αφήνει τον τιμάριθμο να πέσει και άρα μειώνει τα πραγματικά εισοδήματα. Επιπλέον, η διατήρηση υψηλού εργατικού κόστους, όχι μόνο υπό τη μορφή μισθολογικών αλλά και άλλων παροχών (άδειες, παροχές υγείας κλπ) υπέρ του μέσου όρου της αγοράς επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα τη φορολογία. Να σημειώσουμε ότι το 75% των εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού ρέει σε μισθούς και συντάξεις. Υπάρχει κι άλλο ένα θέμα εδώ. Αν φανταστούμε ένα απλό οικονομικό μοντέλο όπου το κράτος μαζεύει φόρους και με τη σειρά του πληρώνει μισθούς και συντάξεις οι οποίοι στη συνέχεια καταλήγουν στην αγορά, τότε αυτή η οικονομία είναι καταδικασμένη σε εξαφάνιση διότι πολύ απλά δεν προσελκύει νέο φρέσκο χρήμα. Ανακυκλώνει μια διαρκώς μειούμενη ρευστότητα γιατί ένα μέρος του κυκλοφορούντος κεφαλαίου αναγκαστικά φεύγει εκτός συστήματος είτε μέσω της εισαγωγής προϊόντων, ενέργειας κλπ είτε μέσω της πληρωμής τοκοχρεωλυσίων. Έτσι, σε κάθε "κύκλο" μεταξύ υπαλλήλων/καταναλωτών και επιχειρήσεων απομένουν ολοένα και λιγότερα κεφάλαια μέχρι - στη θεωρητική περίπτωση - μηδενισμού τους. Από την άλλη, η απόλυση υπαλλήλων που μισθοδοτούνται από το δημόσιο, δηλαδή μείωση του εργατικού κόστους του δημοσίου αλλά και περιορισμός των δραστηριοτήτων του δημοσίου, απελευθερώνει κεφάλαια στην αγορά και προσελκύει επενδυτές άρα νέο χρήμα.

Μύθος 2ος: Μπορούμε να "εκβιάσουμε" βοήθεια από τους Ευρωπαίους, αφού έχουμε ένα τόσο μεγάλο χρέος και άρα αυτοί φοβούνται μήπως χάσουν τα χρήματά τους ή μήπως οι τράπεζές τους αντιμετωπίσουν πρόβλημα.

Πραγματικότητα: Κανείς δε φοβάται από το 2,5% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γιατί αυτό αποτελούμε, όπως κι αν αυτό εξελιχθεί. Σε αναλογικούς όρους, χάσαμε σε ένα χρόνο από το δικό μας ΑΕΠ 4,5% γιατί τόση ήταν η ύφεση και ακόμα το "παλεύουμε". Οπότε αντιλαμβάνεστε τη σύγκριση των μεγεθών. Μπορούν να ζήσουν άνετα και χωρίς την Ελλάδα. Το χρέος είναι δυσβάσταχτο αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι το μεγαλύτερο μέρος το διακρατούν ελληνικά πιστωτικά και ασφαλιστικά ιδρύματα. Επιπλέον αρκετοί από τους ξένους πιστωτές είτε το έχουν ασφαλίσει σε περίπτωση που δεν το αποπληρώσουμε ή έχουν ήδη προεξωφλήσει τις ζημίες. Σε κάθε περίπτωση η απώλειες για τους ξένους είναι διαχειρίσιμες. Για εμάς όχι.

Μύθος 3ος: Καταναλώνουμε γερμανικά προϊόντα υψηλής αξίας. Μας θέλουν "ζωντανούς" για να μας πουλάνε τα προϊόντα αυτά, άρα δε θα μας αφήσουν να "πέσουμε".

Πραγματικότητα: Καταναλώνουμε το 0,7% της γερμανικής παραγωγής. Αυτό δε σημαίνει ότι δε μας θέλουν για πελάτες όπως ο κάθε σωστός "έμπορος". Από την άλλη δεν αποτελούμε και την πιο σοβαρή αγορά για τα γερμανικά προϊόντα!

Μύθος 4ος: Όλη η Ευρώπη έχει πρόβλημα χρέους. Άρα για χάρη και των άλλων PIGS θα αναγκαστούν να λάβουν μια απόφαση που θα συμπεριλάβει και εμάς.Δεν γίνεται να μας αγνοήσουν!

Πραγματικότητα: Όταν αναφέρονται οι Ευρωπαίοι στο πρόβλημα χρέους των χωρών του Νότου ΔΕΝ αναφέρονται στην Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει πολύ ειδικά προβλήματα και όντως αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Το σύμπτωμα - δηλαδή η αύξηση του κόστους δανεισμού (η άνοδος των spreads δηλαδή) - δεν προέρχεται από την ίδια αιτία για όλες τις χώρες. Η Ελλάδα δεν μπορεί να ενταχθεί σε μια συνολική λύση αφού αποτελεί μια κατηγορία από μόνη της. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου αλλά δυστυχώς αποτελεί τη μοναδική χώρα με τον πυρήνα του προβλήματός της να παραμένει άθικτος από τα όποια μέτρα έχουν ληφθεί κι αυτός ο πυρήνας είναι η ανταγωνιστικότητα. Πολύ απλά, το χρήμα εισέρχεται σε μια χώρα από τρεις πηγές: το δανεισμό (η περίπτωσή μας!), τις εξαγωγές και τις επενδύσεις από ξένα κεφάλαια. Στην ελληνική οικονομία το χρήμα εισέρχεται μόνο από δανεισμό ουσιαστικά, αφού τόσο οι εξαγωγές όσο και οι ξένες επενδύσεις αποτελούν πολύ μικρό έως ελάχιστο ποσοστό. Το ζήτημα είναι ότι δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό. Απλά, ζητάμε μόνο δανεικά χωρίς κανείς να ασχολείται με την ανταγωνιστικότητα.

