Η Μουσική Επιτυχία των Ευρωεκλογών! Απολαύστε Υπεύθυνα!

Ξέρεις Κάτι Ψηφοφόρε; Εσύ Φταις!

Όσο κι αν νυχθημερόν λυσσομανά η επικοινωνιακή καταιγίδα με επίκεντρο τη Χρυσή Αυγή, μια άγαρμπη κυβερνητική προσπάθεια ανιστόρητων παραγοντίσκων να εκδιώξουν το φασισμό και τη βία με τη λογική τηλεοπτικού πρωινάδικου σε ό,τι αφορά στο πολιτικό επίπεδο της υπόθεσης, αντιλαμβάνομαι ολοένα και περισσότερο πως η επαναλαμβανόμενη αποτυχία επιλογής αξιόλογου πολιτικού προσωπικού δεν πηγάζει καθόλου από την ένδεια ή την καθ' οδόν μετάλλαξη των πολιτικών μας, αλλά στην αδυναμία των ψηφοφόρων να πράξουν το καθήκον τους με τρόπο λελογισμένο.

Απλούστερα, αγαπητέ ψηφοφόρε, αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, εσύ είσαι ο απολύτως υπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει γύρω σου.

Εσύ ψήφισες  την "αλλαγή", παρέχοντας πολιτική ισχύ σε εκείνους που απροκάλυπτα δικαιολογούσαν "δωράκια στον εαυτό τους" κι εσύ ήσουν που ψήφιζες όσους διόριζαν αφειδώς καθαρίστριες και διοικητικούς υπαλλήλους σε χιλιάδες (ναι! χιλιάδες!) Οργανισμούς τύπου "Κωπαΐδας". 

Εσύ ψήφιζες όσους σήμερα βρίσκονται ελεγχόμενοι από τη Δικαιοσύνη για μίζες, και μη μου πεις ότι το δικό σου πολιτικό αισθητήριο δεν ήξερε! Και βέβαια ήξερε! Αλλά δεν σε απασχολούσε καθόλου γιατί σου αύξαναν το μισθό με δανεικά.

Εσύ πίστεψες στην "επανίδρυση του Κράτους" όταν μονιμοποιούνταν χιλιάδες συμβασιούχοι και ψήφιζες και ξαναψήφιζες όσους καταδείκνυαν το "στρατηγό άνεμο" ως υπεύθυνο για τις καταστροφικές πυρκαγιές. Δε ενδιαφέρθηκες ποτέ σου για τους πραγματικούς πολιτικούς υπευθύνους.

Εσύ ψήφισες στο κατόπι το "λεφτά υπάρχουν" μήπως κι αρπάξεις λίγα ευρώ παραπάνω, όταν ο προηγούμενος εξαντλήθηκε πολιτικά.

Και βέβαια όταν οι "κακές αγορές" έπαψαν να σε δανείζουν απηυδησμένες από τη δική σου απίστευτη αδιαφορία απέναντι στα δικά σου σοβαρά προβλήματα (που ακούστηκε χώρα να έχει συνταξιούχο υγιή εργαζόμενο στα 38 του χρόνια;) εσύ τι έκανες;

Εσύ δεν ψήφισες εκείνον που μέσα σε μόλις τρία ή τέσσερα Ζάππεια σου υποσχέθηκε να σε απογειώσει οικονομικά;

Κι αν ήταν μόνο αυτά που έχεις καταφέρει...

Ψήφισες και Χρυσή Αυγή!

Επικαλούμενος την κρίση που εσύ με την ψήφο σου προκάλεσες, ενίσχυσες και συντηρείς, δε διστάζεις να ψηφίσεις ακόμη και την πιο ακραία έκφραση πολιτικού εξτρεμισμού.

Και τώρα πάλι, κρυπτόμενος πίσω από τα γνωστά σου τσιτάτα περί "διαφθοράς", κάνεις πως δεν τους ξέρεις!

Μα καλέ μου άνθρωπε εσύ τους ψηφίζεις!

Και ξέρεις, είμαι απολύτως βέβαιος πως δε θα διστάσεις να ψηφίσεις και τον επόμενο με τα ίδια "αλάνθαστα" κριτήρια. 

Είσαι για άλλη μια φορά έτοιμος να ψηφίσεις τον "επόμενο" που θα "διώξει τα Μνημόνια", θα "διώξει τους δανειστές" ή θα θεραπεύσει τη φαλάκρα!

Μαθημένος τόσα χρόνια από τις συνέπειες των "σοφών" επιλογών σου, σε ένα συμπέρασμα έχω καταλήξει:

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν ούτε Χρυσαυγίτες, ούτε διεφθαρμένοι πολιτικοί, ούτε κουκουλοφόροι, ούτε ανίκανοι, ούτε δημαγωγοί.

Εσύ ψηφοφόρε κρύβεσαι πίσω από όλους αυτούς, εσύ τους φέρνεις στο προσκήνιο, εσύ τους δίνεις ισχύ κι εσύ είσαι απολύτως υπεύθυνος για όλα αυτά.

Κι ας σηκώνεις τους ώμους σου αδιάφορα, αποστασιοποιούμενος κάθε φορά από τις δικές σου επιλογές, σαν να μην τους έχεις ξαναδεί ή σαν κάποιος άλλος να επέβαλλε την παρουσία τους στο δημόσιο βίο.

Εσύ ψηφοφόρε φταις. Για όλα.

Αδελφέ (Σαμαρά), Έλα στον Πραγματικό Κόσμο! (Παράφραση Αδώνιδος!)

Σε προηγούμενο άρθρο μας, καταγράψαμε τα θετικά της διακυβέρνησης Σαμαρά. Και είχαμε επισημάνει πως είτε αυτά επιτεύχθηκαν από τροϊκανή πίεση είτε από αδυναμία ή αβελτηρία της Κυβέρνησης να προστατεύσει αποτελεσματικά τα καλά και συμφέροντα του κρατισμού, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο ικανοποιητικό. 

Το κλείσιμο της ΕΡΤ, η ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ και του ΟΠΑΠ, η προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών την περίοδο των Πανελληνίων εξετάσεων είναι μερικά. 

Και είχαμε επίσης επισημάνει ότι κάπου εδώ ολοκληρώνεται η δυναμική της παρούσας Κυβέρνησης. Δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει και η όποια επιπλέον προσπάθεια μόνο αρνητικά θα προσάγει.

Αρνητικά όχι μόνο στην οικονομία αλλά  και στην πολιτική ισχύ της Κυβέρνησης.

Και φτάσαμε στη ΔΕΘ και στην ομιλία του Πρωθυπουργού.

Η πλήρης -μέχρις προσβολής της κοινής νοημοσύνης αλλά και της δυσμενούς κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας - και προφανώς εσκεμμένη αγνόηση της πραγματικότητας, αντανακλά ακριβώς την αδυναμία της παρούσας Κυβέρνησης να προχωρήσει. Ό,τι είχε να δώσει το έδωσε.

Βεβαίως το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο στη δική μας πολιτική ιστορία. Θα θυμάστε τον Γ. Παπανδρέου ή τον Κ. Καραμανλή όταν οι Κυβερνήσεις τους κατέρρεαν, πόσο σίγουροι εμφανίζονταν για την επιτυχία τους ή για την απήχηση των θέσεών τους, όταν όλα γύρω τους απλά τους έδειχναν την έξοδο...

Για άλλη μια φορά, δυστυχώς, η ειλικρίνεια και η αλήθεια θυσιάζονται στο βωμό της πολιτικής επιβίωσης ή της απόσεισης των ευθυνών.

Ναι, οι κατ' όνομα κι όχι κατ' αντικείμενο ελληνικές αμυντικές "βιομηχανίες" θα έχουν την πορεία που έχει προδιαγράψει η Τρόικα ενώ οι παλληκαρισμοί Σαμαρά αποτελούν "άσφαιρα" ψηφοθηρικά φληναφήματα.

Όχι, κανένα μέρος κανενός εικονικού πλεονάσματος δεν πρόκειται να διανεμηθεί σε διάφορους "μικρο-". Το όποιο λογιστικό πλεόνασμα προκύπτει από μη επαναλαμβανόμενα έσοδα (φορολογικά επί εικονικών ή εικαζομένων εισοδημάτων), σχηματίστηκε περιστασιακά και προφανώς δεν επηρεάζει ούτε κατά κεραία την πορεία του οικονομικού προγράμματος. Πρόσφατες είναι οι -ειλικρινείς σε αυτή την περίπτωση - δηλώσεις του ΥΠΟΙΚ ότι "δεν είναι ώρα για φοροελαφρύνσεις".

Και αυτά δεν αποτελούν παρά μόνο την έναρξη μιας νέας φάσης του περίφημου Μνημονίου, την οποία εγκαινίασαν οι προβλέψεις του Ευρωπαίου Κεντρικού Τραπεζίτη: Νέο Μνημόνιο ισοδυναμεί με νέα μέτρα και νέους όρους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Είμαστε - και δε θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε - στον πρόλογο, στην αρχή μιας πολυετούς πορείας της ελληνικής οικονομίας, κατά την οποία στην πρώτη φάση υπήρξε μια βαθιά υποτίμηση εισοδημάτων με κύριο σκοπό την προσαρμογή περισσότερο της κοινωνίας και λιγότερο της οικονομίας ενώ ακολουθούν τα πραγματικά οικονομικά μέτρα.

Τα μέτρα εκείνα που θα "κάψουν τα καράβια" της επιστροφής στην εποχή της τεχνητής ευμάρειας του ακατάσχετου δανεισμού και των άφρονων προεκλογικών παροχών.

Πρόκειται για μια μακρά και επίπονη διαδικασία, της οποίας τη φύση και τις πρώτες ενδείξεις θα έχουμε προσεχώς.

Το νέο Μνημόνιο που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η Ελληνική κοινωνία μετά τις Γερμανικές εκλογές και την εγκατάσταση της νέας Κυβέρνησης στο Βερολίνο, σε τίποτα δε θα μοιάζει με τα προηγούμενα. 

Οι σαρωτικές και κάθετες αλλαγές που θα κληθεί να εφαρμόσει η -όποια- Ελληνική Κυβέρνηση θα σοκάρουν. Αλλά θα είναι χρήσιμες.

Κι αν ο κ. Σαμαράς προκαλεί τον ελληνικό λαό σε μια οικονομικά φαντασίωση, όπου οι Έλληνες πολιτικοί θα επικαλούνται τις γνωστές κουραστικές και επιζήμιες δικαιολογίες περί "κούρασης του λαού", περί "εθνικών λόγων" για να διατηρηθούν εν λειτουργία τα πολυδάπανα κομματικά "μαγαζιά" του Δημοσίου, μόνο κακό κάνει αφού ο ηγέτης οφείλει να προετοιμάζει.

Ο κ. Γεωργιάδης παρότρυνε σήμερα έναν διαμαρτυρόμενο πολίτη να προσέλθει στον "πραγματικό κόσμο". Σοφή συμβουλή αλλά απευθυνόμενη σε λάθος κοινό. Ο πολίτης βιώνει την πραγματικότητα.

Θα ήταν απείρως πιο χρήσιμο αν απευθυνόταν στον Πρωθυπουργό.

"Αδελφέ, έλα στην πραγματικότητα!" Θα ήταν ωφέλιμο για όλους!

Εθνικό Χρέος ή Εθνικιστικό Χρέος;