Μύθος 5ος. Το Μνημόνιο είναι λάθος. Συρρικνώνει την οικονομία. Χρειαζόμαστε ανάπτυξη για να πάμε μπροστά.

Πραγματικότητα: Αυτός είναι και ο πιο διαδεδομένος μύθος. Είναι δύσκολο να πείσεις κάποιον πως το πρόβλημα χρέους της χώρας ή το γενικότερο οικονομικό της ζήτημα δεν το προκαλούν ούτε οι "κερδοσκόποι", ούτε οι όντως αδύναμοι πολιτικοί ηγέτες και το πολιτικό σύστημα, ούτε καν οι...εξωγήινοι. Το πρόβλημα είναι ένα και μοναδικό: δεν υπάρχει άλλη πηγή -σοβαρή- εισροής χρήματος για να "δουλέψει" η χώρα πλην του δανεισμένου χρήματος. Το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών σε ρευστό το "προμηθευόμαστε" από δανεικά. Είπαμε και παραπάνω ότι θα έπρεπε να εισέρχεται χρήμα φρέσκο όχι όμως δανεικό, είτε από εξαγωγές είτε από ξένες επενδύσεις. Χρήμα που να μην το χρωστάμε δηλαδή. Καμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με δανεικά. Βεβαίως εδώ κάποιοι θα ισχυρίζονταν ότι θα μπορούσαμε να τυπώσουμε εθνικό νόμισμα, αλλά οι συνέπειες θα είναι τόσο καταστροφικές που δεν θα τις συζητήσουμε εδώ. Ωστόσο έχει αξία, αφού εντοπίσαμε το πρόβλημα να δούμε ότι η λογική του Μνημονίου -πρόσεξε: η λογική του, όχι ο τρόπος που εφαρμόστηκε και αν εφαρμόστηκε - είναι μονόδρομος. Η ελληνική οικονομία για να γίνει ανταγωνιστική πρέπει να γίνει φθηνή και για να γίνει φθηνή πρέπει να μειωθούν τα εργατικά κόστη - αφού δεν έχουμε πρώτες ύλες - και να επέλθει μια βαθιά εσωτερική υποτίμηση. Δηλαδή να απομειωθούν οι τιμές όλων των αξιών στη χώρα: ακίνητα, ενοίκια, υπηρεσίες, τα πάντα. Γίνεσαι φθηνός γίνεσαι ανταγωνιστικός και τελικά κάποιοι αγοράζουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες σου και έρχεται χρήμα, όχι δανεικό. Απλό. Από την άλλη τώρα μια "αναπτυξιακή" πολιτική τύπου "Σαμαρά" κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση. Αν υποθέσουμε ότι αύριο το πρωί μειώνεται ο ΦΠΑ και οι άλλοι φόροι, επανέρχονται οι μισθοί και οι συντάξεις σε κάποιο βαθμό σε μια προηγούμενη κατάσταση και παρέχονται κίνητρα για την οικοδομή ή άλλες δραστηριότητες ώστε να γίνει αυτό που ισχυρίζεται η Νέα Δημοκρατία "τόνωση" ή "επανεκκίνηση" της οικονομίας. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Να ΜΗΝ πέσει το εργατικό κόστος και το κόστος των υπηρεσιών. Γιατί αν μειώσεις φόρους, δεν απολύσεις δημοσίους υπαλλήλους και επανφέρεις μισθούς και συντάξεις και κατά συνέπεια τονωθεί η εσωτερική ζήτηση απλά οι τιμές θα παραμείνουν στα ίδια - ή και μεγαλύτερα επίπεδα - θα επανέλθουν οι εισαγωγές στα παλιά ή και σε υψηλότερα επίπεδα, άρα κι άλλο χρήμα θα "εξάγεται", ενώ όπως είναι φανερό οι μισθοί θα παραμείνουν σταθερά ψηλά, αφού η ζήτηση για κατανάλωση θα οδηγήσει σε ζήτηση εργασίας άρα και διατήρηση σε υψηλά επίπεδα του εργατικού κόστους. Αποτέλεσμα; Ανταγωνιστικότητα και πάλι χαμηλά άρα όχι φρέσκο χρήμα. Επίσης, ψηλό εργατικό κόστος και ψηλό κόστος λειτουργίας σημαίνει όχι ξένες επενδύσεις άρα και πάλι όχι νέο χρήμα γιατί κανείς ξένος επενδυτής δε θα έλθει σε μια χώρα με αυτά τα χαρακτηριστικά. Που καταλήγει και πάλι το σύστημα; Σε δανεισμό. Κι επειδή ο δανεισμός είναι πιο ακριβός πλέον, σε ακόμη δυσμενέστερους όρους.