Ποιος είναι ακριβώς ο πυρήνας του εθνικού μας προβλήματος;
Πέρα από ιδεολογίες και πολιτικές, τι μας φταίει;
Απαντώ ευθέως και αμέσως: η έλλειψη χρήματος. Πλούτου. Εθνικών πηγών υγιούς και πλουσιοπάροχης άντλησης κεφαλαίων.
Αν το αμφισβητείς, κοίταξε γύρω σου. Όταν και όπου υπάρχει χρήμα, δεν υπάρχει γκρίνια. Σκάνδαλα υπάρχουν. Διαφθορά υπάρχει. Αλλά όταν υπάρχει πολύ χρήμα, αυτό επαρκεί για να καλύψει ανάγκες και να καταστήσει ακόμη και τους κλέφτες ανεπαρκείς να διαταράξουν το επίπεδο ζωής μιας χώρας.
Το ίδιο φαινόμενο φυσικά, συνέβη και στη χώρα μας όπου την εποχή της ευμάρειας ουδείς ασχολείτο ενεργά με την ορθή διαχείριση των κεφαλαίων. Αντίθετα, την παρούσα εποχή της φτώχειας τα πάντα φαντάζουν σημαντικά ακόμη κι αν σε απόλυτα κόστη δεν αποτελούν ουσιώδεις παράγοντες επιδείνωσης της κρίσης.
Δεν έχουμε πλούτο λοιπόν, αντίθετα έχουμε χρέος και εξ' αυτού πηγάζουν όλα τα δεινά.
Ανάλογα με το πως τοποθετείται λοιπόν ο καθένας απέναντι στο χρέος, καθορίζει και την αντίληψή του σχετικά με την κρίση και τις προτάσεις περί διεξόδου. Θεωρείς ότι πρέπει να αποπληρωθεί κανονικά; Αναγκαστικά τάσσεσαι με το Μνημόνιο και είσαι μειοψηφία. Μικρή μειοψηφία. Ελάχιστη. Θεωρείς ότι πρέπει να δοθεί περίοδος χάριτος; Είσαι με τους "επαναδιαπραγματευτές". Είναι επαχθές; Ανεξάρτητος Έλλην. Το επέβαλλαν οι τοκογλύφοι; Συριζαίο σε κόβω. Το αγνοείς πλήρως και μαζί με αυτό και κάθε τι που το παράγει, το ορίζει ή του δίνει θεσμική υπόσταση; ΚΚΕς.
Σαφώς, υπάρχουν και ενδιάμεσες τοποθετήσεις αλλά κάπου ανάμεσα θα συμπέσουν οι απόψεις.
Τι κρύβεται λοιπόν πίσω από τον τρόπο που οι πολιτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν το Χρέος και άρα το κεντρικό πρόβλημα της χώρας;
Κοινό σημείο τομής όλων των απόψεων είναι πως το ελληνικό χρέος για κάποιο λόγο -που δεν εξηγείται επαρκώς από όλους τους πολιτικούς φορείς - είναι η διαφορετικότητα του ελληνικού χρέους.
Για κάποιο περίεργο λόγο, το ελληνικό χρέος δεν είναι της ίδιας ποιότητας με εκείνο των Ισπανών, των Άγγλων ή των Κογκολέζων.
Το ελληνικό χρέος πρέπει να αντιμετωπιστεί διαφορετικά από τους δανειστές μας, έτσι μας διδάσκει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, σε σχέση με την ευθεία και συνήθη αντιμετώπιση των άλλων χρεών, δηλαδή την αποπληρωμή του ή την αποδοχή των συνεπειών της αδυναμίας αποπληρωμής του.
Το ελληνικό χρέος λοιπόν εντάσσεται στην ευρύτερη αντίληψη περί διαφορετικότητας της ελληνικής φυλής. Δεν θα ήταν δυνατό εξάλλου, μια ιδιαίτερη φυλή να έχει ένα χρέος συνηθισμένου τύπου.
Ούτε μια διαφορετική φυλή - όπως η ελληνική - θα ήταν δυνατό να δανείζεται με δική της πρωτοβουλία τερατώδη ποσά, άκριτα και αβασάνιστα, χωρίς να υπάρχει μια συνωμοσία, ένα σχέδιο ή έστω μια μυστική ομάδα που επί χρόνια να σχεδίαζε τα σημερινά.
Το χρέος μας λοιπόν δεν είναι απλώς μια οικονομική έννοια για τους Έλληνες. Είναι άλλη μια ευκαιρία να καταδειχθούν δύο πράγματα: πρώτον ότι αποτελεί σαφή απόδειξη για τους οπαδούς της ελληνικής ιδιαιτερότητας, περί ενός διεθνούς ζηλόφθονου κατεστημένου και δεύτερον αποτελεί για μεγάλη ομάδα Ελλήνων ένα μοχλό και μια αφορμή ώστε να επιβάλλουν τους δικούς τους παραδείσους, τους σοσιαλιστικούς, τους κομμουνιστικούς, τους εθνικιστικούς ή άλλους.
Σε κάθε περίπτωση, ουδείς σκέφτηκε ότι το χρέος δεν αποτελεί απλώς το μέτρο της αδυναμίας μιας κοινωνίας να βάλει κατ' αρχάς τη σκέψη της σε τάξη.
Αυτή η αντίληψη διαχέεται σε ολόκληρο το φάσμα δραστηριοτήτων που άμεσα ή έμμεσα συνδέονται με το κεντρικό μας πρόβλημα.
Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι διαφορετικοί, οι Έλληνες ταξιτζήδες είναι απαραίτητο -περίπου εθνικής σημασίας - να εργάζονται διαφορετικά, το ίδιο οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, οι δικηγόροι ή οι συμβολαιογράφοι.
Και πάνω από όλα: Οι Έλληνες υπάλληλοι δεν αξιολογούνται! Ποιος άλλωστε μπορεί να αξιολογήσει έναν Έλληνα; Κανείς! Άρα δεν αξιολογούνται, τελεία και παύλα!
Δε γεννάται θέμα για τους Έλληνες στρατιωτικούς, αστυνομικούς, δικαστές, ιερείς ή γενικότερα υπαλλήλους του Δημοσίου. Κάθε μεταβολή στη δική τους εισοδηματική ή επαγγελματική κατάσταση ισοδυναμεί -ως μέρη κι αυτοί του εθνικιστικού όλου - με περίπου εθνική καταστροφή.
Και βέβαια, οι ΔΕΚΟ! Ω! οι ελληνικές ΔΕΚΟ! Μοναδικές, εντελώς διαφορετικές από χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις πρέπει να αντιμετωπιστούν διαφορετικά, όχι μόνο από τους εγχώριους θεσμούς αλλά και από τους διεθνείς!
Δεν ισχύουν οι ίδιοι κανόνες ανταγωνισμού, δανεισμού, αμοιβών για τις ελληνικές ΔΕΚΟ με εκείνους που ισχύουν παγκοσμίως. Όχι βέβαια. Μια ιδιαίτερη φυλή, αξίζει ιδιαίτερες ΔΕΚΟ!
Κι όχι μόνο!
Η Ελλάδα, ως υπέρτατο σύνολο και συνισταμένη όλων αυτών των επί μέρους ιδιαιτεροτήτων είναι έτοιμη να προβάλλει - κατά τον Αλέξη και να επιβάλλει! - και προς τους εταίρους ή ακόμη και προς όλο τον κόσμο την ανάγκη της να αντιμετωπιστεί ως κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό.
Δεν είναι δυνατόν να ισχύσει για εμάς ότι ισχύει για τους υπόλοιπους. Εμείς πρέπει να έχουμε στη διάθεσή μας και χαμηλά επιτόκια και αν δεν τα καταφέρνουμε - που στο κάτω-κάτω δε μας καίγεται και καρφί αν θα τα καταφέρουμε ή όχι - να έχουμε απίκο και 17 Κοινοβούλια έτοιμα να ψηφίσουν και επιμήκυνση και ότι άλλο χρειαστεί.
Κι αν δεν μας τα κάνουν αυτά τα χατίρια εμείς θα απαιτήσουμε να διαλυθεί η Ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, ότι τέλος πάντων μας ενοχλεί και μας μπαίνει στη μύτη. Γιατί προφανώς εμείς και μόνο εμείς ως θεματοφύλακες της Δημοκρατίας, θα επιβάλλουμε την δική μας άποψη - την μόνη ορθή - αδιαφορώντας και για τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες των άλλων χωρών και για τα καταστατικά των οργανισμών και για τις αποφάσεις των οργάνων. Εδώ έχουμε κάνει κουρελόχαρτο Νόμους και Κείμενα και δεσμεύσεις που το δικό μας Κοινοβούλιο ψήφισε με τους ίδιους πολιτικούς διαχειριστές πριν μερικούς μόλις μήνες.
Αδιάφορο.
Υπεράνω όλων η ελληνική ιδιαιτερότητα.
Και βεβαίως, ανερυθρίαστα θα μιλήσουμε και για Δημοκρατία και για σεβασμό στις Διεθνείς Συνθήκες όταν και όποτε το φέρει η ανάγκη. Οι Τούρκοι για παράδειγμα, πρέπει να σέβονται μέχρι κεραίας τις διεθνείς συνθήκες. Εμείς όχι. Δεν είμαστε το ίδιο!
Αλίμονο!
Εμείς μπορούμε να αλλάζουμε τους όρους του Μνημονίου με ισοδύναμα μέτρα. Οι δανειστές όχι! Προς Θεού!
Κατά τα άλλα, όταν θα τολμήσουν οι ξένοι να μας υπενθυμίσουν το αυτονόητο, πως δηλαδή όταν η οικονομία μας μπορεί να υποστηρίξει μισθούς Βουλγαρίας ή Μπαγκλαντες και εκεί θα φτάσουμε τελικά γιατί απλούστατα δεν παράγουμε, εμείς δε θα απαντήσουμε με επιχειρήματα αυτού το κόσμου.
θα τους πούμε με φυσική άνεση ότι είμαστε απολύτως γνώστες των σκοτεινών τους σχεδίων να μας πάρουν για μια μπουκιά ψωμί τους αμύθητους θησαυρούς σε φυσικό αέριο, πετρέλαιο, ουράνιο και όλη την εγκυκλοπαίδεια σπάνιων γαιών και πολύτιμων λίθων.
Γιατί είναι προφανές ότι ένας ιδιαίτερος λαός, που ζει σε μια ιδιαίτερη χώρα είναι εντελώς απίθανο να μην έχει εντελώς ιδιαίτερη σύνθεση υπεδάφους. Εντελώς!

Τι Λένε τα Άστρα για τις Εκλογές της 6ης Μαΐου

 Ξέρω ότι δεν πιστεύεις στην Αστρολογία. Ούτε κι εγώ!
Αλλά μιας και μπήκες στον κόπο, ας δούμε τι προβλέπουν και τα άστρα για τις εκλογές.
Η ημέρα των εκλογών της 6ης Μαΐου, χαρακτηρίζεται από αντιθέσεις!
Τέσσερις καραμπινάτες αντιθέσεις σχηματίζονται στον ουρανό εκείνη τη μέρα και δε σου κάνω πλάκα!
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Αντίθεση Άρη-Ποσειδώνα, αντίθεση Σελήνης-Ήλιου, αντίθεση Σελήνης-Δία και αντίθεση Ερμή-Κρόνου. Η μέρα των αντιθέσεων!
Η αντίθεση Άρη-Ποσειδώνα συμβάλλει στην απάλυνση των εντάσεων. Ο διαλυτικός Ποσειδώνας αποδυναμώνει τον πολεμοχαρή Άρη, οπότε μην ανησυχείς. Στο πεδίο των εντάσεων δεν περιμένουμε πολλά. Θα είναι μια ήρεμη ημέρα.
Από την αντίθεση  Σελήνης-Ήλιου παράγεται η δυσαρμονία μεταξύ του "πρέπει" και του "θέλω". Μεταξύ καθήκοντος και συναισθήματος. Προφανές για την περίπτωσή μας!
Ωστόσο, η αντίθεση Σελήνης-Δία, μας προδιαθέτει για λανθασμένη κρίση. Ναι, η ημέρα δεν προτείνεται για σοφές και μετρημένες αποφάσεις. Όχι και τόσο καλό αυτό για εκλογές, ε; Κι άμα σου πω ότι αυτή η αντίθεση έχει άμεση σχέση με τις οικονομικές αποφάσεις;
Και τέλος, η αντίθεση Ερμή-Κρόνου έρχεται να επιβεβαιώσει αυτήν την τάση. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν στις 6 Μαΐου θα είναι κακές αποφάσεις που θα ληφθούν κάτω από λανθασμένη κρίση και λανθασμένη εκτίμηση των δεδομένων. Κι επειδή έχουμε δυο σημαντικές αντιθέσεις που επιδρούν αρνητικά, η κακή κρίση θα είναι ακόμη πιο έντονη.

Ο Ήλιος την ημέρα των εκλογών θα βρίσκεται στο ζώδιο του Ταύρου. Και ναι, Ταύρος είναι το ζώδιο του Πάνου Καμμένου. Πολύ δυνατή ημέρα γι' αυτόν. Όμως ο Κυβερνήτης πλανήτης του ζωδίου του, η Αφορδίτη, θα βρίσκεται...μάντεψε που!...στο ζώδιο των Διδύμων. Και ποιος πολιτικός αρχηγός είναι Δίδυμος; Μα ο Αντώνης Σαμαράς!

Εδώ βλέπουμε μια επικοινωνία και μάλιστα καλή μεταξύ των δύο πολιτικών εκείνη τη μέρα. Έτσι τουλάχιστον λένε τα άστρα. Μπορεί να αρχίσει ένας διάλογος, μια επαφή μεταξύ των δύο. Οι προϋποθέσεις είναι καλές αστρολογικά.

Αυτός όμως που θα βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων, θα είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Στο ζώδιό του, τον Αιγόκερω, γίνεται χαμός! Τι Πλούτωνας που τριγωνίζει τον Άρη και θα εκτοξεύσει το "εγώ" του κ. Βενιζέλου στα άκρα, τι Πλούτωνας που τετραγωνίζει τον Ουρανό που επιτείνει την ανυπομονησία και την παρόρμηση, τι τρίγωνο Πλούτωνα με Ήλιο που ενισχύει τα ηγετικά χαρακτηριστικά: Μια μέρα που θα βγάλει προς τα έξω όλο το "είναι" του Ευάγγελου!

Κι ο Τσίπρας; Α, εδώ έχουμε ένα θέμα. Ο Τσίπρας είναι Λέων. Στο ζώδιο βέβαια, και για το Λέοντα εκείνη η ημέρα είναι άδεια. Όπως το ίδιο ισχύει και για τον επίσης Λέοντα στο ζώδιο Καρατζαφέρη.

Αντίθετα, ο Κουβέλης που είναι Παρθένος, έχει έναν Άρη στο ζώδιό του εκείνη τη μέρα, θα είναι κερδισμένος - σύμφωνα με τα άστρα πάντοτε - αλλά κάποιες λεπτομέρειες θα του στοιχίσουν τη μεγαλύτερη επιτυχία. Κάπου θα "χαθεί" στις λεπτομέρειες.


Η Σελήνη στο Σκορπιό, το ζώδιο της Παπαρήγα, δείχνει μια εύνοια για τις πολιτικές επιδιώξεις της ΓΓ του ΚΚΕ. Όμως οι αντίθετες όψεις της Σελήνης με τον Ήλιο και τον Δία, δε θα επιτρέψουν μια εξαιρετική εκλογική επίδοση.

Και ερχόμαστε στο ερώτημα της ημέρας: Χρυσή Αυγή!
Δυστυχώς δεν έχω ούτε ημερομηνία ίδρυσης του κόμματος, ούτε ημερομηνία ακριβή γέννησης του Μιχαλολιάκου.
Όμως ο Μιχαλολιάκος εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων την 7η Νοεμβρίου του 2010. Προφανώς γι' αυτόν ήταν μια καλή ημέρα και θα βασιστούμε σ' αυτήν για κάποιες προβλέψεις.
Στο ζώδιο του Σκορπιού λοιπόν - το ζώδιο του "ή ταν ή επί τας" και δεν κάνω πλάκα! - ο Μιχαλολιάκος συνάντησε την επιτυχία.
Πως είναι ο Σκορπιός της 6ης Μαϊου; Όπως είπαμε και παραπάνω, ο Σκορπιός με τη Σελήνη που θα βρίσκεται εκεί είναι ευνοϊκός για τις πολιτικές επιδιώξεις. Όχι πάντως κάτι το εξαιρετικό λόγω των αντιθέσεων.

Συμπέρασμα λοιπόν.
Η μέρα των εκλογών της 6ης Μαΐου θα είναι μια μπερδεμένη ημέρα για τους εκλογείς. Άλλα θα θέλουν αλλά τελικά άλλα θα ψηφίσουν, με πολύ θολή και λανθασμένη κρίση αλλά όχι με έντονο το στοιχείο της αντιπαράθεσης. Περισσότερο της στεναχώριας και της κατάθλιψης. Μπορεί και ο καιρός να είναι ανάλογος.
Αστρολογικά, θα έχει τρεις πρωταγωνιστές, τους Σαμαρά, Βενιζέλο και Καμμένο όπου οι σχέσεις μεταξύ των τριών θα κρίνουν και θα διαμορφώσουν την επόμενη ημέρα.
Αντίθετα με ό,τι λέγεται - στοιχείο κι αυτό της ασάφειας και της θολούρας των αντιθέσεων - Τσίπρας, Παπαρήγα και Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να κάνουν την έκπληξη.
Κάπου ανάμεσα στέκεται ο Κουβέλης, που αρχικά θα δώσει την αίσθηση ότι πάει πολύ καλά αλλά στο τέλος της ημέρας απλώς θα έχει καταγράψει ένα θετικό αποτέλεσμα.
Πάντοτε αστρολογικά και βεβαίως όπως είπαμε, τίποτα από όλα αυτά δεν πιστεύουμε!

Κι Αν Τελικά Δεν Γίνουν Εκλογές;

Υποθετικό σενάριο.

Όλα δείχνουν ότι οδηγούμαστε αργά ή γρήγορα σε μια προεκλογική περίοδο - αν δεν είμαστε ουσιαστικά ήδη σ' αυτή - με φυσική τελική κατάληξη τη διεξαγωγή εκλογών.

Όμως!

Ας εξετάσουμε την πιθανότητα να μην οδηγηθούμε τελικά σε εκλογές και ας δούμε πως θα μπορούσε αυτό να συμβεί καθώς και τις συνέπειες.

Τα δεδομένα:

• Βρισκόμαστε μόλις λίγες εβδομάδες μετά από ένα πρωτόγνωρο και δυσάρεστο γεγονός για κάθε οικονομία: την αναδιάρθρωση χρέους, με ακόμη άγνωστες τις συνέπειες στην πραγματική οικονομία.
• Τρέχουμε ένα εξαιρετικά απαιτητικό δανειακό πρόγραμμα - πανάκριβο - με μια πολύ συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και με πολύ αυξημένα ρίσκα.
• Έχουμε μπροστά μας συγκεκριμένες ημερομηνίες, σημαντικές τόσο για τα οικονομικά τεκταινόμενα - αναθεωρήσεις του δανειακού προγράμματος από την Τρόικα και αξιολογήσεις - όσο και αυξημένου κοινωνικού βάρους, όπως η 25η Μαρτίου και η 1η Μαΐου.

Εδώ, επίτρεψέ μου να προσθέσω άλλα τρία στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι βάσιμα, για την υποθετική εξέλιξη του σεναρίου της μη διεξαγωγής εκλογών:

• Μια προεκλογική εκστρατεία θα αποδυναμώσει τη δυνατότητα ελέγχου της δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτείται για την αποφυγή του εκτροχιασμού του προγράμματος, εφόσον θα αποτελέσει αφορμή για ποικίλες διεκδικήσεις και διακανονισμούς μεταξύ διαφόρων συνδικαλιστικών και άλλων συμφερόντων. Ήδη διεξάγεται μια συζήτηση για το εκλογικό επίδομα και είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν κι άλλες. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε και την "παραδοσιακή" χαλάρωση του κρατικού μηχανισμού και την επικέντρωσή του στο εκλογικό "παίγνιο"  
• Η οποιαδήποτε επόμενη Κυβέρνηση - εκτός και αν παραμείνει η ίδια στην πλειοψηφία της - θα χρειαστεί και αυτή το χρόνο της ώστε να αναλάβει ουσιαστικό έργο, δεδομένης της προσωποκεντρικής δομής της δημόσιας διοίκησης. 
• Η πιθανότητα κατακόρυφης αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας υποδαυλιζόμενη από τα κομματικά συμφέροντα - θεμιτά βεβαίως στο δημοκρατικό μας πλαίσιο - ενδέχεται να προκαλέσει ανατροπή των συσχετισμών και να οδηγήσει σε μια δύσκολα διαχειριζόμενη πολιτική απεικόνιση στο Κοινοβούλιο. Υπάρχει ένα ορατό ενδεχόμενο - μικρής πιθανότητας επί του παρόντος - να προκύψει μια Βουλή που να αδυνατεί να συγκροτήσει μια συνεργατική πλειοψηφία.

Έχουμε κατά συνέπεια δύο - τουλάχιστον - "ενδιαφερόμενους" που θα είχαν βάσιμο λόγο να αποφευχθούν οι εκλογές, με δεδομένο βεβαίως ότι αυτό είναι εντός των συνταγματικών πλαισίων αφού η θητεία της παρούσας Βουλής λήγει το 2013.

• Πρώτος ενδιαφερόμενος είναι η πλευρά των δανειστών, ο οποίοι θα αισθανθούν τουλάχιστον άβολα επί δίμηνο (προεκλογική περίοδος και ο μήνας μετά τις εκλογές) αφού δε θα έχουν ούτε αξιόπιστο πολιτικό συνομιλητή απέναντί τους, ενώ θα καλούνται να χρηματοδοτούν την ελληνική οικονομία εντός αυξημένου πολιτικού ρίσκου.
• Δεύτερος ενδιαφερόμενος είναι η ελληνική οικονομία, η οποία για τους ίδιους λόγους με αυτούς που περιγράψαμε παραπάνω θα διέλθει μια περίοδο αβεβαιότητας η οποία αν συνδυαστεί με ένα "ατύχημα" είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό θα δει τους δείκτες της να υποφέρουν δραματικά.

Εδώ θα ήταν ενδιαφέρον να εξετάσουμε και αν τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι σαφές ότι τα μεν κόμματα εξουσίας θα ήθελαν να δουν καταγεγραμμένη την εκλογική τους δύναμη το καθένα για τους λόγους του -ο κ. Σαμαράς προφανώς επειδή θεωρεί ότι θα δρέψει την πρώτη του εκλογική νίκη και ο κ. Βενιζέλος για να κεφαλαιοποιήσει την ισχύ του στη μετα-Παπανδρεϊκή εποχή για το ΠΑΣΟΚ - τα δε μικρότερα κόμματα θα ήθελαν να κεφαλαιοποιηθεί σε κοινοβουλευτική δύναμη η αντι-μνημονιακή τους πολιτική, αφού γι' αυτά θα αποτελέσει μια μοναδική -ίσως - ευκαιρία να δουν τέτοιο αριθμό βουλευτών τους να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.
Ας εξετάσουμε όμως ένα άλλο επίπεδο κομματικών σχεδιασμών:

• Θέλει πραγματικά η ΝΔ και ο κ. Σαμαράς να κληθούν ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία να γίνουν αυτό που έγινε το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Παπανδρέου από το 2010 μέχρι σήμερα; 
• Θέλει πραγματικά ο κ. Βενιζέλος μετάσχει σε μια προεκλογική εκστρατεία που θα επιβεβαιώσει την δραματική πτώση της εκλογικής δημοφιλίας τόσο των ηγετικών στελεχών όσο και του σχηματισμού που ηγείται; 
• Θέλουν πραγματικά τα μικρότερα κόμματα να κληθούν να αποφασίσουν την τύχη της χώρας εάν και εφόσον το εκλογικό σώμα τους αποδώσει τέτοια δύναμη που εκ των πραγμάτων θα πρέπει ή να συμμετάσχουν σε ένα συνεργατικό κυβερνητικό σχήμα ή να προκαλέσουν και πάλι εκλογές, οδηγώντας την χώρα σε αβέβαιες οικονομικές εξελίξεις;
• Και εν τέλει, τι θα γίνει αν επιβεβαιωθεί από τις εκλογές το πλέον πιθανό σενάριο που θέλει μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό έναν Πρωθυπουργό κοινής αποδοχής και που να βρίσκεις άλλον τέτοιες εποχές; Απλώς θα έχουμε χάσει ένα μήνα που θα αναλωθεί σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και την επομένη των εκλογών θα βρισκόμαστε - πολιτικά - στην ίδια κατάσταση που είμαστε και τώρα, με τη διαφορά ότι θα έχουμε δαπανήσει ένα αξιοσέβαστο ποσό και πολύ κοινωνικό κεφάλαιο.Και βεβαίως πολύτιμο χρόνο.

Είναι εφικτή η αναβολή των εκλογών από το εσωτερικό πολιτικό σύστημα;
Μάλλον όχι. Κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα δείχνουν να έχουν αυτοδεσμευθεί σε μια πορεία που οδηγεί σε εκλογές και δύσκολα θα την άλλαζαν για λόγους που σχετίζονται με δικές τους πολιτικές επιλογές.
Μια καλή αφορμή θα αποτελούσε ίσως μια "παρότρυνση" που θα προερχόταν από το εξωτερικό, κυρίως υπό τη μορφή μιας δυσμενούς εξέλιξης στο οικονομικό πεδίο, χωρίς να αποκλείεται και κάποιας άλλης μορφής "επεισοδίου" που θα καθιστούσε τις εκλογές όχι πρώτης προτεραιότητας επιλογή.

Και η εκτόνωση της λαϊκής δυσαρέσκειας;
Εδώ επιτρέψτε μου να σχολιάσω ένα μύθο. Πως αναλύεται η περίφημη "λαϊκή δυσαρέσκεια"; Ποιοι κομματικοί φορείς την εκφράζουν και από ποιες κοινωνικές τάξεις προέρχεται και εν τέλει επί ποίων πολιτικών επιλογών αντιπαρατίθεται;

• Ποιοι είναι περισσότερο δυσαρεστημένοι - σε ποσοστό κι όχι στην ένταση της διαμαρτυρίας - εκείνοι που επιθυμούν να συνεχίσει η χώρα στην πορεία του άκρατου δανεισμού και στην επιλεκτική πριμοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων ή εκείνοι που θα ήθελαν μια χώρα Ευρωπαϊκή και παραγωγική;
• Η δυσαρέσκεια όλων εκείνων που βαρέθηκαν να τροφοδοτούν με τον κόπο και την εργασία τους ένα σπάταλο και πελατειακό κράτος δεν αποτελεί "κρίσιμη μάζα";
• Γιατί να είναι περισσότερο δυσαρεστημένος εκείνος που έχασε την "κρατική προστασία" - την οποία κατείχε υπό μορφή μονιμότητας, προνομίου, επιδόματος, άδειας κλειστού επαγγέλματος - από εκείνον που θα ήθελε επιτέλους να δει ένα ευέλικτο και παραγωγικό κράτος και κυρίως αποτελεσματικό και συμμαζεμένο;
• Επειδή οι "κλασσικοί δυσαρεστημένοι" είναι εκείνοι που δίνουν ραντεβού στις πλατείες φωνάζοντας, καταστρέφοντας και ασχημονώντας, γιατί αυτό αποκλείει εξίσου δυσαρεστημένος να είναι κι ο καταστηματάρχης ή ο επαγγελματίας που υφίσταται τις συνέπειες της ασυδοσίας των ταραξιών αλλά και της κρατικής αδιαφορίας, την οποία χρηματοδοτεί φορολογούμενος;
• Γιατί η δυσαρέσκεια του απολυθέντος - λέμε τώρα! δεν το είδαμε ακόμα!- δημοσίου υπαλλήλου να είναι περισσότερο βαρύνουσα από τον απολυθέντα ιδιωτικό και γιατί να εφευρίσκονται απίστευτα επιχειρήματα από τις πολιτικές δυνάμεις ώστε να διατηρείται αυτός ο τεράστιος αριθμός απασχολούμενων στο δημόσιο; Ο κύκλος "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι άρα αυξημένοι φόροι για μισθούς και λειτουργικά κόστη άρα κλείσιμο της ιδιωτικής επιχείρησης που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει άρα ανεργία στον ιδιωτικό τομέα" γιατί δεν πρέπει να κλείσει;
• Τελικώς, αν αποδειχθεί ότι η πλειοψηφία των εκλογέων διατηρήσει τους βασικούς συσχετισμούς και προκύψει εκ νέου μια Κυβέρνηση "τύπου" Παπαδήμου, η "λαϊκή δυσαρέσκεια" που έχουν αναλάβει εργολαβικώς να ερμηνεύουν και να διερμηνεύουν κυρίως οι αριστερές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από όψιμους δεξιούς νοσταλγούς των ηρωικών ημερών της εμφυλιοπολεμικής περιόδου, θα ενστερνισθούν και θα σεβασθούν την άποψη της πλειοψηφίας; Θα σταματήσουν να βυσσοδομούν εις βάρος της ευρωπαϊκής πορείας όπως την αποφάσισαν οι πολλοί σε μια δημοκρατία; Ή μήπως την επομένη κιόλας των εκλογών θα είμαστε πάλι εδώ να σχολιάζουμε άλλη μια "πορεία" μια "διαδήλωση" ή μια "έντονη αντιπαράθεση" για το πως θα διώξουμε - έτσι, ηρωικά! - την Τρόικα;

Θα Απολυθούν Δημόσιοι Υπάλληλοι; Όχι! Αλλοιώνει τα Ποσοστά Ρε Φίλε!

Κατά τα φαινόμενα και εκτός απροόπτου το πολιτικό σύστημα προετοιμάζεται για την τακτική του φιέστα: τις εκλογές! Και βέβαια το κάνει αρνούμενο να υποταχθεί στις συνταγματικές επιταγές για τετραετή κυβερνητική θητεία και οπωσδήποτε έχοντας εξασφαλίσει και την υποστήριξη της θορυβώδους αριστερής μειοψηφίας που αρέσκεται να δοκιμάζει απανωτά - αν μπορεί και κάθε μέρα - τις αντοχές του εκλογικού σώματος.

Ναι η Δημοκρατία θέλει τις εκλογές. Όχι, η Δημοκρατία δεν έχει σχέση με την μη συντεταγμένη λαϊκή έκφραση και η συντεταγμένη έκφραση του εκλογικού σώματος προκαλείται στη χώρα μας ανά τετραετία. Βεβαίως, κανείς αριστερίζον πολίτης, κανείς κομματικός και κανείς μέτοχος του πελατοκεντρικού μας συστήματος δεν μπορεί να περιμένει τη συντεταγμένη έκφραση. Είναι πολλά τα τέσσερα χρόνια. 

Μη γελιέστε. Είναι δυνατόν όσοι οραματίζονται την αλλαγή ενός τοπικού προϊσταμένου, ενός μικρο-εξουσιαστή του κομματικού κράτους να περιμένουν την ολοκλήρωση της τετραετίας ώστε να ανέλθει στην εξουσία το κόμμα που τους εκπροσωπεί και συν αυτώ και ο άνθρωπος που θα τους "λύσει τα χέρια"; Όχι βέβαια! Εκλογές τώρα, με κάθε τρόπο ώστε να αποκατασταθεί η κομματική τάξις. Να αναλάβουν οι "δικοί μας". Κι όσο κι αν η κρίση μαστίζει τη χώρα, τόσο οι μικρές ή μεγαλύτερες εξυπηρετήσεις θα "κοστίζουν" περισσότερο στα μάτια του ραγιά.

Δανείζομαι λοιπόν κι εγώ και παραφράζω τη γνωστή φράση από γνωστή διαφήμιση για να συμπυκνώσω την αντίληψη της εποχής.

Πως θα βγει η χώρα από το τέλμα; Μειώνοντας δαπάνες. Αυτός είναι μονόδρομος. Πως θα μειωθούν πραγματικά οι δαπάνες; Μόνο αν συρρικνωθεί το σπάταλο δημόσιο. Και πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συρρίκνωσης; Η απόλυση όλων εκείνων που μισθοδοτούνται από το δημόσιο προϋπολογισμό και δεν χρειάζονται πλέον. Απλούστατο.

Κι αν τα κομματικά επιτελεία προβάλλουν μπαρούφες του τύπου: " μα αν απολυθούν υπάλληλοι τότε θα υποφέρει κι άλλο η αγορά εφόσον θα λείψουν οι μισθοί τους" απαντώ: μελετήστε πόσο θα μειωθούν άμεσα οι δαπάνες του κράτους εξαιτίας της μείωσης φόρων που θα προέλθει από τη μείωση του μισθολογικού και λειτουργικού κόστους όταν κλείσουν άχρηστοι οργανισμοί του δημοσίου και τότε ξαναελάτε να το συζητήσουμε.

Γιατί λοιπόν δεν απολύονται οι υπάλληλοι του δημοσίου που δεν χρειάζονται; μα γιατί είναι ψηφοφόροι. Και οι ψηφοφόροι χρειάζονται.

Δεν κομίζω κάτι καινούριο εδώ. 

Αυτό που έχει νομίζω όμως ενδιαφέρον είναι να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να στηθεί μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες της Μεταπολίτευσης. Θα μου πεις έχουμε ζήσει πολλές. Αυτή ίσως θα είναι η απόλυτη.

Αναφέρομαι λοιπόν στο ενδεχόμενο να κατορθώσουν τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και οι "παραδοσιακές" κοινοβουλευτικές παρατάξεις (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ) να διατηρήσουν τις σχετικές πολιτικές τους δυνάμεις. Όχι τα καθαρά τους ποσοστά αλλά τις σχετικές μεταξύ τους δυνάμεις, εξασφαλίζοντας έτσι και την πολιτική τους επιβίωση.

Από τη μια πλευρά η ΝΔ του κ.Σαμαρά αλλά και το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου (το πιθανότερο) υποκρύπτουν από τον προεκλογικό πολιτικό τους λόγο το πραγματικό μέγεθος των μέτρων που αναγκαιούν και εν πολλοίς θα επιβληθούν, ενώ από την άλλη το "αντι-μνημονιακό μέτωπο" αριστεράς και δεξιάς άκοπα μπορεί να μπουρδολογεί επί φανταστικών λύσεων που ξεκινούν από τις γερμανικές αποζημιώσεις, περνούν λίγο από τα νότια της Κρήτης για πετρέλαιο και φυσικό αέριο και καταλήγουν στην πλήρη απομόνωση της χώρας που θα κάνει "μούτρα" στον υπόλοιπο κόσμο μέχρι να την "ξαναπαίξουν" οι αγορές.

Με αυτή την απατηλή εικόνα είναι πιθανό το εκλογικό σώμα να ξαναμοιράσει την τράπουλα της εντολής σχηματισμού Κυβέρνησης με τις ίδιες αναλογίες. Κι όταν ακριβώς την επομένη των εκλογών θα στηθεί και πάλι το σκηνικό του "νέου Καστελόριζου" - όπου οι μισοί δεν θα ξέρουν ανάγνωση ώστε να διαβάζουν τι υπέγραψαν και οι άλλοι μισοί θα υπερθεματίζουν έχοντας εξασφαλίσει την Βουλευτική καρέκλα (και ίσως και σύνταξη) περί της σωτηρίας της χώρας - δυστυχώς οι πολίτες θα ξαναδούν το έργο με τον "κοψοχέρη της Δευτέρας" ως πρωταγωνιστές.