Βεβαίως μπορεί κάποιος - άτομο ή και πολιτικό σύστημα ή και ολόκληρη η κοινωνία - να ενθουσιάζεται ή να στοχάζεται λύσεις εκτός οικονομικής πραγματικότητας. Όπως, ας πούμε, ότι θα βρεθεί πετρέλαιο, ουράνιο ή ακόμη και ο θησαυρός του Αλή Πασά και θα σωθούμε έτσι ξαφνικά και μαγικά. Επίσης, πολλοί μπορεί να επιστρέφουν στην επανεξέταση βασικών επιλογών μας μέχρι σήμερα όπως το αν μας αποδίδει τελικώς η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Μεσόγειο ή στον πλανήτη ακόμη. Ακόμη, είναι πολύ εύκολο αρκετοί να εξετάζουν συναισθηματικού τύπου διεξόδους όπως να αρνηθούμε το χρέος, το επανεξετάσουμε, να το βάψουμε κίτρινο ή να ζητήσουμε από τους Γερμανούς πολεμικές αποζημειώσεις ή από τους Πέρσες να ανελκύσουν τις τριήρεις που μας βύθισαν στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Δεν θα πάψω να επαναλαμβάνω ότι οι λύσεις είναι δεδομένες γιατί απλούστατα εδράζονται σε απαράβατους και μη πολιτικά διαχειρίσιμους οικονομικούς νόμους και το δυσάρεστο είναι πως τις ξέρουν και εκείνοι που θα έπρεπε να τις εφαρμόσουν αλλά δεν το κάνουν για λόγους πολιτικού κόστους ακόμη και την ύστατη ώρα:

• 
  
  Δραστικός περιορισμός του δημόσιου τομέα. Κλείσιμο οργανισμών και υπηρεσιών με ταυτόχρονη λύση της εργασιακής σχέση των υπαλλήλων αλλά απαραιτήτως συνοδευόμενη από την απόσυρση του Κράτους από τους τομείς που υπηρετούσαν οι υπηρεσίες και οι οργανισμοί που θα κλείσουν. Ειδάλλως, απόλυση για επίδειξη αποτελεί "έγκλημα".
  
  


• 
  
  Πώληση όλων των ΔΕΚΟ και αποχή του δημοσίου από οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα με περιορισμό του στα ελεγκτικά του καθήκοντα. Κανένας συμβιβασμός, καμία εξαίρεση. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί πλήρως από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα. Τίποτα κακό δε θα συμβεί και θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν. Απλό, δεδομένο, έγινε παντού, το είδαμε κι εδώ όπου έγινε. Τα άλλα είναι απλώς συνδικαλιστική προπαγάνδα.
  
  


• 
  
  Άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων σε κάθε έναν που διαθέτει τα απαραίτητα επιστημονικά ή άλλα προσόντα που απαιτούνται. Κανένας οικονομικός, γεωγραφικός, οικογενειακός ή άλλος απίθανος - που δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί - περιορισμός.
  
  


• 
  
  Άρση όλων των προνομίων που απολαμβάνουν ειδικές κατηγορίες εργαζομένων, συνδικαλιστών ή κρατικών λειτουργών. Αποκλειστική υποχρέωση του κράτους στους εργαζομένους του ή σε όσους του παρέχουν έργο η παροχή μισθού ή αποζημείωσης. Λοιπές παροχές που σχετίζονται με ιδιαίτερα ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά ή άλλα προνόμια θα πρέπει να εξαφανισθούν. Από τις τρίμηνες διακοπές των εκπαιδευτικών μέχρι τα βουλευτικά αυτοκίνητα. Από την παροχή πρόωρων συντάξεων σε ειδικές κατηγορίες εργαζομένων μέχρι τη βουλευτική ασυλία. Όλα μεταφράζονται σε χρήμα και όλα κοστίζουν.
  
  

Ποσοτικά αυτοί οι τέσσερις άξονες αρκούν για να επιλύσουν άμεσα ταμειακά προβλήματα αφού αποσυμπιέζεται το κόστος.

Σε βάθος χρόνου, χρειάζεται η πολιτική συναίνεση. Χωρίς αυτήν το πολιτικό ρίσκο της χώρας παραμένει υψηλό και η πιστοληπτική ικανότητα στα τάρταρα με το κόστος δανεισμού στα ύψη. Όλα τα άλλα είναι σαχλαμάρες. Σε τι όμως συναίνεση; Σε στρατηγικές επιλογές.

• 
  
  Τα κόμματα εξουσίας πρέπει να συναινέσουν σε ένα φορολογικό σύστημα το οποίο θα πρέπει να παραμείνει σταθερό για χρονικό ορίζοντα τουλάχιστον πενταετίας. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι καλό, κακό, άδικο, δίκαιο, πολύπλοκο, απλουστευμένο. Θα ήταν θετικό να ήταν και κάτι από όλα αυτά. Το κυρίαρχο στοιχείο όμως θα πρέπει να είναι η σταθερότητα. Καμμία νομοθετική επιπλέον παρέμβαση από τη στιγμή που θα συμφωνηθεί. Ένα "φορολογικό Σύνταγμα" δηλαδή!
  