Η εν υπνώσει - και εν αρνήσει (βλ. προηγούμενο άρθρο μας) - ελληνική κοινωνία θα καταστεί και πάλι έρμαιο των εύηχων πολιτικών λόγων, θα προστρέξει στο κάλεσμα του κ. Σαμαρά που με ευκολία μπορεί ταυτόχρονα να υπερασπίζεται και να καταριέται το Μνημόνιο, στην πρόσκληση του κ. Βενιζέλου να μην αφεθεί ο κ. Σαμαράς να πάρει μόνος του την εξουσία (γιατί αυτό θα είναι το επιχείρημα της επόμενης ημέρας, πως δηλαδή ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα μέσα σε τέτοιες συνθήκες δεν άφησε τη Δεξιά να κυβερνήσει μόνη της) και βεβαίως θα είναι και "νίκη" των "αντι-μνημονιακών" αφού θα έχουν "κατορθώσει" να μειώσουν τα ποσοστά των "άλλων".

Όλοι κερδισμένοι. 

Μόνος χαμένος ο σώφρων πολίτης, που θα κληθεί και πάλι να πληρώσει τα σπασμένα (σε φόρους και χαράτσια) μιας πελατοκεντρικής κομματοκρατίας, που με αντίτιμο μια μόνιμη θέση στο δημόσιο θα έχει αναρριχηθεί και πάλι στην εξουσία.

Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου!

"Γεια σου Γιώργη Παπανδρέου

που σαν Όλυμπος κρατάς

φίλε του φτωχού εργάτη

και παιδί της αγροτιάς...."

(δημοφιλές πολιτικό τραγουδάκι του '60)

            Μερικές φορές, προκειμένου να υπηρετηθεί ο πολιτικός στόχος, να στηθεί το σχεδιασμένο σκηνικό της "επόμενης ημέρας" όπως το φαντάζεται ή το επιθυμεί εκείνος ή εκείνοι που μπορούν να το διαμορφώσουν, οι διαδικασίες που επιλέγονται προκειμένου να γίνει πράξη αυτός ο σχεδιασμός φαντάζουν στον απλό παρατηρητή από άσχετες, κωμικές (αν δεν είναι τραγικές) μέχρι και επικίνδυνες. 

               Ε, μια τέτοια κατάσταση βιώνουμε και σήμερα. 

              Ο κ. Παπανδρέου - και πριν προλάβει να στεγνώσει το πληκτρολόγιό μας  σχετικά με την εκτίμησή μας περί εκλογών κοντά στην 4η Δεκεμβρίου - με τη δική του πολιτική ορολογία ουσιαστικά μας κοινοποιεί τη δική του αντίληψη περί των πολιτικών εξελίξεων. Και η δική του αντίληψη, εφόσον περιβάλλεται με τις εξουσίες που του επιφυλάσσει το αξίωμα του Πρωθυπουργού, είναι καθοριστική.

               Τι μας λέει λοιπόν ο κ. Παπανδρέου;

Πρώτον, ότι η κοινοβουλευτική ομάδα της πλειοψηφίας πρέπει να επαναβεβαιώσει την εμπιστοσύνη της προς την Κυβέρνηση. Ο Πρωθυπουργός θέτει ένα ερώτημα και αναμένει μια απάντηση από τους Βουλευτές. 

Δεύτερον, ότι ακόμη και μετά από ενδεχόμενη παροχή ψήφου εμπιστοσύνης - όπου θεωρητικά η Κυβέρνηση έπρεπε να αισθάνεται αναβαπτισμένη στην Κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη και οι σχετικές εξελίξεις έπρεπε να σταματούν εδώ - αισθάνεται την ανάγκη να θέσει ερώτημα και στο εκλογικό σώμα. Δεύτερη ερώτηση και δεύτερη αναμενόμενη απάντηση.

             Αθροιστικά λοιπόν, ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται να τελεί εν αμφιβολία και μάλιστα έντονη σε σχέση με την πολιτική του και χρειάζεται απαντήσεις. Πράγματι, λοιπόν ο πυρήνας της σκέψης του διακατέχεται μόνο από ερωτηματικά, ή κάτι άλλο θέλει να μας πει;

               Αυτό που πραγματικά θέλει να μας πει ο κ. Παπανδρέου είναι ότι τα ερωτηματικά του πλέον είναι αναπάντητα, γιατί αφού δεν είναι σε θέση ο ίδιος να αντλήσει απαντήσεις από το πολιτικό του πρόγραμμα, να τις εφαρμόσει και στη συνέχεια να θέσει αυτές στην κρίση του λαού δια των εκλογών για το ορθό ή τα μη ορθό των επιλογών και των πολιτικών του, τότε δυστυχώς δεν έχει τίποτα να παρουσιάσει ως πολιτική διέξοδο.

            Στην παρούσα φάση λοιπόν, ο κ. Παπανδρέου μας λέει με τους πιο δραματικούς τόνους πως τέλειωσαν οι απαντήσεις του άρα και οι πολιτικές του. Το εκλογικό σώμα είναι αρμόδιο να επιλέξει ένα καινούριο "κατάλογο" απαντήσεων, μια καινούρια Κυβέρνηση. Μεσολαβεί όμως ένα θεσμικό κενό μεταξύ της Παπανδρεϊκής δήλωσης αδυναμίας και του εκλογικού σώματος, αφού το εκλογικό σώμα πρέπει να κληθεί να αποφασίσει δια των εκλογών, αφού Συνταγματικά δεν είναι όργανο που μπορεί να κινηθεί "αυτεπαγγέλτως". Αυτό το θεσμικό κενό αναμένεται να καλυφθεί κατά το επόμενο διάστημα, με τρόπο που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Θα προκληθούν εκλογές αλλά πως; Το μόνο που όρισε ο κ. Παπανδρέου είναι ο περίπου χρονικός ορίζοντας μέχρι του οποίου "κάποιος" πρέπει να προκαλέσει εκλογές. Μέχρι του δημοψηφίσματος δηλαδή.

          Με απλά λόγια, κι επειδή επ' ουδενί δεν αναμένεται να υλοποιηθεί το συγκεκριμένο δημοψήφισμα, επειδή ούτε δανειακές συμβάσεις ούτε διλήμματα περί του νομίσματος τίθενται στην κρίση του λαού, μόνο πολιτικές τίθενται, ο κ. Παπανδρέου οριοθέτησε το χρόνο μέσα στον οποίο αναμένει την πρόκληση εκλογών. Και το έκανε ξεκάθαρα. Από υποβολής πρότασης για ψήφο εμπιστοσύνης μέχρι και τα μέσα Ιανουαρίου. Μέσα σε αυτό το διάστημα ο κ. Παπανδρέου προκαλεί την όποια διαθέσιμη θεσμική δυνατότητα υπάρχει ώστε να προχωρήσει η χώρα σε εκλογές. Και προς τα εκεί οδεύουμε.

           Γιατί όμως ο Πρωθυπουργός πολύ απλά δεν παραιτείται; 

           Εκεί έρχεται το τραγουδάκι στον πρόλογο του άρθρου.

          Ο κ. Παπανδρέου δεν βλέπει τον εαυτό του σε μια παραίτηση. Δεν θεωρεί ότι θα παραιτηθεί ο ίδιος μόνο αλλά μια ολόκληρη πολιτική γενιά από την προοπτική της εξουσίας. Είναι βαθιά πεπεισμένος ότι αν παραιτηθεί θα έχει προκαλέσει την πολιτική εξαφάνιση της παπανδρεϊκής κληρονομιάς, θα έχει καταναλώσει την πολιτική υποθήκη των προκατόχων και προγόνων του Πρωθυπουργών, θα έχει αναλώσει και απολέσει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα το βαρύ πολιτικό κεφάλαιο που τον συνοδεύει.

          Αντίθετα αν τον "ρίξουν", θα έχει διατηρήσει την πολιτική νομιμοποίηση που θα του επιτρέπει να επικαλείται την απώλεια της μάχης αλλά όχι του πολέμου.  Θα μπορεί να ερμηνεύσει την ήττα του ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής διαμάχης με τους πολιτικούς του αντιπάλους ή οποία ήταν προβλέψιμη υπό τις παρούσες συνθήκες και άρα θεμιτή στο πλαίσιο ενός πολιτικού παιγνίου, και όχι ως πλήρη αποδοχή από μέρους του δια της παραιτήσεως της δικής του πολιτικής αδυναμίας, δια παντός εγγραφείσα στην ιστορική μνήμη. Έγγραφη παραίτηση του κ. Παπανδρέου, ως ντοκουμέντο, θα προσυπέγραφε και θα σημειοδοτούσε την πολιτική εξαφάνιση των "Παπανδρέου" από την ελληνική πολιτική σκηνή. Και βέβαια, για να αναφερθούμε και σε πιο πρακτικά θέματα, μια παραίτηση θα απομείωνε και το διαθέσιμο διεθνές κύρος που πρέπει να διαφυλαχθεί ώστε να λειτουργήσουν τα σενάρια της "επόμενης ημέρας" που έχουμε περιγράψει από εδώ.

           Εκλογές λοιπόν. Μένει να δούμε πως. Κι όταν δούμε το πως θα ξέρουμε - και θα πούμε  - για τον "αόρατο παράγοντα" το σκηνοθέτη, που κρύβεται πίσω από αυτό το εκ πρώτης όψης κωμικοτραγικό σκηνικό. 

           

Πολιτικός Μαυραγοριτισμός: Ο Γκούφυ στην Κυβέρνηση, οι Μουργόλυκοι στην Αντιπολίτευση;

Ποιο είναι το πολιτικό ισοδύναμο του σοσιαλιστικού "λεφτά υπάρχουν" για την κόσμο της λαϊκιάς κεντροδεξιάς γιαγιάς Ντακ; Μα τι άλλο από να ντυθούν οι Μουργόλυκοι χαρτογιακάδες γιαλαντζί και να βγουν να πουλήσουν μειώσεις ΦΠΑ και συντάξεις-φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πουλάνε πρόγραμμα που δεν θα τηρήσουν, θαμπώνουν το πόπολο της πτωχευμένης Λιμνούπολης και άιντε πάλι όλοι μαζί στο μαγκανοπήγαδο της φτώχειας.

Μέσες άκρες καταλαβαίνεις τι λέω, αλλά σου αλλάζω λίγο το σκηνικό γιατί η πραγματική κωμωδία παίζεται εκεί έξω ενώ πιο μέσα κάνει δράμα. Βγαίνει λοιπόν μπροστά ο πολτικός μαυραγοριτισμός μεταμορφωμένος σε αντι-μνημόνιο. Δώσε μια ψήφο καλέ κύριε να σε πω ό,τι θέλεις. Μα ό,τι θέλεις. Και υπαλλήλους του δημοσίου δεν πρόκειται να απολύσω και συντάξεις θα αυξήσω και το ΦΠΑ θα μειώσω και τα επαγγέλματα δε θα ανοίξω και διαπραγμάτευση με τους ξένους θα κάμω. Αρκεί να δώσεις μια ψήφο.

"Ο Γκούφυ θα σε χρεωκοπήσει" σου ψυθιρίζει γλυκά-γλυκά στο αυτί ο Παππούς Μουργόλυκος. Εσύ, έτσι όπως κοιμάσαι - ποτέ δεν ξύπνησες είναι αλήθεια - αλλάζεις πλευρό και μουρμουρίζεις "και τι θες να κάνω νυχτιάτικα;". "Να με ψηφίσεις...να επαναδιαπραγματευτώ...να σε σώσω..." ξαναψυθιρίζει ο πονηρός. "Καλά εντάξει...θα δούμε το πρωί" απαντάς εσύ. "Πες ένα ναι και όλα θα πάνε καλά..." σου αντιγυρίζει ο μαυραγορίτης. "Εντάξει, ναι..." του λες για να σε αφήσει να κοιμηθείς. Και τα γκάλοπ τινάζουν στον αέρα τα νέα αστέρια της πολιτικής αρένας." Όλη η Ευρώπη, τι λέω, όλος ο Κόσμος αναγνωρίζει πλέον τις προτάσεις μας" διαφημίζουν πάνω στο θησαυροφυλάκιο του Σκρούτζ τα πονηρά Λυκάκια!

Κι ανεβαίνει στα γκάλοπ. Και χαίρεται. Αλλά γιατί χαίρεται; Επειδή θα πάρει τη χώρα χρεωκοπημένη; Επειδή θα γίνει ο after-default Πρωθυπουργός; Και που θα την πάει; Έχει ο βυθισμένος Τιτανικός καπετάνιο; Και ποιος σοβαρός καπετάνιος ζητάει να καπετανήσει το βυθισμένο σκαρί;

Δεν έχει σχέδιο. Ούτε ο άλλος έχει. Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Και η διαφορά δεν εντοπίζεται σ' αυτούς. Αφορά εσένα μικρό παπάκι, ψηφοφόρε. Τώρα ξέρεις. Είσαι στο μάτι του κυκλώνα. Μη μου το παίζεις ανήξερος, αγανακτισμένος, παραπλανημένος, άπορη κορασίδα έτοιμη να δώσει ό,τι πιο πολύτιμο έχει. Ξέρεις.

Εσύ ψήφισες το Δηλιγιάννη το 1885. Θυμάσαι; Ο Δηλιγιάννης μείωσε τους φόρους και δημιούργησε ένα σύστημα προσλήψεων στο δημόσιο χωρίς απαίτηση τυπικών προσόντων (προς μεγάλη ικανοποίηση των πολιτών). Δημιούργησε ένα κλίμα προσδοκίας. Πρώτη συνέπεια των πράξεών του ήταν ο ναυτικός αποκλεισμός της Ελλάδας από τους συμμάχους. Όταν στην συνέχεια ξεκίνησε εξωτερικό δανεισμό για να αντεπεξέλθει στην δυσμενή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η Ελλάδα (λόγω μειωμένων φόρων και αδιάκριτων διορισμών στο δημόσιο), ανέλαβε και πάλι ο Τρικούπης. Τα συσσωρευμένα χρέη ήταν τόσα που το 1893 η Ελλάδα πτώχευσε.

Εσύ μετά ψήφισες και το Γούναρη το 1921. Θυμάσαι; Μία από τα ίδια.

Ο πολιτικός μαυραγοριτισμός λοιπόν για άλλη μια φορά στο προσκήνιο. Θα πουληθεί φτηνά, φτηνιάρικα πιο σωστά. Θα χαϊδέψει αυτιά με υποσχέσεις και ψέμματα. Και μετά; Ω, μετά. Ποιος νοιάζεται. Ποιος ασχολείται;

Θα βγουν ανακοινώσεις, θα ξεκινήσει το γαϊτανάκι για να τρελλαθεί στο χορό ο πεινασμένος λαός. "Καμμένη γη παραλάβαμε". "Μεγάλη καταστροφή οι προηγούμενοι...". "Ζητάμε πίστωση χρόνου...". "Άδεια ταμεία βρήκαμε...". Και οι αποκριά θα κρατήσει για καιρό. Κι εσύ στην άκρη. Να κοιμάσαι. Να βρωμοκοπάς τεμπελιά, ανεύθυνη έπαρση πως έκανες το καθήκον σου. Για μια ακόμη φορά. Δε βαρέθηκες;

Θέλεις Τσι-Σα; (Συγκυβέρνηση Τσίπρα-Σαμαρα;)

Γιατί τα έχεις βάλει με τη Νέα Δημοκρατία, ρωτούν σε πολλά μυνήματα αναγνώστες του ιστολογίου;

Για πολύ συγκεκριμένους λόγους και όχι διότι θεωρώ το ΠΑΣΟΚ ως το κατάλληλο κόμμα στην κατάλληλη θέση και μάλιστα στην κατάλληλη συγκυρία. Εξάλλου όποιος ενδιαφέρεται μπορεί πάντοτε να ανατρέξει σε προηγούμενες αναρτήσεις μας, ώστε να αντιληφθεί τις απόψεις του ιστολογίου, όταν ακόμη τα πράγματα δεν είχαν φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα, όπως για παράδειγμα εδώ. Δεν νομίζω να αδικείται κανείς τουλάχιστον στο επίπεδο της κριτικής.