  


• 
  
  Σταθερό σύστημα εκπαίδευσης. Παρόμοια με το φορολογικό, δεν ενδιαφέρει πάρα πολύ το τι και πως. Επιθυμητό θα ήταν να είναι και αποδοτικό και σύγχρονο και ό,τι καλύτερο. Η σταθερότητα όμως είναι το μυστικό, με την εγγύηση των δύο μεγάλων κομμάτων τουλάχιστον. Γιατί όμως στην Παιδεία; μα διότι αποτελεί το μοναδικό βραχίονα επένδυσης κρατικής που μπορεί κανείς να αναμένει σε βάθος χρόνου μεγάλες αποδώσεις. Όλες οι άλλες επιχειρηματικές κρατικές δραστηριότητες δεν είναι παρά εστίες διαφθοράς, βολέματος, κομματικού ελέγχου.
  
  


• 
  
  Επιλογή - με ευθύνη των μεγάλων κομμάτων - δύο ή τριών, όχι παραπάνω, στρατηγικών τομέων που η χώρα θα επιλέξει να "εξειδικευθεί". Να γίνει γνωστή. Να δώσει το βάρος. Τουρισμός θα είναι; Ναυτιλία; Ιατρικές υπηρεσίες; Δεν το ξέρω. Δεν έχει και πολύ σημασία. Σημασία έχει όμως και μάλιστα πολύ μεγάλη να γνωρίζουν όλοι ότι η Ελλάδα αποτελεί τον "παράδεισο" του...(ας βάλουν τα δύο μεγάλα κόμματα ό,τι θέλουν εδώ). Με φορολογικές και άλλες προνομιακές ρυθμίσεις, με πρόβλεψη για την αντίστοιχη εκπαίδευση, με ειδικές πρόνοιες για τη γραφειοκρατία και τα εμπόδια που τυχόν εμφανίζονται με ό,τι χρειάζεται. Όταν όμως αναφερόμαστε σε στρατηγικές επιλογές ουσιαστικά λέμε για ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα ψηφιστεί και θα γίνει σεβαστό και κύρίως θα παραμείνει σταθερό για χρόνια.
  
  

Γιατί δεν γίνονται τα παραπάνω; Απλούστατα διότι δεν υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κεφάλαιο για να υλοποιηθούν όλα αυτά και να υποστηριχθούν από τα κόμματα εξουσίας. Αντίστοιχα και η κοινωνία δεν είναι καθόλου μα καθόλου έτοιμη να εφαρμόσει παρόμοιες πολιτικές. Αλλά η 21η Ιουλίου πλησιάζει!

Θέλεις Τσι-Σα; (Συγκυβέρνηση Τσίπρα-Σαμαρα;)

Γιατί τα έχεις βάλει με τη Νέα Δημοκρατία, ρωτούν σε πολλά μυνήματα αναγνώστες του ιστολογίου;

Για πολύ συγκεκριμένους λόγους και όχι διότι θεωρώ το ΠΑΣΟΚ ως το κατάλληλο κόμμα στην κατάλληλη θέση και μάλιστα στην κατάλληλη συγκυρία. Εξάλλου όποιος ενδιαφέρεται μπορεί πάντοτε να ανατρέξει σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, ώστε να αντιληφθεί τις απόψεις του ιστολογίου, όταν ακόμη τα πράγματα δεν είχαν φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα, όπως για παράδειγμα εδώ. Δεν νομίζω να αδικείται κανείς τουλάχιστον στο επίπεδο της κριτικής.

Και ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Θα τους πεις και σε εμάς;

Και βέβαια. Πρώτος λόγος είναι η άποψή μου σχετικά με το τι εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία στο πολιτικό φάσμα και πως εκφράζει σήμερα, υπό την ηγεσία του κ. Σαμαρά, τις πολιτικές της θέσεις. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια οικονομική πολιτική την εκφράζει και πως θα υλοποιήσει αυτήν την πολιτική. Πιστεύει στην ελεύθερη αγορά; Είναι έτοιμη να υπεράσπιστεί τις ευρωπαϊκές της θέσεις και την ιστορική της διαδρομή; Ή μήπως στο βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντος είναι έτοιμη να κυλήσει στη λογική του λαϊκισμού προκειμένου να προστεθεί άλλο ένα επεισόδιο στο χιλιοπαιγμένο σήριαλ (δράμα για την ακρίβεια) "Όταν είμαι στην αντιπολίτευση χαϊδεύω αυτιά προκειμένου να πάρω την εξουσία και μετά δηλώνω παντού ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι προηγούμενοι τα έκαναν ρημαδιό"; Το "Ζάππειο ΙΙ", όπως και το "Ζάππειο Ι" στηρίζεται σε παραδοχές ανάλογες με εκείνες που στηρίχθηκε το ΠΑΣΟΚ για να αναλάβει την εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Που θα βρεθούν τα ποσά για να μην πειραχθούν συντάξεις και μισθοί; Από τη φοροδιαφυγή σου λένε. Πάρ'τ' αυγό και κούρευτο, δηλαδή. Να δώσουν οι Τράπεζες ρευστότητα στην ανάπτυξη λένε, μα ξέρουν ΚΑΛΑ ότι αν τη δώσουν στις επιχειρήσεις δεν θα πάρει το κράτος, γιατί εκεί είμαστε κύριοι της Νέας Δημοκρατίας! Άρα λοιπόν θέλω από τη Νέα Δημοκρατία να υπερβεί το πολιτικό κόστος και να μας εξηγήσει επαρκώς τις θέσεις της. Δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη να μιλήσει κάποιος και κάποτε ανοιχτά στον ελληνικό λαό για την αλήθεια. Να του εξηγήσει τι συνέβαινε, τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Πρέπει κάποτε να σταματήσει το παιχνίδι της σκοπιμότητας, του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και της λαϊκίστικης σαχλαμάρας. Ναι, το ΠΑΣΟΚ το ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι. Ναι, η στρατηγική ιδεολογική νίκη του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά ήταν να υποτάξει και τον άλλοτε φιλελεύθερο χώρο σε αυτό το παιχνίδι. Αλλά μήπως να επιχειρούσε να το σταματήσει ο κ. Σαμαράς; Δεν κρίνει ότι ήρθε αυτή η στιγμή; Τρίτος και προς το παρόν τελευταίος λόγος είναι η πρόσφατη τάση απομονωτισμού από τον συγγενή της ιδεολογικό χώρο σε διεθνές επίπεδο, που φαίνεται να διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο μιας όψιμης εθνικοπατριωτικής στροφής. Χαρακτηριστικά αυτής της "Σαμαρικής Εποχής" είναι η "εγωιστική" απόρριψη θέσεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο υποτίθεται ότι είναι ενταγμένη η Νέα Δημοκρατία, η συνολική απόρριψη του Μνημονίου καθώς και κάθε προγράμματος προσαρμογής, το οποία βεβαίως συνέταξαν ομοϊδεάτες -υποτίθεται- του κ. Σαμαρά, η κοντόφθαλμη προσπάθεια να "αρπάζει" η Νέα Δημοκρατία κάθε ευκαιρία για λαϊκίστικη τοποθέτηση όπως ο πρόσφατος δημόσιος "πλειστηριασμός" μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ποιος προσφέρει περισσότερα χρόνια εργασιακής εφεδρείας στους δημόσιους υπαλλήλους και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Συνοπτικά δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία μετεξελλίσεται - όπως και το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ από πιο παλιά - σε ένα ιδιότυπο πολιτικό σχηματισμό που όμοιό του δεν θα βρούμε στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δε θα επιθυμούσα να συμβεί το ίδιο και στη χώρα...

Δεν σε καταλαβαίνω! Τι ακριβώς νομίζεις ότι πρέπει να λέει ο κ. Σαμαράς;

Εντάξει, θα στα θέσω πιο απλά τα πράγματα. Ο κ. Σαμαράς, ως αρχηγός μιας Κεντροδεξιάς παράταξης εκτός κι αν σχεδιάζει να μετακινήσει ιδεολογικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατ' αρχήν θα έπρεπε να θέσει εκείνες τις ιδεολογικές σταθερές και κατ' επέκταση εκείνες τις αδιαπραγμάτευτες πολιτικές που θα εντόπιζαν το στίγμα της Νέας Δημοκρατίας στις πολιτικές συντεταγμένες. Η θολούρα και οι διαρκείς αντιφατικές προτάσεις - προς άγραν ψήφων υποθέτω - στην παρούσα φάση δεν παράγουν τίποτα. Άλλοτε θα ήταν ένα καλό και δοκιμασμένο πολιτικό "κόλπο". Σήμερα όχι. Άκου λοιπόν:

• 
  
  Άνοιγμα της αγοράς χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προαπαιτούμενα παρά μόνο την επιστημονική ή άλλη κατάλληλη επάρκεια των επαγγελματιών που ενδιαφέρονται για κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Έτσι, τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Όχι ΠΑΣΟΚικά, για να σου χαϊδέψω κι εγώ τα αυτιά Νεοδημοκράτη μου. Δεν νοείται πολιτικός χώρος που αναγνωρίζει την ελεύθερη αγορά να μην μάχεται - ναι, ΜΑΧΕΤΑΙ - για το άνοιγμα όλων ανεξαιρέτως των επαγγελμάτων. Από ταξί μέχρι φαρμακείο κι από δικηγόρο μέχρι νταλικέρη. Δυστυχώς πρέπει κανείς να υπερβεί δύο εμπόδια: πρώτον την αντίληψη των κομμάτων εξουσίας πως κάθε οικονομική ή άλλη δραστηριότητα πρέπει να τελεί υπό κρατικό έλεγχο άρα και να τυγχάνει δοσοληψίας, διαφθοράς και κομματοκρατίας και δεύτερον την ισχυρή αντίθεση του συνδικαλιστικού κατεστημένου. Αν ΔΕΝ χρειάζεσαι άδεια του κράτους για να αλλάξεις, για παράδειγμα, άρθρα στο καταστατικό της επιχείρησής σου - γιατί έτσι γίνεται στην Ελλάδα του 2011(!) - τότε ΔΕΝ χρειάζεται ούτε να "λαδώσεις" ούτε να πάρεις τηλέφωνο τον εκάστοτε αρμόδιο κομματάρχη για να "τρέξει" το θέμα σου. Δεν είδα λοιπόν όσο κι αν το έψαξα στο πρόγραμμα του "Ζάππειου ΙΙ" αυτή την απλή πρόταση. Δεν είδα να υπάρχει εκτίμηση ούτε για τη μείωση της ανεργίας, ούτε για τους φόρους που θα εισρεύσουν, ούτε για τίποτα άλλο σχετικά με ένα θέμα που θα έπρεπε να αποτελεί την προμετωπίδα ενός Κεντροδεξιού κόμματος: την πλήρη απελευθέρωση επαγγελμάτων και αγοράς. Μη μου πεις ότι ο κ. Σαμαράς εδώ δεν ακούει τους μικροπολιτικούς του συμβούλους ότι δεν είναι τώρα η ώρα που είμαστε μπροστά στις δημοσκοπήσεις να εξαγγέλλουμε τέτοια πράγματα!
  
  


• 
  
  Μείωση του κράτους παντού και με ταχύτητα. Πρόσεξέ με εδώ: Πρώτα μείωση του κράτους και μετά να δούμε πόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν και πως. Εδώ ξεκινάμε ανάποδα. Πρώτα αναφερόμαστε στους υπαλλήλους, διότι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτοί είναι ψήφοι. Χωρίς να δούμε πρώτα πόσο κράτος πρέπει να "κόψουμε". Γιατί; Μα διότι ο κομματάρχης το θέλει το κράτος. Αλλά...με δικούς του υπαλλήλους! Αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία θέλει να είναι σοβαρή πρέπει να μας πει χωρίς περιστροφές και ξεκάθαρα ποιοι ΤΟΜΕΙΣ κρατικής δραστηριότητας πρέπει να απελευθερωθούν. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από μια σειρά παρεμβάσεών ή παρουσίας του - με τη συνακόλουθη κατάργηση των σχετικών υπηρεσιών - και από μια σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Απλά και ξεκάθαρα. Όχι μισόλογα, όχι "ελληνικές απατεωνιές" του τύπου "καταργούμε ή συγχωνεύουμε τον τάδε ανύπαρκτο οργανισμό των 10 υπαλλήλων" έτσι για μόστρα. Παραδείγματα; Ιδού:
  
  

- Το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να είναι επιχειρηματίας σε οποιονδήποτε τομέα. Τα όποια κέρδη του εξαφανίζονται και γίνονται ζημίες και μάλιστα εις βάρος όλων των φορολογούμενων κι όχι μόνο των απασχολούμενων στις κρατικές επιχειρήσεις μέσω πολλών "διαδρομών": Της "ειδικής" μισθολογικής και προνομιακής μεταχείρησης των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ - αφού εκεί μπορεί να δώσει εκεί δίνει! - γεγονός όμως που ανεβάζει τα μισθολογικά κόστη και συνακόλουθα κρατάει ψηλά τις τιμές για όλη την αγορά, της εγγυοδοσίας - με δικά μας χρήματα - των επιχειρήσεων αυτών προκειμένου να αντλούν δάνεια και στη συνέχεια η κατάπτωση αυτών των εγγυήσεων προστίθεται στο κρατικό έλλειμμα και τέλος με την υποχρέωση του κράτους να συντηρεί ένα σύστημα ειδικών ταμείων ασφάλισης και περίθαλψης των εργαζομένων εκεί. Καμία λοιπόν επιχειρηματική δραστηριότητα στο κράτος ακόμη κι αν είναι - επιφανειακά - κερδοφόρα. Πώληση όλων των ΔΕΚΟ πλην - ενδεχωμένως και κατά περίπτωση - κάποιων πολύ συγκεκριμένων υποδομών (πχ. υδάτινων αποθεμάτων) το νομικό καθεστώς των οποίων θα πρέπει να εξεταστεί όχι στην κατεύθυνση άσκησης κρατικής επιχειρηματικότητας αλλά στη διαφύλαξη του ανταγωνισμού και ίσως κάποιων στρατηγικών αποθεμάτων. Πέραν αυτού όλα στην αγορά.