Και ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Θα τους πεις και σε εμάς;

Και βέβαια. Πρώτος λόγος είναι η άποψή μου σχετικά με το τι εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία στο πολιτικό φάσμα και πως εκφράζει σήμερα, υπό την ηγεσία του κ. Σαμαρά, τις πολιτικές της θέσεις. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια οικονομική πολιτική την εκφράζει και πως θα υλοποιήσει αυτήν την πολιτική. Πιστεύει στην ελεύθερη αγορά; Είναι έτοιμη να υπεράσπιστεί τις ευρωπαϊκές της θέσεις και την ιστορική της διαδρομή; Ή μήπως στο βωμό του μικροπολιτικού συμφέροντος είναι έτοιμη να κυλήσει στη λογική του λαϊκισμού προκειμένου να προστεθεί άλλο ένα επεισόδιο στο χιλιοπαιγμένο σήριαλ (δράμα για την ακρίβεια) "Όταν είμαι στην αντιπολίτευση χαϊδεύω αυτιά προκειμένου να πάρω την εξουσία και μετά δηλώνω παντού ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι προηγούμενοι τα έκαναν ρημαδιό"; Το "Ζάππειο ΙΙ", όπως και το "Ζάππειο Ι" στηρίζεται σε παραδοχές ανάλογες με εκείνες που στηρίχθηκε το ΠΑΣΟΚ για να αναλάβει την εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Που θα βρεθούν τα ποσά για να μην πειραχθούν συντάξεις και μισθοί; Από τη φοροδιαφυγή σου λένε. Πάρ'τ' αυγό και κούρευτο, δηλαδή. Να δώσουν οι Τράπεζες ρευστότητα στην ανάπτυξη λένε, μα ξέρουν ΚΑΛΑ ότι αν τη δώσουν στις επιχειρήσεις δεν θα πάρει το κράτος, γιατί εκεί είμαστε κύριοι της Νέας Δημοκρατίας! Άρα λοιπόν θέλω από τη Νέα Δημοκρατία να υπερβεί το πολιτικό κόστος και να μας εξηγήσει επαρκώς τις θέσεις της. Δεύτερος λόγος είναι η ανάγκη να μιλήσει κάποιος και κάποτε ανοιχτά στον ελληνικό λαό για την αλήθεια. Να του εξηγήσει τι συνέβαινε, τι συμβαίνει και τι πρόκειται να συμβεί. Πρέπει κάποτε να σταματήσει το παιχνίδι της σκοπιμότητας, του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και της λαϊκίστικης σαχλαμάρας. Ναι, το ΠΑΣΟΚ το ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι. Ναι, η στρατηγική ιδεολογική νίκη του ΠΑΣΟΚ διαχρονικά ήταν να υποτάξει και τον άλλοτε φιλελεύθερο χώρο σε αυτό το παιχνίδι. Αλλά μήπως να επιχειρούσε να το σταματήσει ο κ. Σαμαράς; Δεν κρίνει ότι ήρθε αυτή η στιγμή; Τρίτος και προς το παρόν τελευταίος λόγος είναι η πρόσφατη τάση απομονωτισμού από τον συγγενή της ιδεολογικό χώρο σε διεθνές επίπεδο, που φαίνεται να διαπερνά τη Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο μιας όψιμης εθνικοπατριωτικής στροφής. Χαρακτηριστικά αυτής της "Σαμαρικής Εποχής" είναι η "εγωιστική" απόρριψη θέσεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο οποίο υποτίθεται ότι είναι ενταγμένη η Νέα Δημοκρατία, η συνολική απόρριψη του Μνημονίου καθώς και κάθε προγράμματος προσαρμογής, το οποία βεβαίως συνέταξαν ομοϊδεάτες -υποτίθεται- του κ. Σαμαρά, η κοντόφθαλμη προσπάθεια να "αρπάζει" η Νέα Δημοκρατία κάθε ευκαιρία για λαϊκίστικη τοποθέτηση όπως ο πρόσφατος δημόσιος "πλειστηριασμός" μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ποιος προσφέρει περισσότερα χρόνια εργασιακής εφεδρείας στους δημόσιους υπαλλήλους και ο κατάλογος δεν τελειώνει. Συνοπτικά δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία μετεξελλίσεται - όπως και το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ από πιο παλιά - σε ένα ιδιότυπο πολιτικό σχηματισμό που όμοιό του δεν θα βρούμε στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δε θα επιθυμούσα να συμβεί το ίδιο και στη χώρα...

Δεν σε καταλαβαίνω! Τι ακριβώς νομίζεις ότι πρέπει να λέει ο κ. Σαμαράς;

Εντάξει, θα στα θέσω πιο απλά τα πράγματα. Ο κ. Σαμαράς, ως αρχηγός μιας Κεντροδεξιάς παράταξης εκτός κι αν σχεδιάζει να μετακινήσει ιδεολογικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατ' αρχήν θα έπρεπε να θέσει εκείνες τις ιδεολογικές σταθερές και κατ' επέκταση εκείνες τις αδιαπραγμάτευτες πολιτικές που θα εντόπιζαν το στίγμα της Νέας Δημοκρατίας στις πολιτικές συντεταγμένες. Η θολούρα και οι διαρκείς αντιφατικές προτάσεις - προς άγραν ψήφων υποθέτω - στην παρούσα φάση δεν παράγουν τίποτα. Άλλοτε θα ήταν ένα καλό και δοκιμασμένο πολιτικό "κόλπο". Σήμερα όχι. Άκου λοιπόν:

• 
  
  Άνοιγμα της αγοράς χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς προαπαιτούμενα παρά μόνο την επιστημονική ή άλλη κατάλληλη επάρκεια των επαγγελματιών που ενδιαφέρονται για κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Έτσι, τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα. Όχι ΠΑΣΟΚικά, για να σου χαϊδέψω κι εγώ τα αυτιά Νεοδημοκράτη μου. Δεν νοείται πολιτικός χώρος που αναγνωρίζει την ελεύθερη αγορά να μην μάχεται - ναι, ΜΑΧΕΤΑΙ - για το άνοιγμα όλων ανεξαιρέτως των επαγγελμάτων. Από ταξί μέχρι φαρμακείο κι από δικηγόρο μέχρι νταλικέρη. Δυστυχώς πρέπει κανείς να υπερβεί δύο εμπόδια: πρώτον την αντίληψη των κομμάτων εξουσίας πως κάθε οικονομική ή άλλη δραστηριότητα πρέπει να τελεί υπό κρατικό έλεγχο άρα και να τυγχάνει δοσοληψίας, διαφθοράς και κομματοκρατίας και δεύτερον την ισχυρή αντίθεση του συνδικαλιστικού κατεστημένου. Αν ΔΕΝ χρειάζεσαι άδεια του κράτους για να αλλάξεις, για παράδειγμα, άρθρα στο καταστατικό της επιχείρησής σου - γιατί έτσι γίνεται στην Ελλάδα του 2011(!) - τότε ΔΕΝ χρειάζεται ούτε να "λαδώσεις" ούτε να πάρεις τηλέφωνο τον εκάστοτε αρμόδιο κομματάρχη για να "τρέξει" το θέμα σου. Δεν είδα λοιπόν όσο κι αν το έψαξα στο πρόγραμμα του "Ζάππειου ΙΙ" αυτή την απλή πρόταση. Δεν είδα να υπάρχει εκτίμηση ούτε για τη μείωση της ανεργίας, ούτε για τους φόρους που θα εισρεύσουν, ούτε για τίποτα άλλο σχετικά με ένα θέμα που θα έπρεπε να αποτελεί την προμετωπίδα ενός Κεντροδεξιού κόμματος: την πλήρη απελευθέρωση επαγγελμάτων και αγοράς. Μη μου πεις ότι ο κ. Σαμαράς εδώ δεν ακούει τους μικροπολιτικούς του συμβούλους ότι δεν είναι τώρα η ώρα που είμαστε μπροστά στις δημοσκοπήσεις να εξαγγέλλουμε τέτοια πράγματα!
  
  


• 
  
  Μείωση του κράτους παντού και με ταχύτητα. Πρόσεξέ με εδώ: Πρώτα μείωση του κράτους και μετά να δούμε πόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν και πως. Εδώ ξεκινάμε ανάποδα. Πρώτα αναφερόμαστε στους υπαλλήλους, διότι όπως αντιλαμβάνεσαι αυτοί είναι ψήφοι. Χωρίς να δούμε πρώτα πόσο κράτος πρέπει να "κόψουμε". Γιατί; Μα διότι ο κομματάρχης το θέλει το κράτος. Αλλά...με δικούς του υπαλλήλους! Αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία θέλει να είναι σοβαρή πρέπει να μας πει χωρίς περιστροφές και ξεκάθαρα ποιοι ΤΟΜΕΙΣ κρατικής δραστηριότητας πρέπει να απελευθερωθούν. Το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από μια σειρά παρεμβάσεών ή παρουσίας του - με τη συνακόλουθη κατάργηση των σχετικών υπηρεσιών - και από μια σειρά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Απλά και ξεκάθαρα. Όχι μισόλογα, όχι "ελληνικές απατεωνιές" του τύπου "καταργούμε ή συγχωνεύουμε τον τάδε ανύπαρκτο οργανισμό των 10 υπαλλήλων" έτσι για μόστρα. Παραδείγματα; Ιδού:
  
  

- Το κράτος δεν έχει κανένα λόγο να είναι επιχειρηματίας σε οποιονδήποτε τομέα. Τα όποια κέρδη του εξαφανίζονται και γίνονται ζημίες και μάλιστα εις βάρος όλων των φορολογούμενων κι όχι μόνο των απασχολούμενων στις κρατικές επιχειρήσεις μέσω πολλών "διαδρομών": Της "ειδικής" μισθολογικής και προνομιακής μεταχείρησης των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ - αφού εκεί μπορεί να δώσει εκεί δίνει! - γεγονός όμως που ανεβάζει τα μισθολογικά κόστη και συνακόλουθα κρατάει ψηλά τις τιμές για όλη την αγορά, της εγγυοδοσίας - με δικά μας χρήματα - των επιχειρήσεων αυτών προκειμένου να αντλούν δάνεια και στη συνέχεια η κατάπτωση αυτών των εγγυήσεων προστίθεται στο κρατικό έλλειμμα και τέλος με την υποχρέωση του κράτους να συντηρεί ένα σύστημα ειδικών ταμείων ασφάλισης και περίθαλψης των εργαζομένων εκεί. Καμία λοιπόν επιχειρηματική δραστηριότητα στο κράτος ακόμη κι αν είναι - επιφανειακά - κερδοφόρα. Πώληση όλων των ΔΕΚΟ πλην - ενδεχωμένως και κατά περίπτωση - κάποιων πολύ συγκεκριμένων υποδομών (πχ. υδάτινων αποθεμάτων) το νομικό καθεστώς των οποίων θα πρέπει να εξεταστεί όχι στην κατεύθυνση άσκησης κρατικής επιχειρηματικότητας αλλά στη διαφύλαξη του ανταγωνισμού και ίσως κάποιων στρατηγικών αποθεμάτων. Πέραν αυτού όλα στην αγορά.

-Απόσυρση της κρατικής παρουσίας από ένα συρφετό δραστηριοτήτων - ζημιογόνων οικονομικά αλλά προσοδοφόρων ψηφοθηρικά - όπως ας πούμε η νομοθέτηση περιορισμών, η συγκρότηση οργανισμών ή η παροχή οικονομικών αρωγών επί τομέων θρησκευτικών, καλλιτεχνικών, τύπου και ΜΜΕ, αλιείας, συνδικαλισμού, τουρισμού και ένα σωρό άλλα ετερόκλητα μεταξύ τους ζητήματα. Το κράτος υπάρχει παντού και καταδυναστεύει. Σου επιβάλλει ουσιαστικά σε ποια επαγγελματική ένωση θα μετάσχεις - το ξέρατε ότι επιδοτεί μέχρι και τον ΣΕΒ(!); - συντηρεί εκκλησιαστικές σχολές, επιδοτεί θέατρα και παραστάσεις, μπλέκεται στο που και πως θα ψαρέψεις ακόμη και πόσα δωμάτια και πως θα είναι χτισμένο το σπίτι σου και ό,τι βάλεις πιθανό και απίθανο στο μυαλό σου. Πρέπει να παίρνεις τη γνώμη του και να περιμένεις τις αποφάσεις του για τα πάντα σχεδόν! Και δε θα γίνουμε "ζούγκλα" θα ρωτήσει ο καλομαθημένος κρατιστής; Γιατί δεν είμαστε ακόμα, θα σου απαντήσω; Έλεγχος ναι. Χρήμα κατευθυνόμενο σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όχι. Αυτό θα έπρεπε να εκφράζει η Νέα Δημοκρατία. Ξεκάθαρα!

-Και οπωσδήποτε η Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να είναι από καιρό έτοιμη για τη "μητέρα των μαχών": την απαγκίστρωση της κοινωνίας από τον εναγκαλισμό του δημοσίου και των κοστοβόρων προνομίων του: Όχι σε μονιμότητα, όχι στην παροχή προνομίων σε κρατικούς υπαλλήλους σε σχέση με την ελεύεθρη αγορά. Καθιέρωση ενός μισθού για κάθε υπάλληλο με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες εργασιακές συνθήκες με όρους όχι νομοθετικούς αλλά ελεύθερης αγοράς. Για όλους ανεξαιρέτως. Χωρίς επιπλέον παροχές. Και να σου χαϊδέψω και πάλι τα αυτιά, ναι να ισχύσει και για την πολιτική σκηνή. Ο Βουλευτής, ο Υπουργός, ο κάθε κρατικός λειτουργός να απολαμβάνει το μισθό του και όπως ο κάθε πολίτης όταν χρειάζεται επιπλέον ευκολίες, οδηγό, γραμματέα κλπ, αυτές να καταβάλλονται από τον ίδιο και τον μισθό του. Τόσο απλά και ξεκάθαρα. Η ουσία της δημοκρατίας είναι η απάλειψη των προνομίων. Όπως ο κάθε εργαζόμενος προσέρχεται με δική του μέριμνα στην εργασία του υπό τους αυτούς όρους να προσέρχεται και ο εκάστοτε κρατικός λειτουργός. Ίδιες εργασιακές συνθήκες για όλους. Όχι ισοπεδωτική ισότητα προφανώς, αλλά άρση κάθε προνομίου που διαχωρίζει τους πολίτες σε "βολεμένους" και μη. Καμία ασυλία, κανένα προνόμιο. Δεν το ακούω αυτό από τη Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον θα περίμενα από τη Νέα Δημοκρατία να επαγγέλλεται την άρση κάθε παροχής σε πολιτικούς που δεν κατέχουν πλέον το αξίωμά τους, πλην εκείνων των παροχών που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Κατάλαβα...Θέλεις τη Νέα Δημοκρατία υποταγμένη στο Φιλελευθερισμό...

Καλό είναι το παιχνίδι των λέξεων. Αλλά ξέρεις που πάει το πράγμα; Δυστυχώς ο χώρος της Κεντροδεξιάς να συγκλίνει με ιδεολογικούς χώρους που τυπικά βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Αντι-μνημόνιο ο Σαμαράς, αντι-μνημόνιο κι ο Τσίπρας. Όχι στη συναίνεση ο Σαμαράς, το ίδιο κι ο Τσίπρας. Να προσλάβουμε 100.000 στο δημόσιο για να πέσει η ανεργία ο Τσίπρας, να κρατήσουμε τους πενηντάρηδες σε εργασιακή εφεδρεία μέχρι τη σύνταξη ο Σαμαράς για να μην ανέβει η ανεργία. Ταύτιση πατρίδας και ΔΕΚΟ ο Σαμαράς - δεν ξεπουλάμε σου λέει - το ίδιο κι ο Τσίπρας. Το έκαναν στο παρελθόν στην "οικουμενική" δεν είναι απίθανο να το δούμε και στο μέλλον. Δυστυχώς, πρόκειται για μια εξέλιξη που ενώ δεν είναι απίθανη οι συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν ολέθριες. Διεθνής οικονομική και πολιτική απομόνωση της χώρας σε μια κρίσιμη συγκυρία. Εξυπηρετεί πολιτικές φιλοδοξίες, επιλύει πολιτικά παίγνια - αδρανοποιεί ας πούμε τους άλλους "ενοίκους" της Κεντροδεξιάς "πολυκατοικίας" - αλλά δεν παράγει λύσεις. Θέλω τη Νέα Δημοκρατία να αναλάβει το ιστορικό της καθήκον και να επαναφέρει τη χώρα στον οικονομικό χάρτη της Ευρώπης. Δεν με νοιάζει αν η μέθοδος ονομάζεται φιλελευθερισμός, ομοιοπαθητική ή γιόγκα. Αρκεί να κεφαλαιοποιεί το δυναμικό της χώρας, να συνδέει τη χώρα με το φυσικό ιστορικό, πολιτικό, γεωγραφικό και οικονομικό της χώρο που είναι η ευρωπαϊκή ήπειρος και να μην την οδηγήσει προς χάριν μικροκομματικών παιχνιδιών σε επικίνδυνη περιπλάνηση σε άγνωστα νερά.