-Απόσυρση της κρατικής παρουσίας από ένα συρφετό δραστηριοτήτων - ζημιογόνων οικονομικά αλλά προσοδοφόρων ψηφοθηρικά - όπως ας πούμε η νομοθέτηση περιορισμών, η συγκρότηση οργανισμών ή η παροχή οικονομικών αρωγών επί τομέων θρησκευτικών, καλλιτεχνικών, τύπου και ΜΜΕ, αλιείας, συνδικαλισμού, τουρισμού και ένα σωρό άλλα ετερόκλητα μεταξύ τους ζητήματα. Το κράτος υπάρχει παντού και καταδυναστεύει. Σου επιβάλλει ουσιαστικά σε ποια επαγγελματική ένωση θα μετάσχεις - το ξέρατε ότι επιδοτεί μέχρι και τον ΣΕΒ(!); - συντηρεί εκκλησιαστικές σχολές, επιδοτεί θέατρα και παραστάσεις, μπλέκεται στο που και πως θα ψαρέψεις ακόμη και πόσα δωμάτια και πως θα είναι χτισμένο το σπίτι σου και ό,τι βάλεις πιθανό και απίθανο στο μυαλό σου. Πρέπει να παίρνεις τη γνώμη του και να περιμένεις τις αποφάσεις του για τα πάντα σχεδόν! Και δε θα γίνουμε "ζούγκλα" θα ρωτήσει ο καλομαθημένος κρατιστής; Γιατί δεν είμαστε ακόμα, θα σου απαντήσω; Έλεγχος ναι. Χρήμα κατευθυνόμενο σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όχι. Αυτό θα έπρεπε να εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Ξεκάθαρα!

-Και οπωσδήποτε η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι από καιρό έτοιμη για τη "μητέρα των μαχών": την απαγκίστρωση της κοινωνίας από τον εναγκαλισμό του δημοσίου και των κοστοβόρων προνομίων του: Όχι σε μονιμότητα, όχι στην παροχή προνομίων σε κρατικούς υπαλλήλους σε σχέση με την ελεύεθρη αγορά. Καθιέρωση ενός μισθού για κάθε υπάλληλο με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες εργασιακές συνθήκες με όρους όχι νομοθετικούς αλλά ελεύθερης αγοράς. Για όλους ανεξαιρέτως. Χωρίς επιπλέον παροχές. Και να σου χαϊδέψω και πάλι τα αυτιά, ναι να ισχύσει και για την πολιτική σκηνή. Ο Βουλευτής, ο Υπουργός, ο κάθε κρατικός λειτουργός να απολαμβάνει το μισθό του και όπως ο κάθε πολίτης όταν χρειάζεται επιπλέον ευκολίες, οδηγό, γραμματέα κλπ, αυτές να καταβάλλονται από τον ίδιο και τον μισθό του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα. Η ουσία της δημοκρατίας είναι η απάλειψη των προνομίων. Όπως ο κάθε εργαζόμενος προσέρχεται με δική του μέριμνα στην εργασία του υπό τους αυτούς όρους να προσέρχεται και ο εκάστοτε κρατικός λειτουργός. Ίδιες εργασιακές συνθήκες για όλους. Όχι ισοπεδωτική ισότητα προφανώς, αλλά άρση κάθε προνομίου που διαχωρίζει τους πολίτες σε "βολεμένους" και μη. Καμία ασυλία, κανένα προνόμιο. Δεν το ακούω αυτό από τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον θα περίμενα από τη Νέα Δημοκρατία να επαγγέλλεται την άρση κάθε παροχής σε πολιτικούς που δεν κατέχουν πλέον το αξίωμά τους, πλην εκείνων των παροχών που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Κατάλαβα...Θέλεις τη Νέα Δημοκρατία υποταγμένη στο Φιλελευθερισμό...

Καλό είναι το παιχνίδι των λέξεων. Αλλά ξέρεις που πάει το πράγμα; Δυστυχώς ο χώρος της Κεντροδεξιάς να συγκλίνει με ιδεολογικούς χώρους που τυπικά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Αντι-μνημόνιο ο Σαμαράς, αντι-μνημόνιο κι ο Τσίπρας. Όχι στη συναίνεση ο Σαμαράς, το ίδιο κι ο Τσίπρας. Να προσλάβουμε 100.000 στο δημόσιο για να πέσει η ανεργία ο Τσίπρας, να κρατήσουμε τους πενηντάρηδες σε εργασιακή εφεδρεία μέχρι τη σύνταξη ο Σαμαράς για να μην ανέβει η ανεργία. Ταύτιση πατρίδας και ΔΕΚΟ ο Σαμαράς - δεν ξεπουλάμε σου λέει - το ίδιο κι ο Τσίπρας. Το έκαναν στο παρελθόν στην "οικουμενική" δεν είναι απίθανο να το δούμε και στο μέλλον. Δυστυχώς, πρόκειται για μια εξέλιξη που ενώ δεν είναι απίθανη οι συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν ολέθριες. Διεθνής οικονομική και πολιτική απομόνωση της χώρας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Εξυπηρετεί πολιτικές φιλοδοξίες, επιλύει πολιτικά παίγνια - αδρανοποιεί ας πούμε τους άλλους "ενοίκους" της Κεντροδεξιάς "πολυκατοικίας" - αλλά δεν παράγει λύσεις. Θέλω τη Νέα Δημοκρατία να αναλάβει το ιστορικό της καθήκον και να επαναφέρει τη χώρα στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης. Δεν με νοιάζει αν η μέθοδος ονομάζεται φιλελευθερισμός, ομοιοπαθητική ή γιόγκα. Αρκεί να κεφαλαιοποιεί το δυναμικό της χώρας, να συνδέει τη χώρα με το φυσικό ιστορικό, πολιτικό, γεωγραφικό και οικονομικό της χώρο που είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος και να μην την οδηγήσει προς χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών σε επικίνδυνη περιπλάνηση σε άγνωστα νερά.