Καλά, η ανάπτυξη και η επανεκκίνηση της οικονομίας που λέει ο Σαμαράς δεν είναι θετικά στοιχεία; Προτιμάς την ύφεση του Μνημονίου;

Για να το ξεκαθαρίσουμε για άλλη μια φορά, το Μνημόνιο το θεωρώ καταστροφικό για δύο λόγους.

-Πρώτον επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις και κατ' ακολουθίαν σε συμφωνία και συντονισμό με τα δικά τους συμφέροντα.

-Δεύτερον, το Μνημόνιο - ως οικονομική αντίληψη - δεν αποτελεί "συνταγή" εξόδου από την κρίση. Αποτελεί μια "αφορμή" για ένα ευρύτερο ανασχεδιασμό της ελληνικής οικονομίας. Έχω ξαναγράψει ότι αν αντιμετωπιστεί ως μια "βήμα-προς-βήμα" διαδικασία που αν την εκτελέσει η - όποια - Κυβέρνηση ξαφνικά θα διασωθεί η χώρα τότε όχι μόνο θα αποτύχει αλλά θα επιτείνει τα προβλήματα, όπερ και εγένετο.

Ο κ. Παπανδρέου διέπραξε ένα ιστορικό σφάλμα, το οποίο προετοιμάζεται να το επαναλάβει ο κ. Σαμαράς. Θεώρησε το Μνημόνιο - το παλιό ή το καινούριο ή όποιο άλλο εμφανισθεί - ως ένα "συμβόλαιο" μεταξύ ημών και των δανειστών. Ο μεν κ. Παπανδρέου σήμερα αναρωτιέται - και μαζί με αυτόν και η χώρα - γιατί αφού το τήρησε δεν "πέτυχε", ο δε κ. Σαμαράς ισχυρίζεται ότι θα το επαναδιαπραγματευτεί. Το Μνημόνιο ΔΕΝ είναι συμβόλαιο. Είναι μια "κοινοποίηση" του τι κάνουν οι πιστωτές και οι "δάνειες δυνάμεις" σε σχέση με εμάς. Αποτελεί δική μας ευθύνη για το πως θα διαχειριστούμε τα "του οίκου μας". Και δεν το πράττουμε γιατί η μεν Κυβέρνηση έχει - λόγω παρελθόντος και ιδεολογίας - αποφασίσει να τα "παίρνει από φόρους" ώστε να προστατέψει τον κομματικό στης στρατό στο δημόσιο τομέα και η δε αντιπολίτευση γιατί έχει περιχαρακωθεί και βολευτεί γύρω από το θολούρα του "αντι-Μνημονίου" που την ενισχύει εκλογικά, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επιτέλους.

Τελικά δηλαδή, η ελληνική πολιτική σκηνή αν όντως ήθελε να χρησιμοποιήσει το Μνημόνιο, θα έπρεπε στο σύνολο ή στην πλειοψηφία της να εγγυηθεί δια της συναίνεσής της την προσήλωση όχι στα νούμερα αλλά στη φιλοσοφία του Μνημονίου, προσπαθώντας να το θέσει όχι ως οροφή προσδοκιών αλλά ως ελάχιστο εφαλτήριο πάνω στο οποίο θα συγκροτηθεί η νέα ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Πιο απλά, θα έπρεπε οι Έλληνες πολιτικοί να εγγυηθούν για τα ελληνικά δάνεια και την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, έναντι των δανειστών αντί να την εγγυώνται ξένοι ηγέτες, όπως ουσιαστικά γίνεται σήμερα.

Ξέρεις τι θα ονειρευόμουν από τον κ. Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία; Με μια πραγματικά πατριωτική κίνηση να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου σε μια κοινή διακύρηξη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μαζί με όσους άλλους αρχηγούς κομμάτων "αντέχουν", όπου θα εγγυώνταν όχι απλώς την τήρηση του Μνημονίου αλλά την επίμονη και "επιθετική" προσήλωση ανεξαρτήτως χρονικών περιορισμών και εκλογικού αποτελέσματος, στην επίτευξη εκείνων των οικονομικών αποτελεσμάτων και εκείνων των άρσεων εμποδίων που θα εξέπλητταν και τους πιο αισιόδοξους αναλυτές. Πιο μακρυά, πιο ψηλά πιο δυνατά από το Μνημόνιο. Θα ονειρευόμουν την επίμονη αντιπολίτευση του κ. Σαμαρά και την ώθηση της Κυβέρνησης προς συγκεκριμένα και απτά βήματα σε ελάχιστο χρόνο, ώστε:

- Να περιορισθεί το κράτος

- Να απελευθερωθούν τα επαγγέλματα

- Να αρθούν τα προνόμια.

- Κι άλλες πρόνοιες όπως εδώ

Δυστυχώς όμως. Ο κ. Σαμαράς διολίσθησε σε ατραπούς ψηφοθηρικούς, λαϊκίστικους, απομονωμένους από τη διεθνή πραγματικότητα. Ας θυμήσουμε όμως σε ποια ποσοστά εκλογικά καταλήγουν τελικώς οι "ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ". Έτσι για να τα λέμε όλα.

Ελλάδα*...!

    Ο αστερίσκος της αμφισβήτησης και των "greek statistics" αίρεται και οι αριθμοί αποδεικνύονται αμείλικτοι πια, όπως και η πραγματικότητα. Τα ερωτηματικά στρέφονται πλέον προς την ελληνική κοινωνία, αν είναι σε θέση να υπερβεί ιδεοληψίες και τεχνητές πραγματικότητες και να αντιμετωπίσει το σκληρό πυρήνα των αναγκαίων μεταβολών και προσαρμογών.
    Στην Ελλάδα λοιπόν ο αστερίσκος αφού το επόμενο διάστημα θα κληθεί να αποδείξει ότι μπορεί. Όχι με την κλασσική μέθοδο της ελληνικής παγαποντιάς - "πόσα θέλεις να τα βρούμε ρε φίλε" - αλλά ενώπιος ενωπίω με τη Δαμόκλειο Σπάθη των αγορών. Στην ελληνική κοινωνία περνάει η αμφισβήτηση, αν είναι σε θέση να υπερβεί πρακτικές και αντιλήψεις δεκαετιών.
    Τα σημάδια στο κοινωνικό τοπίο δεν είναι καλά. Μπορεί να αποφύγαμε μέχρι τώρα σημαντικές κοινωνικές εντάσεις, όμως αυτό δεν οφείλεται στην κοινωνική συναίνεση και κατανόηση της κατάστασης αλλά μάλλον στην πολυδιάσπαση της ελληνικής κοινωνίας σε ομάδες συμφερόντων, στην αναζήτηση "ενόχων" και στην Κυβέρνηση που έκλεινε το μάτι προς όσους "αδικούσε" με εμφανές το υπονοούμενο:"θα τα ξαναβρούμε".
     Το περιβάλλον στο οποίο θα κληθούμε να ανταποκριθούμε σε ένα τιτάνιο αγώνα εγκαθίδρυσης νέων αντιλήψεων αποδεικνύεται εξαιρετικά δυσμενές. Θα συνοψίσουμε σε τρεις πηγές αστάθειας:

•       Πολιτική αβεβαιότητα στο εσωτερικό, αφού και το ΠΑΣΟΚ και το alter ego του δικομματισμού - η ΝΔ - απώλεσαν, όπως φάνηκε στις εκλογές, τη δυνατότητα συγκρότησης αυτοδύναμης Κυβέρνησης σε περίπτωση εκλογών. Επιπρόσθετα το πολιτικό σκηνικό οδηγείται σε περαιτέρω κερματισμό και το εκλογικό σώμα εμφανίζεται "αδιάφορο" στην προοπτική να επιλέξει οποιονδήποτε.
  
•       Η κρίση του χρέους αρχίζει και "μολύνει" ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Εμφανίζονται δηλαδή περισσότεροι "ανταγωνιστές" στην προσπάθειά μας να αποδείξουμε ότι "πάμε καλά" άρα και συνεχίζουμε να λαμβάνουμε με ευκολία τις δόσεις του Μνημονίου. Μπορεί οι "άλλοι" να αποδειχθούν "καλύτεροι". Το λιγοστό διαθέσιμο ρευστό της Ευρώπης φτάνει για όλα τα "μαύρα πρόβατα";
•       Στο παγκόσμιο σκηνικό, η νομισματική κρίση βρίσκεται προ των πυλών. Συνεπώς από το κεφάλαιο "ανταγωνιστικότητα" δεν μπορούμε να περιμένουμε και πολλά με το ευρώ να παραμένει και ακριβό και ευμετάβλητο.
  

      Η επικείμενη προσπάθεια του κ. Παπανδρέου - κατόπιν εκλογών - να αποσπάσει συναινέσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης μάλλον θα πέσει στο κενό, αφού όλοι ακολουθούν στρατηγική επιβίωσης κι όχι διάσωσης της χώρας, όπως σημειώναμε στο προηγούμενο άρθρο. Πιθανόν λοιπόν να διευρυνθεί ο κύκλος των επαφών του προς αυτήν την κατεύθυνση με την κ. Μπακογιάννη και τον κ. Κουβέλη. Ακόμη κι αν το ΛΑΟΣ αποδειχθεί ως ο μόνος "σύμμαχος" της Κυβέρνησης - ολιγοπίθανο αλλά θεωρητικά δυνατό σενάριο - περισσότερη "φασαρία" θα προκληθεί παρά ουσιαστική συναίνεση.
     Το κεντρικό ζήτημα όμως δεν είναι στην ουσία της η πολιτική τακτική της Κυβέρνησης. Το πρόβλημα που δημιουργεί τα ερωτηματικά και τους αστερίσκους είναι η προθυμία της ελληνικής κοινωνίας να δεχτεί αλλαγές, χωρίς άμεσο και ορατό αποτέλεσμα. Αλλαγές που θα προκαλέσουν μείζονες μεταβολές στο μέχρι τώρα τρόπο ζωής και ανατροπές στις σταθερές που θεωρούσαμε ως δεδομένες.
     Οι πρόσφατες εκλογές κατέδειξαν ότι έχει χαθεί η επαφή μεταξύ της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος και της κοινωνίας κατ' επέκταση με το πολιτικό σκηνικό. Το εκλογικό σώμα δεν δείχνει διαθέσιμο να "δεχτεί" τα όποια μηνύματα της πολιτικής ηγεσίας και να ανταποκριθεί σε αυτά, οπότε οι εργώδεις προσπάθειες να κατευθυνθεί η κοινωνία προς τις αναγκαίες αλλαγές έχουν μεγάλη πιθανότητα να πέσουν στο κενό. Με απλά λόγια, οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τις πολιτικές ηγεσίες, δεν "υπακούουν" σε προσκλήσεις και άρα δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών.
     Το ζήτημα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας δεν είναι μόνο ζήτημα "αυτόματων αλλαγών", υπό την έννοια της γενικής μείωσης των μισθών ή της γενικής αύξησης των φορολογικών συντελεστών, όπου οι πολίτες δεν μπορούν να "αρνηθούν" αλλά απλώς να διαμαρτύρονται. Η διάσωση απαιτεί από τους πολίτες να αλλάξουν τρόπο σκέψης και αντίληψης για την οικονομία. Ως συνισταμένη μεμονωμένων συμπεριφορών, συνολικά η Ελλάδα απώλεσε τη διάθεση για αναζήτηση κερδοφόρων πηγών δραστηριότητας και οδηγήθηκε στην "αρρωστημένη" αποδοχή ενός καθεστώτος χώρας "συνταξιούχου", όπου ανέμενε μηνιαίως το "έμβασμα"/δάνειο από την Ευρώπη. Η χώρα - προσοχή εδώ: η Χώρα ΟΧΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ- για να επανέλθει στο δρόμο της υγιούς ανάπτυξης πρέπει να ξαναγίνει "χώρα-επιχειρηματίας" και να πάψει να είναι "χώρα-δημόσιος υπάλληλος" ή "χώρα- συνταξιούχος". Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες της πρέπει να ξαναστραφούν στην επιδίωξη του ρίσκου και του κέρδους και αντίστοιχα να αποστραφούν τη μιζέρια της "σιγουριάς". Όπως αποδεικνύεται, καμία "σιγουριά" δεν υπάρχει, αφού όσο - συνολικά - δεν αλλάζουμε αντιλήψεις τόσο οι "αποδοχές" μας, οικονομικές και κοινωνικές, θα συρρικνώνονται.
      Για να βγάλουμε τον αστερίσκο από τη χώρα πρέπει να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων - και μάλιστα το συντομότερο - το μοντέλο ζωής μας, όχι μόνο το μοντέλο της οικονομίας μας. Δική μου εκτίμηση είναι πως "οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς" ή αλλιώς Γέρικο σκυλί καινούργια κόλπα δε μαθαίνει.

7 Νοεμβρίου: Μια Πρόβλεψη (Κράτα τη μπορεί να σου χρειαστεί...)

     Ως γνωστόν η δημοσίευση δημοσκοπήσεων απαγορεύεται. Κι εγώ λοιπόν δε θα σου πω δεδομένα κι αποτελέσματα δημοσκοπήσεων. Βεβαίως και για τη νομιμότητα του πράγματος αλλά και για να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ότι δεν σε επηρέασα. Θα σου πω όμως τι διαφαίνεται για τούτες τις εκλογές.
     Ως "εργαλείο" πρόβλεψης χρησιμοποιούμε ένα μαθηματικό μοντέλο -πρωτότυπο θα έλεγα - το οποίο λαμβάνει υπόψη του μια ποικιλία από παραμέτρους του εκλογικού σώματος, τις σημαντικότερες από τις οποίες μπορούμε να αναφέρουμε:

• το βαθμό "ωριμότητάς" του
  
• το βαθμό "κινητικότητάς" του, μεταξύ κομμάτων, πολιτικών επιλογών ή προσώπων.
  
• ιστορικά δημοσκοπικά δεδομένα προηγούμενων εκλογικών διαδικασιών
  
• κοινωνικά στατιστικά δεδομένα σε συσχετισμό με την πολιτική επιρροή που ασκούν επί μέρους κοινωνικές ομάδες
• δεδομένα του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού χώρου στον οποίο εντάσσεται ή ακολουθεί η ελληνική κοινωνία (Βαλκάνια, Ευρωπαϊκές χώρες κλπ)
• δεδομένα από την τρέχουσα πολιτική και οικονομική συγκυρία
• σημαντικά γεγονότα που "σημαδεύουν" την πρόσφατη συλλογική μνήμη
  

    Αν ποσοτικοποιήσουμε τις παραμέτρους που περιγράψαμε παραπάνω, καταλήγουμε σε μια σειρά προβλεπτικών συμπερασμάτων για τις μεθαυριανές εκλογές, μιας και το άρθρο γράφεται στις 5 Νοεμβρίου, δύο μόλις ημέρες πριν. Το μοντέλο μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί "ψυχο-κοινωνικό" και η διαφορά του από τις κοινές δημοσκοπικές προβλέψεις είναι η δυνατότητά του να εκφεύγει από τη "στατική εικόνα" και να ενσωματώνει τη δυναμική του εκλογικού σώματος. Ιδού λοιπόν τα συμπεράσματα που προέκυψαν:

• Το ΠΑΣΟΚ θα υποστεί μια ξεκάθαρη εκλογική ήττα. Το μοντέλο μας έδειξε μια ήττα που θα χαρακτηριζόταν από "συντριπτική" έως "ιστορική". Η εικόνα που μας δίνει - τουλάχιστον θεωρητικά - το μαθηματικό μοντέλο είναι εικόνα εκλογικής κατάρρευσης των ποσοστών του κυβερνώντος κόμματος.
• Το εκλογικό σώμα στην παρούσα φάση μοιάζει με άμμο που ξεχύνεται και διασπείρεται σε μια επιφάνεια. Διάσπαρτη με επί μέρους μικρούς σχηματισμούς χωρίς να "συγκεντρώνεται" συστηματικά γύρω από μια ή δυο "κορυφές".
  
• Η Νέα Δημοκρατία δεν διαφαίνεται να κερδίζει σε ποσοστά σε σχέση με τις εκλογές του 2009. Αντίθετα το μοντέλο υποδεικνύει μια περαιτέρω υποχώρηση των ποσοστών της, απλά επειδή βρισκόταν ήδη στα χαμηλά της δεν ενισχύεται και σε αυτό το χώρο η εικόνα εκλογικής "κατάρρευσης" χωρίς να μπορεί όμως να αποκλειστεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
• Τα κόμματα της Αριστεράς παρουσιάζουν απότομη και εντυπωσιακή άνοδο με την έκπληξη να εντοπίζεται σε κόμματα που δεν είχαν καθόλου ή είχαν πολύ μικρή δημόσια παρουσία και εικόνα το τελευταίο διάστημα. Εκεί φαίνεται - πάντοτε από τις ενδείξεις του μαθηματικού μας μοντέλου - να κρύβεται και η μη αναμενόμενη εξέλιξη αυτών των εκλογών. 
• Το ΛΑΟΣ διατηρεί τα εκλογικά του ποσοστά με μικρή απόκλιση πιο πιθανό προς τα κάτω.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι οι παραπάνω προβλέψεις αφορούν σε πανελλαδικά ποσοστά των κομμάτων, μετά την αναγωγή των αποτελεσμάτων ως προς τους πολιτικούς σχηματισμούς της κεντρικής πολιτικής μας σκηνής.

Το Δίλημμα του Ψηφοφόρου

     Τετριμμένη αλλά διαχρονική η διαπίστωση ότι κάθε κάλπη απαντά σε ένα δίλημμα. Δεν θα προσχωρήσω στην άποψη ότι οι επικείμενες εκλογές είναι λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές από τις προηγούμενες ή από επόμενες. Κάθε κάλπη απαντά σε ένα ουσιώδες δίλημμα και αναμφίβολα πρέπει να αποτελεί τη βάση για τον παραπέρα πολιτικό σχεδιασμό. Αν αγνοήσει κανείς την απάντηση  στο εκάστοτε δίλημμα, τότε απομακρύνεται από την πραγματικότητα και οδηγείται στην πολιτική απομόνωση. Επίσης, κάθε κάλπη απαντά με σχετική και όχι απόλυτη ορθότητα. Απαντά στα πλαίσια του τεθέντος διλήμματος και δεν επιλέγει τον "καλύτερο", τον πιο "αποτελεσματικό" ή τον "καταλληλότερο". Απαντά μεταξύ των δύο μερών του διλήμματος.
     
      Στις επικείμενες εκλογές όμως εμφανίζεται μια μοναδική ιδιομορφία: Το ένα εκ των δύο μερών του διλήμματος πρακτικά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει δηλαδή πρακτικός τρόπος να απαντηθεί το δίλημμα που έχει τεθεί. Τι εννοώ;

       Το μοναδικό αναγνωρίσιμο δίλημμα στις ερχόμενες εκλογές είναι το Μνημόνιο. Εκεί συγκλίνουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις και επ' αυτού καλούν το εκλογικό σώμα να πάρει θέση, επιδοκιμάζοντας ή όχι τους υποψηφίους που εκπροσωπούν την αντίστοιχη θέση, υπέρ ή κατά του Μνημονίου. Επίσης είναι αυτονόητο ότι το Μνημόνιο δεν έχει "δοκιμαστεί" σε επίπεδο λαϊκής ετυμηγορίας. Λογικά λοιπόν το τεθέν δίλημμα εντοπίζεται στην υπερψήφιση και άρα στην "νομιμοποίηση" του Μνημονίου, ή όχι. Υπάρχει όμως πραγματικό δίλημμα;

      Κατά τη γνώμη μου όχι. Ο λόγος είναι απλός. Σε κάθε περίπτωση, είτε το ΠΑΣΟΚ ερμηνεύσει ως νίκη - και άρα υπέρ του Μνημονίου -το αποτέλεσμα  είτε η Νέα Δημοκρατία ισχυρισθεί ότι το ΠΑΣΟΚ - και άρα υπονοώντας ότι και το Μνημόνιο - καταψηφίσθηκε, κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, άρα και ο οποιοσδήποτε συνδυασμός τους σε συγκυβέρνηση ή άλλο σχήμα, δεν επαγγέλλεται την κατάργησή του. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ένα "αντι-Μνημόνιο", πάντοτε ως πρόταση από τα κόμματα εξουσίας, ώστε να το δούμε και να το κρίνουμε  αλλά και για να τεθεί ως αντίπαλο δέος του Μνημονίου, ώστε να υπάρξει και ορατό δίλημμα. Το "άλλο μείγμα" πολιτικής που υπόσχεται η Νέα Δημοκρατία, ακόμη και στην θεωρητική περίπτωση που οι δανειστές μας της επιτρέψουν να το υλοποιήσει, απλώς αποτελεί μια ελαφρά παραλλαγή της επαχθούς συμφωνίας με την Τρόικα και πέραν τούτου ουδέν. Βεβαίως κάθε κόμμα μπορεί - και επιβάλλεται - να παρουσιάζει όποιο οικονομικό πρόγραμμα επιθυμεί και κρίνει κατάλληλο. Όμως στην παρούσα συγκυρία δυστυχώς ότι δεν έχει της σφραγίδα της Τρόικας απλώς δεν μπορεί να εφαρμοσθεί, υπό την έννοια ότι είτε τηρείς το Μνημόνιο και τους όρους του - άρα θα πρέπει με την Τρόικα να συζητήσεις τις αποκλίσεις από το αρχικό κείμενο - είτε το καταργείς, με τις γνωστές συνέπειες, και εφαρμόζεις τη δική σου πολιτική εφόσον λάβεις τη λαϊκή εντολή. Πρόγραμμα "αντι-Μνημονιακό" δεν είδαμε από τα κόμματα εξουσίας. Μόνο συνθήματα.

     Συνεπώς δεν υπάρχει δίλημμα. Το πονηρό σημείο εδώ είναι ότι σε κάθε περίπτωση το Μνημόνιο θα λάβει "ψήφο εμπιστοσύνης" και θα πρέπει να υπάρξει εξαιρετικά απρόβλεπτη ανατροπή των εκλογικών ποσοστών ώστε να τεθεί πραγματικά υπό αμφισβήτηση. Μια τόσο σημαντική ανατροπή δεν αναμένεται, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων εκ των μικρότερων κομμάτων.
    
    Ακόμη και στο ακραίο σενάριο όπου ο Πρωθυπουργός μετά από τη "συνάθροιση" που θα κάνει μας ανακοινώσει ότι θα προσφύγει όντως σε εκλογές και ακόμη και στην πιο ακραία περίπτωση που τις πρόωρες εκλογές τις κερδίσει ο κ. Σαμαράς ή αν θέλετε να ξεφύγουμε εντελώς και να φανταστούμε και συγκυβέρνηση αυτών των δύο ή και με άλλους, τα μέτρα θα ληφθούν. Και μάλιστα αν υλοποιηθούν μετά από ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές, τότε κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχουν τη "σφραγίδα" της λαϊκής πλειοψηφίας. Αν σκεφτούμε λίγο πιο συνωμοσιολογικά, η ανάδειξη του Μνημονίου ως διακυβεύματος των επικείμενων εκλογών, μόνο τους υπέρμαχους του Μνημονίου ωφελεί και βεβαίως την Τρόικα. Για τον απλούστατο λόγο ότι ούτως ή άλλως το Μνημόνιο - αφού τέθηκε ως ερώτημα - θα λάβει θετική "απάντηση". Εκτιμώ ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, περιορίζεται δραματικά  η διαπραγματευτική θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στο  εγγύς μέλλον απέναντι στην Τρόικα, εφόσον δεν θα μπορεί πλέον ο Πρωθυπουργός να επικαλείται αδυναμία ή δυσχέρεια εφαρμογής μέτρων και να "απειλεί" τους δανειστές μας ότι θα προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, αφού θα υπάρχει πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία προ της οποίας συζητήθηκε εκτενώς το "Μνημονιακό δίλημμα". Αντίθετα, αν τούτες οι εκλογές "περνούσαν" αμιγώς ως αυτοδιοικητικές  τότε θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι το Μνημόνιο όντως δεν είχε τεθεί στη βάσανο της κάλπης.
    Δίλημμα λοιπόν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Διότι πολύ απλά δεν υπάρχει ισχυρή εναλλακτική απάντηση στο ζήτημα του Μνημονίου. Και πολύ φοβάμαι ότι οι επικείμενες εκλογές απλώς θα αξιοποιηθούν από τους μονομάχους της εξουσίας αλλά και άλλους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες ώστε να "νομιμοποιηθούν" οικονομικά μέτρα εξαιρετικά σκληρά, αφού όλοι οι οικονομικοί δείκτες τοπικοί και διεθνείς χτυπούν "καμπανάκια" για την καταιγίδα που έρχεται. Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών, αλλά από τη 15η Νοεμβρίου και εκείθεν το πραγματικό πρόσωπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα στραφεί προς τη χώρα μας. Και τα χαριτωμένα "ενσταντανέ" στελεχών του Ταμείου, θα δώσουν τη θέση τους σε όρντινα άγριων περικοπών.

Το Μαύρο Παζλ

    Κατά τα άλλα ήταν καλά παιδιά. Με σπουδές βαρβάτες. Από γενιές που οι ρίζες τους χανόντουσαν στα μουχλιασμένα κάστρα της Βόρειας Ευρώπης. Γερμανοί τραπεζίτες, που τώρα δούλευαν στα ψηλότερα πατώματα εκεί στους ουρανοξύστες της Φρανκφούρτης. Αργά το βράδυ - κάθε βράδυ - μαζευόντουσαν κι οι τρεις για μπύρες και συζήτηση στην ίδια μπυραρία τα τελευταία οκτώ χρόνια στο στενό πλάι στην πλατεία Ρέμερ κοντά στο ποτάμι. Ο Στέφαν, ο Κρις και ο Γιόχαν.
-  Κύριοι, η κατάσταση εξελίσσεται όπως την είχαμε σχεδιάσει. Ξεκίνησε να μιλάει ο Κρις. Μετά τη συμφωνία με τους Αμερικανούς, να πάρουν αυτοί ζωτικό χώρο στα Βαλκάνια με αντάλλαγμα να μην ξηλώσουν ολόκληρη την οικονομική μας επιρροή εκεί, διαχειριζόμαστε πλέον 70-30 υπέρ μας, το χρέος των PIIGS. Οι Αμερικανοί μπορούν να δρομολογήσουν τα γεωπολιτικά τους όπως θέλουν, αναφέρομαι σε αγωγούς, ελληνο-τουρκικά, Μακεδονικό, Σερβία και τα παρόμοια, εμείς θα τους στηρίξουμε κι αυτοί μας παραχωρούν το μεγαλύτερο μέρος των τόκων από τη διαχείριση των κρατικών χρεών. 70-30 η αναλογία. Σωστά;
-  Έτσι τα είχαμε συμφωνήσει, απάντησαν οι άλλοι δύο.
-  Συνεχίζω λοιπόν. Αφού οι Νότιες χώρες δεν έχουν πλέον ζεστό χρήμα για κατανάλωση, θα τους μετατρέψουμε από PIIGS σε αγελάδες! Μακροχρόνια προγράμματα σταθερότητας και εξασφαλισμένα επιτόκια από τα πακέτα βοήθειας. Τα κεφάλαια θα είναι απολύτως κατοχυρωμένα, με τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τις σχετικές συμφωνίες. Ας πούμε στην Ελλάδα, σχεδιάζουμε μια επένδυση της τάξης των 110 δις ευρώ, με 5,5% επιτόκιο, αρχικά για τρία χρόνια. Συνολικά για όλες τις χώρες του Νότου, θα προβλέψουμε γύρω στο 1 τρις ευρώ. Κανονικό άρμεγμα αγελάδων. Το παιχνίδι θα γίνει πολύ σκληρό όμως. Πως σας ακούγεται;
-  Ελκυστικότατο! Αναφώνησε ο Στέφαν.
-  Μισό λεπτό. Η Ελλάδα χρωστάει κοντά στα 300 δις. Αν προσθέσουμε κι άλλα 110, πως θα τα αποπληρώσει; Αναρωτήθηκε ο Γιόχαν.
-  Τα πράγματα είναι απλά. Αποκρίθηκε ο Κρις. Η Ελλάδα - μιας και με ρωτάς γι' αυτήν - έχει έσοδα κάθε χρόνο κοντά στα 50 με 55δις ευρώ. Για τόκους πρέπει να δίνει κοντά στα  13 με 15 δις ευρώ κάθε χρόνο και καμιά 30αριά για το κεφάλαιο. Εισπράττουν 50 χρειάζονται 90. Από τα 90 χρειάζονται 13 για τόκους ώστε να δανειστούν τα 40. Πρακτικά οι Έλληνες θα εργάζονται για εμάς.  Περίπου κάθε σεντς όλου του πρωτογενούς κρατικού εισοδήματος θα έρχεται σε μας. Καταλαβαίνεις; Αποκτάμε μια ολόκληρη χώρα μόνο με 110 δις, τα οποία όμως παίρνουμε πίσω το 2014 και μάλιστα με τόκο. Το μόνο που θα πάθουν θα είναι η πτώση του βιοτικού τους επιπέδου κοντά στο 40%. Δηλαδή θα δανείζονται μόνο για να πληρώνουν τα δάνεια κι όχι για δικές τους δαπάνες. Απολύτως διαχειρίσιμο. Εμείς από την άλλη βρίσκουμε κεφάλαια για τα δικά μας προγράμματα ανάπτυξης. Με λίγα λόγια ο νότος θα τροφοδοτήσει την ανάπτυξη του Βορά, όχι από την κατανάλωση των προϊόντων μας αλλά από τους τόκους των χρεών τους. Γι' αυτό τους ονόμασα "αγελάδες". Κι όταν αντιστραφεί ο κύκλος, τη δική μας ανάπτυξη, δηλαδή τα δικά μας προϊόντα, θα τους τα πουλήσουμε πίσω. Οκεϋ τώρα;
- Ναι, εντάξει. Τώρα καταλαβαίνω γιατί κρατάμε και ακριβό το ευρώ. Εμείς θα κερδίσουμε από το χρέος των Νότιων. Οπότε πάση θυσία σκληρό νόμισμα. Με το 40% τώρα όμως που πρέπει να τους κόψουμε, πως θα γίνει;
- Και γι΄ αυτό υπάρχει σχέδιο. Είπε ο Κρις. Θα μας ενημερώσει ο Στέφαν, ως πιο ειδικός.
- Ευχαριστώ Κρις. Είπε ο Στέφαν και πήρε το λόγο. Το πρόγραμμά μας έχει ως εξής: 20% θα προέλθει από την πτώση των μισθών και 20% από φόρους. Έτσι θα ρίξουμε το βιοτικό επίπεδο που θα γνωρίσει μια πτώση κοντά στο 40%. Από εκεί και πέρα κάθε παρέκκλιση από το πρόγραμμα θα βαρύνει τους ίδιους. Το 40% είναι ενδεικτικό και μπορεί να πάει και πιο κάτω. Βεβαίως μετά τα 3-4 χρόνια θα πρέπει να τους βρούμε κεφάλαια για ανάπτυξη. Μια αναδιάρθρωση του χρέους τους της τάξης του 20% θα τους εξοικονομήσει κεφάλαια κοντά στα 40 δις για μια 5ετία δηλαδή περίπου 8 δις το χρόνο, ώστε να τα διαθέσουν στις δικές μας αγορές φυσικά. Πολιτικά η διαχείριση προβλέπεται ως εξής: το πρόγραμμα σταθερότητας θα το διαχειριστεί κεντροαριστερό κόμμα. Χαμηλή κοινωνική ένταση και λαϊκίστικη ρητορική. Ρευστή. Εκεί θα στριμώξουμε όλα τα αρνητικά μέτρα. Αν χρειαστεί θα επανεκλεγεί η ίδια κυβέρνηση ώστε να αποφύγουμε κοινωνική αναταραχή. Μετά, βλέπω τη διαχείριση της ανάπτυξης - τη διαχείριση της αναδιάρθρωσης του χρέους δηλαδή - σε μια κεντροδεξιά κυβέρνηση, ώστε τα κεφάλαια να διοχετευθούν εκεί που πρέπει. Αυτά.
- Πολύ καλά. Είπε ο Κρις. Οι Αμερικανοί τι λένε για όλα αυτά;
- Τους ξέρεις τους Αμερικανούς. Θέλουν μαζί με όλο το αρνητικό κλίμα να περάσουν μαζί και τα δικά τους θέματα ώστε να τελειώνουν. Έτσι κι αλλιώς για το 2011 έχουν τα δικά τους σχέδια στην ευρύτερη περιοχή, η κρίση θα τραβήξει για πολύ και θα ήθελαν να ξεμπερδεύουν με το Αιγαίο τουλάχιστον, ώστε η παρούσα Κυβέρνηση να "φορτωθεί" όλη τη "σαβούρα". Οι συντηρητικοί δεν είναι  και πολύ ευέλικτοι σ' αυτά.
- Λογικό το βρίσκω. Οι κεντροαριστεροί στην Ελλάδα είναι σύμφωνοι;
- Ναι υπό την προϋπόθεση να ξαναγίνουν εκλογές.
- Εκλογές; Πάλι; Γιατί;
- Για δυο λόγους: ο πρώτος είναι γιατί ο Γιώργος λέει ότι θέλει να αισθάνεται εξασφαλισμένος ότι έχει λαϊκή εντολή πριν προχωρήσει στα "βαθιά". Φοβάται μήπως τον "πουλήσουμε" στα μισά της διαδρομής. Ο δεύτερος είναι πιο περίπλοκος. Αυτές οι εκλογές θα γίνουν με τον προηγούμενο εκλογικό νόμο. Θα τις κερδίσει και πάλι ο Γιώργος - αν χρειαστεί και με τη βοήθεια νέων μικρότερων κομμάτων - και θα πάρει τα αρνητικά μέτρα. Ούτως ή άλλως λίγο πάνω από το 40% θέλει και θα το πάρει αφού πλέον ισχύει το μπόνους των 50 εδρών. Οι επόμενες όμως θα γίνουν με τον εκλογικό νόμο που θα ψηφίσει ο Γιώργος. Για να έχει τη δυνατότητα να χειριστεί καλύτερα τα πράγματα στο εσωτερικό του κόμματός του, να ορίσει αυτός τους υποψήφιους και τα ψηφοδέλτια που θέλει ώστε να ελαχιστοποιήσει τις αντιδράσεις της εσωτερικής αντιπολίτευσης, που θα είναι μεγάλες μετά από μια τέτοια κατάσταση, και να φτιάξει μια θετική γι' αυτόν κοινοβουλευτική ομάδα. Ο καινούριος νόμος του Γιώργου έχει και μονοεδρικές, σπάει και μεγάλες περιφέρειες και γενικά είναι πιο πολύ στα μέτρα του. Είναι φτιαγμένος για να κάνει πιο εύκολη τη ζωή του αρχηγού.