Καλά, η ανάπτυξη και η επανεκκίνηση της οικονομίας που λέει ο Σαμαράς δεν είναι θετικά στοιχεία; Προτιμάς την ύφεση του Μνημονίου;

Για να το ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά, το Μνημόνιο το θεωρώ καταστροφικό για δύο λόγους.

-Πρώτον επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις και κατ' ακολουθίαν σε συμφωνία και συντονισμό με τα δικά τους συμφέροντα.

-Δεύτερον, το Μνημόνιο - ως οικονομική αντίληψη - δεν αποτελεί "συνταγή" εξόδου από την κρίση. Αποτελεί μια "αφορμή" για ένα ευρύτερο ανασχεδιασμό της ελληνικής οικονομίας. Έχω ξαναγράψει ότι αν αντιμετωπιστεί ως μια "βήμα-προς-βήμα" διαδικασία που αν την εκτελέσει η - όποια - Κυβέρνηση ξαφνικά θα διασωθεί η χώρα τότε όχι μόνο θα αποτύχει αλλά θα επιτείνει τα προβλήματα, όπερ και εγένετο.

Ο κ. Παπανδρέου διέπραξε ένα ιστορικό σφάλμα, το οποίο προετοιμάζεται να το επαναλάβει ο κ. Σαμαράς. Θεώρησε το Μνημόνιο - το παλιό ή το καινούριο ή όποιο άλλο εμφανισθεί - ως ένα "συμβόλαιο" μεταξύ ημών και των δανειστών. Ο μεν κ. Παπανδρέου σήμερα αναρωτιέται - και μαζί με αυτόν και η χώρα - γιατί αφού το τήρησε δεν "πέτυχε", ο δε κ. Σαμαράς ισχυρίζεται ότι θα το επαναδιαπραγματευτεί. Το Μνημόνιο ΔΕΝ είναι συμβόλαιο. Είναι μια "κοινοποίηση" του τι κάνουν οι πιστωτές και οι "δάνειες δυνάμεις" σε σχέση με εμάς. Αποτελεί δική μας ευθύνη για το πως θα διαχειριστούμε τα "του οίκου μας". Και δεν το πράττουμε γιατί η μεν Κυβέρνηση έχει - λόγω παρελθόντος και ιδεολογίας - αποφασίσει να τα "παίρνει από φόρους" ώστε να προστατέψει τον κομματικό στης στρατό στο δημόσιο τομέα και η δε αντιπολίτευση γιατί έχει περιχαρακωθεί και βολευτεί γύρω από το θολούρα του "αντι-Μνημονίου" που την ενισχύει εκλογικά, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επιτέλους.

Τελικά δηλαδή, η ελληνική πολιτική σκηνή αν όντως ήθελε να χρησιμοποιήσει το Μνημόνιο, θα έπρεπε στο σύνολο ή στην πλειοψηφία της να εγγυηθεί δια της συναίνεσής της την προσήλωση όχι στα νούμερα αλλά στη φιλοσοφία του Μνημονίου, προσπαθώντας να το θέσει όχι ως οροφή προσδοκιών αλλά ως ελάχιστο εφαλτήριο πάνω στο οποίο θα συγκροτηθεί η νέα ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Πιο απλά, θα έπρεπε οι Έλληνες πολιτικοί να εγγυηθούν για τα ελληνικά δάνεια και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, έναντι των δανειστών αντί να την εγγυώνται ξένοι ηγέτες, όπως ουσιαστικά γίνεται σήμερα.

Ξέρεις τι θα ονειρευόμουν από τον κ. Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία; Με μια πραγματικά πατριωτική κίνηση να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου σε μια κοινή διακύρηξη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μαζί με όσους άλλους αρχηγούς κομμάτων "αντέχουν", όπου θα εγγυώνταν όχι απλώς την τήρηση του Μνημονίου αλλά την επίμονη και "επιθετική" προσήλωση ανεξαρτήτως χρονικών περιορισμών και εκλογικού αποτελέσματος, στην επίτευξη εκείνων των οικονομικών αποτελεσμάτων και εκείνων των άρσεων εμποδίων που θα εξέπλητταν και τους πιο αισιόδοξους αναλυτές. Πιο μακρυά, πιο ψηλά πιο δυνατά από το Μνημόνιο. Θα ονειρευόμουν την επίμονη αντιπολίτευση του κ. Σαμαρά και την ώθηση της Κυβέρνησης προς συγκεκριμένα και απτά βήματα σε ελάχιστο χρόνο, ώστε:

- Να περιορισθεί το κράτος

- Να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα

- Να αρθούν τα προνόμια.

- Κι άλλες πρόνοιες όπως εδώ

Δυστυχώς όμως. Ο κ. Σαμαράς διολίσθησε σε ατραπούς ψηφοθηρικούς, λαϊκίστικους, απομονωμένους από τη διεθνή πραγματικότητα. Ας θυμήσουμε όμως σε ποια ποσοστά εκλογικά καταλήγουν τελικώς οι "ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ". Έτσι για να τα λέμε όλα.