 Η συζήτηση κάπου εκεί άλλαξε θέμα. Πέρασε στο κυνήγι, στο ποδόσφαιρο και σε μια νέα ποικιλία πούρων που θα δοκίμαζαν οι τρεις την Κυριακή κάπου στο Βερολίνο που θα πήγαιναν επαγγελματικό ταξίδι.
Καληνύχτα σας...
 

Το Προεξοφληθέν Φιάσκο της Διακαναλικής

    Πολύ μου άρεσαν τα μηνύματα που έλαβα για την "Αριστερή Όχθη του Σηκουάνα". Δεν το περίμενα. Άλλοι αναγνώστες θεώρησαν το κείμενο χιουμοριστικό, άλλοι "πραγματικό" δηλαδή όντως γραμμένο από αστρολόγο/μάντη/χαρτορίχτρα/καφετζού κι άλλοι ως εύπεπτο "όχημα" των απόψεων και των αναλύσεων του συγγραφέα.
    
     Σε τούτο το κείμενο θα γράψω τις απόψεις και τις εκτιμήσεις μου πιο καθαρά. Κωδικοποιημένα σχεδόν, οπότε είμαι σίγουρος ότι θα χάσω τους μισούς, τουλάχιστον, αναγνώστες μου. Μπορεί όμως και όχι.

• Ο Γιώργος προέρχεται από μια πολιτική σχολή σκέψης που θέλει τον πολιτικό να αφίσταται των πολιτών, να κινείται στο χώρο διαβούλευσης μιας ελίτ διανόησης και να "ανακοινώνει" τα αποτελέσματα αυτής της ελιτίστικης διαβούλευσης στους πολίτες. Του αρέσει να έχει δίπλα του και να συνομιλεί με νομπελίστες, υψηλού κύρους επιστήμονες, ηγέτες και να ανταλλάσσει θέσεις και σκέψεις. Η εφεύρεση του opengov δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα χονδροειδές άλλοθι σε αυτήν την πραγματικότητα, ενταγμένη όμως σε αυτό το πλαίσιο. Στο πλαίσιο δηλαδή της ευγενούς παραχώρησης στους πολίτες της ψευδαίσθησης της συμμετοχής στις λειτουργίες αυτής της ελίτ. Η σκέψη του συνοψίζεται στο "εμείς ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για εσάς". Τα υπόλοιπα για το Γιώργο είναι λεπτομέρειες. Ποιος θα μπει υπουργός που, πως θα υλοποιηθεί η τάδε πολιτική, οι εσωτερικές ισορροπίες σε κόμμα και κυβέρνηση είναι διαδικαστικά γι' αυτόν.  Γι' αυτό και κινείται με την ίδια ευκολία μεταξύ του "λεφτά υπάρχουν" και της "απώλειας εθνικής κυριαρχίας". Ο λαός, κατά το Γιώργο, δεν "γνωρίζει", ούτε χρειάζεται να "γνωρίζει". Απλώς ενημερώνεται και ακολουθεί.
• Ο Γιώργος δεν απευθύνεται μόνο στους Έλληνες πολίτες. Θεωρεί ότι το ακροατήριό του είναι ευρύτερο, περίπου διεθνές. Αισθάνεται ότι με την ίδια ευκολία που μπορεί να διαχειρίζεται την ελληνική κρίση, μπορεί να αναφέρεται στο επισιτιστικό πρόβλημα της Αφρικής, στην κλιματική αλλαγή αλλά και στην εξαφάνιση του πληθυσμού της χελώνας στα νησιά Γκαλαπάγκος. Η ελληνική κρίση γι΄αυτόν δεν είναι παρά ένα από τα ζητήματα στην ατζέντα του. Θεωρεί ότι η ελληνική κρίση δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρίσης καθώς και κάθε ελληνικό ζήτημα δεν είναι παρά ένα υποσύνολο μιας ευρύτερης εικόνας. Ο Γιώργος λοιπόν μπορεί - με αυτόν τον τρόπο σκέψης - να ταξιδεύει ανά τον κόσμο, ενώ στην Ελλάδα η κρίση διογκώνεται, μπορεί να αναφέρεται στους Έλληνες ως "διεφθαρμένους" ή "δυναμικούς" - δεν έχει σημασία - τοποθετώντας τον εαυτό του ως "εξωτερικό παρατηρητή", αλλά και να κάνει χαριτωμένα ή διαπιστωτικά σχόλια για το ελληνικό ζήτημα ή την μεσογειακή διατροφή. Προσέξτε ότι την ονομάζει "μεσογειακή". Όχι "ελληνική". Ο Γιώργος λοιπόν είναι διεθνής. Όχι απαραίτητα αυτό που λέμε "διεθνιστής". Διεθνής υπό την έννοια ότι όσο τον απασχολεί η ελληνική κρίση άλλο τόσο τον απασχολεί και η κρίση στη Βρετανία ή στην Κολομβία ή στο Νότιο Πόλο. Πολύ. Όσο ήταν υπουργός εξωτερικών αυτό ήταν πλεονέκτημα. Για κάποιους μπορεί να εξακολουθεί να είναι. Για κάποιους άλλος όμως όχι. Πάντως, θεωρεί τον εαυτό του στέλεχος μιας άτυπης ευρύτατης διεθνούς ηγετικής ομάδας και σαφώς δεν αυτοπεριορίζεται στα ελληνικά πράγματα.

   Πως συνδέονται αυτά τα δυο που γράφουμε πιο πάνω με τη διακαναλική;

• Ο Γιώργος θεωρεί τον εαυτό του ως μοναδική διέξοδο στην κρίση. Περίπου ως μονόδρομο. Θεωρεί ότι και για τους ξένους αλλά και για τους Έλληνες αποτελεί αυτή τη στιγμή μοναδική ρεαλιστική επιλογή. Αυτό θα μας πει και από τη διακαναλική. Η απειλή των πρόωρων εκλογών είναι άσφαιρή, ανεξάρτητα αν θα αποτελέσει ανάγκη μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Νοεμβρίου. Με απλά λόγια, δεν αποτελεί επιλογή του κ. Παπανδρέου, όπως θα προσπαθήσει να μας πείσει ο ίδιος, αλλά ενδεχομένως επιταγή της κάλπης. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Εντούτοις, ο Γιώργος οδηγήθηκε στη διακαναλική ακριβώς γιατί σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή, "εγώ γνωρίζω πως να σας σώσω, αποτελώ τη μοναδική επιλογή οπότε αποφασίστε".
• Η διακαναλική δεν γίνεται για τους Έλληνες. Δεν ήταν ανάγκη να γίνει για τους Έλληνες. Γιατί να "καεί" η εικόνα του Πρωθυπουργού ενώ το αποτέλεσμα των δημοτικών είναι ήδη περίπου δεδομένο ότι θα είναι εξαιρετικά δυσμενές. Το ακροατήριο του Γιώργου σε αυτή τη συνέντευξη θα είναι η Τρόικα. Προς αυτούς θέλει να απευθυνθεί με τον πιο επίσημο τρόπο. Τι θέλει να τους πει; Μα ότι δεν θα πάρει άλλο πολιτικό κόστος. Ότι θα πρέπει να τον στηρίξουν πολιτικά, αν θέλουν να υποστηριχθεί η πολιτική του Μνημονίου κι ότι δεν είναι έτοιμος να προχωρήσει στην παρούσα φάση στον πυρήνα των μέτρων - στις απολύσεις δηλαδή, όπως λέγαμε και σε προηγούμενα άρθρα μας - αν  δεν λάβει αντίστοιχη και σοβαρή πολιτική ενίσχυση από την Τρόικα. "είμαι μονόδρομος; Τότε μη με αποδυναμώνετε, αλλά στηρίξτε με" θα πει στους Τροϊκανούς ο Παπανδρέου τη Δευτέρα. Είναι ήδη φανερή η δυσφορία της Τρόικας προς τον κ. Παπανδρέου για μη τήρηση των συμφωνηθέντων. Οι δηλώσεις Γιούνκερ το καταδεικνύουν προφανέστατα. Οπότε κι ο Γιώργος καταφεύγει σε μια δημόσια αντιπαράθεση.

  Εμμέσως λοιπόν πλην σαφώς, ο κ. Παπανδρέου το βράδυ της Δευτέρας θα δηλώσει urbi et orbi ότι ουσιαστικά δε θέλει πρόωρες εκλογές. Και θα ζητήσει ουσιαστικά τη στήριξη της Τρόικας ώστε να μην βυθιστούν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ σε τέτοια επίπεδα που θα αναγκαστεί να οδηγηθεί σε μια τέτοια λύση. Δευτερευόντως, θα προσπαθήσει να πείσει τον ελληνικό λαό πόσο λάθος θα κάνει αν προχωρήσει - δια της ψήφου του - σε μια αυτοκαταστροφική για τη χώρα, κατά τη γνώμη του Γιώργου πάντοτε, επιλογή. Γιατί όμως θα αποδειχτεί φιάσκο; Ιδού:

• Για την Τρόικα, το μείζον είναι η τήρηση του Μνημονίου και το έλασσον ο διαχειριστής του. Αν έχει ήδη εκτιμήσει ότι ο Γιώργος "δεν μπορεί πλέον" τότε θα προχωρήσει στην εφαρμογή της "Θεωρίας των Δύο Κυβερνήσεων".
• Μεγάλο μέρος των πολιτών, με ευθύνη της Κυβέρνησης, έχει αρχίσει εδώ και καιρό να αναρωτιέται σχετικά με την αδήριτη αναγκαιότητα του Μνημονίου. Η Κυβέρνηση επικεντρώθηκε στην πιστή εφαρμογή του, αδιαφορώντας να υποστηρίξει το αναγκαίον του. Συγκροτήθηκε λοιπόν μια πολιτικά ετερογενής κοινωνική ομάδα, η οποία αναρωτιέται διαρκώς πως και γιατί και αν τελικά ήταν απαραίτητη η κατάληξή μας στην αγκαλιά του ΔΝΤ και της Τρόικας. Αυτή η -μεγάλη- ομάδα δεν ενδιαφέρεται τόσο για τα μέτρα, τα οποία εν πολλοίς αναμένει. Δεν αξιολογεί τον κ. Παπανδρέου ή τον κ. Σαμαρά ως πολιτικούς. Αναζητά απάντηση σε ένα ερώτημα που δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς. Κι όσο ο χρόνος διαρρέει και δεν παίρνει πειστική απάντηση, τόσο θα συγκλίνει προς το συμπέρασμα πως η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν ήταν παρά αποτέλεσμα είτε αβελτηρίας, είτε σκοπιμότητας, είτε αδράνειας αλλά πάντως όχι μονόδρομος. Αν δεν ακούσει πειστικές απαντήσεις - οι οποίες και δεν υπάρχουν όπως έχουμε ήδη δει - θα αποδοκιμάζει σε κάθε ευκαιρία τον κ. Παπανδρέου και την πολιτική του.

  Συμπερασματικά δηλαδή, το βράδυ της Δευτέρας θα έχουμε τον Πρωθυπουργό να απευθύνεται σε άλλο ακροατήριο (προς την Τρόικα δηλαδή ) από αυτό που υπονοείται (τον ελληνικό λαό) με άλλες απαντήσεις σε σχέση με τις ερωτήσεις που σήμερα υποβάλλει το εκλογικό σώμα και με άλλες στοχεύσεις από αυτές που η κοινωνία θέτει. Ο απόλυτος επικοινωνιακός εφιάλτης!